เกียร์ทวงกาวน์ (น้องวิศวะ&พี่หมอ) [ตีพิมพ์สนง. bookofdream ]

ตอนที่ 53 : ประจันหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,854
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 172 ครั้ง
    11 เม.ย. 63

“เจอกันร้านเดิมห้ามเลทใครไม่มาหมานะมึง”

เสียงของความแจ้งเตือนบนหน้าสว่างวาบทำให้ฉันข้อความในไลน์กลุ่มที่อลิสส่งมาย้ำ ซึ่งมันน่าจะจงใจย้ำฉันเป็นพิเศษ ฉันได้แต่กลอกตาอย่างเบื่อหน่ายเมื่อเปิดเข้ามาเจอพวกมันรุมด่าฉันร้อยข้อความที่ไม่ยอมตอบพวกมัน แค่สู้รบปรบมือกับละตินวันนี้ก็เหนื่อยจะแย่ ตอบช้านิดช้าหน่อยไม่เห็นต้องจิกต้องกัดขนาดนี้

Me: ไม่สายไปชัวร์!! คอนเฟริม...

ตี๋ : แม่มาแล้ววะนึกว่าจะตายคาห้องแล้ว 555

อลิส : @ตี๋ มึงก็พูดไปถ้าวันนี้ไปตอบกูจะไปหาชื่อที่โรงพยาบาลแล้ว

น้ำแข็งใส : อัพรูปคู่ได้ตอบเพื่อนไม่ได้!!

เกี๊ยว : คลานลงจากเตียงไหม?

Me : ขอบใจในความห่วงใยที่ส่งมาให้กูอย่างต่อเนื่อง ปลื้มปริ่มน้ำตาเล็ดเลยเพื่อนเหี้ยย!!

ตี๋ : ของไม่ขาดอย่าเกรี้ยวกราดนะมึง

Me : @ตี๋ พ่องงง!!

Me : 3 ทุ่มนะแต่ว่าละตินจะไปด้วย

อลิส : ติดผัว

น้ำแข็งใส : ตามสะดวก

เดต้า : เพื่อนน้องต้องมานะ

เกี๊ยว : หมดสิทธิ์มองผู้มึงพลาดแล้ว

ตี๋ : หมดคู่แข่งไปหนึ่ง...

Me: เพื่อนเวร!!!

เมื่อจบการสนทนาฉันโยนโทรศัพท์ไว้บนเตียงนอนแล้วทิ้งตัวตามลงไป เหนื่อยสายตัวแทบขาดอยากจะนอนโง่บนเตียงแทบตาย แต่พอรู้สึกคงความชุ่มคอเมื่อดื่มแอลกอฮอล์ลงไปลำคอฉันก็แห้งผากทันที ไม่ได้ดื่มนานจนแทบลืมรสชาติมันไปแล้ว อย่างน้อยก็มีละตินไปด้วยฉันสามารถดื่มได้เต็มที่เพราะมีคนพากลับห้องอยู่แล้ว

เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันก็เด้งตัวขึ้นเพื่อไปอาบน้ำชำระล้างร่างกายด้วยความกระปรี้กระเปร่า เลือกเสื้อผ้าแต่งหน้าทำผมด้วยความอารมณ์ดี คืนนี้ฉันเลือกใส่เสื้อสายเดี่ยวแต่เป็นสายเดี่ยวแบบครอปสีน้ำเงินเห็นหน้าท้องแบนราบไร้ไขมัน ตามด้วยกระโปรงยาวเกือบถึงเข่าสีเดียวกันแต่เผอิญมีซิปยาวตลอดแนวอยู่ด้านข้าง ฉันรวบผมขึ้นปล่อยเป็นหางม้าแบบยุ่งๆ ให้มันคลอเคลียต้นคอ จากนั้นก็แต่งหน้าเข้มกว่าปกตินิดหน่อย ฉันยืนหมุนตัวไปมาหน้ากระจกเพื่อส่องดูความเรียบร้อย ก่อนจะหยิบรองเท้าส้นสูงติดมือขึ้นมาสวมตามด้วยเสื้อคลุมตัวใหญ่ใส่ทับไว้ก่อน ไปถึงร้านค่อยถอดเพราะลุควันนี้เราตกลงกันว่า ‘ฟาดได้ฟาด’

ฉันติดกระดุมเสื้อคลุมเพื่อปกปิดเสื้อที่ครอปด้านใน เมื่อถึงเวลาที่ละตินใกล้จะมาแล้ว
“เพื่อนตินจะไปด้วยนะครับเบลล์สะดวกไหม?” ละตินเปิดประตูเข้ามาสวมกอดฉันจากด้านหลัง

“ไม่ติดค่ะ เพื่อนเบลล์อยากให้เพื่อนตินมาด้วยอยู่แล้วแต่บอกเพื่อนตินระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะคะ เดต้ามันรอฟาดเพื่อนตินอยู่” ฉันหันกลับมาบอกเขาด้วยความเป็นห่วงพวกน้องยังเด็กอยู่ แต่ถ้าจะล้มทิ่มกันฉันก็ยินดี

“ไม่ต้องห่วงพวกนี้หรอกครับใครบางคนอาจชอบก็ได้” ละตินบอกฉันยิ้มแบบมีเลศนัยฉันขมวดคิ้วมองด้วยความสงสัยมีอะไรที่ฉันไม่รู้หรือเปล่า?

“ทำไมใส่เสื้อคลุมครับ?” ละตินหรี่ตามองฉันแบบสำรวจราวกับจะมองให้ทะลุไปถึงด้านในทำเอาฉันหนาวๆ ร้อนๆ ขึ้นมา

“เดี๋ยวก็ถอดค่ะ เราไปกันเถอะเนอะเพื่อนเบลล์คงออกมารอกันแล้ว” ฉันรีบกลบเกลื่อนเปลี่ยนเรื่องโดยเร็วก่อนจะลากตัวละตินให้ออกจากห้องแล้วตรงไปยังผับที่เป็นจุดนัดหมายทันที

เมื่อมาถึงด้านในผับเราก็แยกโต๊ะกันนั่ง ละตินเดินมาส่งก่อนไปหาเพื่อนของเขาซึ่งมันก็ไม่ได้ไกลกันสักนิดถัดไปแค่ 3-4 โต๊ะเท่านั้นเอง

“ไหนคือฟาดของมึงมิดชิดขนาดนี้ออกจากผับแล้วเข้าวัดต่อหรือไง” เสียงกระแหนะกระแหนที่ดังขึ้นข้างๆ หูราวกับแมลงวี่แมลงวันของตี๋ทำให้ฉันอยากจะยกมือฟาดปากมันสักครั้ง

“รอแป๊ป” ฉันบอกมันจากนั้นค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อคลุมออกช้าๆ ก่อนจะถอดมันออกวางไว้ข้างๆ อย่างไม่ไยดี อยากนั้นฉันก็ก้มไปรูดซิบกระโปรงทั้งสองข้างขึ้นมา จนเกิดเป็นรอยแยกขึ้นมาจนขึ้นถึงต้นขาขาวเนียน ฉันเหลือบมองไปทางด้านฝั่งโต๊ะของละตินก็เห็นว่าเขาน่าจะคุยธุระกันอยู่และไม่ได้หันมามองทางฉัน เพราะหน้าของแต่ละคนดูเคร่งเครียดทั้งนั้น

“อู้ววว!! เผ็ช” เสียงของเดต้าที่กำลังเดินมาที่โต๊ะดังขึ้นทำให้ฉันต้องหันกลับไปมอง วันนี้เดต้าใส่เสื้อเกาะอกสีดำตามด้วยประโปรงตัวสั้นที่ยังเสือกแหวกด้านหน้าที่ทำเอาคนมองใจหายใจคว่ำเวลามันก้าวเดิน

“มึงเกินกูไปไกล” ฉันส่งยิ้มให้มันเดต้าหย่อนตัวลงนั่งข้างฉันสายตาชำเลืองมองหาเหยื่อไปทั่วบริเวณ

“เพื่อนน้องอยู่ไหน” เดต้าถามฉันเมื่อมันกวาดตามองแล้วไม่เจอละตินกับเพื่อนนั่งอยู่กับเรา

“มึงควรถามหาเพื่อนตัวเองที่ยังไม่มาไหม ไม่ใช่ถามหาผู้ชายก่อนเขาไม่นั่งกับมึงหรอกน้องมันกลัวมึงงาบ” ตี๋วางเครื่องดื่มลงตรงหน้าเดต้าโดยไม่วายจิกกัดพอเป็นพิธี

“มึงอย่ามาว่าแต่กู ถ้าผู้ชายหล่ออยู่ตรงหน้ามึงจะเลือกเพื่อนว่างั้น”

“แน่นอนว่ากูเลือกผู้ชาย”

“จ้าา!! เสียงดังฟังชัดมั่นคงขนาดนี้กูยอมแล้ว รักเพื่อนมากแต่ละคน” ฉันอดที่จะแขวะมันสองตัวไม่ได้ก่อนหน้านี้ฉันโดนจนอ่วมขอเอาคืนบ้างล่ะกัน

“คนติดผัวไม่ควรแสดงความคิดเห็น” น้ำเสียงที่ประสานกันของมันสองคนทำเอาฉันต้องยกแก้วขึ้นดื่มเมื่อรู้สึกว่าตัวเองพ่ายแพ้ เมื่อกี้ยังทะเลาะกันอยู่เลยพอเป็นเรื่องมันรักกันกะทันหันเฉย อีพวกชั่ววว...

“กัดอะไรอีกไม่เบื่อบ้างไง” เสียงนิ่งๆ ของอลิสที่เดินมาพร้อมกับเกี๊ยวและก็น้ำแข็งใส ทำให้ตี๋กับเดต้าที่ทะเลาะกันอยู่สะบัดหน้าหนีไปคนล่ะทาง แต่คาดว่าไม่เกินห้านาทีมันก็คุยกันเหมือนเดิม

อลิสใส่ชุดเดรสแขนยาวซีทรูที่ด้านหลังเว้าลึกลงไปเกือบถึงสะโพก ส่วนน้ำแข็งใสเป็นชุดเดรสเปิดไหล่เรียบๆ แต่ไม่เรียบตรงที่นมมันล้นทะลักออกมา ยัยเกี๊ยวที่ใส่กางเกนขาสั้นกับเสื้อขาดๆ สีขาว แต่ตรงที่ขาดก็หวาดเสียวทั้งนั้น ไม่มียอมใครจริงๆ

เมื่อครบองค์ประชุมเราทุกคนก็เริ่มดื่มกินและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน โต๊ะของฉันค่อนข้างเป็นจุดสนใจพอสมควรจึงมักจะมีหนุ่มๆ มาขอชนแก้วด้วยบ่อยครั้ง แต่เราก็บอกปัดปฏิเสธไปอย่างสุภาพฤทธิ์ของแอลกอฮอล์เริ่มแสดงผลทำให้ฉันหลงลืมละตินไปชั่วขณะ
“มึงไปเต้นกัน” น้ำเสียงที่เริ่มดังอ้อแอ้ของเดต้าเอ่ยชวนพวกฉันทุกคน และพยายามจะดึงแขนพวกเราให้ลุกขึ้นมาฉันได้แต่ส่ายหน้าให้มันอย่างปลงตก มันคือคนที่คออ่อนที่สุดในกลุ่มและเมาทีไรก็รั่วที่สุด เสียงดนตรีที่ดังกระหึ่มทำให้พวกเราเคลื่อนย้ายร่างกายไปตามเดต้าอย่างไม่อิดออด จังหวะที่เร้าใจทำให้เราออกสเต็ปอันอย่างสนุกสนานสุดเหวี่ยงไม่มีใครยอมใคร จนกระทั่งเอวบางของฉันถูกลูบไล้จากมือของใครบางคนและเสี้ยววินาทีเขาดึงฉันเข้าหาตัว

“น้องบลูเบลล์ค่ะ คิดถึงจังเลย”

เสียงที่กระซิบที่ข้างหูที่เจือปนกลิ่นนิโคตินและแอลกอฮอล์ลอยเข้ามาในจมูก ทำให้ฉันต้องรีบกลั้นใจอัตโนมัติและรีบสะบัดตัวออกจากวงแขนของเขา

“พี่พายุอย่ามาทำรุ่มร่ามกับเบลล์นะ” เสียงฉันที่ดังขึ้นทำให้เพื่อนในกลุ่มทุกคนหยุดชะงักและหันมามอง

“อ่าา ขอโทษค่ะ ก็ช่วงนี้พี่ไม่เจอตัวน้องบลูเบลล์เลย” พี่พายุทำหน้าสำนึกผิดและเอื้อมมาหวังจะจับมือฉัน

“เพี๊ยะ”

เสียงที่ดังขึ้นทำให้ฉันไปมองคนที่ฟาดมือลงมายังมือพี่พายุ ฉันถึงกับตาโตด้วยความตกใจเมื่อละตินมายืนอยู่ข้างฉันต้องแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ใบหน้าเขาดูเย็นชาจนบริเวณนั้นรู้หนาวขึ้นมาเท่าตัวสายตาละตินจ้องมองพี่พายุดูน่ากลัวในแบบที่ฉันไม่เคยเห็นเขาดึงฉันไปซ่อนไว้ข้างหลัง ตามมาด้วยเพื่อนของเขาที่วิ่งตามกระหืดกระหอบมาทีหลัง

“อย่ามายุ่งกับแฟนฉัน!” น้ำเสียงละตินเข้มมากอยู่ในโทนที่นิ่งเรียบที่รับรู้ได้ว่าเขากำลังโกรธมาก ฉันและเพื่อนในกลุ่มลอบสบตากันโดยไม่ตั้งใจ

“นี่เด็กน้องบลูเบลล์หรอคะ?” พี่พายุจงใจเน้นคำว่าเด็กต่อหน้าละตินด้วยสีหน้าเยาะเย้ย สายตาเขามีแต่ความถากถาง

“เบลล์บอกว่าแฟนไงคะพี่พายุไม่เข้าใจตรงไหน ถ้าเมาแล้วก็กลับไปเถอะค่ะ” ฉันตอบพี่พายุไปด้วยความไม่พอใจ

“ตินเราไปกันเถอะเบลล์ไม่เต้นแล้ว” เมื่อคนโดยรอบเริ่มหันมาให้ความสนใจกับพวกเรา เนื่องจากพี่พายุยืนอยู่คนเดียวท่ามกลางพวกเรานับสิบมันเลยดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ฉันพยายามดันตัวละตินให้ออกมาจากตรงนั้นแต่ดูเหมือนทั้งสองคนต่างก็ยังจ้องกันอย่างไม่ลดละ ละตินกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูนโปนฉันไม่เคยเห็นเขาโกรธขนาดนี้มาก่อน

“มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าครับ?” คำถามจากการ์ดของทางผับที่เดินเข้ามาทำให้ฉันได้สติ

“ไม่มีอะไรค่ะ” ฉันหันกลับไปตอบการ์ดเพราะกลัวมันจะเป็นเรื่องใหญ่

“ไปกันนะตินเบลล์ขอร้องอย่าดื้อสิค่ะ”

ฉันอ้อนวอนละตินเขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ และเดินเข้าไปหาพี่พายุเพื่อคุยอะไรกับเขาบางอย่างที่ฉันไม่ได้ยินสายตาพี่พายุดูแข็งกร้าวขึ้นมาทันที จากนั้นละตินก็โอบเอวฉันเดินไปยังโต๊ะเขา แน่นอนว่าเรารวมโต๊ะกันแล้ว เมื่อฉันกำลังจะทิ้งตัวนั่งลงตรงข้างๆ เขาละตินกลับตบลงที่หน้าขาตัวเองและออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา สายตาที่มองมาเหมือนกับจะแช่แข็งฉันได้ทั้งยืน

“มานั่งตรงนี้”

บรรยากาศรอบตัวเขาดูอันตรายฉันหันหน้าเพื่อจะไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนที่นั่งอยู่ในโต๊ะ แต่พวกมันดันทรยศฉันโดยพร้อมเพรียงกันทุกคนหันไปมองด้านอื่นหรือไม่ก็ยกแก้วขึ้นดื่มบ้างล่ะ ฉันได้แต่เข่นเขี้ยวพวกมันในใจ

จำเอาไว้เลยนะอีเพื่อนเวร!!!

==============================

E book มาแล้วนะคะไปสอยกันได้เลย จิ้มเลยมีตอนพิเศษเ้วยน้าาา


 https://www.mebmarket.com/ebook-118143-เกียร์ทวงกาวน์-



เปิดเรื่องใหม่เอาไว้ไปอ่านรอเล่นนะคะ

Stop it หยุดทำร้ายหัวใจฉัน โดย arissta


https://writer.dek-d.com/arissta/story/view.php?id=2077608


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 172 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

510 ความคิดเห็น

  1. #501 kanmarch (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 12:57
    รออ่านตอนต่อไปอยู่นะครับ
    #501
    0
  2. #478 firstzy93 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 23:17
    อิพี่พายุไม่เลิกนะคะ
    #478
    0
  3. #477 pim_1402 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 22:45
    อย่ายอมนะน้อง น้องต้องจัดการอิพี่พายุนั้นนะ อย่าได้มายุ่งกับบลูเบลล์ของเรา
    #477
    0