เกียร์ทวงกาวน์ (น้องวิศวะ&พี่หมอ) [ตีพิมพ์สนง. bookofdream ]

ตอนที่ 7 : รับผิดชอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,021
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 936 ครั้ง
    20 ก.ค. 62


“อื้ออออออออ”



ฉันเริ่มรู้สึกตัวเนื่องจากความปวดหนึบที่ช่วงแขน โอ้ย.....มึนหัวจัง หือออ....แขนข้างที่ปวดของฉันเหมือนมีอะไรทับอยู่ ฝ่ามือสัมผัสถึงความอ่อนนุ่มของเส้นขนหรือผม? ฉันกอดอะไรอยู่หรอ? จับดูอีกครั้งเพื่อทดสอบความแน่ใจ อื้มมมม นุ่มจริงๆ ด้วยดูแลดีจัง แต่..แต่.....เดี๋ยวก่อนนะ



ห้องฉันไม่มีสิ่งมีชีวิตอะไรที่มีขนอาศัยอยู่ ตุ๊กตาก็ไม่มีบนเตียงฉันมีแค่หมอนข้างที่ฉันต้องนอนกอดทุกวัน เหมือนเจ้านี่นอนทับแขนฉันอยู่ แถมยังซุกที่หน้าอกฉันอีกด้วย ลมหายใจอุ่นๆ เบารดที่เนินอกบ่งบอกว่านี่คือสิ่งมีชีวิตประเภทหนึ่ง ลมหายใจฉันเริ่มติดขัด ฉันว่าไม่ปกติแล้วแหละ มันต้องมีอะไรผิดพลาด





เฮือกก!!! วินาทีนั้นฉันลืมตาตื่นด้วยความตกใจ ก้มหน้าดูสิ่งมีชีวิตที่ซุกอกฉันอยู่





มันเป็นคนแถมยังเป็นผู้ชายวะแกกกกก?? ตายแล้วๆ ฉันฉันคงตาลายหรือว่าบางทีอาจจะฝัน ฉันลองหยิกตัวเองดูเพื่อทดสอบความจริง. เจ็บเด้อออออ!!! บรรลัยแล้วววววววว ของแท้แน่นอน!!!! รีบปิดปากก่อนที่เสียงจะหลุดออกมา





กรี๊ดดดดดดด!!! แกทำอารายยลงปายยยย เสียงกรีดร้องในใจฉัน



ฉันมองดูเขาอีกครั้ง ท่านอนเราค่อนข้างชวนวาบหวิว เขานอนหนุนแขนหันหน้าซุกอก ทำให้ฉันมองไม่เห็นหน้าเขา เรานอนกอดกัน บะ..บ้า...บ้าไปแล้ว





ผมเขาสีดำนุ่มลื่น ผิวขาวเนียนใสอมชมพูไปอีกกกกกกก ค่อนข้างมั่นใจว่าผู้ชายคนนี้ต้องหน้าตาดีระดับนึง. แต่เอ๋!!!!! เขาไม่ได้สวมเสื้อ. เขาอาจจะแค่ร้อนก็ได้เนอะ ฉันค่อยๆ ยกศีรษะเขาเพื่อที่จะเอาแขนตัวเองออกมา จับแขนของเขาที่กอดอยู่ตรงช่วงเอวฉันวางลงที่เตียงอย่างแผ่วเบา





ฉันหายใจเข้าออกช้าๆ เพื่อรวบรวมสติอันน้อยนิดที่กระจัดกระเจิงไปกลับคืนมา คิดเรียงลำดับเหตุการณ์เรื่องเมื่อคืน จนตัวเองค่อนข้างมั่นใจแล้วว่าไม่ได้ไปหิ้วใครจากผับ. หรือฉุดกระชากลากถูผู้ชายที่ไหนเข้าห้องมาอย่างแน่นอน. มั่นใจว่ากลับมาคนเดียวจนถึงห้อง เฮ้ยยยยย!! ในความทรงจำอันเลือนลางเรื่องเมื่อคืน ฉันไม่ได้อยู่คนเดียวจนถึงในห้องแต่อยู่คนเดียวถึงแค่หน้าห้องต่างหาก แล้วเป็นตี๋ที่มาอุ้มฉันเข้าห้องหรือผู้ชายคนนั้นไม่ใช่อิตี๋



ฉันรีบวิ่งเข้าห้องน้ำเพื่อสำรวจร่างกายตัวเองทันที

ภาพสะท้อนในกระจกทำให้ฉันลมหายใจสะดุด แขนขาอ่อนแรงเนื้อตัวสั่นเทา ฉันอยู่ในชุดนอนสายเดี่ยวตัวบาง โนบรา หน้าซีด. ผมเผ้ายุ่งเหยิง. ปากแดงบวมเจ่อ ตามลำคอ ไหปลาร้า ช่วงอกมีรอยคิสมาร์กเต็มไปหมดเสมือนเป็นโรคร้ายแรง





โอ้มายก๊อดดดดดด!!!! เกิดอะไรขึ้นฉันเสียความบริสุทธิ์ไปแล้วหรอ? เขาเป็นใครเสียท่าไหน? ใครเริ่ม? แคร่กๆ ความคิดเริ่มไม่เข้าท่าแล้วตอนนี้ความรู้สึกหลากหลายตีกันไปหมด มึนงง เสียดายที่จำไม่ได้หรือเสียใจที่เสียครั้งแรกไป แยกไม่ออกโว้ยยย!! ทำยังไงดี ทำยังไงดี ฉันได้แต่เดินวนในห้องน้ำคิดวนไปมา





จะร้องไห้เสียใจตีโพยตีพาย ให้เขารับผิดชอบเหมือนในละครก็ไม่ได้ ฉันยังไม่รู้เลยว่าเขาเป็นใคร?





จะให้เก็บของออกจากห้องแล้วหายไป ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแบบในนิยายก็ไม่ควร เพราะนี้คือห้องของฉัน!!!!





ฮัลโหลลล มีทางสายกลางให้เลือกไหมมมมมม?





“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”





เสียงเคาะประตูห้องน้ำดังขึ้น ตายห่าแล้ววววเขาตื่นแล้วแกรรรรรร





“พี่ครับผมเห็นเข้าห้องน้ำนานแล้ว เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยถามฉันมา





“ฉะ ฉันไม่เป็นไรเดี๋ยวออกไป”





“ครับ” เขาตอบรับแล้วเงียบไป





เอาล่ะบลูเบลล์แกต้องออกไปเผชิญความจริงไป ถามเขาให้รู้เรื่องว่ามันเกิดอะไรขึ้น ดีกว่าจะมานั่งกังวลแบบนี้ ไปพูดคุยเอาให้จบให้เคลียร์แล้วแยกย้าย. เรื่องพรหมจรรย์ที่เสียตอนนี้ก็เอากลับคืนมาไม่ได้ แล้วจะเวิ้นเว้อไปใช่ว่าจะได้กลับคืนมา โทษใครไม่ได้นอกจากตัวเองที่ไม่รู้จักระวังตัว





ฉันรวบรวมความกล้าเปิดประตูออกไป ทำให้หน้าผากฉันกระแทกกับอกเขาที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูทันที แผลงอกขาวๆ ล่ำๆ จุกชมพู ซิกแพคแน่นๆที่เรียงตัวกันอย่างสวยงาม อื้มมม หุ่นดีจัง!!! เลือดลมสูบฉีด โอ้ยยย....มันใช่เวลาที่แกจะมาชื่นชมร่างกายเขาสะที่ไหน ต้องเคลียก่อนฉันละสายตาจากร่างกายแล้วเงยหน้ามองดูเขา ผู้ชายอะไรสูงชะมัด วินาทีที่เห็นหน้าสบสายตากับเขาฉันได้แต่ยืนอ้าปากค้าง ตาเบิกกว้าง มือเย็นเฉียบ หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมา ภายในใจกรีดร้องเสียงดังลั่น





“นี่มันเรื่องอะไร ทำไมเป็นนาย!”



เป็นเขา คนที่เหนือเกินความคาดหมายคาดการณ์ใดๆ ของฉัน “ละติน”





“มองแบบนี้ พี่หิวผมหรอครับ” เขาโน้มตัวลงมาจ้องหน้าฉัน ยกแขนเท้ากำแพงห้อง ล็อคตัวฉันไว้ในวงแขน





ทำไมถึงถามอะไรได้มั่นหน้ามั่นโหนกมั่นอกมั่นใจขนาดน้านนน มันคือคำทักทายประเภทไหนกัน การเจอหน้าเขาแต่ล่ะครั้งแต่สถานการณ์และคำพูดเขาไม่เคยปกติเลย





“กรี๊ดดดดดด ใครหิวนาย ไปแต่งตัวให้เรียบร้อยเลย นะจะมาใส่แค่บ๊อกเซอร์ตัวเดียวเดินไปมาในห้องฉันไม่ได้”





ฉันยกมือขึ้นมาปิดตากางนิ้วเล็กน้อย แอบชำเลืองมองเขานิดเดียว นิดเดียวจริงๆ แค่จะดูว่าแต่งตัวเสร็จยังเฉยๆ





“ไม่ต้องทำท่าปิด ผมรู้พี่ชอบ ผมเป็นของพี่อยู่แล้ว”





บึ้มมมม!!! ‘ผมเป็นของพี่อยู่แล้ว’ คำพูดเขามีอานุภาพทำลายล้างสูง อ่อยเก่งแบบนี้ฉันจะเอาอะไรไปสู้เขา งื้ออออ~ มาเหนือชั้นตลอด





“ถ้าเสร็จแล้วก็ออกไปรอข้างนอก เรามีเรื่องต้องคุยกัน”



“ผมรอพี่อยู่แล้วครับ” พูดจบเขาก็เดินออกไป





ฉันปิดประตูด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ลึกๆ เหมือนรู้สึกดีที่เป็นเขา ทำไมการเจอกันแต่ละครั้งมันส่งผลรุนแรงกับฉันเสมอ ควบคุมอารมณ์ไม่ได้เลย



หลังจากที่ฉันจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว ก็เดินออกมาจากห้องนั่งลงที่โซฟาตรงข้าม เขาจ้องมองฉันตลอดเวลา สายตาระยิบระยับรอยยิ้มเล็กที่มุมปาก ส่งผลให้หัวใจฉันคันยุบยิบ จนทำให้ฉันรู้สึกประหม่า เป็นครั้งแรกที่ไม่รู้จะทำตัวแบบไหนต่อหน้าผู้ชาย





“เมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้น?” ฉันถามเขาโดยพยายามควบคุมเสียงตัวเองไม่ให้สั่น มือไม้ไม่รู้จะเอาไปวางตรงไหนมันดูเกะกะไปหมด





“เรานอนด้วยกันครับ”



เขาตอบฉันด้วยท่าทีสบายๆ ไม่ทุกข์ไม่ร้อน เหมือนเราคุยกันด้วยเรื่องสภาพอากาศไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร





“ฉันรู้แล้ว แต่ฉันหมายถึงนายมานอนกับฉันได้ยังไง”





“พี่อยากฟังจริงหรอ ว่าเมื่อคืนพี่ทำอะไร แล้วเราทำอะไรกันบ้าง”





“ก็ฉันจำอะไรไม่ได้เลย” ฉันถอนหายใจ แล้วตอบเขาเสียงอ่อย





“ดีนะผม18 แล้วพี่เลยไม่โดนข้อหาพรากผู้เยาว์”





“เฮ้อออ!!! รอดคุกไปเดี๋ยวๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ มันใช่ห_”





ฉันกำลังจะเถียงเขาแต่ยังไม่ทันได้พูดจบ เขาชิงพูดตัดหน้าก่อนด้วยประโยคที่ทำเอาฉันช็อค บีบมือแน่นๆ ร่างกายเห่อร้อนหน้าแดงไปหมด







“ถึงพี่จะจำอะไรไม่ได้พี่ก็ต้องรับผิดชอบผมนะครับ เพราะทุกอย่างที่เราทำมันคือครั้งแรกของผม”





What???!!! บอกฉันทีมีผู้ชายแบบนี้อยู่จริงๆ



.............................................................................







อิน้องงงงงงพรากผู้เยาว์ก็มา ได้ข่าวว่าแกทำเขาคนเดียวเลยนะยังจะหน้ามึนไปถามหาความรับผิดชอบอีกกกก มันใช่หรอ? #ละตินตัวร้าย พี่บลูเบลล์ของเราจะทำยังไง?

ถ้าอิพี่ไม่เอาไรท์เอานะ:)







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 936 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

510 ความคิดเห็น

  1. #454 a31082529 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:49
    อยากได้แบบนี้
    #454
    0
  2. #390 150221 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 09:31
    เค้าก็เก็บซิงไว้รอพี่ไง
    พี่ต้องรับผิดชอบน้องนะ
    #390
    0
  3. #321 Aritsara2547 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 18:23
    แกมันร้ายยยยย
    #321
    0
  4. #318 Poon_P21 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 12:06
    ถ้าเจอผู้ชายแบบนี้สาบานเลยว่าจะจับมาทำผัววว
    #318
    0
  5. #285 phattaraponn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 22:29
    (ถ้าฉันเจอผู้ชายแบบนี้ก็หงายหลังเหมือนกัน ) โอ้ยฟิน
    #285
    0
  6. #282 Amore12 Amore (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 13:59
    หนูเรียนหมอนะลูก
    #282
    0
  7. #272 Mmaychol (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 18:58
    งงมาก นางเอกเป็นหมอแต่ทำไมเรื่องแค่นี้ไม่รู้
    #272
    0
  8. #268 PLUS-P (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 13:26
    น่ารักกก
    #268
    0
  9. #221 rossukon2531 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 20:46
    ขำมาก5555
    #221
    0
  10. #176 sunrisesomchao (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 18:13
    5555ละติน ทัดมือชกเลยนะ
    #176
    0
  11. #163 DaizyDuck (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 10:19
    น้องงงง รุกแรงมากลูก
    #163
    0
  12. #46 Jeabmaneerat (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 23:02

    เอาค่ะ ยกสองมือ

    #46
    0
  13. #32 Skoat Skoat (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 04:52
    ชอบน้อง... อิอิ..
    #32
    0
  14. #13 Lada05 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 18:42
    นางเอกเป็นหมอ

    ทำไมไม่รู้ว่าร่างกายตัวเองเป็นยังไง
    #13
    1
    • #13-1 ตะวันน' ชิมิ'(จากตอนที่ 7)
      16 กรกฎาคม 2562 / 11:50
      คุุณนางเอกคุณเป็นหมอนะ
      #13-1