เกียร์ทวงกาวน์ (น้องวิศวะ&พี่หมอ) [ตีพิมพ์สนง. bookofdream ]

ตอนที่ 49 : รูปคู่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,849
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 228 ครั้ง
    23 ก.พ. 63

ฉันเงยหน้ามองละตินก็สบสายตาเขาที่มองมายังฉันอยู่แล้วแววตาเขาที่ทอดมองมายังฉันเหมือนในรูปนั้นเป๊ะเลย
งื้อ!!! ไม่ไหวตัวจะละลายแถมหัวใจยังเต้นกระหน่ำยังกับจะหลุดออกมา.....

ฉันถึงกลับหลบสายตาเขาที่มองสื่อมาอย่างมีความหมาย อยู่ๆ ก็ทำตัวไม่ถูกขึ้นมาได้สะนี่ ฉันแกล้งทำเป็นกดมือถือเล่นเพื่อกลบเกลื่อนอาการร้อนฉ่าของหน้าตัวเองแต่แล้วก็โดนละตินโอบกอดไว้ด้วยแขนข้างหนึ่ง ตามมาด้วยเสียงชัตเตอร์ที่ดังรัวๆอยู่บนหัวหลายครั้งทำเอาฉันไม่ทันทั้งตัวจนเผลอหน้าหลุดเหวอออกไป

“ตึ่ง” เสียงประตูลิฟต์เปิดออกละตินจึงผละออกไปยืนด้านข้างและยักคิ้วให้อย่างกวนประสาท ฉันก้มหน้างุดเดินออกมาโดยไม่รอละตินเมื่อเห็นว่ามีหลายคนที่กำลังยืนรอขึ้นลิฟต์ต่อจากเรา ซึ่งคนที่พักอาศัยที่นี่ส่วนใหญ่ล้วนเป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเราเพราะคอนโดนี้อยู่ไม่ไกลจากสถานศึกษาเท่าไหร่ และแน่นอนว่าคนอื่นที่ยืนอยู่ต้องเห็นละตินกอดฉันเมื่อกี้แน่นอน....

ฉันเดินรีบจั้มสาวเท้ามาด้วยความเร็วแต่ยังไม่เร็วพอสำหรับคนขายาวแบบละตินแค่แปปเดียวเขาก็เดินมาอยู่ข้างฉันแล้ว แรงสั่นสะเทือนจากการแจ้งเตือนของโทรศัพท์มือถือทำให้หยุดนิ่งและยกมันขึ้นมาดู โทรศัพท์มันทำการสแกนใบหน้าอัตโนมัติหน้าจอของฉันโชว์ข้อความแจ้งเตือนว่าละตินแท็กรูปมาหา ฉันเปิดเข้าไปดูว่ามันคือรูปอะไร จึงเห็นว่าเป็นรูปที่เขาถ่ายกับฉันเมื่อกี้ หืมม!!อัพไวมากรูปที่เขาอัพลงคือรูปที่ฉันกำลังก้มเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่โดยมีเขายืนซ้อนด้านหลังรวบตัวฉันในวงแขนข้างหนึ่ง ปลายคางเขาอยู่บนหัวฉันพอดีมันเลยดูเหมือนเขาเกยคางบนหัวฉัน แถมเขายังทำหน้าตาบูดบึ้งปากคว่ำจริตจะก้านออสการ์มากพ่อ และยังตบท้ายด้วยแคปชั่นที่ทำเอาฉันอยากจะลงไปนอนกับพื้นแล้วกลิ้งไปมาเพื่อให้ตัวเองหยุดยิ้ม

“อยากงอนดูบ้างแต่เบลล์ไม่ง้อ ไม่พอยังต้องหายเอง!!!”

งื้อออ!!!! เจอแบบเข้าไปไม่หวั่นไหวแบบฉันให้มันรู้ไปสิ เบลล์จะง้อเดี๋ยวนี้เลยค่ะละตินขาาาาาา

ฉันรีบเข้าหน้าทามไลน์ของตัวเองเพื่ออัพรูปในมือถือฉันที่ถ่ายคู่กับเขาลงบ้างเหมือนกัน ซึ่งเป็นรูปเจ้ากรรมที่ทำเอาฉันเขินจนแทบบ้านั่นแหละ.....

เมื่อได้ยินเสียงละตินปลดล็อครถเลยทำให้ฉันรีบเปิดประตูแทรกตัวเข้ามานั่งรอโดยเร็ว ส่วนเขาซึ่งน่าได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากการแท็กรูปของฉันเช่นกัน เขาก็หยุดชะงักอยู่ตรงหน้ารถแล้วล้วงเอาโทรศัพท์มือถือออกมาดู วินาทีนั้นฉันยกยิ้มมุมปากเมื่อมีความคิดดีๆ ผุดขึ้นมาในหัว ฉันรีบยกมือถือขึ้นถ่ายคลิปรีเอคชั่นจากละตินเก็บเอาไว้ดีกว่า ฉันจ้องแบบตาไม่กะพริบ เอาซี้!!! ขยันทำฉันเขินดีนักเราควรจะวินๆ กันทั้งสองฝ่าย

ละตินจ้องมองมือถือสักพักจากนั้นเขาก็ตาเบิกกว้างเล็กน้อย เมื่อฉันซูมหน้าเขาเข้าไปยิ่งเห็นว่าละตินเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อจากนั้นรอยยิ้มของเขาก็ค่อยๆ กว้างขึ้นเรื่อยๆ ดาเมจที่เปร่งประกายสีชมพูออกมาขยายไปรอบตัวเขา ละตินยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาเพื่อปิดหน้าตัวเองไว้ และหันไปอีกด้านจากนั้นก็หันกลับมามองโทรศัพท์มือถืออีกหลายครั้งเหมือนจะตอกย้ำความมั่นใจของตัวเองว่าถูกเอง ฉันเผลออมยิ้มตามกับท่าทางของเขาไปโดยไม่รู้ตัว

เมื่อละตินเดินมายังรถฉันก็ทำเป็นก้มเล่นมือถือเพื่อหาร้านที่จะทานอาหารกัน ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไว้ก่อนกลบเกลื่อนความเขินมันยากจริงวุ้ย!!!

‘ทานอะไรดีครับ?’

ข้อความแจ้งเตือนตรงหน้าจอมือถือทำฉันชะงักนิ้วที่กำลังทำทีสไลด์ไปมา ฉันเหลือบตามองเขาเล็กน้อยอาการละตินก็ไม่ต่างจากฉัน นี่ก็เขินเหมือนกันสินะ......

‘ตินรู้ว่าเบลล์เขินตินก็เขินเหมือนกัน’

บ้า บ้า บ้า ไม่ไหวแล้วแม่ใจจะระเบิด งื้อออ!!! ตัวเนี่ยบิดไปบิดมาเป็นเกลียวนอตแล้ว

“กินอาหารญี่ปุ่นไหมคะ?” ฉันถามออกไปเมื่อเห็นว่าจะตินขับรถเคลื่อนตัวออกมาแล้ว ไม่งั้นเดี๋ยวเขาจะขับไปโดยไร้จุดหมายปลายทาง

“ตามใจเบลล์ครับ ตินทานได้หมด”

ตามใจเก่ง....เสียงสั่นสะเทือนจากการแจ้งเตือนของฉันยังดังต่อเนื่องขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีหยุด และรวมถึงเครื่องเขาด้วยเช่นกัน ปกติฉันไม่เคยแท็กรูปอะไรหาเขาและโพสแคปชั่นอะไรแบบนี้ ยอมรับว่าส่วนใหญ่มีแต่ละตินทั้งนั้นที่แท็กมา และพอฉันแท็กไปมันเลยอาจฟีเว่อร์นิดหน่อย ฉันเปิดรูปที่ละตินแท็กมาก่อนและตอบกลับเขาไปว่า

‘ใครบอกอยากให้เวลางอนดูน่ารักเองล่ะ ง้อนะคะคนดี’

พิมพ์ไปเขินไป...ฉันเก็บโทรศัพท์มือถือลงใส่กระเป๋าสะพายสีดำใบโปรด แล้วนั่งมองดูอะไปเรื่อยๆ จนความเขินอายเบาบางลงไปบ้างแล้ว

ไม่นานเราก็มาถึงห้างสรรพสินค้าหรูแห่งหนึ่งละตินขับรถไปจอดในโซนวีไอพีที่ทางห้างจัดเตรียมไว้ให้ เราเดินเข้ามาด้านในเพื่อตรงไปยังร้านอาหารที่ต้องการ ในขณะนั้นที่ฉันกำลังเดินผ่านร้านแบรนด์ชุดชั้นในที่ฉันใส่ประดับก็เหลือบไปเห็นว่ามันมีคอลเลคชั่นออกใหม่ของวิคตอเรียซีเคร็ทรุ่นนี้แค่มองผ่านๆ ตามันดีมาก บัตรเครดิตในกระเป๋าฉันเต้นเร่าๆ อยากจะออกมาใจจะขาด แต่ด้วยความที่ฉันมากับละตินต้องเบือนหน้าหนีมันอย่างจำใจ เดี๋ยวค่อยชวนยัยพวกนั้นมาดูก็ได้ผู้ชายคงไม่เหมาะเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ฉันมองมันนานเกินไปหรือเปล่าจึงหันมาเจอละตินที่กำลังมองฉันอยู่

“เรารีบไปกันดีเนอะ หิวจังเลย” ฉันทำเสียงงุ้งงิ้งใส่ละตินแบบคาดไม่ถึงว่าตัวเองจะมีเสียงที่สาม จากนั้นก็ส่งยิ้มแหยๆให้เขาไปเมื่อรู้สึกสยองตัวเองที่เป็นแบบนี้กะทันหัน ละตินมีสีหน้าแปลกใจเล็กน้อยแต่ก็หายไป

เราเดินมาถึงร้านอาหารญี่ปุ่นที่เป็นจุดมุ่งหมายการรับประทานอาหารเช้าบวกอาหารกลางวันและอาจจะรวมถึงมื้อเย็นกันในครั้งเดียวของเรา ฉันกวาดตามองเพื่อจะหาโซนนั่งที่ดูเป็นส่วนตัว คนภายในร้านไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่

“มากี่ท่านคะ” พนักงานรีเซฟชั่นหน้าร้านเอ่ยถามเราด้วยใบหน้ายิ้มแย้มหวานหยดย้อย สายตาส่งให้ละตินด้วยความเคลิบเคลิ้มทอดสะพานมาตั้งแต่สุโขทัย

ฮัลลโหลล!! เมีย อุ้ยย!! แฟนเขายืนหัวโด่อยู่นี่ค่ะ ดูนิดหน่อยเนอะ....

“สองคน” ละตินตอบกลับด้วยเสียงห้วนแต่พนักงานก็ยังเหมือนอยู่ในห้วงแห่งฝัน ฉันได้แต่กลอกตาด้วยความเบื่อหน่ายที่พนักงานยังตื่นขึ้นมาเสียที เห้ออ!! แฟนหน้าตาดีจนเป็นปัญหาในเวลาที่ฉันหิว

“พี่ค่ะ!! สรุปคือมีโต๊ะว่างไหม?” เมื่อเห็นนิ่งไปนานฉันก็เป็นคนดับฝันนั้นเอง ฉันใช้เสียงเรียกที่ดังขึ้นจนพนักงานหันมามองฉันด้วยสายตาไม่พอใจ หิวโว้ยยย!! จะยืนชื่นชมอีกนานไหม?

“หิวมากหรอครับเราไปร้านอื่นไหม? เดี๋ยวค่อยแจ้งผู้จัดการร้านทีหลังก็ได้” ละตินหันมาหาฉันแล้วยกมือขึ้นลูบหัวเบาๆ จากหัวที่ร้อนแทบไฟลุกอยู่เมื่อกี้เย็นลงไปทันที

“มะ มีค่ะ เชิญด้านในเลยค่ะขอโทษจริงๆ นะคะ” พนักงานรีบละล่ำละลักบอกฉันเดินผ่านโดยไม่สนใจมองสักนิด ความหิวของฉันไม่ใช่เรื่องที่จะมาล้อเล่นได้

เมื่อเราได้โต๊ะนั่งแล้วฉันก็จัดการสั่งอาหารแบบกระจุยกระจายแทบจะสั่งทุกอย่างที่ผ่านหน้า ละตินได้แต่มองฉันสั่งอาหารแล้วนั่งยิ้มๆ คงจะคิดว่าฉันตะกละสินะ ชิส์

“ตินไม่สั่งอะไรทานหรอคะ?” เมื่อเห็นว่าเขานั่งนิ่งไม่ยอมดูเมนูฉันเลยถามเขาไปเพื่ออยากจะทานอะไรเพิ่มเติมจากที่มีอยู่

“ตินทานกับเบลล์ได้ทุกอย่างอยู่แล้วครับ เบลล์ทานคนเดียวไม่หมดหรอกที่สั่งมาก็สั่งเผื่อตินอยู่แล้วหนิครับ”

อ่าา...ที่เขาพูดมาก็ถูกอีกนั่นแหละ!!

หลังจากนั้นเราก็ทานกันไปเงียบสลับกับคีบอาหารให้กันโดยไม่มีใครพูดอะไร เพราะดูท่าเขาก็น่าจะหิวโซไม่ต่างจากฉัน เมื่อเราทานกันเสร็จแล้วละตินก็จ่ายตังและพาฉันเดินออกมาจากในร้านเพื่อที่จะไปซื้อของใช้ส่วนตัวของฉันเข้าออกร้านนั้นร้านนี้เป็นว่าเล่น จนถุงเต็มมือละตินไปหมด เวลานี้เป็นเวลาเลิกเรียนที่เริ่มมีนักเรียนนักศึกษาเข้ามาเดินกันเป็นกลุ่มๆ บ้าง หลายคนสะกิดเพื่อนให้หันมองละตินแล้วทำหน้ากรี้ดกร๊าด บางคนถึงกับยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเขาไว้ ละตินที่ยืนรอฉันอยู่ตกเป็นเป้าสายตาของผู้หญิงพวกนั้นได้เป็นอย่างดี ไหนละส่วนสูงที่แสนจะโดดเด่นรูปร่างหน้าตาที่ราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารนายแบบชั้นนำ ยิ่งทำให้เขาได้รับความสนใจเป็นมาก

“ตินขาาาหนักไหมคะ?” ฉันรีบสาวเท้าไปหาเขาด้วยความรวดเร็วและยกมือเกาะแขนแกร่งเอาไว้ จงใจให้ใบหน้าถูไถและช้อนตาขึ้นมองเขา เอียงคอเล็กน้อยให้ดูน่ารัก ละตินหันมายิ้มให้ฉันแล้วรวบถุงทั้งหมดไว้ที่มือข้างเดียว แล้วก็เอามือที่ว่างมาจับมือฉันไว้จากนั้นเขาก็โน้มใบหน้าลงมากระซิบฉันเบาๆ

“กำลังหึงตินอยู่ใช่ไหมครับ?”


======================================

หนังสือยังสั่งซื้อได้เรื่อยนะคะ มีตอนพิเศษในเล่มด้วยน้าาา


 https://www.facebook.com/347322962708449/posts/638461220261287/?d=n

กดลิ้งเลยค่ะ













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 228 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

510 ความคิดเห็น

  1. #470 0871804833 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 06:18
    รอ E-Book คะ
    #470
    0
  2. #469 NuengDK (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:18
    หึงมาก
    #469
    0
  3. #468 firstzy93 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:08
    หึงสิคะ
    #468
    0
  4. #467 One-wan53150 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:17
    มี E book ไหมคะ
    #467
    1
    • #467-1 เฌอตาล(จากตอนที่ 49)
      23 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:47
      มีค่าาา รอหน่อยน้าา
      #467-1