เกียร์ทวงกาวน์ (น้องวิศวะ&พี่หมอ) [ตีพิมพ์สนง. bookofdream ]

ตอนที่ 46 : ชุดคู่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,556
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 350 ครั้ง
    7 ก.พ. 63

“อยากจูบ”

รูปประโยคที่ฟังดูเอาแต่ใจและเอาเปรียบฉันอย่างร้ายกาจทำให้ฉันเกิดความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจในระดับหนึ่ง นึกออกม่ะว่ากลิ่นลมหายใจในเวลาตื่นนอนไม่ใช่เรื่องตลกอยากจะมาจูบอะไรตอนนี้ อาบน้ำแปรงดีดีกว่านี้ไม่ได้หรอจะพิศวาสหรือจะหื่นอะไรก็ให้มีขอบเขตสักนิดหนึ่งหน่อยดิน้องงงจ๋า..

"เบลล์ว่า...อื้ออ!!!”

หมดสิทธิ์ย้อนแย้งโต้เถียงเมื่อจะอ้าปากพูดละตินก็กลับโน้มใบหน้าเขาลงมาประกบกับริมฝีปากฉันแทน ฉันเม้มปากแน่นตั้งป้อมป้องกันการรุกรานจากคนตรงหน้า เขาจ้องตาฉันด้วยสายตาขัดใจเมื่อฉันขัดขืนละตินก็ยิ่งกัดปากฉันเบาๆ ย้ำหลายๆ ครั้งและเริ่มดูดดึงริมฝีปากไปมา ปลายลิ้นร้อนชื้นตวัดเลียรอบรอยแยกของริมฝีปากฉันพยายามที่จะบังคับให้ฉันเผยอริมฝีปากออกตามความต้องการของเขา ละตินหลอกล่อฉันด้วยความนุ่มนวลของรสสัมผัสใช้เวลาไม่นานเขาก็ได้ในสิ่งที่ปรารถนา เมื่อเขาไล่ต้อนฉันจนมุมและเผลอไผลไปกับความอ่อนโยนตรงหน้า ชั่วเวลาหนึ่งสมองของฉันลืมทุกเรื่องที่กำลังจะทำและลืมทุกคำพูดที่คิดไว้ก่อนหน้า เหมือนเขาไม่ได้แค่จูบเท่านั้นแต่กำลังดูดกลืนทุกอย่างออกไปจากตัวฉันด้วยต่างหาก

ปลายลิ้นร้อนชื้นกวาดในโพรงปากฉันไปมาอย่างอิสระ รุกไล่ หยอกล้อ เกี่ยวรัดลิ้นของฉันภายในนั้นเหมือนมีสงครามขนาดย่อมๆ รสจูบนุ่มนวลในคราแรกเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนเมื่อเราทั้งสองต่างไม่ยอมกัน มือของละตินของทั้งสองเริ่มไม่อยู่สุขลูบไล่ตามแผ่นหลังที่เปลือยเปล่าของฉันไปมา เช่นกันมือฉันก็เผลอยกขึ้นสอดมือเข้าไปในกลุ่มผมของละตินแล้วออกแรงกระชากด้วยความแรง จนปากเราทั้งสองหลุดออกจากกันทิ้งไว้แค่คราบน้ำสีใสไหลยืดออกมาติดมุมปากของเราตามด้วยเสียงร้อยลั่นของละติน

“โอ้ยยยยย” นี่คือเสียงร้องจริงๆ ไม่ได้เสียงร้องตอแหลแบบเมื่อกี้ ละตินจ้องหน้าฉันเขม็งเมื่อฉันไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยผมของเขาสักนิด ฉันได้แต่ส่งยิ้มมุมปากไปให้เขา

“เบลล์บอกว่าหิวข้าวไงคะจะไปอาบน้ำได้หรอยัง?” แม้จะเผลอเคลิ้มตามไปบ้างแต่สติฉันก็กลับมาเมื่อมือหนาเริ่มยุบยิบตามร่างกาย ซึ่งถ้าไม่หยุดเขาด้วยวิธีไม่แน่ว่าวันนี้ฉันคงไม่ได้กินข้าวฉันคงได้กินเขาแบบจุกๆ ลากยาวแน่นอน ฉันหรี่ตามองละตินอย่างคาดโทษพลังงานที่สูญเสียไปควรต้องหาอะไรมาชดเชยได้แล้ว

“ไปแล้วคร้าบบปล่อยมือก่อนได้ไหม แค่จูบชิมๆ ทำไมต้องทำตินขนาดนี้ด้วยละครับ เบลล์เป็นผู้หญิงร้ายกาจตั้งแต่เมื่อไหร่”

ละตินพยายามแงะมือฉันออกจากผมของเขาทั้งยังใส่สำเนียงน้ำเสียงเป็นบทพระเอกโดนนางเอกรังแก โธ่!! เกือบดูน่าสงสารอยู่แล้วแต่มาสะดุดหน้าทิ่มตรงว่าฉันเป็นผู้หญิงร้ายกาจนี่แหละ...

“นี่ไม่เรียกว่าชิมเพราะจูบของตินไม่เคยมีคำว่าชิมสักครั้ง มีแต่จะกินให้อิ่มอย่างเดียว”

ฉันกลับยกมือขึ้นนวดขมับเมื่อรู้สึกปวดหัวขึ้นมากับการใช้คำพูดของเขา นี่ละตินเข้าใจแบบนี้จริงๆ หรือแกล้งตีหน้าซื่อตาใสมารยาของละตินยิ่งก้าวไกลกว่าสตรียุคใหม่แบบฉันอีก

“ไม่ต้องรู้ทันไปหมดทุกเรื่องก็ได้นะครับ จุ๊ป!!” หลังจากพูดจบเขาก็กดริมฝีปากหนักลงมายังริมฝีปากฉันอีกรอบ ฉันได้แต่ถลึงตาให้เขาแล้วจากนั้นละตินก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยสภาพเปลือยเปล่าไปเอาผ้าเช็ดมาพาดไหล่แล้วเดินออกไปข้างนอกด้วยสภาพแบบนั้น

“กรี๊ดดดด ไอ้บ้าตินคนหน้าไม่อาย” ฉันรีบยกมือขึ้นมาปิดหน้าป้องกันภาพอนาจารของอนาคอนด้าที่กำลังกวัดแกว่งไปมาตามจังหวะการเดิน โอ้ยยย!! หัวใจจะวายตายวันละหลายรอบ

“อายทำไมครับขนาดแบบนี้ไม่ได้มีกันทุกคน น่าภูมิใจจะตาย”

ละตินตะโกนกลับมาตอบกลับฉันทั้งยังได้ยินเสียงหัวเราะลอยเข้ามา ยางงง ยังไม่หยุดต่อปากต่อคำกับฉันอีก

ฉันได้แต่ฉันฟึดฟัดอยู่บนเตียงคนเดียวสักพักแล้วค่อยยันตัวลุกขึ้นพาร่างกายที่แสนจะทรุดโทรมเข้าห้องน้ำ เพื่อชำระล้างร่างกายให้รู้สึกสดชื่น ภายในห้องของละตินมีของใช้ฉันอยู่ที่นี่แทบทุกอย่างโดยที่เขาเป็นคนจัดหามาเองทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าแบรนด์ที่ฉันใส่ ครีมทุกอย่างที่ฉันมี เครื่องสำอาง หรือแม้แต่ชุดชั้นในละตินก็จัดหามาให้อย่างไม่มีข้อยกเว้น เช่นกันภายในห้องฉันก็มีของส่วนตัวของเขาแต่ต่างกันตรงที่ฉันไม่ได้ซื้อเข้าไปให้ แต่เป็นเขาเองที่เอาของตัวเองยัดเยียดเข้ามาในห้องฉันเพื่อความสะดวกสบายทั้งที่ห้องเราอยู่ตรงข้ามกันเองแก ฉันได้แต่ปล่อยเลยตามเลย....

เมื่อฉันออกมาจากห้องน้ำก็ละตินนั่งยิ้มแป้นอยู่บนเตียงด้วยสภาพที่แต่งกายเรียบร้อยแล้ว ผมถูกเซตอย่างลวกๆ แต่ดูดีอย่างประหลาด ชุดลำลองของเขายังคงเป็นเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนละมุนตาปลดกระดุมลงจนเห็นแผงอกแกร่งที่มีรอยคิสมาร์คเต็มไปหมด อร๊ายยย!!! นั่นคือร่องรอยความหื่นของตัวฉันหรอนี่เด่นชัดชะมัด!! ละตินสวมใส่กางเกงยีนส์สีดำขายาวเข้ารูปที่ดูขาดตรงเข่านิดๆ ดูเข้ากันไปหมด กลายเป็นฉันที่พึ่งอาบน้ำเสร็จแล้วยังไม่ได้ทำอะไรเลย ทำไมผู้ชายทำอะไรเร็วจังนะ...

ฉันรีบสาวเท้าไปโต๊ะเครื่องแป้งเพื่อรีบแต่งหน้าแต่งตัวทำผมด้วยความรวดเร็ว พอเสร็จเรียบร้อยวินาทีที่ฉันจะหันกลับไปหยิบเสื้อผ้ากลับเจอร่างสูงของละตินถือชุดรอแล้ว ฉันถึงกลับเบิกตามองให้ชัดๆ เมื่อรู้ว่าชุดที่ละตินถือกับชุดที่เขาใส่มีความคล้ายคลึงกันมาก แต่พอเพ่งมองให้ชัดๆ แล้วไม่คล้ายล่ะมันคือชุดแบบเดียวกันที่ย่อลงมาเป็นไซส์ฉัน แถมตรงหน้าอกข้างซ้ายยังมีรอยปักเป็นตัวย่อชื่อของเราของสองเป็นตัวภาษาอังกฤษโรมัน ‘BB&T” สีดำเพิ่งความเก๋ลงไป หืมม!! ชุดคู่ไปอีกพ่อ.....

“น่ารักไหมครับ?” ละตินส่งยิ้มมาให้ฉันทั้งยังทำหน้าคาดหวังกับคำตอบที่จะได้รับ


“ก็ดีค่ะ” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบปรายตามองเขาเล็กน้อยจากนั้นก็หยิบเสื้อผ้าแล้วรีบวิ่งเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำทันที เพราะกลัวจะหลุดยิ้มออกมาต่อหน้าเขาทันทีที่ล็อกประตูห้องน้ำ ฉันได้แต่ยืนระบายรอยยิ้มออกมาเหมือนคนบ้า ยกมือปิดหน้าตัวเองเอาไว้เมื่อเห็นเงาของตัวเองสะท้อนในกระจกว่าหน้าฉันเองแดงแค่ไหน ทำไมถึงเป็นผู้ชายมุ้งมิ้งแบบนี้ไม่ไหวช่างเป็นผู้ชายที่ขยันทำฉันใจสั่นได้ทุกทีสิน้า....

พอเห็นเขาทำหน้าคาดหวังคำตอบแบบนั้นแล้วยิ่งอยากแกล้งถึงใจจะเต้นแรงกับการกระทำของเขาแค่ไหน งื้อ!!! ก็เขาดันทำหน้าหงอยๆ แล้วดูน่ารักเองช่วยไม่ได้

หลังจากที่ฉันใส่เสื้อผ้าชุดคู่เสร็จแล้วก็หันมองตัวเองในกระจกผมยาวของฉันถูกไว้บนหัวเป็นดังโงะโดยปล่อยให้ไรผมหลุดลุ่ยแบบไม่ตั้งใจลงมาคลอเคลียต้นคอที่หมดคอนซีเลอร์ไปเป็นตันในการกลบรอยคิสมาร์ค ชุดที่ละตินเอามาให้ฉันใส่มีความพอดีเป๊ะปังมากและก็ดูมีความเซอร์ๆ ปนเรียบร้อยไปเลย ปกติฉันเคยใส่แบบนี้ที่ไหน?

“ไปกันหรือยังคะ” ฉันเปิดประตูห้องน้ำอยากมาก็เจอใบหน้าบูดบึ้งของเด็กชายตัวโต เมื่อเห็นเขายังไม่ขยับฉันเลยเดินไปจับมือเขาและออกแรงดึงให้เขาลุกขึ้นซึ่งละตินก็ลุกเดินขึ้นตามมาอย่างว่าง่าย

“รอตรงนี้แปปหนึ่งนะครับ” พอถึงประตูห้องในขณะที่ฉันกำลังจะก้มหารองเท้าใส่ละตินก็พูดออกมาแล้วเดินหายไป ทำให้ฉันขมวดคิ้วด้วยความสงสัยว่าเขาลืมอะไรหรือเปล่า ฉันก็ยืนรอเขาอยู่และมองไปยังทิศทางที่เขาหายไป

ไม่นานละตินกลับมาพร้อมกล่องกระดาษเป็นรูปโลโก้รองเท้าแบรนด์ชั้นนำสองกล่อง เขานั่งลงเปิดกล่องใบหนึ่งและหยิบรองเท้าผ้าใบคู่เล็กสีขาวมาใส่ให้ฉันทั้งยังทำหน้าตาบูดบึ้งอยู่ จากนั้นเขาก็ก้มใส่รองเท้าของตัวเองซึ่งก็เป็นสีเดียวกันกับฉัน บอกเลยวินาทีฉันทนฝืนกลั้นยิ้มต่อไปไม่ไหว น่ารักเกินไปแล้ว.....

ละตินลุกขึ้นยืนและเดินออกไปรอฉันที่หน้าประตู ฉันรีบสาวเท้าเดินไปหาเขาทันทีละตินยื่นมือมาด้านหลังเพื่อให้ฉันจับฉันจึงรีบยื่นมือไปคว้าเอาไว้ ถึงจะงอนแค่ไหนละตินก็ยังทำตัวน่ารักอยู่เสมอ โอ้ยยย!!! ไม่แกล้งแล้วก็ได้ง้อแล้วจ้าา

“ตินขาาาา มาถ่ายรูปกันไหม? ชุดนี้อ่ะผ้านุ้มนุ่มเบลล์ใส่ได้พอดีเลยสวยเนอะ”

ฉันกอดแขนเขาแล้วเอาหัวถูไถไปกับแขนแกร่งอย่างออดอ้อน จากนั้นก็หันหลังไปหากระจกลิฟต์ทันทีไม่นานก็มีท่อนแขนหนักของใครบางคนพาดลงที่ไหล่ของฉัน เมื่อมองไปยังกระจกฉันเห็นละตินกำลังกลั้นยิ้มแล้วหันไปทางอื่นจนหน้าขึ้นสีแดงจางๆ

“จะถ่ายแล้วน้า” ฉันยกกล้องมือถือขึ้นมาวินาทีที่ฉันจะกดชัตเตอร์ละตินก็หันมากลับมาแต่ไม่ได้มองกล้องเขากลับมองหน้าฉันแทน ฉันเปิดดูรูปที่เราถ่ายกันไว้ถึงละตินจะไม่ได้มองกล้องตรงๆ แต่ความหน้าตาดีของเขาก็มีอยู่มาก ถึงเขาหันหลังถ่ายก็รู้ว่าเขาหล่อมากแค่ไหน แต่สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกเขินหน้าแดงแปร๊ดคือสายตาละตินที่มองฉันนั้นเต็มไปด้วยความรักใคร่ รอยยิ้มที่อ่อนโยนและท่าทางแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน

ฉันเงยหน้ามองละตินก็สบสายตาเขาที่มองมายังฉันอยู่แล้วแววตาเขาที่ทอดมองมายังฉันเหมือนในรูปนั้นเป๊ะเลย

งื้อ!!! ไม่ไหวตัวจะละลายแถมหัวใจยังเต้นกระหน่ำราวกับจะหลุดออกมา เบลล์ต้องได้คนนี้เป็นสามีนะป๊าา.....

======================================

ประกาศ!!! ใครที่จะเข้ากลุ่มตาลกรุณาตอบคำถามด้วยนะคะ ไม่งั้นไม่รับเด้อ ตาลส่องดูโปรไฟล์ทุกคนที่มาขอเข้าร่วมกลุ่มนะคะ ก็อยากรู้จักคนอ่านที่น่ารักทุกคน บางคนไม่มีรูปอะไรเลยหรือไม่มีเพื่อน ไม่มีแม้แต่โพสตาลเองก็ระแวง เพื่อป้องกันเฟสอวตาน เฟสแปลกปลอมที่แอบแฝงมาเข้าใจตาลหน่อยน้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 350 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

510 ความคิดเห็น

  1. #457 Guntthitiya (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:35
    ยังไม่ได้เข้ากลุ่มเลยค่ะ​ เค้าตอบคำถามแล้วด้วยน้ะ​????
    #457
    0
  2. #456 destinyzi (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:54
    จะหวานนนไปไหนนน
    #456
    0
  3. #455 firstzy93 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:09
    น่ารักกกก
    #455
    0