ชีวิตสโลว์ไลฟ์ของเทพนักฆ่า [ภาค เฮฟเว่น]

ตอนที่ 176 : SS3 Episode Twenty-One : เกมการ์ด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,865
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,617 ครั้ง
    17 ก.ค. 62

SS3 Episode Twenty-One

 



       บ้านแอชเชอร์

       บรรยากาศภายในบ้านเงียบเหงาลงมากนับตั้งแต่ที่คาเรนได้ย้ายไปพักอยู่ที่คฤหาสน์ที่อยู่ห่างออกไปเพียงสิบนาที แต่มันก็เป็นเรื่องธรรมดามากเพราะเซรอสไม่ต้องการให้มีใครอื่นมายุ่งวุ่นวายจนพบเข้ากับวิทยาการระดับสูงภายในบ้านหลังนี้ การให้คาเรนไปอยู่ข้างนอกเป็นความคิดที่ดีที่สุด ถึงกระนั้นเขาก็ยังมอบวิทยาการเตาปฏิกรณ์ติดเอาไว้ในบ้านให้เพื่อที่คาเรนจะได้ใช้ทำงานได้สะดวก ยังมีพวกระบบสื่อสารติดเอาไว้ในห้องซึ่งจะไม่ทำงานหากไม่มีกุญแจและมันจะต้องอยู่กับคาเรนเท่านั้นไม่อนุญาตให้มีของสำรองหรือใช้ของอื่นเปิด

       มองดูซาริที่ม้วนเส้นสปาเกตตีเป็นลูกใหญ่และกินไปคำโตจนเปื้อนปาก วาคาบะรู้สึกว่าการได้เห็นซาริทำอะไรเปิ่นๆ ก็ช่วยให้รู้สึกผ่อนคลายลงได้มาก แอบถือวิสาสะจิ้มแก้มที่พยายามเคี้ยวกินเส้นสปาเกตตีอย่างตั้งใจ คงตั้งแต่ที่รู้ว่าน้ำหนักตัวลดลงไปหลายกิโลกรัมก็พยายามกินทำน้ำหนักให้ตัวเอง โชคร้ายที่พอซาริชินกับอุปกรณ์ถ่วงเดิมของใหม่ที่หนักกว่าก็จะถูกนำมาเพิ่มใส่เข้ามาทำให้ซาริต้องออกกำลังกายหนักขึ้นทุกวัน ถ้าชั่งน้ำหนักตอนนั้นคงดีใจแทบคลั่ง แต่ถ้าถอดของพวกนั้นมาช่างน้ำหนักอีกทีจะพบว่าตัวเลขมันแตกต่างกันลิบ

       ส่วนตัวแล้วการที่ซาริไม่อ้วนขึ้นเลยทำให้รูปร่างของเธอดูดีสมกับเป็นเด็กสาวเผ่ากระต่ายที่สวยมากในสายตาของมนุษย์ แต่หากเปลี่ยนเป็นมุมมองของพวกมนุษย์สัตว์แล้วรูปร่างนี้จะถูกมองว่าเป็นพวกแคระแกร็นดูอ่อนแอมาก หากมีรูปร่างอวบอ้วนมากเท่าไหร่ก็จะมองว่ามีความสมบูรณ์และเป็นคนที่สวยมาก ซาริเลยพยายามกินทำน้ำหนักอยู่เสมอ

       สุดท้ายพอทำน้ำหนักได้หลายวันต่อมาน้ำหนักก็ลดลงและซาริก็มีรูปร่างผอมเพรียวยิ่งขึ้น ยังจำได้ดีเลยถึงการตัดพ้อของซาริที่บอกว่าชาตินี้ตัวเองไม่มีทางสวยได้ ในฐานะของผู้ปกครองอย่างเซรอสก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ที่จัดโปรแกรมการฝึกร่างกายเพื่อควบคุมน้ำหนักให้ซาริ เขาไม่ต้องการให้เธอมีโรคประจำตัวแต่ถ้าอยากจะมีรูปร่างสมบูรณ์ให้เหมาะกับตรรกะของเผ่าพันธุ์มนุษย์สัตว์ก็จำเป็นจะต้องใช้เวลาไม่น้อย

       ฟรานไม่ค่อยอยากอาหารสักเท่าไหร่แต่ก็กินพอให้ร่างกายได้รับสารอาหาร เป็นธรรมดาที่หลังจากผ่านสถานการณ์แบบนั้นในดันเจี้ยนมาส่งผลให้ร่างกายเกิดสภาวะปรับตัว ไม่ว่าจะเป็นการนอนที่ยาวนานขึ้นหรือกระทั่งการนอนที่ไม่เป็นเวลา โชคดีที่ให้ฟรานได้ลองมีประสบการณ์สัก 4-5 วันก็น่าจะทำให้เธอเข้าใจได้ด้วยตัวเอง เพราะรู้ดีว่าการที่พยายามห้ามปรามสุดท้ายก็จะลองหาทางไปสัมผัสด้วยตัวเองอยู่ดี ฉะนั้นเซรอสจึงทำได้เพียงแค่จัดเตรียมสถานการณ์ให้ได้ลองตามที่ต้องการ ซึ่งเขาสามารถควบคุมไม่ให้มีอันตรายถึงชีวิตได้

       “ไม่กินซาริขอนะเจ้าคะ” ซาริเห็นฟรานไม่ยอมกินก็ส่งสายตาปริบๆ ให้จนได้รับอนุญาตจากนั้นก็ตักกินให้หมด

       “ซาริ ไม่ดีเลยนะ” เซรอสปราม เขาไม่ต้องการให้ซาริติดเป็นนิสัย

       “ก็มันน่าเสียดายนี่เจ้าคะ”

       ในส่วนนี้ก็เป็นนิสัยของซาริเช่นกันที่ไม่ยอมปล่อยให้มีอาหารเหลือทิ้งขว้าง สมัยเป็นทาสก็ไม่เคยได้กินอิ่มนอนหลับจึงให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก ถึงมันจะดูไม่ดีแต่พวกทาสส่วนใหญ่ก็จะมีนิสัยแบบนี้กันทั้งนั้น

       “คราวหน้าห้ามทำแบบนี้อีก ถ้ามันเหลือก็ต้องทิ้งเพราะมันไม่ดีเข้าใจไหม?”

       “ทราบแล้วเจ้าค่า” ซาริตอบเสียงใส

       “ซาริ ฉันไม่กินมีทบอลลูกนี้สนใจจะกินไหม” วาคาบะแกล้งส่งสายตาท้าทายเซรอสและจิ้มมีทบอลป้อนให้ซาริที่อ้าปากกินอย่างเอร็ดอร่อย ท่าทางจะลืมไปแล้วว่ารับปากอะไรเอาไว้จนเซรอสอดถอนใจไม่ได้ “นิดหน่อยเองน่าคุณลุงนี่จะจริงจังไปไหน เข้มงวดมากไปเดี๋ยวเด็กพวกนี้ก็พาลเกลียดเอาหรอก”

       ฟรานเปิดตู้เย็นและหยิบเอานมมาเทใส่แก้วดื่มจนหมด เธอทำท่าทางดูภาคภูมิใจกับขนาดของหน้าอกที่ (เหมือนจะไม่) เพิ่มขึ้นมาเลย วาคาบะเห็นแบบนั้นก็อดยิ้มขำไม่ได้และยิ่งเอ็นดูฟรานพอๆ กับซาริ ไม่คิดว่าเด็กสาวผู้เงียบขรึมคนนี้จะมีมุมโมเอะอะไรแบบนี้อยู่ด้วย ทว่าในฐานะเด็กผู้หญิงเหมือนกันแล้วก็เข้าใจความรู้สึกที่แบนราบพอๆ กับเนินเล็กในทุ่งราบอันกว้างใหญ่ ชวนให้รู้สึกว่าตนเองล้มเหลวในฐานะของผู้หญิง แต่ว่าน่าแปลกมากที่ตัวละครแบนราบเหล่านี้มักจะได้รับความนิยมพอตัว

       เห็นว่าฟรานจำเป็นต้องได้รับการปรับสภาพเพื่อให้กลับมาใช้ชีวิตปกติได้เหมือนเดิมก็เกิดความคิดที่จะพาทุกคนไปเที่ยวผ่อนคลาย จึงเรียกอีวาออกมาสอบถามสภาพภูมิอากาศในช่วง 2-3 วันข้างหน้า ซาริเห็นการปรากฏตัวต่อหน้าก็สะดุ้งโหยงจนสำลัก ฟรานกับวาคาบะได้ยินเรื่องนี้มาจากซาริแต่ก็ยังไม่มีโอกาสได้พบเจอ อย่างไรก็ตามโฮโลแกรม AI ที่ตอบสนองได้อย่างเป็นธรรมชาติก็อยู่เหนือความเข้าใจของเด็กสาวชาวญี่ปุ่นอย่างมาก แม้ว่าญี่ปุ่นจะมีอุตสาหกรรมทางด้านนี้เป็นอันดับต้นๆ ของโลก แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นแบบอีวาที่ตอบโต้ได้อย่างเป็นธรรมชาติและดูจะเข้าใจอารมณ์ความรู้สึกของคนอื่นด้วย

       “นี่มันเรื่องจริงเหรอ? คุณลุงทำได้ยังไงกัน”

       “เคยบอกไปแล้วใช่ไหมว่าพวกเราแม้จะมาจากโลกเหมือนกันแต่เป็นโลกคู่ขนานที่มีแนวทางพัฒนาแตกต่างกันออกไป โลกของฉันน่ะนะทุกคนมี AI พวกนี้ติดบ้านกันหลัง ถึงจะมีพวก AI เถื่อนที่ถูกสร้างเลียนแบบแต่ศักยภาพของมันก็เทียบกับของจริงที่อัพเดตโปรแกรมใหม่ๆ ได้ด้วยตัวเอง ของเถื่อนจำเป็นต้องมาคอยดาวน์โหลดจากเว็บใต้ดินแทนซึ่งเอาเข้าจริงๆ มันเสียเงินแพงกว่าของจริงซะอีก”

       เซรอสพยายามทำให้ดูเหมือนว่าการมี AI อยู่ติดบ้านเป็นเรื่องธรรมดามาก ในเมื่อใช้ข้ออ้างที่ว่ามาจากโลกคู่ขนาน (ซึ่งเป็นความจริง) การจะพูดอะไรออกมาก็คงเชื่อได้ไม่ยากสำหรับเด็กสาวที่ยอมเปิดใจรับเรื่องโลกต่างมิติไปแล้ว

       “น่าอิจฉานะ ของโลกคุณลุงเนี่ย”

       “มันก็ไม่ได้ดีไปซะหมดหรอกนะ เพราะนั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้คนส่วนใหญ่ตกงานกันโดยเฉพาะพวกบริษัทใหญ่ๆ ที่พอได้ AI มาทำงานให้ก็ต้องเลิกจ้างพนักงานบางส่วนออก แต่อุตสาหกรรมบางอย่างก็ต้องใช้คนซึ่งมันก็เหลือน้อยลงทุกที ฉะนั้นโลกแบบนั้นน่ะไม่แปลกหรอกที่อัตราคนตายจะเพิ่มสูงขึ้นในทุกวัน”

       ตอนแรกวาคาบะรู้สึกอิจฉาเอามากๆ แต่พอได้รู้ถึงผลกระทบที่ตามมาก็นึกโชคดีมากแล้วที่โลกของเธอไม่ได้เป็นแบบนั้น เธอพอจะนึกภาพออกเลยว่าหากโลกนั้นเปลี่ยนจากการให้คนทำงานมาเป็นเครื่องจักรหรือ AI ที่มีความละเอียดรอบคอบกว่า พวกที่ให้ความสำคัญกับความร่ำรวยคงไม่รังเกียจที่จะเลือกใช้สิ่งที่ช่วยพวกเขาประหยัดเงินได้มากกว่า

       “เรียนมาสเตอร์ สภาพอากาศในช่วง 2-3 วันข้างหน้านี้ค่อนข้างปกติ บริเวณทะเลอาจมีคลื่นลมแรงอยู่บ้างและมีฝนตกชุกในบางพื้นที่ค่ะ” อีวาตอบคำถามเสียงเรียบ

       “อืม” เซรอสครุ่นคิดและตัดสินใจได้ในที่สุด “พวกเราไปเที่ยวทะเลกันไหม”

       “ไอเอ้าอ่ะ!

       “กินให้หมดก่อนแล้วค่อยพูดสิ”

       ซาริกลืนเส้นสปาเกตตีและดื่มน้ำตาม “ไปเจ้าค่ะ อยากไปเจ้าค่ะ”

       “หวาย~! คุณลุงอย่าบอกนะว่าอยากจะดูพวกฉันในชุดว่ายน้ำน่ะ” วาคาบะมองชายหนุ่มด้วยสายตาเหยียดหน่อยๆ และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแสร้งทำเป็นกดเบอร์ติดต่อสายด่วน “คุณตำรวจคะ มีตาลุงหมีโรคจิตอยากดูเด็กผู้หญิงในชุดว่ายน้ำอยู่ด้วยค่ะ รีบมาเลยนะคะก่อนที่จะมีเด็กผู้หญิงที่แสนบริสุทธิ์ต้องแปดเปื้อน”

       “จะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไงล่ะ” เซรอสกล่าว จากนั้นก็อธิบายให้ฟัง “ฟรานเพิ่งจะออกมาจากดันเจี้ยนเป็นเรื่องธรรมดาที่สภาพร่างกายต้องการเวลาในการฟื้นฟู แต่ที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดคงจะเป็นสภาพจิตใจที่เกิดอาการหวาดระแวงอยู่ตลอดเวลา ฉันเลยคิดว่าการให้ไปเที่ยวผ่อนคลายน่าจะช่วยได้”

       ฟังดูมีเหตุผลมาก วาคาบะไม่เคยรู้สึกถึงเรื่องนี้เพราะเธอได้รับอิทธิพลมาจากอนิเมะและไลท์โนเวลที่กำหนดให้ตัวละครที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันไปลงดันเจี้ยนเสร็จแล้วก็ออกมาใช้ชีวิตปกติ โลกแห่งความเป็นจริงนั้นโหดร้ายเสมอซึ่งคนที่ลงไปสำรวจจะต้องแบกรับแรงกดดันอย่างหนักและพยายามต่อสู้เพื่อมีชีวิตรอด ความประมาทเพียงเล็กน้อยส่งผลต่อชีวิตจนทำให้นักผจญภัยส่วนใหญ่ที่ได้ลงไปสัมผัสประสบการณ์จริงกลับออกมาแล้วเลิกเป็นนักผจญภัยไปเลยก็มี แต่ฟรานเข้มแข็งและเก็บอารมณ์เก่งมากจึงไม่แปลกที่วาคาบะจะคิดว่าเธอไม่เป็นอะไร

       “ว่าไงล่ะฟราน การพักผ่อนก็เป็นส่วนหนึ่งของการฝึกที่สำคัญนะ” เซรอสตะล่อมกล่อม เขาไม่ต้องการให้ฟรานใช้ช่วงวัยเด็กหมดไปกับการฝึกเพียงอย่างเดียวแบบนั้นจะเป็นผลเสียมากกว่าผลดี

       “ถ้าสำคัญ ก็ตกลง”

       ตกลงกันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็รอจนทานมื้อค่ำเสร็จ เซรอสปล่อยให้พวกเด็กๆ ไปเตรียมเก็บเสื้อผ้าสำหรับพักผ่อนริมทะเล วาคาบะนึกได้ว่าเธอไม่มีชุดว่ายน้ำติดตัวมาก็อยากจะขอให้เซรอสพาไปส่งที่หน้าดันเจี้ยนเพื่อจะได้นำชุดว่ายน้ำที่มีเก็บไว้ออกมา เพียงแต่เซรอสไม่จำเป็นต้องไปทำอะไรแบบนั้นจึงขอให้วาคาบะวาดแบบชุดว่ายน้ำที่อยากได้มา ถึงจะไม่เข้าใจว่าทำไมแต่เธอก็ตวัดวาดรูปลงบนแท็บเล็ตอย่างคล่องแคล่วจนได้แบบชุดว่ายน้ำมา รับมาดูแบบคร่าวๆ ก็เปิดหน้าต่างระบบการสร้างและเปิดหัวข้อใหม่สำหรับออกแบบสิ่งของ

       “ดูเหมือนว่าจะมีพอสินะ ส่วนขนาดตัวก็” เซรอสมองเด็กสาวแบบพินิจพิจารณา จากนั้นก็กรอกตัวเลขลงไปเพื่อปรับขนาดของมันให้พอดีกับทรวดทรงของเธอ จากนั้นก็สร้างมันขึ้นมา

       พริบตาที่ชุดว่ายน้ำตัวนั้นปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า วาคาบะก็เกิดอาการหน้าแดงและวิ่งเข้ามาคว้าชุดก่อนจะตะโกนออกมาว่า คุณลุงคนบ้า แล้ววิ่งหนีกลับไปที่ห้องของตัวเอง

 

       เกวียนรถม้าสำหรับใช้เดินทางทั่วไปจอดอยู่ที่ลานกว้างหน้าบ้านรอให้ทุกคนขนย้ายของสำคัญมาเก็บไว้ มันเป็นการไปเที่ยวพักผ่อนสามวันสองคืนที่บ้านพักริมทะเลที่ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อย พวกเด็กๆ ดูจะตื่นเต้นกันมากโดยเฉพาะซาริที่วิ่งเข้าวิ่งออกขนพวกกระเป๋าเสื้อผ้าขึ้นมาไว้บนรถม้า ฟรานตรวจนับเสบียงอาหารสำหรับสามวันแพ็กจัดใส่กล่องถนอมวัตถุดิบ ส่วนวาคาบะก็มีแค่กระเป๋าใบเดียวและเอาแต่นั่งมองอยู่ที่ชานบันได อาจเพราะในโลกเดิมเธอเคยไปเที่ยวทะเลหลายครั้งจนไม่หลงเหลือความประทับใจใดๆ อีก ทว่านี่ก็เป็นครั้งแรกที่จะได้ไปเที่ยวทะเลของต่างโลกก็เลยพยายามเก็บอาการไว้อยู่

       “เตรียมของกันแต่เช้าจะไปที่ไหนกันหรือคะ?”

       เซรอสหันไปก็เห็นคาเรน เรเบียสยืนอยู่ที่อีกฝั่งของรั้วบ้านมีสาวใช้เดินตามติดอยู่ไม่ห่าง

       “มากันแต่เช้าเลย มีอะไรหรือเปล่า?”

       “คุณยังไม่ตอบคำถามของดิฉันเลยนะคะ หรือว่ามีเรื่องที่ไม่สามารถเปิดเผยได้?”

       “ตั้งใจว่าจะพาพวกเด็กๆ ไปเที่ยวทะเลน่ะ” เซรอสเห็นว่าคำถามนี้ไม่ได้มีผลเสียอะไรจึงตอบไปตามตรง “แล้วทางเธอล่ะ?”

       “พอดีว่าพาคุณมัวร์มาเดินสำรวจพื้นที่น่ะค่ะ อย่างน้อยจะได้ไม่เป็นการรบกวน ท่านผู้นั้น” คาเรนมองไปยังบ้านทรงหกเหลี่ยมที่อยู่บนเนินเขา ไม่รู้ว่ามันเป็นความตั้งใจของเซรอสหรือไม่ที่สร้างคฤหาสน์ในตำแหน่งที่สามารถมองเห็นได้จากตรงนั้น “ดิฉันกลัวว่าคนของดิฉันจะเผลอไปทำอะไรที่เสียมารยาทเข้าจะดีกว่าถ้าได้รู้ขอบเขตพื้นที่ที่ห้ามล่วงละเมิดน่ะค่ะ”

       อันที่จริงแล้วเซรอสไหว้วานให้อาเรสคอยเป็นหูเป็นตาคอยดูแลคาเรนในช่วงที่ตัวเขาอาจไม่อยู่แทน ตำแหน่งนั้นสามารถมองเห็นและให้ความช่วยเหลือได้ง่ายที่สุด การที่คาเรนเป็นห่วงว่าคนของเธอจะไปทำอะไรที่ก่อให้เกิดความขัดแย้งเข้าก็พอจะเข้าใจได้เนื่องจากสถานะของอาเรสนั้นเป็นถึงมังกรดำที่แสนร้ายกาจมาก สำหรับมนุษย์แล้วอาเรสคงไม่ต่างอะไรกับทวยเทพที่มีตัวตนอยู่จริง บางอาณาจักรก็เชิดชูราวกับเป็นเทพเจ้าก็ไม่ปาน

       “อย่ากังวลไปเลยน่า ตอนนี้หมอนั่นกลายเป็นชาวไร่ไปโดยสมบูรณ์แล้ว”

       นึกแล้วก็น่าขำที่มังกรดำที่แสนน่ากลัวนั่นสุดท้ายก็หันมาประกอบสัมมาอาชีพเป็นเพียงเกษตรกรคนหนึ่งในดินแดนต้องสาป ไร่องุ่นของอาเรสนั้นก็อุดมสมบูรณ์ดีมากจนเริ่มหันมาปลูกอย่างอื่นและใช้พื้นที่ที่ได้รับมาอย่างมีแบบแผนมากยิ่งขึ้น บางวันก็จะขอไปหยิบเหล้าหรือเบียร์มาซึ่งก็จำกัดแค่สองถังในทุกสิบวัน ส่วนอาหารอื่นๆ ก็ไปเลือกหยิบได้ที่เรือนกระจก

       อาเรสคงเริ่มจะชอบการใช้ชีวิตแบบสโลว์ไลฟ์มากขึ้น เพราะมังกรนั้นมีอายุขัยที่ยาวนานเป็นหมื่นๆ ปี ทำให้การดำรงอยู่ของพวกมันจึงมีแค่การนอนจำศีล แสดงแสนยานุภาพ ต่อสู้เพื่อการสืบพันธุ์ เป็นวิถีชีวิตที่ดูน่าเบื่อมาก ทว่าวิถีชีวิตของชาวไร่มันมีอะไรให้ทำมากกว่าที่คิดและไม่รู้สึกว่ามันน่าเบื่อแต่อย่างใด เขาได้เรียนรู้ถึงความสำเร็จ ความผิดหวัง ความล้มเหลว และอีกหลายอย่างที่มังกรแทบทุกตัวไม่เคยให้ความสนใจ

       และที่สำคัญ

ไวน์องุ่นจากไร่ของมันอร่อยมาก

ฉะนั้นหากจะพูดถึงพื้นที่ต้องห้ามก็คงเป็นภายในไร่ของอาเรส ซึ่งเซรอสก็ได้ทำรั้วอิฐสูงหนึ่งเมตรล้อมรอบเอาไว้เป็นพื้นที่ส่วนบุคคล

“แต่ถึงอย่างไรดิฉันคิดว่าควรให้เกียรติท่านอาเรสค่ะ”

“ถ้ามันทำแล้วรู้สึกสบายใจก็ทำเถอะ”

“แต่ว่าน่าอิจฉาจังเลยนะคะ คุณเซรอสโยนภาระงานให้ดิฉันส่วนตัวเองก็หนีไปเที่ยวพักผ่อนกันอย่างครื้นเอง บอกตามตรงเลยค่ะว่าดิฉันไม่พอใจเรื่องนี้มาก” คาเรนแกล้งพูดหวังจะทำให้เซรอสรู้สึกกระอักกระอวนใจ “คุณควรจะหาทางชดเชยให้ดิฉันบ้างนะคะ”

“แน่นอน กลับมาจะเอาพวกวัตถุดิบทะเลมาฝากให้กินจนเบื่อเลยล่ะ”

“ค่ะ ดิฉันจะตั้งตารอนะคะ อาหารทะเลสำหรับข้างนอกแล้วมันเป็นอาหารที่หาทานได้ในพื้นที่เท่านั้นเลยมีราคาแพง ตระกูลเรเบียสไม่ค่อยได้มีโอกาสได้ลิ้มลองมากนักนอกจากเป็นงานเลี้ยงชั้นสูงที่ใช้วิธีการพิเศษเพื่อให้ได้มา”

ท่าทางของคาเรนที่ดูสูญเสียความเยือกเย็นไปครู่หนึ่ง ทำให้รู้ว่าแท้จริงแล้วคาเรนก็ยังเป็นหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่ได้แตกต่างไปจากคนทั่วไป เธอมีอาหารที่ชอบและเกลียดเหมือนคนอื่นๆ ทว่าด้วยสถานะของเธอที่ต้องมีการวางตัวให้สมกับเป็นผู้นำตระกูลจึงไม่อาจแสดงนิสัยแบบนั้นออกมาได้ อีกทั้งตระกูลเรเบียสก็ตกต่ำลงจึงไม่อาจทำอะไรตามใจชอบได้เพียงเพราะแค่ว่า อยากทาน ไม่อย่างนั้นมันอาจจะทำให้พวกคนงานหมดศรัทธาในตัวของเธอ

       คาเรนเพียงแค่แวะมาทักทายยามเช้าเท่านั้น จากนี้คงพาสาวใช้ที่ชื่อ มัวร์ ไปพบเจอกับหัวหน้าหมู่บ้าน (เผ่าดีแมน) เพื่อทำความรู้จักกันให้เรียบร้อย เนื่องจากสาวใช้สามคนที่พามาอยู่ด้วยก็เป็นไปได้ว่าจะให้อยู่ประจำที่นี่ไปเลย คาเรนอาจจะต้องไปกลับไรด์การ์ดหลายครั้งจึงจำเป็นต้องมีคนงานทางนี้คอยบันทึกความเปลี่ยนแปลงคอยรายงานเธอในภายหลัง ถึงแม้ปากจะบอกว่าไม่ต้องการทำแต่พอผ่านไปนานวันเข้าก็เริ่มที่จะรู้สึกผูกพันกับที่นี่แล้ว ไม่เช่นนั้นเธอจึงไม่พยายามหาวิธีที่สามารถเข้ามาดูแลได้อย่างถูกต้องอย่างเด็ดขาด

       หลังจากที่คาเรนจากไปแล้วก็เห็นว่าสมควรที่จะออกเดินทางกันสักที ฟรานจูงม้ามาและติดอุปกรณ์ลากจูงให้พวกมันทีละตัวพอเสร็จก็ปีนขึ้นไปนั่งในตำแหน่งของสารถี เซรอสไม่เคยกำหนดว่าใครจะเป็นคนคุมรถม้าเพราะต้องการให้ทำกันได้ทุกคน พวกเขาออกเดินทางกันในตอนสายหรือถ้าตามเวลาแล้วคือประมาณเก้าโมงเช้า โดยตลอดทางนั้นวาคาบะก็รู้สึกสงสัยว่าเหตุใดถึงไม่ใช้รถยนต์ที่น่าจะสะดวกกว่าก็ได้คำตอบจากเซรอสว่า ไม่อยากให้เป็นจุดสนใจ พอมาลองคิดดูมันก็จริงอย่างที่พูดเพราะรถยนต์ที่ไม่จำเป็นต้องใช้ม้าลากจูงเป็นสิ่งที่แปลกมากในโลกนี้

       ระหว่างทางเพื่อไม่ให้ซาริแหกปากร้องเพลงจึงต้องหากิจกรรมอื่นมาให้ทำเล่น เซรอสนำไพ่ออกมาสามกองซึ่งมันคือเกมไพ่ยูนิตที่เขาลองดัดแปลงเกมการ์ดของโลกเดิมและสร้างการ์ดชนิดใหม่ขึ้นมา โดยหลักแล้วก็จะมีไพ่ยูนิตที่ไพ่สำหรับต่อสู้หรือใช้เพื่อป้องกัน ไพ่เวทมนตร์ที่เป็นการสนับสนุนให้เกิดการโจมตีแบบพิเศษ และไพ่กับดักสำหรับรับมือการโจมตีแบบต่างๆ แต่เมื่อมันเป็นเกมการ์ดที่ต้องใช้สมองอย่างมากในการเล่นจึงไม่ค่อยเหมาะจะให้ซาริใช้เล่น

       “คุณลุง ทำเกมการ์ดนี่ขายเถอะ” วาคาบะลองหยิบเอาการ์ดขึ้นมาดูทีละใบ มันเป็นภาษาต่างโลกซึ่งเธออ่านมันไม่ออก

       “ฟังดูน่าสนใจดีนี่ แต่ฉันคิดว่าควรจะทำแบบที่ฉายเป็นภาพโฮโลแกรมและเซ็ตฉากต่อสู้ให้ดูอลังการด้วยดีไหมล่ะ”

       “โอ้ แบบนั้นคงได้เกิดเป็นเกมแห่งความมืดแน่ๆ คุณลุงนี่เข้าใจคิดดีนี่นา”

       วาคาบะไล่ดูการ์ดแต่ละกองก็ต้องทึ่งกับฝีมือการวาดภาพของคุณลุงที่ไม่แพ้พวกนักวาดมืออาชีพเลย ถึงจะอ่านไม่เข้าใจแต่ตัวเลขที่แสดงกับสัญลักษณ์มันก็พอจะเล่นแบบถูไถไปได้บ้าง ตัวละครยูนิตก็ทำออกมาได้ดูมีเอกลักษณ์น่าสะสม เนื่องจากทำออกมาเพื่อใช้เล่นกันเองจึงมีตัวละครซ้ำๆ กันอยู่หลายใบ ยกเว้นตัวยูนิตพิเศษที่จะมีลวดลายบนกรอบแตกต่างกันเปรียบได้กับว่าเป็น SSR ของการ์ดยูนิตในจำนวนนี้เลยก็ว่าได้

เพียงแต่การ์ดยูนิตพิเศษนั้นกลับเป็นรูปตัวละครที่แสนจะคุ้นตาอย่างกระต่ายเนี่ยสิ

แหม คุณลุงไม่อวยเลยนะ

“กระต่ายขาวล่ะเจ้าค่ะ การ์ดใบนี้เป็นของซาริเจ้าค่ะ”

“อ๊ะ! มีการ์ดแครอทด้วยอันนี้ก็ของซาริเจ้าค่ะ”

ในช่วงแรกของการเล่นเกมการ์ดเซรอสคงต้องคอยช่วยเหลืออย่างเลี่ยงไม่ได้ วาคาบะอ่านภาษานูมอร์ไม่ออกแต่พอได้ฟังคำอธิบายกับความสามารถของการ์ดแต่ละใบก็มีแผนการเล่นอยู่ในใจ ต่างจากซาริที่ไม่สนใจและเลือกวางการ์ดที่ชอบลงไปตามกฎ ซึ่งการ์ดยูนิตกระต่ายมีพลังโจมตีค่อนข้างน้อยแต่เมื่อมีการ์ดเวทมนตร์กับกับดักมาสนับสนุนก็มีโอกาสชนะอยู่หากวางแผนได้ดี มันเลยไม่แปลกที่ซาริจะแพ้ราบคาบ ทว่าเมื่อลองเปลี่ยนมาเล่นกันระหว่างเซรอสกับวาคาบะ มันดูเป็นการแข่งขันที่สูสีถ้าไม่ติดว่าวาคาบะต้องหันไปอ่านคำแปลของการ์ดที่เขียนไว้ทำความเข้าใจ

“ซาริสู้ๆ เจ้าค่ะ” ซาริตะโกนเชียร์การ์ดยูนิตกระต่ายที่ต้องรับมือกับยูนิตสุนัขนรก

เซรอสรู้สึกกดดันมากเพราะเขาไม่สันทัดเรื่องเกมการ์ดพวกนี้เลยถูกวาคาบะกดดันตั้งแต่กลางเกม โดยเฉพาะการที่เธอใช้การ์ดกับดักเปลี่ยนฟิลด์สนามทำให้การ์ดกับดักที่วางเอาไว้ไร้ผลหนึ่งเทิร์น ยังดีที่เขายอมสละยูนิตอื่นป้องกันไม่ให้ยูนิตตัวหลักถูกกำจัด ผลก็คือสามารถยื้อเกมมาได้จนถึงเทิร์นที่ 20 ก่อนที่สุดท้ายเขาจะแพ้เพราะไพ่ยูนิตหมดและตอบโต้อะไรไม่ได้เลย

“ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะเล่นได้เก่งขนาดนี้” ชายหนุ่มยอมแพ้โดยดุษฎี

“ของแบบนี้มันอยู่ที่พรสวรรค์ค่ะคุณลุง” วาคาบะอดภูมิใจกับชัยชนะของตัวเองไม่ได้

“นั่นสินะ ฟรานมาลองดูหน่อยไหม วิธีเล่นก็น่าจะได้ยินแล้วนี่”

“อือ เปลี่ยนแทนที” ฟรานเริ่มมีใจจะสู้หลังรู้ว่าเซรอสเป็นฝ่ายแพ้

เปลี่ยนหน้าที่กันแล้วฟรานก็เข้ามาเลือกการ์ด ลองอ่านและทำความเข้าใจกับรูปแบบของมันและจัดเดกซ์ของตัวเองให้เรียบร้อย จากนั้นก็สับการ์ดและจั่วออกมาหกใบตามกฎ ไพ่ยูนิตที่ฟรานเลือกใช้เป็นหลักก็คือ เทพพิทักษ์แห่งผืนป่า ซึ่งมีรูปร่างคล้ายกับเผ่าเอลฟ์ ส่วนของวาคาบะก็ใช้เดกซ์ตัวเดิมซึ่งเข้ากับตัวเองที่สุด ในช่วง 3 เทิร์นแรกยังคงผลัดกันโจมตีจนกระทั่งฟรานจั่วได้การ์ดเวทมนตร์ก็การโจมตีแบบคอมโบก็เริ่มขึ้นทำเอาวาคาบะดึงการ์ดยูนิตออกมารับการโจมตีแทบไม่ทัน

เป็นครั้งแรกที่วาคาบะรู้สึกกลัวพรสวรรค์ของฟราน เธออาศัยเพียงแค่การฟังรูปแบบการเล่นในสองเกมที่ผ่านมาก็รู้วิธีการเล่นเบื้องต้น ซ้ำยังเลียนแบบคอมโบการโจมตีของวาคาบะที่ใช้เล่นงานเซรอสในช่วงท้ายเกมได้ ยังดีที่วาคาบะมีโชคสามารถเปลี่ยนฟิลด์เพื่อแก้เกมได้แต่ก็บาดเจ็บหนักพอสมควร ฟรานคงเริ่มสนุกกับเกมการ์ดนี้แล้วเพราะมันเหมือนกับว่าได้ต่อสู้และพยายามเดาทางของฝ่ายตรงข้าม พอเห็นรูปแบบกลยุทธ์ในการวางการ์ดยูนิตกับการ์ดที่วางด้านหลังก็ต้องประเมินว่าเป็นเวทมนตร์หรือกับดัก

ฟรานทำพลาดในตอนกลางเกมถูกวาคาบะสวนกลับมาจนทั้งสองมี LP เหลือให้พอรับการโจมตีได้อีกแค่ครั้งเดียว วาคาบะนับจำนวนยูนิตที่ฟรานเสียไปและพบว่ายังเหลือพอให้รับการโจมตีได้อีกหนึ่งครั้ง แต่กลับไม่มั่นใจว่ายูนิตใบนั้นอยู่ในมือหรือในเดกซ์ สุดท้ายก็ต้องเสี่ยงดวงด้วยการโจมตีและมันผิดคาดตรงที่ฟรานเผยการ์ดที่ถืออยู่ให้เห็น มันไม่มีการ์ดยูนิตอยู่เลยนอกจากการ์ดกับดักกับการ์ดเวทมนตร์ เท่ากับว่าวาคาบะชนะมาได้ด้วยโชคล้วนๆ

“ขออีกรอบ” ฟรานเริ่มสนุกขึ้นมาแล้ว และนิสัยเกลียดความพ่ายแพ้ก็ทำให้เกิดแมทซ์ล้างตาขึ้นในเวลาต่อมา

แม้วาคาบะจะยังอ่านภาษาต่างโลกไม่ออกแต่ขอแค่มีคำแปลเอฟเฟคของการ์ดก็พอจะเล่นด้วยได้ เธอเริ่มชินกับเดกซ์ที่ใช้มาแล้วและไม่คิดที่จะเปลี่ยนมันอีก เช่นเดียวกันกับฟรานที่อยากให้เกิดความยุติธรรมมากที่สุดจึงไม่เปลี่ยนเหมือนกัน ครั้งนี้ทั้งสองคนต่างก็ทบทวนรูปแบบของฝ่ายตรงข้ามและเริ่มวางกลยุทธ์ ตอนแรกก็ผลัดกันโจมตีซึ่งมันไม่ได้ดูหวือหวาอะไรนัก จนเมื่อต่างฝ่ายต่างก็ได้การ์ดไพ่ตายมาไว้ในมือก็เริ่มเปิดการโจมตีกันอย่างต่อเนื่อง

วาคาบะไม่คิดประมาทแต่เพราะคิดมากเกินไปจึงพลาดให้กับกลยุทธ์กับดักลวงของฟราน ผลก็คือการโจมตีที่มุ่งหวังจะปิดฉากการ์ดยูนิตหลักของฟรานถูกการ์ดกับดัก ไหคาโนปิก ที่เมื่อมีการ์ดยูนิตสามตัวในสุสานจะสามารถคืนชีพการ์ดยูนิตได้หนึ่งใบ วาคาบะเห็นดังนั้นก็รู้ทันทีเลยว่าแพ้แล้ว นึกแปลกใจอยู่เหมือนกันว่าทำไมตอนที่ยูนิตตัวหลักถูกโจมตีฟรานไม่เอายูนิตมาป้องกันหรือใช้การ์ดกับดักสวน

“อีกรอบไหม?” ฟรานถาม

“ขอแก้มืออีกรอบก็แล้วกัน”




นี่คือจุดเริ่มต้นของดูเอลแห่งความมืด

มีคนบอกว่าผมอัพนิยายช้า...ก็อยากจะบอกอยู่หรอกว่า

ผมเขียนนิยายสามเรื่องนะเออ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.617K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17,181 ความคิดเห็น

  1. #14431 ชากุหลาบอุ่นอุ่น (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 23:26
    😊😊😊
    #14,431
    0
  2. #14281 ภณงับ (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 06:06
    ยูนิตพิเศษสะสมบนมือครบ5ใบชนะเกมเลย
    #14,281
    0
  3. #13906 โรคุโก๊ะ (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 10:26
    ขอใช้ไหแห่งความโลภจั่วการ์ด2ใบ
    #13,906
    0
  4. #13876 ํYaGooZaKe (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 12:34

    มีการ์ดอาเรสแบบเสียปีกไหมครับ เป็นแรร์การ์ดได้นะครับ

    #13,876
    0
  5. #13874 ZenesziaZilvalia (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 08:13
    ดูเอล!!
    #13,874
    0
  6. #13873 วายุจัง (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 07:14
    เดี๋ยว... ยูกิโอสินะ เกมแห่งความมืด มีบลูอายไวท์ดรากอน กับแบล็กเมจิกเชียนด้วยไหม ฮาาาา
    #13,873
    0
  7. #13872 Winzex (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 22:40
    ชื่อตอนเริ่มไหลไปเรื่อย
    #13,872
    0
  8. #13871 ~~//><// ??ไอ้-เหม่ง-บ้า :p ~~ (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 22:40
    สู้ๆขอบคุณไรท์มากๆ
    #13,871
    0
  9. #13870 แอลเดซึงะ (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 22:23
    เซรอสไม่เก่งวางแผน ก็เป็นคนนักฆ่าสโลว์ไลฟ์นี่นา

    ᕙ( ~ . ~ )ᕗ
    #13,870
    1
    • #13870-1 Blue Soul(จากตอนที่ 176)
      18 กรกฎาคม 2562 / 22:27
      ส่วนใหญ่มีองค์กรวางแผนให้หมด เซรอสมีหน้าที่แค่ปฏิบัติเท่านั้น
      #13870-1
  10. #13868 สาวแว่นบันไซ (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 19:14

    ม่ายยยย !!สาว(ใหญ่)แว่น กะชุดว่ายน้ำล่ะ

    #13,868
    1
    • #13868-1 Blue Soul(จากตอนที่ 176)
      18 กรกฎาคม 2562 / 22:28
      คาเรนน่ะเหรอ รอคุณแม่มาก่อนเถอะ
      #13868-1
  11. #13867 Nick ComSci (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 17:36
    ยังรอเรื่อง dragon world อยู่ด้วยนะครับ
    #13,867
    1
    • #13867-1 Blue Soul(จากตอนที่ 176)
      18 กรกฎาคม 2562 / 17:44
      ถ้าเดธไซท์มาด้วยนี่สี่เรื่องเลยนะ แถมมีคนขอ spin off คุณแม่ด้วย
      #13867-1
  12. #13866 tanagorn29 (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 15:13
    ห่างหายไปนานเลยไรท์
    #13,866
    0
  13. #13865 Sirayu Manachot (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 12:09

    เซรอสเปกาซัส และแบทเทิลซิตี้แห่งนครดีมอน

    #13,865
    0
  14. #13864 Lotte Dittakan (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 09:08
    เซรอส จัดหนักศักหน่อย เอาเกมการ์ดขายให้กิลนักผจญภัย รับรองรวย
    #13,864
    0
  15. #13863 imavikur (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 07:15
    สนุกค่าาาา
    #13,863
    2
    • #13863-1 Blue Soul(จากตอนที่ 176)
      18 กรกฎาคม 2562 / 07:16
      ตกใจหมด กำลังพิมพ์แวนการ์ดบนมือถือ ข้อความเด้งแรงมาก
      #13863-1
  16. #13862 mummummi (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 00:41
    การ์ดเกมก็มา ซาริสู้ๆเจ้าค่ะ
    #13,862
    0
  17. #13861 ImagineSystem (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 00:24
    อายุอานามเท่าไหร่แล้ว Duel link กันเถอะครับ!!
    #13,861
    0
  18. #13860 benzmaza3 (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 19:00
    สนุกมากก
    #13,860
    0
  19. #13859 farfar2531 (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 18:09

    เซรอสใช้เดกซ์อะไร เดกซ์กระต่ายนั้นของซาริไม่ใช่เหรอ

    และวาคาบะด้วยใช้เดกซ์อะไร ตกลงเดกซ์สุนัขนรกนี่ของใคร? วาคาบะ? เซรอส?

    #13,859
    0
  20. #13858 โลกสีเงิน (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 18:05
    ไรท์มาช้าไม่เป็นไรค่ะ ขอแค่มาก็พอ
    #13,858
    0
  21. #13857 phongphatr (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 18:04
    ไม่มีใครใช้เทพกระต่ายสู้เลย

    เดี๋ยวซาริเสียใจนะ อิอิ
    #13,857
    0
  22. #13856 ~:LuCia:~ (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 17:12
    แต่เค้าตะหงิดๆ กับ วาคาบะ ง่า -_-
    #13,856
    1
    • #13856-1 Blue Soul(จากตอนที่ 176)
      17 กรกฎาคม 2562 / 17:19
      ทำไงได้ เซรอสคือลุงมาดเท่นี่นา
      #13856-1
  23. #13855 Ameba(ครับผม) (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 17:06
    โอ้ การ์ดเกมก็มา เอาเลยๆ
    #13,855
    0
  24. #13854 Empty_Mind (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 17:06

    ถึงมาช้าก็ไม่เป็นไรค่าาาา..
    ขอให้มาเรื่อยๆเถอะ อิอิ
    #13,854
    0
  25. #13852 akazeyujin (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 15:00

    แลดูน่าสนุกนัก.....เอาหล่ะนะ..ดูเอล!!!!
    #13,852
    0
  26. #13846 shawn (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 12:46

    อย่าไปสนนกกาเลยครับไรท์ ถ้าเป็นพวกที่ติดตามไรท์มาแต่แรกจะเข้าใจ แต่พวกรีดสมัยนี้สักแต่จะทวงอ่านอย่างเดียว นิยายไม่คิดกันง่ายๆ ถ้าออกแบบถี่ทุกวันละก็บางครั้งเนื้อเรื่องก็ไม่เข้าใจเพราะเนื้อเรื่องไปเร็วเกินไปสุดท้ายก็ต้องตัดจบโดยที่ค้างคากันอยู่ นิยายจะให้ดีก็ต้องมีการปูเรื่องวางโครงเรื่องกันให้ดี สังเกตุทุกตอนเลยนะครับแทบจะไม่มีคำผิดถ้ามีก็น้อยครับ เป็นกำลังใจให้เสมอนะครับ

    #13,846
    1
    • #13846-1 kedsarawadeedee(จากตอนที่ 176)
      17 กรกฎาคม 2562 / 15:15
      เห็นด้วยค่ะ เราเองก็ชอบนิยายที่ไรท์เขียนมากแบบดีมาก ในทุกความหมายของงานเขียน
      #13846-1