เกียร์ทวงกาวน์ (น้องวิศวะ&พี่หมอ) [ตีพิมพ์สนง. bookofdream ]

ตอนที่ 50 : ชุดนอนของละติน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,603
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 263 ครั้ง
    15 มี.ค. 63

“กำลังหึงตินอยู่ใช่ไหมครับ?”

ผมกำลังกระซิบข้างหูบลูเบลล์เพื่อให้เราได้ยินกันแค่สองคน เธอเบิกตากว้างเล็กน้อยเม้มปากแน่น ใบหน้าน่ารักขึ้นสีแดงระเรื่อจนคนมองรู้สึกมันเขี้ยวอยากก้มลงไปฟัดแก้มนุ่มๆ หอมๆ นั่นให้หนำใจ

“เบลล์แค่เหนื่อยแล้วเรากลับกันเถอะค่ะ เดี๋ยวต้องไปเตรียมตัวไปเที่ยวกับยัยพวกนั้นอีก”

บลูเบลล์สะบัดหน้าหนีแต่ยังไม่วายรีบลากผมออกมาจากบริเวณนั้นให้ออกห่างจากสายตาคนอื่น ผมถึงกลับเผลอยิ้มออกมาอย่างโง่งมทำอย่างกับจะดูไม่ออกว่ากำลังหึงผมเพราะผมก็หึงเธออยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

ผมเดินตามหลังบลูเบลล์ตามเรี่ยวแรงอันน้อยนิดของเธออย่างไม่อิดออด วันนี้บลูเบลล์ใส่เสื้อเชิ้ตและกางเกงขายาวแถมรองเท้าก็เป็นแบบเดียวกับผม แน่นอนว่ามันคือชุดคู่แบบตั้งใจในความไม่ตั้งใจ...

ความไม่ตั้งใจเริ่มแรกเลยคือผมแค่ไม่ชอบที่เธอชอบใส่เดรสหรือกางเกงขาสั้นที่เห็นเรียวขาขาวสวยนั้น มันรู้สึกไม่ชอบใจทุกครั้งที่มีผู้ชายคนอื่นมามองผมจึงตัดสินใจไปออกไปหาซื้อให้เธอเอง เพราะถ้ารอแม่ตัวดีซื้อชาติผมคงไม่เห็นเธอใส่ แม้ผมจะไม่เคยซื้อเสื้อผ้าผู้หญิงแต่เรื่องไซส์ของบลูเบลล์ผมรู้ดีทุกสัดส่วนมันจึงไม่เป็นปัญหาแต่อย่างใด เมื่อได้เกงกางเธอมาแล้วก็รู้ว่ามันมีแบบของผู้ชายด้วยผมเลยตัดสินใจซื้อทั้งสองตัวมาอย่างไม่ลังเล เมื่อได้กางเกงแล้วก็ต้องมีเสื้อถูกไหม? ผมมุ่งตรงไปยังร้านขายเสื้อทันทีเลือกสีที่เราใส่ได้ทั้งสองคนไม่หวานมากและดูไม่ดุเกินไป

“ต้องการเสื้อแบบไหนหรอคะ?”

พนักงานในร้านเอ่ยถามเมื่อเห็นผมเลือกสีเสื้อนานพอสมควร สีเสื้อมันเลือกยากกว่าสีกางเกงขาขาวเยอะมีหลากหลายสีจนผมเลือกไม่ถูกปกติที่ซื้อก็จะมีแค่สีขาวกับสีดำเท่านั้น

“ผมอยากได้เสื้อคู่ครับที่สีไม่ดูหวานเกินไปและดูดุจนเป็นเสื้อผู้ชาย ผมอยากได้สีกลางๆ ที่ใส่ได้ทั้งผู้ชายผู้หญิง”

“แล้วอีกคนไซส์ประมาณเท่าไหร่คะ?”

“แฟนผมเธอสูงประมาณร้อยหกสิบหน้าอกคัพซีเกือบดี เอาเป็นคัพดีแล้วกันเดี๋ยวเสื้อปลิเอว23”

เมื่อผมบอกสิ่งที่ผมรู้ออกไป พนักงานก็ส่งยิ้มให้ผมแบบแปลกๆ แล้วหันไปมองหน้ากันแต่ผมก็ไม่ได้สนใจในท่าทีเหล่านั้น พนักงานหายไปพักหนึ่งก็มีเสื้อมาให้ผมเลือกตามที่ต้องการ เมื่อเลือกได้แล้วผมก็จ่ายเงินและออกมาทันที ขณะนั้นหางตาผมเหลือบไปเห็นร้านหนึ่งเข้า

อ่าาา...ไหนๆ ก็มีเสื้อคู่แล้ว มีกางเกงคู่แล้ว งั้นก็มีรองเท้าคู่เลยแล้วกัน...

และนั่นคือที่มาของชุดคนที่ใส่อยู่ข้างหน้านี้....

ถึงบลูเบลล์จะจับมือผมลากออกมาขนาดนี้มองยังไงก็รู้ว่าผมกับเธอเป็นแฟนกัน แต่ความน่ารักของบลูเบลล์ก็ทำให้ผู้ชายแทบทุกคนที่ผ่านหันมามองเธอ ผมพยายามส่งสายตากดดันใส่ทุกคนที่จ้องมองบลูเบลล์แต่ดูจะไม่ค่อยเป็นผลเท่าไหร่ เมื่อผู้ชายพวกนั้นมองแต่เธอไม่ได้รู้สึกถึงการมีตัวตนของผมลมหึงตีกระแทกหน้าทันที ผมจึงหยุดเดินทำให้บลูเบลล์ที่เดินจับมือผมอยู่ข้างหน้าไปต่อไม่ได้

“มีอะไรหรอคะ?” บลูเบลล์หันกลับมามองผมเธอกะพริบตาปริบๆ จนเห็นขนตางอนยาวที่เรียงเส้นอยู่ขยับขึ้นลงตามการมองอย่างสวยงาม ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ไม่ว่าเธอจะทำหน้าแบบไหนก็ดูน่ารังแกชะมัด...

“ตินหวงครับ”

บลูเบลล์ทำหน้าเหวอเมื่อผมพูดจบ ผมเลยเดินเข้าไปหาแล้วเอาแขนพาดคอเธอไว้เหมือนโอบไหล่กลายๆ แสดงความเป็นเจ้าเต็มที่

“ตะตินอ่ะ เบลล์ยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยทีตัวเองโดนพวกผู้หญิงเมื่อทั้งแอบถ่ายรูปเบลล์ยังไม่ว่าอะไรเลย”

“เบลล์ติดแต่ไม่ยอมพูด แต่ตินติดมากนะครับไม่ชอบถึงจะรู้ว่ามองเพราะเบลล์สวยก็เถอะ!”

น้ำเสียงบ่นงุ้งงิ้งที่เขาเรียกกันว่าเสียงสองเงียบหายลงไปทันที ผมก้มมองคนตัวเล็กที่คอเริ่มแดงหน้าเริ่มแดงอีกแล้ว หึหึ!!

เราเดินกันมาเรื่อยจนถึงร้านหนึ่งที่ผมสังเกตเห็นตั้งแต่บลูเบล์เดินเข้ามาว่าเธอมองมันค่อนข้างนาน ในตาทอประกายระยิบระยับและร้านนี้ก็ดูน่าสนใจสำหรับผมมากทีเดียว ผมถึงกับต้องพาเธอเดินเข้าไปในร้านทันที

“เดี๋ยวๆ ตินจะไปไหนคะ” บลูเบลล์หันหน้ามาถามอย่างคาดคั้นผมปรายตามองเข้าไปในร้านเป็นเชิงบอกว่าจะไปร้านนัั้น
“แต่นี่มันร้านของผู้หญิงนะคะ” บลูเบลล์กางแขนดักหน้าผมไว้เมื่อผมทำทีจะเดินเข้ามาข้างใน


“แต่ตินเป็นคนเห็นแถมยังเป็นคนถอด ตินรู้ว่าแบบไหนเบลล์ใส่สวยและใส่เหมาะ ดังนั้นตินช่วยเลือกอ่ะดีแล้ว” ผมส่งยิ้มให้บลูเบลล์แล้วดันหลังเธอเขาไปในร้านของผู้หญิงนั่นคือร้าน ‘วิคตอเรียซีเคร็ท’ แบรนด์ชุดชั้นในของผู้หญิงทั่วโลกนั่นแหละที่มีความเซ็กซี่ร้อนในแทบทุกคอนเล็คชั่น....

“ก็จริง เห้ยย!! ไม่ได้นะคะ ตินนนน”

บลูเบลล์ที่เหมือนจะคล้อยตามแต่ก็เหมือนนึกอะไรได้พยายามห้ามปราบผมโอดครวญขึ้นมา ซึ่งแน่นอนว่าเธอทำไม่ได้และเราสองคนก็อยู่ภายในร้าน ผมเดินสำรวจและมองไปรอบๆ ร้าน

“เบลล์ชุดนี้เหมาะกับเบลล์มาก ตัวนี้ด้วย” ผมชูชุดที่อยู่ในมือทั้งสองข้างให้เธอดู บูลเบลล์หันมองซ้ายมองขวาก่อนจะรีบวิ่งมาแย่งชุดจากในมือผมไป

อื้มม!! ชอบที่ผมเลือกให้ขนาดนั้นก็ไม่บอก...

“เดี๋ยวเบลล์เลือกเองค่ะ” บลูเบลล์กระซิบกระซาบผมด้วยเสียงเบาๆ ราวกับกลัวว่าใครจะได้ยิน

“แต่สีนั้นเหมาะนะไม่เชื่อเบลล์ลองใส่ดู ตินไปช่วยได้นะครับ”

“ไม่ต้องเลยค่ะเบลล์ลองเองได้ อยู่ตรงนี้นะอย่าซนห้ามขยับตัวไปไหน” เมื่อออกคำสั่งกับผมเสร็จแล้วบลูเบลล์ก็เดินตัวปลิวหายไปในห้องลองนานสองนาน ผมจึงแก้เบื่อด้วยการเดินดูรอบๆ จนไปสะดุดตากับโซนหนึ่งเข้า ‘นี่สินะชุดนอนไม่ได้นอน’

“พี่ครับ” ผมตะโกนเรียกพนักงานขายบริเวณนั้นจากนั้นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา

“คุณลูกค้าต้องการความช่วยเหลืออะไรหรือเปล่าคะ” พนักงานถามผมอย่างสุภาพใบหน้าเจือไปด้วยรอยยิ้ม

“พอดีผมต้องการซื้อชุดนั้น ชุดนั่น ชุดโน้น ชุดนี้ ชุดนี่” ผมชี้ไปยังชุดที่เรียงรายกันอยู่ละลานตา แค่จินตนาการว่าชุดพวกนี้อยู่บนเรือนร่างบลูเบลล์ผมใจสั่นเสียแล้ว...

“เอาชุดนั้นยกเซตด้วยครับ ฝากคิดเงินมาเลยนะครับ”

ผมยื่นบัตรเครดิตให้กับพนักงานทันที เธอรับไว้แล้วค้อมตัวจากไปก็ไปทำตามที่ผมต้องการ ผมได้แต่ยืนยิ้มเมื่อคิดถึงรีเอคชั่นตอนบลูเบลล์เจอมันว่าจะน่าเอ็นดูขนาดไหน? เหมือนรู้สึกว่าจะอดใจไม่ไหวอยากลากเธอกลับคอนโดไปใส่ตอนนี้ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย!!

“ปึงงงง!!!”

เสียงปิดประตูห้องอันดังตามแรงอารมณ์ของเจ้าของห้อง ผมเดินตามหลังบลูเบลล์มาอย่างสงบเสงี่ยมวางถุงข้าวของที่ซื้อแทบทั้งหมดลงบนโต๊ะ แต่เหลือติดมือผมไว้ถุงหนึ่งที่เป็นท็อปซีเคร็ทของวันนี้ ผมปล่อยให้เธอฟึดฟัดตามสะดวก

“เบลล์นัดเพื่อนไว้ 3 ทุ่มนะคะ” บลูเบลล์บอกผมด้วยที่เธอกำลังง่วนกับการจัดรื้อข้าวของที่ซื้อมาอย่างใส่อารมณ์

“ครับ”

ผมนั่งมองเธอไปเงียบๆ จนผ่านไปสักพักเธอก็หันกลับมามองผมใบหน้าเป็นรูปประโยคคำถาม ซึ่งผมก็ส่งยิ้มกลับคืนไปฉันเหมือนยิ่งทำให้เธอใส่อารมณ์หนักกว่าเดิม

“ทำไมไม่กลับห้องไปแต่งตัวอีกล่ะ”

อ่าา....น้ำเสียงห้วนๆ เริ่มมาล่ะ

” เพิ่งหกโมงกว่าเองครับมีเวลาเหลือเฟือขออยู่ที่นี่ก่อนไม่ได้หรอครับ?” ผมใช้เสียงตัดพ้อทำหน้าตาเศร้าใบหน้าหงอยๆ ให้ดูน่าสงสาร บลูเบลล์เป็นคนที่แพ้ทางอะไรแบบนี้ไม่ว่าผมทำแบบนี้กี่ครั้งสำเร็จเสมอ

เงียบบไม่มีเสียงตอบรับแต่ก็ไม่ได้ขับไล่ผมก็แปลความหมายได้ว่าเธอต้องการให้ผมอยู่ บลูเบลล์ยังคงจัดของให้เข้าที่เข้าทางเดินผ่านผมไปมาทำเหมือนผมไม่มีตัวตนอยู่นั้น ไม่นานเธอก็จัดของทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วแม้จะอยากช่วยแค่ไหนแต่ของบางอย่างบลูเบลล์ก็คงไม่สะดวกใจถ้าผมช่วยหยิบขึ้นมา

“ตินซื้อชุดนอนมาให้เบลล์ด้วยนะครับ ตินไม่เคยเห็นเบลล์ใส่เลย” ผมยกถุงที่อยู่ในมือขึ้นโชว์ให้เธอดูอย่างเอาใจ

“เพราะใครกันล่ะ” บลูเบลล์แว้ดขึ้นมาและขึงตาใส่ผมทันที เหมือนไปจี้ถูกจุดวิญญาณนางมารแทบประทับร่าง

“นี่ไงครับตินซื้อมาให้เริ่มใส่จากคืนนี้คืนแรกเลยเป็นไงครับ?” ผมเลื่อนถุงไปยังข้างหน้าบลูเบลล์ด้วยความตื่นเต้นส่งยิ้มให้เธออย่างดีใจ เธอมองหน้าผมท่าทางหวาดระแวงทำหน้าตาไม่เชื่อถือในความหวังดีของผม

บลูเบลล์เอื้อมมือมาถึงถุงตรงหน้าไปอย่างช้า เธอค่อยๆ แหวกถุงดูผมลุ้นแบบผมพลอยตื่นเต้นไปด้วย เมื่อบลูเบลล์เห็นสิ่งที่อยู่ด้านในผมเห็นเธอกำถุงใบนั้นไว้แน่น ใบหน้าแสนน่ารักกำลังแดงก่ำเธอตวัดมองผมตาขวางก่อนจะแผดเสียงดังจนผมรู้สึกว่าหูอื้อไปชั่วขณะ ผมยกมือปิดหูแทบไม่ทัน

“ไอ้บ้าตินนน ตั้งแต่ในร้านจนมาถึงตอนนี้อยากตายจริงใช่ไหม?”

อ่าา...ระดับความเขินของบลูเบลล์ช่างรุนแรงเกินไปจริงๆ!!!

====================================

ไม่ได้หายไปไหนนะคะ อย่างที่สัญญาว่าจะลงให้อ่านจนจบ แต่แค่ไม่มีตอนพิเศษและ nc ที่ลงในเล่มเท่านั้น แต่ตอนนี้ตาลกำลังเร่งปิดเล่ม เรื่อง รัก ลวง ร้าย ของนุ้งเจแปนอยู่เพื่อจะได้เปิดพรี ชอบเรื่องไหนก็มาอุดหนุนตาลได้นะคะ ตาลมีกลุ่ม มีเพจน้าาา ตามมาได้เลย





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 263 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

510 ความคิดเห็น

  1. #473 wan214854 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 23:22

    ถ้าตินจะเหมาชุดมาขนาดนี้เบลก็ใส่ไปเหอะ
    #473
    0
  2. #472 mydear26 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 15:27
    ชอบสองเรื่องเลยยยย

    แต่ชอบชุดนอนน้องติน 555555
    #472
    0
  3. #471 firstzy93 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 20:45
    555555 ชุดนอนไม่ได้นอน
    #471
    0