เกียร์ทวงกาวน์ (น้องวิศวะ&พี่หมอ) [ตีพิมพ์สนง. bookofdream ]

ตอนที่ 55 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,677
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    2 มิ.ย. 63

ขอขายของหน่อยนะคะ ดาวน์โหลดอีบุ๊คได้ที่ meb

https://www.mebmarket.com/ebook-118143-%E0%B9%80%E0%B8%81%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%A3%E0%B9%8C%E0%B8%97%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%99%E0%B9%8C-

ส่วนเล่มทางเพจสำนักพิมเลยค่ะ

https://www.facebook.com/bookofdreamshop/


==========================





“มานั่งตรงนี้”

ผมตบลงที่หน้าขาของตัวเองเมื่อบลูเบลล์ยืนอยู่อย่างเก้ๆ กังๆ เธอมีแววตาหวาดหวั่นกับท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของผม เธอหันมองเพื่อนของเธอเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ในสถานการณ์แบบนี้เหมือนเพื่อนเธอก็เข้าใจทันทีว่าควรทำตัวยังไง ผมพยายามสงบสติเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังเป็นอีกคนที่บลูเบลล์กำลังไม่คุ้นเคย บลูเบลล์เดินเข้าหาผมช้าๆนั่งลงบนตักของผมอย่างกล้าๆ กลัวๆ ผมรวบตัวเธอมากอดเอาไว้แน่นอย่างหวงแหนราวกับกลัวเธอจะหายไป...

ผมไม่ได้โกรธอะไรเธอแต่ผมแค่กลัว กลัวว่าเธอจะหายไปจากสายตาผม....

ในขณะที่ผมกำลังคุยธุระเรื่องสำคัญบางอย่างกับลูกน้องของโรมในข่าวสารที่ได้รับมาเพิ่มเติมมันค่อนข้างน่าสนใจเป็นอย่างมาก ทำให้ผมต้องดูรายละเอียดพวกนั้นอย่างให้ความสนใจแค่ชั่วพริบตาที่ผมละสายตาจากเธอ พายุที่ไม่รู้ว่ามันโผล่ออกมาจากตรงไหนมันพยายามเข้าถึงตัวบลูเบลล์อย่างรวดเร็วโดยไม่มีใครสกัดมันได้ทัน ผมที่อยู่อีกด้านเห็นถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นมันผ่านคนของพวกผมมาได้ยังไง เห็นภาพทุกอย่างต่อหน้าต่อหน้าอย่างชัดเจนเหมือนมันจงใจให้เป็นแบบนั้น วินาทีที่มันรวบตัวบลูเบลล์เข้ามามันส่งรอยยิ้มหยันให้กับผมราวกับผู้ชนะและผมเป็นผู้แพ้ ความโกรธวิ่งพล่านไปทั่วทั้งร่างกายหัวใจที่เต้นอยู่กระตุกวูบ แม้จะพยายามวิ่งเข้ามาแต่คนในผับก็เยอะเกินกว่าจะฝ่ามาได้อย่างที่ใจต้องการ มันถึงตัวเธอจนได้

ผมโกรธตัวเอง...ที่มั่นใจว่ามันไม่สามารถเข้าใกล้เธอได้ถ้าผมอยู่หลายครั้งที่มันจะเข้ามาหาเธอแต่เจอคนของพวกผมอยู่คอยกำจัดมันเงียบๆให้ดูเหมือนเป็นเหตุบังเอิญ ทำให้บลูเบลล์ไม่เคยเจอมันเลยสักครั้ง พายุไม่ได้หายไปแต่ผมเป็นคนทำให้มันหายไปต่างหาก...  

ความชะล่าใจที่คิดว่าสกัดกั้นมันไว้ได้ในทุกเส้นทาง แต่มันกลับไม่เป็นแบบที่คิด ในเมื่อตอนนี้ผมกับมันเริ่มฟาดฟันกันอย่างลับๆ โดยที่ไม่มีใครรู้และมันก็กำลังทวีความรุนแรงขึ้นไปอีกเรื่อยๆและจุดอ่อนของมันและผมก็คือ บลูเบลล์...

พอเป็นเรื่องของเธอทีไรผมเหมือนเสียความเป็นตัวเองไปชั่วขณะ...

ผมกกกอดร่างนุ่มนิ่มของเธอไว้แน่นจนบลูเบลล์คงอึดอัดเริ่มดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขน ผมจึงรู้สึกตัวกอดเธอแน่นเกินไปคลายอ้อมกอดลง ผมเกยคางบนไหล่เนียนนุ่มสูดดมกลิ่นหอมจากตัวของเธอเพื่อดับอารมณ์คุกรุ่นก่อนหน้านี้ และเพื่อบรรเทาอาการกลัวเสียเธอไปที่กำลังกัดกินใจผมอยู่...

“พี่สาววันนี้ก็สวยอีกแล้ว” ธันเอ่ยทำลายความเงียบที่ดูน่าอึดอัดมันฉีกยิ้มปากจะถึงหูส่งให้บลูเบลล์แววตาเป็นประกายจนน่าหมั่นไส้ 

“ปั่ก”

“โอ้ย!! มองนิดมองหน่อยก็ไม่ได้แค่นี้ก็ต้องเตะกู” เสียงโอดครวญของมันดังขึ้นเมื่อผมยื่นขาไปเตะโดนขามันเต็มแรงเหมือนหาที่ระบายความพุ่งพล่าน

” น้องธันน~ บลูเบลล์มันมีผัวแล้วแต่พี่ยังว่างนะคะ มาม่ะมาหาพี่”

เสียงพี่เดต้าดังขึ้นเพื่อพยายามช่วยคลี่คลายสถานการณ์ตรงหน้าอีกแรง น้ำเสียงออดอ้อนฟังดูน่ารักแต่ไอ้ธันมันดันขยาดและนั่งหุบปากอยู่เงียบไปทันที เรียกเสียงหัวเราะได้ในระดับหนึ่ง

“ไม่สำเหนียกอีกเห็นไหมเดต้าน้องเค้ากลัวมึงหมดแล้ว มาหาดีกว่าค่ะน้องธันสุดหล่อ~”

” คนอย่างพี่ตี๋มีผู้ชายหล่อๆ แบบผมเยอะแล้ว ไม่ลองสายมาเฟียแบบโรมดูล่ะครับ”

“อ่าา พี่ยังอยากมีชีวิตเพื่อกินผู้ชายต่อไปนะ พี่กลัวไม่ได้กินมาเฟียแต่ได้กินลูกปืนแทน”

“คิก คิก” เสียงกลั้นขำของคนตัวเล็กบนตักทำให้ผมเริ่มยิ้มออกเมื่อเธอเริ่มคลายความเกร็งตัวและพิงอกผม จากนั้นทุกคนก็มีท่าทีผ่อนคลายลงและเริ่มพูดคุยกันบ้างแล้ว ทำให้บรรยากาศดูกลับมาเป็นปกติ

“เอาไงต่อ” โรมถามผมถึงเรื่องที่เรากำลังคุยค้างกันไว้ก่อนหน้านี้ มันปรายตามองบลูเบลล์ก่อนจะชักสายตามามองผมเมื่อรู้ว่าผมจ้องมองมันอยู่ ผมรีบคว้าเสื้อคลุมด้านหน้าร่างกายของบลูเบลล์ทันที ไอ้เวรนี้!!

“ตามขุดให้ลึกถอนให้หมดหลังจากวันนี้กูไม่เหลือที่ยืนให้มันแล้ว” ผมตอบมันไปขณะที่มือทั้งสองข้างง่วนอยู่กับการจัดการเสื้อคลุมให้บลูเบลล์

“ตามนั้น” มันยักไหล่ให้ผมและหันกลับไปยกแก้วน้ำสีอำพันขึ้นดื่ม

“เศษผ้านี่คืออะไร” ผมถามบลูเบลล์เมื่ออารมณ์เย็นลงแล้วและรับรู้ความเปลี่ยนแปลงไปบางอย่าง ตอนออกมาเธอไม่ได้ใส่ชุดนี้

“คะ คือชุดที่เบลล์ใส่มาไงคะ แต่ใส่เสื้อคลุมไว้เห็นไหมเพื่อนเบลล์ก็ใส่กันทุกคนมันเป็นตรีมของคืนนี้ ใช่ม่ะอลิส?”

บลูเบลล์สะดุ้งเล็กน้อยก่อนตอบผมด้วยน้ำเสียงเลิ่กลั่กปลายประโยคเบามากแต่ผมก็ยังได้ยิน และยังหันไปถามเพื่อนของเธอ นี่คือหาพวก.. ผมหรี่ตามองดูชุดของคนตรงหน้าอีกครั้งมันเป็นชุดเดียวกับที่ผมเห็นจริงๆ แค่เธอใส่เสื้อคลุมผมเลยไม่รู้ว่าเสื้อด้านใส่เป็นสายที่เส้นมันเล็กมากเมื่อเทียบกับหน้าอกที่เบียดกันจนกลัวหายใจไม่ออก ผมลูบมือลงมายังเอวเล็กคอดแบนราบ หืมม!! เอวลอยด้วยและกระโปรงก็ยังรูดซิปขึ้นมาอีก เผลอไม่ได้เลยสินะ

“ตรีมงานคืนนี้คืออะไรหรอครับ?” ผมกดจมูกลงบนแก้มเนียนนุ่มกลิ่นหอมอ่อนจากแก้มใสมันทำให้ผมต้องกดจมูกลงไปย้ำอีกครั้งเพื่อสูดดมกลิ่นที่คุ้นเคยเข้าเต็มปอด

“ทำอะไรเกรงใจพวกกูบ้าง คิดว่ามึงอยู่กันสองคนบนดวงจันทร์หรือไง?” เฟียสประชดประชันผมแต่ก็ไม่ได้ทำให้ผมหยุดการกระทำลง กลิ่นของบลูเบลล์มันทำให้ใจผมค่อยๆสงบ

"มีแฟนน่ารักขนาดนี้เป็นกูไม่ทำแค่หอมแค่นี้หรอก"บลูเบลล์ก้มหน้างุดอย่างเขินอายเมื่อโดนวินแซว

“ตรีมฟาดได้ฟาด” จู่ๆน้ำเสียงนิ่งที่ดังออกมาจากผู้หญิงที่ใบหน้าสวยออกไปจากลูกครึ่งของพี่อลิส ทำให้พวกผมต้องหันมองสบตากัน ฟาดอะไรวะ!! ..

“หึ! จะฟาดเขาหรือให้เขาฟาด” โรมโพล่งประโยคนี้ขึ้นมาทำให้พวกผมที่เหลือมองมันอย่างแปลกใจ ปกติมันต่อปากต่อคำกับใครที่ไหนจะพูดแต่ล่ะครั้งย่อคำอยู่นั่นแหละ จนบางครั้งก็ต้องมาแปลคำพูดมันเอง

“ฟาดปากเด็กแถวนี้ก่อนได้ป่ะ?”

“กล้าก็ลอง”

ผมมองทั้งสองคนสลับกันไปมาเกิดความสงสัยในใจขึ้นเงียบๆ อ่าา...ชักทะแม่งๆ แล้วนะสองคนนี้...

ผมเลิกสนใจคนอื่นและไล่มือตามร่างกายบลูเบลล์ภายใต้เสื้อคลุมผิวเนียนนุ่มที่โผล่พ้นออกมาทำเอาผมเพลิดเพลินและอาจจะเพลินมากไปหน่อย จนรู้ตัวอีกทีมือข้างหนึ่งก็กอบกุมหน้าอกข้างหนึ่งเอาไว้จนล้นมือ

“ตินเอามือออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!” เสียงขู่เล็กๆ ของบลูเบลล์ราวกับเสียงแมวดังกระซิบกระซาบอยู่ด้านหน้ามันยิ่งดูน่าแกล้งเข้าไปใหญ่

“เสื้อคลุมบังอยู่ไม่มีใครเห็นหรอกครับ” ผมออกแรงขยำเบาๆ บลูเบลล์รีบตะครุบมือผมไว้และพยายามจะดึงออกมา

“อย่าดิ้นสิครับเดี๋ยวคนอื่นรู้นะว่าเราทำอะไรกันอยู่” ผมจงใจให้ริมฝีปากเฉียดใบหูเล็กที่มันกำลังแดงจัด บลูเบลล์เม้มปากแน่นมองค้อนผมท่าทางน่าเอ็นดูเข้าไปใหญ่

“ตินขาาา ตรงนี้คนอยู่เยอะอ่าากลับไปห้องก่อนได้ไหม?” บลูเบลล์พยายามต่อรองผมใช้น้ำเสียงออดอ้อนที่ดูน่ารักแบบที่ผมต้องยอมให้เธอทุกครั้งมาถูกทางสะด้วย เธอดันมือผมออกอีกครั้งผมจึงทำตามอย่างว่าง่าย บลูเบลล์หันกลับมาเอาแขนคล้องคอผมไว้เอนหัวซบลงที่อกผม

“ได้หรอครับ?” ผมหรี่ตามองการกระทำของคนตรงหน้าที่หาทางเอาตัวรอดจากผมในตอนนี้ อยู่เป็นขึ้นมาเชียว...

“ค่ะ”

แม้น้ำเสียงตอบรับจะฟังอยู่กระแทกกระทั้นแต่ก็ทำให้ผมยิ้มได้ เธอขึงตาให้ผมแม้แววตาจะบ่งบอกถึงความดื้อดึงไม่ยอมจำนนแต่เธอรับปากไปแล้ว ผมจึงกดศีรษะเธอให้ซบลงที่อกแล้วคลุมเสื้อให้เธอใหม่เพื่อกันสายตาคนอื่นที่มองมายังเธอที่เป็นของผม โอบกอดตัวเธอไว้หลวมๆ บนตักและบลูเบลล์ก็โอบเอวผมคืนเช่นกัน

บางทีเรื่องของพายุที่มันโดนอยู่ตอนนี้อาจจะเบาไป....

================================

กลับมาอัพและนะคะ ขอโทษที่หายไปนาน ได้อ่านจนจบแน่นอนนนนค่าา





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

510 ความคิดเห็น

  1. #499 Viewkikii (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 12:45
    รอนานนานก็อาจจะบันทอนหัวใจ อย่าให้นานเกินไป
    #499
    0
  2. #497 nun-17426 (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 21:33
    มาแน้วๆๆ รอนะคะ
    #497
    0
  3. #496 Praewwa94 (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 05:18
    คิดถึง
    #496
    0
  4. #495 firstzy93 (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 22:46
    มาแล้ววว
    #495
    0
  5. #494 aivi (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 22:43
    รอค่า ขอบคุณค่ะ
    #494
    0
  6. #493 a31082529 (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 22:16

    รอค่ะ..
    #493
    0