[Legend Online] เปิดตำนาน ป่วนออนไลน์

  • 88% Rating

  • 99 Vote(s)

  • 1,473,927 Views

  • 14,490 Comments

  • 9,084 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,198

    Overall
    1,473,927

ตอนที่ 156 : บทที่ 1 มายากลกับการสอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8687
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    30 มี.ค. 57

 

บทที่ 1 มายากลกับการสอบ

 

          คอนโดมิเนียมที่ดูราคาแพง เสียงนกร้องในตอนเช้าดังลอดเข้ามาในห้องนอนของเด็กหญิงวัยสิบสี่ปี ถึงตอนนี้มันจะเป็นหน้าร้อนแต่บรรยากาศในห้องกลับเย็นสบายทั้งๆที่ไม่ได้เปิดเครื่องปรับอากาศ เด็กหญิงค่อยลุกขึ้นมาช้าๆ แล้วก็มองไปนอกหน้าต่างซึ่งเป็นระเบียงที่มีต้นไม้ปลูกเอาไว้ นกกระจอกตัวน้อยที่ส่งเสียงร้องจ้องมองหน้าเด็กหญิงคล้ายกับจะสื่อสารอะไรบางอย่าง เธอค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงวิ่งไปใช้ช้อนตักอาหารนกไปเทใส่ถาดที่วางเอาไว้ให้

          เธอเดินไปคว้าตุ๊กตากระต่ายตัวโปรดแล้วเดินออกจากห้องของตัวเองไปยังอีกห้อง ซึ่งในห้องนี่มีภาพวาดของมุมเมืองต่างๆที่วาดเอาไว้อย่างสวยงามใส่กรอบติดเอาไว้ จะว่ามันเป็นการตกแต่งห้องที่แปลกเอาเรื่อง ถ้าไม่ใช่มีคำบรรยายแปะติดเอาไว้ล่ะก็นะ ตู้กระจกที่มีอุปกรณ์แปลกๆวางเอาไว้มากมาย มีทั้งสำรับไพ่ หมวกทรงสูง ไม้เท้า เป็นอุปกรณ์สำหรับนักมายากลทั้งนั้น

          ใช่แล้ว เธอคือ อาริน อัครเดชา และที่นี่ก็คือบ้านของเธอ

          เพราะเหตุผลที่พี่ชายบอกว่าบ้านนั้นมีผีสิงก็เลยย้ายมาอยู่ที่นี่แทน ถึงตอนแรกๆนั้นจะยังไม่ค่อยชิน แต่ดูเหมือนว่ามันจะถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้เธออยู่ก็เป็นได้ เพราะทุกอย่างถูกเตรียมเอาไว้พร้อม เครื่องใช้ต่างๆทั้งของผู้ชายและของเด็กผู้หญิง

          “อารินตื่นหรือยังคะ วันนี้พี่ซื้อกับข้าวมาด้วยนะ มีพะโล้กับต้มจืดที่น้องชอบอย่างไงล่ะ”

          คนคนนี้คือพี่ชายของเธอเอง อาคม อัครเดชา เป็นคนที่พรสวรรค์ในการเล่นมายากล เป็นพี่ชายที่ใจดีกับเธอตลอดเวลานั่นแหละ ไม่มีครั้งไหนที่ไม่ห่วงเธอเลย

          “ว้า แย่จริง พี่ลืมซื้อข้าวมาด้วย อารินมาช่วยพี่ชายหน่อยสิคะ”

          อาคมจัดวางจานเปล่าๆเอาไว้ แล้วหยิบผ้ามาวางปิดเอาไว้ จัดให้มันตุงๆคล้ายกับว่ากำลังคลุมอะไรบางอย่างอยู่ และก็เริ่มแสดงท่าทางเหมือนจะใส่บางอย่างลงไปในนั้น

          “แตะดูสิคะว่าอุ่นหรือยัง” เขาเชื้อเชิญ เด็กหญิงค่อยๆใช้นิ้วแตะที่ผ้าก็รู้สึกว่ามันร้อนๆ เมื่ออาคมดึงผ้าออกก็มีข้าวสวยร้อนๆอยู่เต็มจาน เด็กหญิงปรบมือให้ด้วยความดีใจแล้วขึ้นนั่งเตรียมตัวทานอาหารเช้า

          นี่เป็นเรื่องธรรมดาที่อารินมักจะเจออยู่ทุกวัน มายากลที่สุดยอดของพี่ชายที่ชอบแสดงให้ดูทุกเช้าแบบไม่ซ้ำกัน วันก่อนก็เล่นมายากลลบภาพในหนังสือ วันก่อนหน้านั่นก็มีกลภาพขยับได้ ไม่ว่าจะดูกี่ครั้งก็จับผิดไม่ได้เลย

          “ว่างจังเลยนะ” คนเป็นพี่ชายบ่นเปรยๆ นั่งจ้องมองน้องสาวทานอาหารด้วยใบหน้าเป็นปลื้มที่สุด

          “แต่พี่ชายมีสอบวันนี้ไม่ใช่เหรอคะ พี่ชายจะต้องเข้ามหาวิทยาลัย เรียนจบแล้วจะได้มีงานดีๆทำอย่างไงล่ะ”

          “เดิมพี่ก็เล่นมายากลให้ร้านหมูกระทะอยู่แล้วนี่คะ”

          “แต่อารินอยากให้พี่ชายทำงานสูงๆนี่คะ”

          “ให้พี่เป็นสจ๊วตเหรอคะ สูงพอไหม” พี่ชายเล่นมุขไปที ทำเอาน้องสาวหัวเราะออกมาด้วยท่าทางน่ารักสุดๆ ไม่แปลกที่คนเป็นพี่ชายจะหวงขนาดนี้ อาคมมองดูนาฬิกาที่บอกเวลาเจ็ดโมงยี่สิบแล้ว ก็คิดว่าควรได้เวลาออกจากห้องพักแล้วเหมือนกัน เขาเดินไปหยิบซองเอกสารที่วางอยู่หน้าโต๊ะคอม แล้วถามน้องสาวว่า

          “พี่ชายมีสอบเก้าโมงเช้า อารินจะต้องอยู่ห้องคนเดียวนะ อยู่ได้ไหม”

          “ได้ค่ะ วันนี้อารินจะวาดภาพค่ะ แล้วก็จะทำการบ้านด้วย” ความน่ารักของน้องสาวคนนี้อดไม่ได้ที่คนเป็นพี่ชายจะต้องขยี้หัวด้วยความเอ็นดู ก่อนจะขโมยหอมแก้มน้องสาวไปทีหนึ่งแล้วรีบวิ่งออกจากห้องทันที เพราะหากสายกว่านี้คงไปไม่ทันแน่ๆ

          การนั่งรอรถเมล์ที่นานๆที่จะมาสักครั้งเป็นอะไรที่อาคมหงุดหงิดเป็นที่สุด ระหว่างที่รอก็พยายามเล่นมายากลไปเรื่อยๆแก้เซ็ง คนที่มารอรถแถวนั้นก็อดที่จะมองดูด้วยความสนใจไม่ได้ วัยรุ่นที่อายุไล่เลี่ยกันมองแล้วพากันซุบซิบทำนองว่า อวด แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ ขอแค่น้องสาวเขาชมแค่คนเดียวก็พอแล้ว ในที่สุดรถก็มาแต่คนกลับใช้บริการจนแน่น คงเพราะสติ๊กเกอร์สีฟ้าที่ติดอยู่หน้ารถนั่นแหละ

          อากาศตอนนี้ร้อนอยู่แล้วยิ่งมารถติดอีกก็ยิ่งร้อนไปใหญ่ ถ้าไม่ติดว่าช่วงนี้ต้องประหยัดเขาคงเลือกจะนั่งรถแท็กซี่ไปแล้ว สิ่งที่เดียวที่ทำได้ตอนนี้แค่อดทนรอเท่านั้น พอไปได้สักระยะก็ถึงป้ายที่พอจะมีคนลงเยอะน่าดู แต่กลับกันมีขึ้นเยอะกว่าเดิมอีก กว่าจะมาถึงสถานที่สอบก็เล่นเอาซะเหงื่อตก วันนี้มีคนมากหน้าหลายตามากอาจจะเป็นเพราะวันนี้เป็นวันสอบตรงของมหาวิทยาลัย อาคมเปิดซองเอกสารดูจึงได้รู้ว่าตัวเองลืมเอาอุปกรณ์เครื่องเขียนมา จึงเดินไปที่หน้ามหาวิทยาลัยที่มีร้านขายเครื่องเขียนมาตั้งขาย

          “พี่สาว ดินสอ 2B ช่วยลดราคาได้ไหม” แค่พูดแบบนี้ออกไปอีกฝ่ายก็ชักสีหน้าออกมาเพราะคิดว่าโดนกวน แต่อาคมกลับพูดต่อว่า “ถ้างั้นผมซื้อครึ่งหนึ่ง ถ้าหากว่าสามารถแบ่งดินสอแท่งนี้ได้โดยที่ไม่ได้หักมันตกลงนะ”

          มันเป็นคำขอที่ดูท้าทายมาก แต่อาคมกลับหยิบดินสอแท่งหนึ่งขึ้นมาเคาะเพื่อให้ดูว่าไม่มีการเล่นตุกติกอะไร เขาขอให้พี่สาวคนขายเครื่องเขียนช่วยจับด้านหนึ่งเอาไว้ ส่วนเขาก็จับอีกด้านหนึ่ง ทำท่ากำๆแบๆอยู่สองสามครั้ง พอครั้งต่อไปก็ดึงมันออกมา พี่สาวคนขายเครื่องเขียนถึงกับอึ้งรีบแบมืออยู่ดินสอในมือ ก็พบว่ามันเหมือนกับถูกตัดขาดออกไป

          “น้องทำได้ยังไง เอางี้ถ้าน้องทำให้มันกลับเป็นเหมือนเดิมได้ พี่จะยกดินสอแท่งนี้ให้”

          “พูดเองนะครับ” แล้วอาคมก็ขอให้ช่วยจับดินสอคว่ำลง จากนั้นก็เอาอีกอันไปต่อโดยใช้สองนิ้วจับที่รอยตัดเอาไว้ คลึงมันเบาๆแล้วปล่อยออก ดินสอแท่งนั้นก็เชื่อมต่อติดกันเหมือนเดิม มายากลเล็กๆแต่กลับสร้างความตื่นตะลึงได้ มันไม่ใช่มายากลเหมือนพวกกลไพ่ แต่มันเหมือนกับการใช้เวทย์มนต์

          เพราะเขาคือ The Magic อย่างไงล่ะ

          “เก่งจริงๆเลย ตามสัญญาพี่ยกแท่งนี้ให้”

          “ผมก็ล้อเล่นเหมือนกันแหละครับ ก็แค่ถ้าไม่ทำแบบนี้ผมจะตื่นเต้นน่ะ” อาคมบอก วางเงินตามราคาของดินสอให้ มันเป็นเรื่องจริงเวลาที่ต้องเจออะไรที่กดดัน หากเขาไม่เล่นมายากลคงจะรู้สึกอึดอัดตายแน่ๆ

          พอหายตื่นเต้นแล้วอาคมก็เดินไปรออยู่ที่หน้าห้องสอบ เขาเห็นเด็กวัยรุ่นอายุน้อยกว่าเขาเตรียมตัวเข้าสอบ แต่มันก็ไม่แปลกหรอกเพราะอาคมไม่ได้เรียนจนจบ ม.6 เหมือนคนอื่นๆ เพียงแต่เขาลาออกมาเพื่อทำงานหาเงินส่งเสียน้องเรียน เนื่องจากว่าพ่อและแม่ของเขาเสียชีวิต ทำให้ช่วงนั้นลำบากมาก บ้านที่เคยอยู่ก็ต้องย้ายออกมาแถมยังต้องแต่งเรื่องโกหกหลอกน้องทั้งๆที่เคยสาบานเอาไว้ว่าจะไม่หลอกเธอ ส่วนเขาเพื่อหางานที่ดีกว่าการไปรับจ้างเล่นมายากลแลกเงินเพียงไม่กี่ร้อยเลยต้องเรียน กศน. จนจบหลักสูตรแล้วจึงมาเรียนต่อมหาวิทยาลัยเพื่อเอาวุฒิเหล่านี้ไปสมัครงาน

          เด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินผ่านหน้าเขาไป ความรู้สึกแปลกๆคล้ายกับว่าคุ้นเคยทำให้ต้องลอบมองดูอีกครั้ง ก่อนจะอ้าปากค้าง เมื่อเห็นว่าคนคนนั้นเป็นใครถึงแม้ทรงผมจะไม่ใช่ แต่ใบหน้า แว่นตา ท่าทาง และความรู้สึกนั่นมันชัดเจนสุดๆ

          ราล์ฟ!

          แต่ดูเหมือนว่าเขาคนนั้นจะไม่ได้ใส่ใจคนรอบข้างเลยสักนิดเดียว เอาแต่นั่งอ่านสมุดบันทึกอะไรบางอย่างอยู่ด้วย ไม่รู้ว่าดวงอะไรจะมาซวยขนาดนี้ ไม่คิดเลยว่าไอ้ตัวซวยนั้นจะตามมาหลอกหลอนเขาในโลกแห่งความเป็นจริงอีก คิดแล้วก็รู้สึกกลุ้มมากกว่าเดิมซะอีก ยังดีที่หมอนี่นิสัยเหมือนในเกมมากตรงที่ไม่สนใจคนอื่นหากไม่ใช่คนที่น่าสนใจ แต่เรื่องความรู้สึกกลับไวไม่แพ้กัน เพราะดันเงยหน้าขึ้นมองตอบกลับมาซะงั้น

          เกือบซวยแล้วไหมล่ะ

          ในที่สุดก็ได้เวลาเข้าห้องสอบ อาคมหยิบบัตรประชาชนกับเอกสารที่ใช้ยืนยันในการสอบออกมาส่งให้กับผู้คุมสอบก่อนจะเดินเข้าไปนั่งตามหมายเลขที่ระบุเอาไว้ ความซวยยิ่งกว่าก็คือ

          ไหงไอ้บ้านั่นมานั่งอยู่ด้านหลังฉันล่ะเนี่ย

          อาคมเครียดยิ่งกว่าเดิมอีก เหมือนกับว่าทุกอย่างถูกกำหนดเอาไว้อยู่แต่แรก

          นั่งรออยู่ประมาณสิบนาทีผู้คุมสอบก็อนุญาตให้เปิดทำข้อสอบได้ พออ่านคำถามแรกเท่านั้นเขาถึงกับกุมขมับ อยากจะรู้นักเชียวไอ้คนที่ออกข้อสอบนี้มันคิดว่าคนจะทำต้องเป็นสุดยอดอัจฉริยะหรือยังไง มีอย่างที่ไหนให้โจทย์คณิตศาสตร์แล้วให้คำตอบมา อย่าว่าเรื่องมากเลยใครจะไปตอบได้

          หลับตาจิ้มแม่ง!

          พอทำไปได้สักสองข้อก็เริ่มรู้สึกอยากจะสรรเสริญไอ้ตัวคนออกข้อสอบซะจริงๆ จะออกข้อสอบยากเอาโล่หรือยังไงนะ

          “ฮัดเช้ย” ไอ้บ้าที่อยู่ด้านหลังจามออกมาเบาๆ แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมา

          อาบน้ำแล้วนะโว้ย เขาคิดในใจ แล้วก็นั่งทำข้อสอบต่อไปแบบมั่วๆ ข้อไหนที่พอจะรู้ก็พอจะตอบได้อย่างมันใจ ส่วนข้อไหนที่คิดไม่ออก ก็ตอบ C ลงไปซะตามหลักมั่วกะศาสตร์

          ผ่านไปแค่สิบห้านาทีเท่านั้น ที่ด้านหลังก็มีความเคลื่อนไหวอย่างหนึ่ง ฟังจากเสียงแล้วเหมือนว่าเจ้าราล์ฟจะทำข้อสอบเสร็จเรียบร้อย แต่เพราะยังไม่อนุญาตให้ออกจากห้องสอบก็เลยต้องทนนั่งอยู่เฉยๆแบบนี้รอเวลาอย่างเดียว แต่เฮ้ย 120 ข้อใช้เวลาแค่ สิบห้านาทีสรุปว่าแกเห็นโจทย์แล้วตอบเลยงั้นหรือยังไง

          “เสร็จแล้วหรือ” ผู้คุมสอบเดินเข้ามาถามขณะที่เอาใบเซ็นชื่อเข้าสอบมาให้เซ็น

          “ครับ”

          “งั้นก็รอไปก่อน”

          “เพื่อป้องกันไม่ให้ออกไปส่งคำตอบให้คนอื่นสินะ เป็นความคิดที่ไร้สาระเอามากๆ” เขาบ่นเบาๆเซ็นชื่อเสร็จก็นั่งนิ่งเงียบไม่พูดอะไรอีกเลย

          อาคมพอได้ใบเซ็นชื่อมาสายตาก็กวาดมองไปยังชื่อที่เซ็นต่อจากเขา

          เจนภพ กิตตินนท์

          จากนั้นก็เริ่มทำข้อสอบต่อ ตามกฎเพื่อป้องกันการทุจริตก็คือ เข้าพร้อมกันออกพร้อมกันและเพื่อให้ผู้เข้าสอบใช้เวลาที่เหลือในการตรวจทานคำตอบอีกครั้ง ดังนั้นเมื่อได้รับสัญญาณให้วางดินสอลงได้และให้กลับบ้านได้เลย เขาก็ไม่รอช้าที่จะเดินออกไปนอกห้องโดยทันที เพราะขืนอยู่ที่นี่อีกสักห้านาทีเขาได้เป็นบ้าตายแน่ๆ

          ข้อสอบบ้าอะไรวะ ทำไม่ได้สักข้อ

 

          กว่าอาคมจะกลับมาถึงห้องก็เป็นเวลาบ่ายโมง ป่านนี้น้องสาวเขาคงจะหิวแย่แล้ว แต่ก็อีกตอนนี้อารินทำไข่เจียวเป็นแล้วแถมยังเริ่มฝึกทำไข่ดาวรูปหัวใจอีกต่างหาก คิดแล้วก็ปลื้มไม่น้อยที่วันนั้นกลับมาเห็นอาหารที่อารินทำให้วางอยู่บนโต๊ะ ถึงแม้ว่าหลังจากกินไปได้ชั่วโมงจะต้องวิ่งเข้าห้องน้ำสามรอบก็ตาม

          “อารินทานข้าวเที่ยงหรือยังคะ” คนเป็นพี่ชายตะโกนถาม แต่กลับไม่มีเสียงตอบกลับมา มองดูรองเท้าก็เห็นว่าไม่ได้ไปไหน การที่เธอจะไม่ตอบเขามีอยู่เพียงแค่สาเหตุเดียวเท่านั้น

          เธอกำลังวาดรูปอยู่

          ภาพสเกตของนกกระจอกตัวหนึ่งตอนที่กำลังกางปีก เป็นอะไรที่มองดูแล้วสวยมากจริงๆ ต่อให้มันไม่มีอยู่แล้วแต่อารินก็จำได้ทุกอิริยาบถของมัน จะว่าอย่างไรดีอารินมีความสามารถในการจดจำทุกอย่างโดยที่ไม่มีวันลืมภาพนั้นตลอดชีวิตนั่นแหละ และเมื่อทันทีที่ภาพถูกวาดเสร็จเธอก็พบว่าพี่ชายมายืนดูเธออยู่นานแล้ว

          “อ๊ะ พี่ชายกลับมาแล้วเหรอคะ”

          “กลับมาแล้วจ๊ะ อารินทานข้าวหรือยัง หิวไหม ลงไปกินข้าวกับพี่ชายนะ”

          “แล้วพี่ชายทำข้อสอบได้หรือเปล่าคะ” อารินรู้สึกเป็นห่วง เพราะถ้าพี่ชายเธอสอบไม่ได้ขึ้นมาคงจะแย่มากทีเดียว

          “พี่ชายทำหมดทุกข้อเลย” เขาตอบก่อนจะคิดในใจต่อว่า แต่ก็มั่วทุกข้อเหมือนกัน

          อาคมรออารินเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็พากันลงไปทานข้าวเที่ยงที่ร้านคนสนิท ซึ่งอาคมเคยมาเล่นมายากลที่นี่ครั้งสองครั้งตอนที่เดือดร้อนเรื่องเงิน ถึงค่าจ้างจะไม่ได้มากมาย แต่ก็ได้ข้าวกล่องฟรีๆไปให้อาริน ทันทีที่เธอเห็นสองพี่น้องมาที่ร้านก็ทักทายกันตามประสาคนรู้จัก

          “อารินจัง วันนี้มากินข้าวกับพี่ชายงั้นเหรอจ๊ะ ไหนดูสิผอมโซเชียว พี่ชายไม่ให้กินข้าวใช่ไหมบอกน้านิดมาเลยเดี๋ยวนี้” อย่างไงซะอารินก็เป็นที่รักใคร่ของคนในร้านนี้อยู่แล้ว ความน่ารักของเธอกับความใสซื่อที่ไม่ใช่การแกล้งทำดูอย่างไงก็อดที่จะเอ็นดูไม่ได้เลยจริงๆ

          “ทานแล้วค่ะเมื่อเช้า พะโล้กับต้มจืด” อารินตอบ

          “แบบนั้นจะไปพอที่ไหนกัน วันนี้ต้องกินเยอะๆ ไม่เยอะไม่ให้กลับเดี๋ยวจะให้พี่ชายเธอทำงานใช้หนี้น้าด้วย”

          “ไม่ได้นะพี่นัด” อาคมร้องออกมาเสียงดัง เอื้อมมือไปดึงอะไรบางอย่างออกมาจากด้านหลังของเจ้าของร้านอาหาร “ถ้าพี่นัดยังมีดอกกุหลาบอยู่ที่หลังดูแบบนี้น่ะ”

          “เดี๋ยวเถอะ ชอบทำแบบนี้อยู่เรื่อยเลยนะ” คนอายุมากเอ็ด เธอยอมรับเลยว่าตอนนี้คงไม่มีนักมายากลคนไหนที่อายุใกล้เคียงกับเขาคนนี้จะเล่นมายากลได้ดีเท่า อาคมเคยเล่นมายากลแปลกๆอยู่หลายครั้ง แต่ละครั้งก็สร้างความตื่นตาตื่นใจให้พวกผู้ชม ไหนจะมายากลที่ดึงเอาขนมออกมาจากกระจก มายากลเปลี่ยนกระป๋องเบียร์ที่ดื่มหมดแล้วให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม หรือแม้กระทั่งมายากลเทน้ำไม่หกนั่นด้วย

          “วันนี้เกมจะเปิดแล้วสินะคะ อารินอยากไปเจอนัคกี้กับหงอคงจังเลย”

          “ไม่เห็นต้องไปสนใจเจ้าพวกนั้นเลยนี่นา”

          “แต่นัคกี้กับหงอคงเป็นสัตว์เลี้ยงของอารินนะคะพี่ชาย”

          “ถ้างั้นวันนี้พี่กลับมาถึงประมาณสี่ทุ่ม อารินก็อาบน้ำทานข้าวให้เรียบร้อยนะคะ เพราะดูเหมือนออนไลน์ครั้งใหม่พวกเราจะอยู่ในเกมได้แค่สองวันเท่านั้นเอง แต่พี่สัญญาว่าจะอยู่กับน้องตลอดเลย”

          “ค่ะพี่ชาย”

 

          ในขณะเดียวกันทางด้านของเจนภพ กิตตินนท์ที่กลับมาถึงบ้านพร้อมด้วยของใช้มากมายที่ต้องซื้อประจำเดือน พอเก็บทุกอย่างเข้าที่เรียบร้อยก็มาเปิดโน้ตบุ๊กเพื่อดูความเปลี่ยนแปลงพื้นฐาน นอกจากระบบเรื่องระยะเวลาออนไลน์จะเปลี่ยนไปแล้ว ทุกๆคนจะต้องเริ่มใหม่จากหนึ่งทั้งหมด แถมระบบใหม่ในครั้งนี้มีระบบชนชั้นด้วย ท่าทางคงจะเป็นสิ่งสำคัญที่ใช้สำหรับในการรับเควสบางเควส แต่ที่น่าจะสะดวกสบายที่สุดเห็นจะเป็นวาร์ปเกตที่แม้อัตราค่าใช้บริการจะแพงแต่ก็ประหยัดเวลาในการเดินทางข้ามเมือง คนที่โชคที่ดีสุดน่าจะเป็นพวกกิลด์ใหญ่ๆนั่นแหละ ดูเหมือนว่าก่อนที่เกมจะทำการปิดเพื่อปรับปรุงระบบ บรรดาผู้ที่ปกครองเมืองทั้งหลายนั้นจะถูกเชิญเพื่อไปรับทราบเรื่องบางอย่าง ถ้าหากว่าเขาคิดไม่ผิดระบบนี้อาจจะเป็นการย้อนกระบวนการทั้งหมดเพื่อให้เข้าไปสู่ยุคที่มีการแบ่งชนชั้นก็เป็นได้ เพราะขืนให้เพลเยอร์ปกครองเมืองแบบนี้ต่อไปมีหวังได้น่าเบื่อมากขึ้น

          ระบบต่อมาคือระบบชิงพื้นที่ เป็นระบบที่คล้ายกับการบุกตีปราสาทเพื่อชิงพื้นที่บริเวณนั้นมาเป็นของตัวเอง การจะทำแบบนั้นได้จำเป็นจะต้องมีกิลด์ และหลังจากสามารถชิงพื้นที่นั้นมาได้ก็จะได้ปราสาทนั่นเป็นรางวัล และก็ต้องคอยป้องกันการโจมตีจากเพลเยอร์ด้วยกันเองอีกด้วย นี่เป็นเพียงระบบคร่าวๆที่แค่ตั้งกระทู้ขึ้นมาก็มียอดผู้เข้าชมเป็นแสนคนในเวลาเพียงไม่กี่นาที เห็นได้ชัดว่าพวกเขาให้ความสำคัญกับเกมนี้มากน้อยแค่ไหน

          และที่เด็ดที่สุดก็คือการล่องเรือในทะเลก็สามารถทำได้แล้วเช่นกัน สาเหตุที่ตอนแรกไม่มีเพราะปัญหาอยู่ที่การออฟไลน์อัตโนมัตินั่นต่างหาก ไม่ว่าจะอยู่ไกลแค่ไหนเมื่อออนไลน์อีกครั้งก็จะพบว่าตัวเองมาอยู่ในเมือง แต่ถ้าหากว่าเป็นพื้นที่พิเศษก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง คราวนี้มีระบบออฟไลน์ได้ทุกที่โดยไม่ต้องใช้บริการอาคารออฟไลน์อีกต่อไป

          เจนภพนั่งอ่านข้อมูลไปพลางวางแผนไปพลาง เพราะเวลาที่มีจำกัดจึงจำเป็นจะต้องวางแผนให้ละเอียดมากขึ้นกว่าเดิม ส่วนหนึ่งก็คงเป็นผลมาจากเวลาที่ลดลง แต่มันก็ทำให้มีความสนุกเพิ่มมากขึ้น เพราะการออฟไลน์ไปทำธุระเพียงสองชั่วโมงมันก็อาจจะเปลี่ยนสถานการณ์ได้เลย มันเป็นการแก้ปัญญาระยะยาวได้ดีที่สุดและทำให้เกมมีความน่าสนใจเพิ่มมากขึ้น

          “ท่าทางคราวนี้จะเก็บรายละเอียดทุกอย่างเลยสินะ น่าสนุกดีนี่นา อย่าคิดนะว่าฉันจะทำลายมันไม่ได้”

 

 




 

ตั้งแต่เขียน Dragon World รู้สึกมีไฟขึ้นมาซะงั้น... ใครอยากจะเชียร์ความรักข้างเดียวของเจ้า วินด์(ญาณ) หรือเดธไซท์ ก็เชียร์กันได้เลย

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

29 ความคิดเห็น

  1. #11400 Σʍρeror_ɔr (@055440769) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 23:46
    -....- อาคมนี่มันสุดยอดจริงๆ
    #11400
    0
  2. #7722 watch012 (@watch012) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 00:33
    แค่เริ่มภาคก็เริ่มมันส์ขึ้นมาแล้ว อิ อิ
    #7722
    0
  3. #7455 MinZ@ (@min-min-za) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 18:49
    ประกาศสงครามสินะ
    #7455
    0
  4. #7194 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2557 / 11:58
    ศึกระหว่างเจนถพกับเจนจิรา

    อาคม ก็เจนภพมันออกข้อสอบ มันทำไม่ได้สิ แปลก
    #7194
    0
  5. #5776 The Loner (@deartears) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2557 / 00:16
    อยากรู้ไหมว่าใครมันออกข้อสอบ ก็นั่งสอบอยู่ด้านหลังนั่นไงละ

    นี่จะฮากว่านี้ถ้ามันดันอยู่สาขาเดียวกันนะ
    #5776
    0
  6. #5504 Highzaba (@highzaba) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 20:05
    อ่านตอนนี้โคตรฮาอะ โดยเฉพาะตอนที่นินทาในระยะเผาขนเนี่ยยย 5555
    สองคนนี้มาอยู่ด้วยกันแล้วจิ้นไม่ได้จริงๆ เหมือนคู่หูคู่ฮามากกว่าซะอีก
    เอาเวลาไปจิ้นลูคม ลอนราล์ฟ อากิราล์ฟ ทอรัสราล์ฟ มีสีสันกว่าเยอะ 55555
    #5504
    0
  7. #5040 ยุงลำบาก (@djfbifmf) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 16:32
    ฮาๆ คนออกข้อสอบ มันอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลแถวนั้นแหละ เอิ้กๆ
    #5040
    0
  8. #4465 สวยซะให้เข็ดกว่า (@eple) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 5 เมษายน 2557 / 09:21
    แลกเงินในเกมส์มาเป็นเงินข้างนอกไม่ได้เหรอสงสารอารินกับอาคมไม่คิดว่าจะขัดสนแบบนี้อ่ะ อย่างน้อยก็จะได้มีเงินมาช่วยในการดำรงชีวิตได้โดยไม่ลำบาก
    #4465
    0
  9. #4405 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 3 เมษายน 2557 / 10:36
    เจอกันในโลกจริงแล้ว แต่เจนภพดันไม่สนใจซะงั้น หุหุ
    #4405
    0
  10. #4274 phenixdevill (@arthonmaster) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 21:49
    อยากจีบอาริน งิงิ
    #4274
    0
  11. #4269 FREEK (@hidefreek) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 21:19
    ท่าทางตัวจริงของเจนภพคงได้ถูกเปิดเผยเป็นแน่เเท้ (คนแรกก็ทอรัส คราวนี้เป็นอาคมอีกแล้วพ่อพระเอกของเราจะทำสิ่งที่หวังได้มั้ยเนี่ย)
    #4269
    0
  12. #4258 คุณมึนจัง (@lucky000) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 17:35
    ตกลง ราล์ฟ  เป็นเจ้ากรรมนายเวร ของ อาคม ใช่ไหมเนี่ย   555+

    ราล์ฟ ไม่สงสัยอะไรใช่ไหม ว่าไอ่โต๊ะที่ทำข้อสอบอยู่ข้างหน้ามันคือ ใคร?
    #4258
    0
  13. #4255 สมุดสีคราม (@oomsinly) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 15:25
    ขอเดาที่เจมภพจาม...เพราะเป็นคนออกข้อสอบ

    อาคมน่ารัก อารินน่ารักกกว่า

    แล้วนี้แผนทำลายโลกจะเป็นยังไงนะ?
    #4255
    0
  14. วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 12:54
    อาคม...ซวยไปนะ 555
    เดาว่าราล์ฟออกข้อสอบ อืม ไม่ต้องเดาดีกว่า ราล์ฟชัวร์!
    #4254
    0
  15. วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 12:14
    เจนภพจะทำลายเกมอีกเช่นเคย 555+
    #4253
    0
  16. วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 11:39
    เทคโนโลยีไกลแค่ไหนแต่ว่า การสอบนี้ยังเหมือนเดิม ดินสอT_T 
    #4252
    0
  17. #4251 KurouNeko (@blackcat013) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 11:35
    จาม แบบนั้นนี้เป็นคนออกข้อสอบป่าวฟะ 
    #4251
    0
  18. #4250 inasba (@nassang) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 11:27
    โอ้จะทำลายเลยไรอนิ
    #4250
    0
  19. #4248 my-kimberly (@my-kimberly) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 10:28
    โลกก้าวไปไกลแค่ไหนแต่ระบบสอบของไทยก็ยังใช้ช้อยส์กับดินสอฝนสินะ.....
    #4248
    0
  20. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  21. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  22. #4245 เฮเบียนัม บราวน์ (@33325) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 10:27
    โอ๊ยยยยยย อาคมนี้มีสีสันจริงๆ ถถถ คิดอะไรแต่ละอย่าง "ตูอาบน้ำแล้วโว้ยยยยย"
    #4245
    0
  23. #4244 Dexsar (@dexsar) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 10:01
    ต่อไวๆเน้อๆๆๆ
    #4244
    0
  24. #4243 รักษ์คุณ (@kingbox) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 09:41
    อยากรู้ว่าทำไมเจนภพถึงมีความคิดทำลายเกมส์อะคับ
    คือผมย้อนไปอ่านบทแรกๆแล้วยังหาไม่เจอน่ะครับ
    เลยอยากจะถามความเห็นของเพื่อนๆ
    ว่าเป็นเพราะอะไรครับ
    =====================================================
    My writing - Note of vitamins วิตามินเปลี่ยนชีวิต

    #4243
    0
  25. วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 08:36
    ว้ากกกก2ตอนๆๆๆๆๆๆเย้ๆๆๆๆๆ
    #4242
    0