ชีวิตสโลว์ไลฟ์ของเทพนักฆ่า [ภาค เฮฟเว่น]

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 2,262,106 Views

  • 13,685 Comments

  • 22,810 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    22,584

    Overall
    2,262,106

ตอนที่ 155 : SS3 Episode Zero : อิจิโนะเสะ วาคาบะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19777
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1349 ครั้ง
    24 ม.ค. 62

SS3 Episode Zero

 



อิจิโนะเสะ วาคาบะ อายุ 17 ปี ผู้ซึ่งใช้ชีวิตในฐานะฮิกกี้มานับตั้งแต่เรียนจบการศึกษาภาคบังคับ หาเลี้ยงชีพโดยการเป็นนักเขียนและนักวาดการ์ตูนที่ฝากผลงานไปแล้วหลายเรื่อง เธอเริ่มเข้าสู่วงการนี้่เมื่อตอน ม.1 จากการเขียนนิยายมือถือและรับวาดภาพประกอบ จนกระทั่งได้แจ้งเกิดจากผลงานวาดภาพการ์ตูนเรื่องสั้นจึงได้หันมายึดอาชีพนี้เป็นหลัก

ปัจจุบันรายได้ของเธอเพิ่มขึ้นจากการที่นิยายได้ถูกนำไปสร้างเป็นอนิเมะและภาพยนตร์ไลฟ์แอคชั่นจนสามารถซื้อบ้านได้หนึ่งหลัง นับแต่นั้นมาชีวิตในฐานะฮิกกี้ที่แสนสบายก็ได้เริ่มต้นขึ้น

ก็อยากจะพูดแบบนั้นอยู่หรอก ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้เธออยู่ต่อหน้าชายคนหนึ่งที่ท่าทางดูเป็นคนซุ่มซ่ามเอามากๆ กำลังลูบ วัตถุ ชิ้นหนึ่งที่เป็นต้นเหตุของเรื่องราวครั้งนี้

ข้าคงต้องขอโทษด้วย ที่ทำเจ้าตาย

ประโยคนี้ชวนให้นึกถึงพล็อตเรื่องซ้ำซากที่ถ้าไม่ใช่คุณรถบรรทุก ก็อาจจะเป็นวัตถุปริศนาตกลงมาจากท้องฟ้าซะจริง

ในฐานะที่เป็นนักเขียนนิยายคนหนึ่งย่อมแยกแยะความจริงกับจินตนาการออกจากกันได้

แต่ที่แน่ๆ เรื่องแบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นจริง

คิดว่าคงเป็นรายการแกล้งพวกบุคคลที่มีชื่อเสียงและคอยดูปฏิกิริยาเหวอของพวกเขา วาคาบะตระหนักดีว่าค่อนข้างมีชื่อเสียงในระดับหนึ่งเพราะเธอมีผลงานที่ค่อนข้างโด่งดังพอสมควร เป็นไปได้ว่าอาจจะอยู่ในรายการแกล้งกันเล่นของช่องโทรทัศน์ชื่อดัง ลอบส่งสายตามองไปรอบๆ แต่ก็นึกได้ว่าที่ที่อยู่ตอนนี้คือพื้นที่โล่งๆ ที่เป็นห้องขาวโพลนเท่านั้น ยิ่งพื้นที่เหมือนจะว่างเปล่ากลับยืนได้และมีเสียงสะท้อนดังมากอีกด้วย

ลองหยิกตัวเองดูและพบว่ามันไม่มีความรู้สึกใดๆ เลย

ถ้านี่ไม่ใช่ความฝันที่รู้สึกตัว ก็เป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือสถานการณ์จริง

เวลานี้วาคาบะสับสนอยู่ว่าควรจะแสดงอารมณ์แบบใดออกมาดี ถ้าได้พบกับพระเจ้าตามพล็อตนิยายเกลื่อนตลาดก็ต้องเป็นการไปเกิดใหม่หรือไม่ก็ไปอยู่ต่างโลก อันที่จริงก็เคยเขียนนิยายแนวพวกนั้นอยู่หรอกแต่มันก็แค่ไปเกิดเป็นตัวละครในเกมจีบหนุ่มเท่านั้น แต่ในทางกลับกันเธอรู้สึกกลัวและโกรธมากเพราะตนยังเขียนต้นฉบับเล่มสุดท้ายไม่จบดีเลย แบบนี้มีหวังถูกนักอ่านที่ติดตามสาปส่งจนเป็นตราบาปติดตัวไปจนตายแน่ๆ

       “เพิ่งจะได้รับหน้าที่ให้ดูแลพื้นที่ได้แค่สามร้อยปีกลับซุ่มซ่ามทำมนุษย์คนหนึ่งตายทั้งที่ยังไม่หมดอายุขัย ทำยังไงดีล่ะ?”

       “ถ้ามันเป็นแค่การตายเพราะความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ก็คงพอจะแก้ปัญหาได้อยู่หรอก แต่ข้าดันเผลอทำเจ้านี่ตกลงไปกลายเป็นอุกกาบาตร่วงลงใส่บ้านของมนุษย์เข้าคงแก้ไขอะไรไม่ได้ ขอเวลาให้ข้าได้ติดต่อสอบถามวิธีแก้ไขกับพระผู้สร้างเสียก่อนเผื่อว่าจะมีวิธีการที่จะชดเชยความผิดพลาดของข้าได้บ้าง เจ้าช่วยรอก่อนสักครู่นะ”

       เวลาล่วงเลยผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ จนผู้ที่เรียกตนเองว่าเป็นพระเจ้าก็กลับมาพร้อมกับใบหน้าที่ดูหดหู่เหมือนเด็กที่เพิ่งจะถูกผู้ใหญ่ตำหนิมาอย่างหนักมาก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคงเผยรอยยิ้มฝืนๆ บ่งบอกว่ามันเป็นข่าวดีอยู่บ้าง

       “ข้าได้ทำการติดต่อกับพระผู้สร้างที่มีอำนาจสูงสุดแล้ว และก็โดนท่านตำหนิมาไม่น้อยเลยเชียวล่ะ ตอนนี้ข้าได้รับข่าวดีและข่าวร้ายมาแจ้งแก่เจ้า ก่อนอื่นข่าวดีก็คือเพื่อชดเชยในความผิดพลาดเจ้าจะได้รับโอกาสมีชีวิตอีกครั้งแต่ต้องไม่ใช่ที่โลกเดิมซึ่งเจ้าถูกตัดสินว่าเป็นผู้เสียชีวิตไปแล้ว ส่วนข่าวร้ายก็คือพระเจ้าที่ดูแลโลกในมิติอื่นๆ ต่างก็พากันปฏิเสธที่จะให้ความช่วยเหลือเพราะการจะส่งมนุษย์จากต่างโลกให้กลับมามีชีวิตอีกครั้งมันจำเป็นจะต้องแทรกแซงอะไรหลายอย่าง ตัวเลือกที่ทำได้เลยก็มีแต่ต้องเกิดเป็นสัตว์หรือไม่ก็พวกมอนสเตอร์ ข้าเลยขอกลับมาปรึกษากับเจ้าก่อน”

       วาคาบะฟังแล้วก็อารมณ์ขึ้น เธอซึ่งเป็นมนุษย์อยู่ดีๆ และมีอนาคตที่กำลังไปได้สวยต้องมาตกตายเพราะความซุ่มซ่ามของพระเจ้างี่เง่าคนหนึ่ง แถมยังมาเสนอให้เธอไปเกิดเป็นสัตว์หรือพวกมอนสเตอร์เพื่อให้ถูกจับมาเลี้ยงดู หรือเพื่อใช้เป็นแรงงาน หรือหนักหน่อยก็ถูกฆ่าใช้เป็นอาหาร แบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการถูกส่งไปตายใหม่อีกรอบน่ะสิ

       “ข้ารู้ว่าเจ้าจะต้องโกรธแน่ แต่โปรดฟังให้จบก่อน” พระเจ้าหนุ่มถอนหายใจครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “ที่จริงแล้ว ยังมีอยู่อีกหนึ่งวิธีที่ไม่จำเป็นต้องแทรกแซงอะไรมากนักและทำได้ง่ายสุดๆ เพียงแต่มันจะมีข้อจำกัดด้านอิสรภาพอยู่พอสมควร นั่นคือการเป็นดันเจี้ยนมาสเตอร์”

       “ดันเจี้ยนมาสเตอร์?” วาคาบะรู้จักคำนี้ และรู้หน้าที่ของมันด้วย

       ใครจะไปคิดล่ะว่าพลังจินตนาการของมนุษย์จะยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้

       “ถ้าเจ้ายินยอมรับหน้าที่นี้แล้วล่ะก็ข้าจะเป็นธุระจัดการให้ อย่างน้อยก็อยากจะส่งไปอยู่ในโลกที่มีการจัดการที่ดีกว่านี้เพื่อชดเชยความรู้สึกผิดแก่เจ้า พระเจ้าที่ทำหน้าที่ดูแลในแต่ละโลกนั้นต่างก็มีแนวทางที่แตกต่างกัน บางองค์ก็บ้าสงครามทำให้ดันเจี้ยนมาสเตอร์ต้องแข่งขันกันจนก่อให้เกิดความเสียหายจนโลกแทบจะล่มสลายเลย หรือบางองค์ที่แค่ทำหน้าที่แบบขอไปทีส่งคำพูดของตนแก่มนุษย์จนเกิดการตีความหลากหลาย แน่นอนว่าพวกเขากำลังขาดแคลนดันเจี้ยนมาสเตอร์อยู่ด้วยล่ะ”

       “ฉันมีทางเลือกด้วยอย่างนั้นเหรอ?” วาคาบะถามกลับ

       “เกรงว่าจะไม่ อ๊ะ! เจอแล้ว มีอยู่โลกหนึ่งที่ไม่ได้มีกฎเข้มงวดอะไรนัก” พระเจ้าหนุ่มไล่สายตาอ่านดูรายละเอียดบนตำราไร้จำกัดที่พลิกไปกี่หน้าก็จะมีขนาดเท่าเดิม “หืม? โลกใบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน มีดันเจี้ยนที่ตายแล้วอยู่ด้วยสามารถส่งไปได้โดยไม่ต้องแทรกแซงอะไรให้วุ่นวาย”

       เขาฉีกกระดาษแผ่นนั้นออกมาได้อย่างตรงเรียบราวกับใช้มีดตัดและยื่นส่งให้กับวาคาบะ

       “นับจากนี้ไปเจ้าถูกแต่งตั้งให้เป็นดันเจี้ยนมาสเตอร์ แต่ข้ายังพอจะช่วยเหลืออะไรได้อยู่อีกนิดหน่อย มีสิ่งใดที่เจ้าต้องการเป็นพิเศษหรือไม่ อ๊ะ! แต่ข้าให้ความสามารถพิเรนทร์ไม่ได้หรอกนะ มีเพียงพระผู้สร้างสูงสุดเท่านั้นที่สามารถมอบความพลังที่เหนือโลกได้ อย่างมากข้าก็พอจะมอบทักษะพิเศษหรืออะไรก็ได้โดยอ้างอิงจากพลังจินตนาการของเจ้า”

       “อะไรก็ได้สินะ?”

       “ก็ไม่ทั้งหมดหรอก ต้องดูก่อนว่าเจ้าต้องการสิ่งใดจึงจะให้คำตอบได้”

       “ฉันอยากจะได้บ้านของฉันคืน รู้ไหมว่าฉันต้องทำงานหลังขดหลังแข็งกว่าจะได้บ้านหลังนั้นมา จะดีมากถ้าเชื่อมต่ออินเตอร์เน็ตเอาไว้ด้วย หรือสั่งซื้อของทางออนไลน์ได้ด้วยก็ยิ่งดี ก็ไม่รู้หรอกนะว่าโลกที่จะไปอยู่นั้นมีสภาพเลวร้ายแค่ไหนแต่ฉันเองก็ปรารถนาจะมีชีวิตอย่างสุขสบายในฐานะของฮิกกี้”

       พระเจ้าหนุ่มฟังแล้วก็ครุ่นคิดและตอบ “ก่อนอื่นเกี่ยวกับบ้านหลังนั้นข้าสามารถจัดการให้ได้โดยไม่มีปัญหา ส่วนเรื่องการเชื่อมต่ออินเตอร์เน็ตอะไรที่เจ้าว่านั้นไม่สามารถทำได้ต้องขออภัยด้วย ต่อมาก็เรื่องการสั่งซื้อของทางออนไลน์ข้าเดาว่าเจ้าคงอยากจะซื้อบางสิ่งจำพวกสิ่งบันเทิงเพื่อมาใช้ในโลกแห่งนั้นใช่หรือไม่ ข้าคิดว่าพอจะหาวิธีการแทรกแซงอะไรนิดหน่อยเกี่ยวกับสิทธิ์ของดันเจี้ยนมาสเตอร์เฉพาะเจ้าได้อยู่บ้างล่ะนะ เพราะฉะนั้นต้องขออภัยด้วยที่ไม่อาจตอบสนองความต้องการได้ทั้งหมด”

       “เอาเถอะ อินเตอร์เน็ตไม่มีก็ไม่เป็นไรอย่างน้อยถ้าสามารถติดตามอนิเมะ มังงะ หรือไลท์โนเวลจากโลกของฉันได้มันก็ไม่น่าเบื่อแล้ว”

       วาคาบะรู้ว่าได้แค่นี้ก็เต็มที่แล้วจึงไม่คิดจะโลภมากอีก เธอเพียงแค่ต้องการสิ่งที่จะรับประกันได้ว่าจะสามารถใช้ชีวิตอยู่ที่ต่างโลกได้โดยไม่เป็นบ้าตายไปซะก่อน

       “เช่นนั้นข้าขอส่งเจ้าไปยังดันเจี้ยนเลยก็แล้วกัน”

       จากนั้นภาพรอบตัวก็มืดลงอย่างรวดเร็ว พร้อมด้วยสติของเธอที่ดับวูบไป

 

       เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นที่หัวเตียง วาคาบะลุกขึ้นมาในสภาพงัวเงียเล็กน้อยและพบว่าตนอยู่ในห้องนอนของตัวเอง เอื้อมมือไปกดปิดนาฬิกาปลุกซึ่งดูจากวันที่บนนั้นบ่งบอกว่าเป็นวันใหม่แล้ว ต้องใช้เวลาสักเล็กน้อยกว่าจะรับรู้ได้ถึงสิ่งที่ผิดปกติ

       เวลาที่นาฬิกาตั้งปลุกนั้นคือช่วงเวลาสิบโมงเช้า ทว่าข้างนอกนั้นยังคงมืดสนิท

       บางทีนาฬิกาอาจจะเสียก็ได้ หรือไม่เธออาจจะนอนข้ามวันจนเข้าใจผิด

       ตอนนี้อาจจะเป็นเวลาสี่ทุ่มก็เป็นได้

       วาคาบะลุกขึ้นเดินไปล้างหน้าแปรงฟันตามปกติ และเปิดโทรทัศน์เพื่อเช็คดูอนิเมะที่อัดทิ้งเอาไว้เมื่อเช้า

       ปรากฏจอที่เป็นคลื่นซ่าๆ ไม่ว่าจะเป็นช่องไหนหรืออาจจะมีการตั้งโปรแกรมผิดก็ลองตรวจสอบดูทั้งหมด

       โทรทัศน์เสียหรือยังไงนะ

       เธอหยิบโทรศัพท์เตรียมจะกดโทรหาช่างให้มาซ่อม แต่สัญลักษณ์ที่บอกว่า อยู่นอกเขตสัญญาณ โชว์หราอยู่บนหน้าจอ หยิบโทรศัพท์บ้านขึ้นมาก็ไม่มีประโยชน์อะไร ชักสังหรณ์ใจไม่ค่อยดีนักเลยขึ้นไปที่ห้องและเปิดคอมพิวเตอร์ที่อัพเกรดมาสำหรับเล่นเกมกราฟิกสวยๆ โลโก้ของเครื่องปรากฏขึ้นตามมาด้วยการทำงานของระบบปฏิบัติการ รู้สึกโล่งใจมากที่คอมพิวเตอร์มันยังใช้การได้อยู่และกำลังคิดจะสรรเสริญขอบคุณพระผู้เป็นเจ้า แต่ความคิดนั้นก็ต้องหยุดชะงักไปเมื่อมุมขวาล่างมีสัญลักษณ์กากบาทสีแดงขึ้นอยู่

       “ไม่นะ ไม่นะ” เธอรีบดึงเครื่องออกมาและตรวจดูสายอินเตอร์เน็ต มันยังคงเสียบอยู่แต่เมื่อไล่ตามสายไปก็พบว่ามันไม่มีสัญญาณอินเตอร์เน็ตถูกส่งมาเลย “ล้อเล่นแบบนี้ไม่ตลกเลยนะ ฉันนัดกับคนรู้จักว่าจะลงเหรดบอสอีเว้นท์ของอาทิตย์นี้เชียวนะ”

       โทรทัศน์ก็เสีย โทรศัพท์ก็ไม่มีสัญญาณ นี่คอมพิวเตอร์ยังต่ออินเตอร์เน็ตไม่ได้อีก ยังดีนะที่มันพอจะมีพวกเกมออฟไลน์ให้เล่นฆ่าเวลาได้ แต่โลกที่ไม่มีอินเตอร์เน็ตนี่มันไม่ต่างอะไรกับฝันร้ายเลย วาคาบะเป็นเด็กรุ่นใหม่ยุค IT เลยคุ้นชินกับชีวิตที่มีเทคโนโลยีอย่างมาก พอมันหายไปก็รู้สึกเหมือนโลกของตนเองพังทลายลง

       คิดมากก็รู้สึกอยากกินมันฝรั่ง เสบียงศึกนั้นหมดไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วเลยต้องออกไปซื้อที่ร้านสะดวกซื้อ เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยพร้อมด้วยกระเป๋าเงินที่พอจะมีเงินอยู่ประมาณสองพันเยน คงเพียงพอให้ซื้อขนมกินเล่นกลับมาได้เยอะพอจะทำศึกระยะยาว

       ทว่าเมื่อเธอเปิดประตูและเดินออกมาข้างนอกบ้าน สิ่งที่พบเห็นทำเอาพูดอะไรไม่ออก

       “นี่มันอะไรอ่ะ” วาคาบะเต็มไปด้วยความหวาดกลัวลึกๆ

       ที่รู้สึกมืดไม่ใช่เพราะมันเป็นตอนกลางคืน แต่เป็นเพราะเธออยู่ในถ้ำต่างหาก

       ลองวิ่งดูรอบบ้านแล้วมันไม่มีทางเข้าออกใดๆ เลย เหมือนว่าเธอจะถูกขังเอาไว้ในพื้นที่ปิด

       วาคาบะกลับเข้ามาในบ้านและเริ่มไตร่ตรองอย่างใจเย็น เธอพบว่ามีจดหมายกับหนังสือที่ไม่รู้จักวางอยู่ในห้องนั่งเล่นที่เธอเพิ่งจะเดินผ่านไปมาโดยไม่ทันสังเกตจึงหยิบขึ้นมาดู เนื้อความในจดหมายอธิบายเรื่องราวให้กระจ่างชัด

       สรุปว่านั่นไม่ใช่ความฝัน แต่มันคือความจริงที่เกิดขึ้น

       เธอตายและได้รับโอกาสให้มาอยู่ต่างโลก ในฐานะดันเจี้ยนมาสเตอร์

       หนังสือเล่มที่วางอยู่ข้างๆ คือคู่มือการเป็นดันเจี้ยนมาสเตอร์ เพียงเปิดอ่านเท่านั้นมันก็หายไปและกลายเป็นรูปแบบของสกิลเรียกใช้เพียงแค่นึกคิด บทเรียนเริ่มต้นนั้นจะอธิบายเกี่ยวกับวิธีการบริหารดันเจี้ยนและมีภารกิจให้ทำเหมือนการฝึกของเด็กใหม่

       เริ่มจากการที่ให้ติดตั้ง คอร์ ซึ่งจะระบุว่าดันเจี้ยนแห่งนี้มีผู้ครอบครองแล้ว

       ต่อไปคือการติดตั้งประตูวาปเพื่อให้สามารถออกไปเดินสำรวจดันเจี้ยนได้ วิธีการเข้าออกนั้นก็เหมือนการวาปปกติและทำได้เฉพาะเมื่ออยู่ในดันเจี้ยนของตนเอง

       จากนั้นจึงเป็นการสร้างมอนสเตอร์ขึ้นมาเพื่อใช้ในการรวบรวม DP หรือ ดันเจี้ยนพ้อยท์

       ซึ่งไอ้เจ้า DP นี้จะสามารถนำมาใช้สร้างมอนสเตอร์ พัฒนาดันเจี้ยน และซื้อของต่างๆ ซึ่งตัวเลขของสินค้าไม่ใช่ถูกๆ เลย มอนสเตอร์ในหมวดระดับ 1 นั้นจะให้ 10 DP ต่อตัวต่อวัน และถูกจำกัดจำนวนการสร้างไว้ที่ 50 ตัวเพราะยังเป็นดันเจี้ยนระดับ 1 อยู่ หากสร้างครบล่ะก็จะมีรายรับต่อวันถึง 500 DP แต่ว่าการใช้ไฟฟ้าและน้ำประปาภายในบ้านจะต้องจ่าย 100 DP ต่อวัน ยังไม่รวมถึงค่าอาหารที่มีให้ซื้ออย่างขนมปังแถวล่ะ 200 DP ข้าวปั้น 275 DP และจะยิ่งแพงขึ้นสำหรับอาหารที่หรูหราดูน่าอร่อย

       และการที่มันสามารถซื้อพวกสิ่งบันเทิงจากโลกเดิมที่อัพเดตอยู่ตลอดเวลา ทำให้รู้สึกว่าจะต้องพยายามเพิ่มมากขึ้น เพราะสิ่งที่ซื้อได้นั้นมีกระทั่งของที่หยุดผลิตไปแล้วจนเป็นแรร์ไอเทมหายาก ถึงราคาของมันที่แสดงอยู่จะเป็นไปไม่ได้ที่จะซื้อในเร็ววันก็เถอะ

       วาคาบะเริ่มทำความเข้าใจเกี่ยวกับระบบการทำงานและเริ่มจัดการสร้างดันเจี้ยนขึ้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เฝ้ารอให้มีมนุษย์มาค้นพบดันเจี้ยน หักส่วนต่างๆ ไปแล้วก็พอจะมีรายรับเพิ่มเข้ามาอยู่บ้างเก็บออมเอาไว้ยกระดับดันเจี้ยนให้เป็นระดับสองเพื่อที่จะเปิดระบบซื้อของในขอบเขตที่สูงกว่านี้

       ช่วงแรกนั้นเธอตื่นเต้นและเฝ้ารอให้มีคนมาพบเจอดันเจี้ยนนี้ถึงขนาดที่ยอมลงทุนสละ DP เพื่อซื้อสมบัติเป็นพวกอาวุธเวทมนตร์มาวางไว้เป็นรางวัลในการเคลียร์ดันเจี้ยน

แต่จนท้ายที่สุดผ่านไปสามเดือนก็ยังไม่มีใครมาเยี่ยมเยือน

วาคาบะยังไม่คิดย่อท้ออดใจรออยู่นานจนวันเวลาผ่านไปนานครึ่งปี ก็ยังไม่มีผู้ใดหลงเข้ามาจนเธอรู้สึกว่าจะต้องออกไปแจ้งเบาะแสชี้นำให้ทุกคนรู้ว่ามีดันเจี้ยนแห่งใหม่ถือกำเนิดขึ้นมาแล้ว หลังจากนั้นก็น่าจะมีคนเข้ามาให้สูบ DP แล้วจะได้เปลี่ยนมันเป็นอาหารเลิศรสซะที

เธอเตรียมตัวอยู่นานและเริ่มออกมาข้างนอกดันเจี้ยนเป็นครั้งแรกในรอบหกเดือนนับตั้งแต่มาอยู่ที่ต่างโลก

สิ่งที่พบก็คือต้นไม้ใบหญ้าที่ขึ้นปิดทางเข้าเอาไว้ ไม่แปลกใจเลยที่จะไม่มีใครมาพบ อยากจะออกไปแต่ก็กลัวที่จะหลงเลยกลับมาคิดหาวิธีแก้ปัญหา สุดท้ายแล้วก็ตัดสินใจที่จะถางป่าบริเวณหน้าทางเข้าเลยซื้อทักษะเวทมนตร์ที่มีประโยชน์มาซึ่งมันก็ทำเอาต้องกินประหยัดไปอีกสองเดือน

ใช้เวทมนตร์ครั้งหนึ่งก็ต้องนั่งพักไปอีกเกือบสามชั่วโมงจึงจะใช้ได้อีกครั้ง ปัญหาคงเป็นเพราะพลังเวทไม่เพียงพอ วิธีแก้ไขคือการอัพระดับดันเจี้ยนเพราะมันจะช่วยให้สามารถซื้อน้ำยาเพิ่มศักยภาพให้ตนเองได้ พอคิดถึงรายรับในแต่ละวันแล้วกว่าจะอัพถึงขั้นนั้นได้คงใช้เวลากว่าหกสิบปี

วาคาบะเพียรพยายามทำสิ่งนี้อยู่นานหลายวัน ถางป่าไปได้ประมาณห้าสิบเมตรก็เริ่มเบื่อและรู้สึกท้อแท้กับชีวิตมาก

เธอยอมแพ้แล้วกับการเป็นดันเจี้ยนมาสเตอร์ที่ไม่มีมนุษย์คนใดหลงเข้ามา ตอนนี้เธอหวังเพียงแค่ให้มีมอนสเตอร์อะไรมาอาศัยอยู่สักตัว แม้ว่ามันจะเป็นแค่ก็อบลินเธอรับปากว่าจะเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี หรือต่อให้เป็นหนอนแมลงที่เธอรังเกียจก็ยังได้

วันเวลาไหลผ่านไปโดยที่ในแต่ละวันวาคาบะแทบจะเหมือนคนบ้าเข้าทุกที ทั้งที่เคยชื่นชอบวิถีชีวิตในฐานะของฮิกกี้ที่คิดว่าไม่เห็นจะต้องเข้าสังคมเธอก็มีชีวิตอยู่ได้ แต่ในความจริงแล้วมันไม่ใช่เลย เธอเป็นเพียงแค่คนที่ขังตัวเองอยู่ในบ้านและมีสังคมเฉพาะในโลกออนไลน์

เพื่อคลายความเหงาเธอถึงกับต้องพูดคุยอยู่กับหุ่นไม้และตั้งชื่อให้มันว่า วิลสัน เลียนแบบภาพยนตร์ที่เคยดู

“วิลสัน มันคงจะดีกว่านี้ถ้านายพูดโต้ตอบกับฉันได้”

“ฉันเหงามากจนจะเป็นบ้าตายอยู่แล้วนะรู้ไหม ทั้งที่เคยคิดว่าการใช้ชีวิตในฐานะฮิกกี้จะต้องมีความสุขดีแท้ๆ”

น้ำตาเม็ดเล็กๆ เริ่มหยดลงมาทีละน้อยจนเป็นสาย อิจิโนะเสะ วาคาบะ อายุสิบแปดปีปลดปล่อยความรู้สึกทั้งหมดออกมาในคืนนั้น พร่ำคิดอยู่ในใจว่าการมาต่างโลกนั้นไม่ใช่เรื่องสนุกเลยสักนิดสำหรับคนอย่างเธอ หากมีโอกาสให้ย้อนกลับไปแก้ไขตัวเองได้ ทางเลือกที่จะต้องไปเป็นสัตว์เลี้ยงก็ไม่ใช่ความคิดที่แย่ขนาดนั้น อย่างน้อยถ้าโชคดีเกิดเป็นสัตว์เลี้ยงของพวกคนรวยก็มีชีวิตที่สุขสบายทั้งชาติ

“ไอ้ไลท์โนเวลต่างโลกเฮงซวย ดันเจี้ยนมาสเตอร์เฮงซวย ไอ้สกิลพระเอกเฮงซวย พวกแกมันเฮงซวยทั้งหมด”

       คืนนั้นวาคาบะร้องไห้จนเพลียและหลับไปนานกว่าสามวัน

ยังไงซะวิถีชีวิตของดันเจี้ยนมาสเตอร์ก็ไม่มีอะไรให้ทำอยู่แล้วเธอก็เลยมักจะใช้ชีวิตอยู่เรื่อยเปื่อย

จนกระทั่งวันหนึ่ง หน้าต่างระบบของดันเจี้ยนมาสเตอร์แจ้งเตือนถึงผู้มาเยือนเป็นครั้งแรก

อิจิโนะเสะ วาคาบะตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เธอเปิดดูความเคลื่อนไหวหน้าปากถ้ำและพบว่าคนคนนั้นเป็นมนุษย์ผู้ชายที่แต่งกายด้วยชุดสูทที่ดูคุ้นตาคล้ายกับบาร์เทนเดอร์ ใบหน้าดูคมเข้มและน่าจะเป็นคนทางฝั่งตะวันตก

เขาคนนั้นกำลังยืนอยู่ตรงกลางของพื้นที่ที่ถูกถาง ก่อนจะไปสำรวจท่อนไม้กับพื้นดูราวกับเป็นนักสืบที่มากไปด้วยประสบการณ์

ก่อนที่เขาจะมาหยุดที่หน้าทางเข้าและก้มปัดบนพื้นมองดูรอยเท้าที่เห็นได้ชัดเจน

และในขณะเดียวกันสายตาคู่นั้นก็เหลือบไปเห็นสิ่งที่เขียนไว้บนผนัง เป็นข้อความที่เธอเขียนมันขึ้นมาเพราะไม่มีอะไรทำ

“ภาษาญี่ปุ่น?” เขาพึมพำครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหาอะไรสักอย่าง

วาคาบะสั่นสะท้านอย่างบอกไม่ถูก เพราะภาพที่เห็นเหมือนกับว่าเขารู้ว่ากำลังถูกจ้องมองเลยมองตอบกลับมา

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอเป็นใครถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ทำไมเราไม่ออกมาคุยกันดีๆ ล่ะ”

อีกฝ่ายทักทายมาเป็นภาษาญี่ปุ่นที่ชัดเจนมาก ทั้งที่เค้าโครงใบหน้านั้นออกไปในทางเป็นคนตะวันตกแท้ๆ แต่นี่ก็ยืนยันได้ว่าเขาคนนี้น่าจะประสบเหตุการณ์แบบเดียวกันจนต้องมาติดอยู่ที่ต่างโลก

เพราะไม่ได้พบเจอคนมานานเกือบปีเห็นจะได้เลยไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรบ้าง เธอคิดที่จะชงชาให้แต่เธอดื่มชาหมดไปตั้งแต่เดือนแรกแล้ว หรือจะเอาขนมให้มันก็ไม่มีให้กินอีก ตอนนี้ก็พอจะมีขนมปังรสกาแฟเหลืออยู่หนึ่งก้อนคงใช้ต้อนรับแขกได้

       วาคาบะรีบพาตัวเองออกไปข้างนอก ในหัวมีคำศัพท์มากมายที่ต้องการจะพูดมันออกมา

แต่เธอลืมไปว่าอีกฝ่ายนั้นใช้ภาษาญี่ปุ่นในการทักทายครั้งแรก

Hello! My name is Wakaba Ichinose. Nice to meet you.





ความจริงแล้วเอามาใส่ผิดน่ะ ไอ้นี่เป็นบทขึ้นภาค 3 ไม่ใช่ตอนจบ ขอโทษที

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.349K ครั้ง

48 ความคิดเห็น

  1. #12630 ฝันสีหมอก (@kasenuth) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:28
    นึกว่าเปิดมาผิดเรื่อง 555555
    #12630
    0
  2. #12468 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:09
    ภาคใหม่น่าอ่านมากกกกก
    #12468
    0
  3. #12466 ดิสตี้โนวา (@pipawat) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:04
    ให้ เซรอส
    https://m.youtube.com/watch?v=JIlxyOXFkAs
    #12466
    0
  4. #12463 ☎ тaм иιтa (@lolita_lala) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:36
    ดันเจี้ยนนี่จะกลายเป็นอีกหนึ่งธุรกิจของเมืองสิน้าาา
    #12463
    0
  5. #12459 Kuroye HM Kasidit (@kuroesung) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:36
    ลงมาให้อยากขึ้นภาคใหม่เร็วๆสินะ ได้ผลมั้ย บอกเลยว่ามากกกกก
    #12459
    0
  6. #12457 Aatank (@spyprinces) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:51
    โอ๊ยยยยยยยยยย. สนุกกกก
    #12457
    0
  7. #12449 pitchre (@dumdaibindai) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 13:19
    ตอนแรกงงมาก อ่านผิดเรื่องปะนะ เจออะไรๆดันเจี้ยนแล้วนึกถึงเรื่องบัญชา5555555555555555555
    #12449
    1
    • #12449-1 m2jard4z2 (@m2jard4z2) (จากตอนที่ 155)
      2 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:08
      หลอนพี่บัญชา5555
      #12449-1
  8. #12448 [ Mind_Zero ] (@Tanawat0Aof) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 12:09
    ต่อๆๆๆ
    #12448
    0
  9. #12447 ดิสตี้โนวา (@pipawat) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 11:33
    สงสัย ต้องมาให้เซรอสดูแลอีกคนมั้ง
    #12447
    0
  10. #12446 Tana103 (@Tana103) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 01:31
    สารภาพว่าทุกวันนี้เข้าเช็คเว็บเด็กดี คือต้องเช็คเรื่องนี้ก่อนเรื่องอื่น ขอบคุณที่เขียนให้อ่านครับ
    #12446
    1
    • #12446-1 Blue Soul (@arkhomdeath) (จากตอนที่ 155)
      29 มกราคม 2562 / 06:57
      สารภาพว่าทุกครั้งที่เข้าเด็กดี จะต้องมาอ่านคอมเม้นก่อน
      #12446-1
  11. #12442 TAT47 (@TAT47) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 09:53
    เนี้ย แล้วก็ชอบตอนมีอะไรใหม่ๆออกมาแล้วทำให้เราอยากตามต่ออะ ไปไหนไม่รอดหรอก ชอบเรื่องนี้แหละ
    #12442
    0
  12. #12440 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 16:41

    ยัยน้องดูอ๊องๆนะ 5555 ดันเจี้ยนนี้มีความสำคัญอะไรมั้ยน้อ

    #12440
    0
  13. #12438 nanokuzu (@deadspawn02) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 14:35
    แอบดีใจนึกว่าเริ่มภาคใหม่เข้ามานึกว่ากดดูผิดเรื่อง. //ข้าเกลียดท่าน//เสียงชาคริด
    #12438
    1
    • #12438-1 Blue Soul (@arkhomdeath) (จากตอนที่ 155)
      26 มกราคม 2562 / 19:56
      ข้าไม่ชอบทราย...
      #12438-1
  14. #12436 phantomhive001 (@phantomhive001) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 10:43
    มาแบบงงๆ แต่สนุกดี5555
    #12436
    0
  15. #12435 chomsub (@chomsub) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 10:26
    เปิดมา นั่งงงเป็นไก่เลย นี่มันคนละเรื่องเดียวกันรึป่าวฟะ
    #12435
    0
  16. #12434 LLASTHEROO (@tin5451) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 23:23
    เปิดตัวได้ฮาดี ชอบครับชอบ
    #12434
    0
  17. #12432 ทาร์ตผลไม้ (@platnt) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 21:17
    คือไร

    แต่สนุกดีนะ ติดตามอยู่จ้า
    #12432
    0
  18. #12431 ทาร์ตผลไม้ (@platnt) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 21:16
    คือไร

    แต่สนุกดีนะ ติดตามอยู่จ้า
    #12431
    0
  19. #12427 Pickkie :)) (@manyempty) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 13:54
    เราก็งง แต่เราก็อ่านอ่ะ สนุก!
    #12427
    1
    • #12427-1 kitten (จากตอนที่ 155)
      25 มกราคม 2562 / 17:29
      ตอบนะคะ นิยายเรื่องนี้สนุกมากๆแน่นอนค่ะ เพราะเริ่มอ่านตั้งแต่ เดือนมีนาปี 60 แต่ที่คอมเม้นข้างบนคือเราอินกับนิยายค่ะ หากเราเห็นว่านิยายเรื่องไหนไม่สนุกหรือเกินทนก็เลิกอ่านแล้วคงไม่บ่นงุ้งงิ้งแบบนี้หรอก ยืนยันคำเดิมเราสายบู๊
      #12427-1
  20. #12422 Pongza Eiei (@pongza111111) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 21:50

    ขอบคุณครับสนุกมากๆ
    #12422
    0
  21. #12419 daddyboy21 (@daddyboy21) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 21:16
    ขอบคุณครับ จบภาคนี้ขอภาค Sari The rabid Bunny and The Kingdom of carrot
    #12419
    2
    • #12419-1 Blue Soul (@arkhomdeath) (จากตอนที่ 155)
      24 มกราคม 2562 / 21:23
      อารายเจ้าคะ? ซาริคอนด้อมแครอท?
      #12419-1
    • #12419-2 daddyboy21 (@daddyboy21) (จากตอนที่ 155)
      24 มกราคม 2562 / 21:50
      ซื๊ดดด ขอกาวอีกป๋องเด้ยั่ยขนปุย
      #12419-2
  22. #12418 akazeyujin (@akazeyujin) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 17:02
    สนุกจังเลยยยยย😆
    #12418
    0
  23. #12417 luxnaro (@luxnaro) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 16:59
    ขอเขารึยังน่ะ เห็นเปิดๆหนังสือแล้วฉีกส่งมาเลย พอเซรอสเจอพระเจ้าสาวก็ต้องเจอด้วยแน่นอน ถ้าลืมแปะโน๊ตไว้พระเจ้ามือใหม่อาจโดนดักตบนา

    555
    #12417
    0
  24. #12416 Winzex (@pleum254) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 15:20
    อนุญาตให้มาดูแลได้300 ปี หรือว่าเป็นพระเจ้ามาแล้ว300 ปี ถ้าอันหลังผมว่ามันจะย้อนแย้งมากๆเลยนะโลกพัฒนาถึงขั้นมีอินเตอร์เน็ตแล้ว พระเจ้าพึ่ง300 ขวบ😏
    #12416
    5
    • #12416-4 PrasitPP (@prasitpp001) (จากตอนที่ 155)
      26 มกราคม 2562 / 12:04
      อาจไม่ใช่พระเจ้าคนเดียวกัน แต่น่าจะมีอำนาจระดับเดียวกันครับ อันนี้ไรท์มาตอบไว้เองในเม้มก่อนหน้านี้

      ประมาณว่า ผอ. ทำผิดเลยโดนอธิบดีกรมของตัวเองตำหนิ
      ผอ. เลยเอาโอนขยะกองนี้ไปให้กรมอื่น(ในกระทรวงเดียวกัน)ช่วยดูแลให้

      แต่ใครเป็นนายกฯกันล่ะ ..... เพ้อเจ้อรับเลือกตั้งกันเลยทีเดียว 55555
      #12416-4
    • #12416-5 Blue Soul (@arkhomdeath) (จากตอนที่ 155)
      16 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:11
      บ้านเมืองยังไม่สงบสุขเลย ปั๊ดโธ่!!! จะรีบไปไหน
      #12416-5
  25. #12413 Naii M. (@dogmin) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 14:57
    อะ เมื่อคนสโลว์ไลฟ์กับ คนไม่มีสติมาเจอกัน จะเกิดอะไรขึ้น 555555555
    สู้ค้าบบบบ
    #12413
    0
  26. #12379 Tung Kraiwit (@tunghahaha) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 09:25
    -ไรท์เวรรรรร
    #12379
    1
    • #12379-1 Blue Soul (@arkhomdeath) (จากตอนที่ 155)
      24 มกราคม 2562 / 15:58
      เวรย่อมระงับได้ด้วยการทำเวร ถ้าไม่ทำเวร ให้ฟ้องครู
      #12379-1
  27. #12376 farfar2531 (@farfar2531) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 08:56

    ตั้งใจใช่ไหม สารภาพมา!!! หึหึ


    #12376
    1
    • #12376-1 Blue Soul (@arkhomdeath) (จากตอนที่ 155)
      24 มกราคม 2562 / 16:30
      สารภาพครับ ว่าลืมไปแล้วว่าจะสารภาพว่าอะไร
      #12376-1