เกียร์ทวงกาวน์ (น้องวิศวะ&พี่หมอ) [ตีพิมพ์สนง. bookofdream ]

ตอนที่ 44 : ทอคพายุ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,239
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 334 ครั้ง
    23 ม.ค. 63

[พายุ]

“แกเอาอะไรมามั่นใจว่าจะได้หมั้น ฉันกับบลูเบลล์จะแต่งงานกันแกคงไม่รู้เหมือนกันสินะ ไอ้แก่โง่!!” เสียงกล่าวทิ้งท้ายของไอ้เด็กเมื่อวานซืนพูดทิ้งไว้ให้ก่อนที่มันจะตัดสายผมไปโดยที่ผมยังไม่มีโอกาสได้ตอบโต้มันเลยสักนิด

“เพล้ง”

ผมเควี้ยงโทรศัพท์มือถือราคาเกือบครึ่งแสนทิ้งอย่างไม่ไยดีเพื่อระบายความกรุ่นโกรธอยู่ในอก ไอ้เด็กนั่นมันมีอะไรดีน้องบลูเบลล์ถึงได้ยอมเป็นแฟนกับมันทั้งที่น้องไม่มีเคยยอมเป็นแฟนกับใคร ถึงจะพอรู้มาบ้างว่าน้องกรี๊ดกร๊าดผู้ชายหน้าดีพอสมควรแต่ผมก็เข้าใจน้องว่าเด็กผู้หญิงที่ไหนก็เป็นกันแบบนี้ทั้งนั้น ผมได้แต่เผลอคิดเข้าข้างตัวเองว่าที่เธอไม่มีใครเพราะเธอกำลังรอผมอยู่....


“พายุใจเย็นๆ นะคะ” เสียงที่พยายามดัดให้อ่อนหวานของผู้หญิงข้างๆ ที่มานั่งเบียดเสียดเอาหน้าอกปลอมๆของตัวเองมาถูไถตัวผมยิ่งทำให้ผมหงุดหงิดหนักไปกว่าเดิม

“ออกไปให้ไกลจากฉัน” ผมเค้นเสียงลอดไรฟันในน้ำเสียงบ่งบอกว่าไม่ได้ล้อเล่น เพื่อเตือนให้เธอออกห่างผมไม่ชอบผู้หญิงพวกนี้เลยสักนิด นั่นทำให้เธอรีบลนลานออกห่างจากผมไปโดยทันที

“ช่วงนี้บวชเป็นพระหรือไงวะดูเป็นคนดีขึ้นมาเลยไม่สมกับเป็นมึงสักนิด” เสียงกระแหนะกระแหนของจอร์แดนเพื่อนสนิทของผมที่เรียนมาด้วยตั้งแต่มหาลัย ที่ตอนนี้ยังมีฐานะเป็นหุ้นส่วนหลักในธุรกิจที่กำลังดำเนินอยู่ ทำให้ผมตวัดตามองมันทันที


“เสือก” คำนี้จึงเป็นคำที่น่าจะเหมาะสมกับมันมากที่สุดในตอนนี้ ทั้งที่เมื่อก่อนยอมรับว่าตัวเองค่อนข้างใช้ผู้หญิงสิ้นเปลืองมากคนหนึ่งผมสามารถดีลงานกับผู้หญิงสามคนได้ในคืนเดียวและใช้เวลาดีลไม่เคยเกิน10นาที พวกเธอก็ยินดีจะเดินตามผมไปทุกที่อยู่แล้ว ไม่มีใช้ซ้ำครั้งเดียวจบแล้วแยกย้ายแต่ตอนนี้ผมเปลี่ยนแปลงตัวเองไปแล้ว ผมแทบไม่แตะหรือจับต้องผู้หญิงคนไหนอีกเลย และกลับมาทำงานสานต่อธุรกิจของครอบครัวอย่างเอาจริงเอาจังทุกอย่าง ทำตัวให้ดีพร้อมสำหรับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ในความทรงจำมาตลอดสิบกว่าปี...

‘น้องบลูเบลล์’


เมื่อในวัยเด็กด้วยความที่ผมคือลูกชายเพียงคนเดียวของพ่อ ทุกสิ่งทุกอย่างผมจึงต้องเรียนรู้ที่สานต่อในทุกๆด้านไม่แบ่งแยกว่ามันเป็นสีอะไร การที่จะควบคุมธุรกิจแบบนี้ผมลูกเลี้ยงมาภายใต้แรงกดดันมหาศาลจากพ่อของผมเอง ไม่ว่าพ่อจะไปที่ไหนผมต้องโดนพ่อหนีบไปไหนด้วยทุกครั้งเพื่อให้ผมเห็นภาพเหล่านั้นให้ชินตาจนมันหายกลัว

ถึงแม้การติดสอยห้อยตามไปไหนมันจะดูน่าเบื่อไปหมด แต่กลับมีที่หนึ่งที่ผมชอบมากเป็นพิเศษและมีความเต็มใจกระตือรือร้นที่จะไปด้วยทุกครั้ง และผมมักจะพยายามสรรหาของขนมหรือของฝากติดไม้ติดมือไปด้วยเสมอ เป็นบ้านที่มีเด็กผู้หญิงตัวเล็กอาศัยอยู่ นั่นคือ บ้านของน้องบลูเบลล์

ถึงผมจะเรียนรู้การสวมหน้ากากตั้งแต่เด็กไม่ว่าจะเป็นรอยยิ้ม การกระทำหรือคำพูด แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าน้องบลูเบลล์เธอเป็นคนเข้ามากระชากหน้ากากจอมปลอมอันนั้นให้หลุดออกไป ด้วยท่าทางใสซื่อน่ารักแล้วบริสุทธิ์ที่ผมไม่สามารถหาเจอได้จากที่ไหน แม้แต่คนในครอบครัวผมก็ตาม

“ถ้าน้องบลูเบลล์โตขึ้นจะได้เป็นเจ้าสาวของพี่พายุไหมคะ”

น้ำเสียงเล็กๆ แต่ดูน่ารักของเด็กผู้หญิงที่มีใบหน้าบ๊องแบ๊วดวงตากลมโตใสซื่อเหมือนกับตุ๊กตา ผิวที่ขาวใสอมชมพูอย่างคนมีสุขภาพผิวดี ไหนจะมีริมฝีปากจิ้มลิ้มสีแดงสดราวกับสีของลูกเชอรี่ เอียงคอถามผมด้วยท่าทางน่ารัก จนผมอดใจไม่ได้ที่จะก้มลงไปฟัดแก้มใสๆ นั่นหลายครั้ง


“ได้สิคะ” ผมตอบรับคำขอของน้องบลูเบลล์โดยไม่ลังเลใจสักนิด ในตอนนั้นผมแค่รู้สึกเอ็นดูในความน่ารักของน้องบลูเบลล์และมีความรู้สึกแบบน้องสาวเท่านั้น แต่อย่างว่าความรู้สึกแบบนี้มันเปลี่ยนกันได้...

“พี่พายุห้ามมีแฟนนะคะเพราะน้องบลูเบลล์ไม่ชอบผู้ชายเจ้าชู้ ป๊าบอกว่าคนเจ้าชู้คือคนนิสัยไม่ได้ น้องบลูเบลล์ไม่ชอบ ถ้าพี่พายุเจ้าชู้บลูเบลล์จะไม่คุยด้วยอีกเลย” เสียงข่มขู่จากคนตัวเล็กๆ ทำให้ผมหลุดขำออกมาเบาๆ ยิ่งน้องบลูเบลล์สะบัดหน้าหนีทำแก้มพองเหมือนลมขนมไว้ในแก้มยิ่งทำให้ดูน่าแกล้งเข้าไปอีก...

“อ่า..แล้วถ้าพี่มีกิ๊กได้ไหมคะ?” ผมย่อตัวนั่งลงให้อยู่ระดับเดียวกับน้องแล้วลูบหัวเบาๆ ด้วยความนุ่มนวล อยากรู้ว่าน้องบลูเบลล์จะให้คำตอบแบบไหนกับผมกันแน่..

“งั้นน้องบลูเบลล์ไม่เป็นเจ้าสาวพี่พายุแล้วค่ะ น้องบลูเบลล์จะไปเป็นเจ้าสาวคนอื่นแทนดีกว่า”

“อ้าว!! ทำไมเปลี่ยนใจง่ายจังค่ะแบบนี้พี่เสียใจนะ” ผมถึงกับสตั๊นเมื่อเจอคำตอบของน้องบลูเบลล์ที่ไม่ยอมคนสะด้วยสินะยิ่งโตยิ่งแสบขึ้นเรื่อยๆ

“ป๊าของว่าน้องบลูเบลล์สวยขนาดนี้หาผู้ชายดีๆ ได้สบาย” คนตัวเล็กกอดอกเชิดหน้าขึ้นด้วยความมั่นใจยิ่งเรียกความน่าเอ็นดูให้เกิดขึ้นแก่ผม 

“แล้วผู้ชายดีๆ คือแบบไหนคะ?”

“ก็แบบ_”

” พายุ!” เสียงเรียกอันดังของจอร์แดนจึงทำให้ผมดึงตัวเองออกมาจากอดีตกลับมาสู่ปัจจุบัน ผมเลิกคิ้วมองมันเป็นประโยคคำถามว่าเรียกผมทำไม

“อยู่ๆ มึงก็ยิ้มแปลกๆ กูเลยจะถามว่ายิ้มอะไร กูเพิ่งเคยเห็นมึงทำหน้าเหมือนเด็กผู้ชายอยู่ในห้วงอารมณ์รักอะไรแบบนั้น ขนลุกสัด” มันยังทำท่าทางลูบแขนทั้งสองข้างทำให้ผมกลอกตามองในความปัญญาอ่อนของมัน

“ไม่อยากรู้สักเรื่องจะตายไหม?”

“เกรี้ยวกราดเว่อร์น้องบลูเบลล์จะรู้ไหมนะว่าคนแบบมึงมันสร้างภาพจอมลวงโลก คอยดูกูจะฟ้องน้องเขาปกปิดความชั่วให้มิดนะมึง”ถึงจะรู้ว่าความจริงแล้วมันแค่ล้อเล่นแต่กลับทำให้ผมแทบจะหยิบปืนออกมายิงมันทิ้งทันที น้องบลูเบลล์คือสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของผมให้หลงเหลือความเป็นมนุษย์คนหนึ่งอยู่ ไม่ว่าใครก็ห้ามแตะต้องเธอเด็ดขาด


“มึงคงอยากตายจริงๆสินะ”ผมตวัดตามองมันด้วยความแข็งกร้าวบ่งบอกว่าผมไม่ได้ล้อเล่นอะไรกับมันเลยสักนิด

“กูแค่ล้อเล่นแล้วเรื่องแฟนน้องมึงจะทำยังไง?” จอร์แดนยกมือขึ้นทั้งสองข้างเป็นสัญญาณว่ายอมแพ้ แล้ววกกลับมาถามเข้าประเด็นเรื่องที่ทำให้ผมหัวเสียอย่างหนัก

“ก็แค่เด็กน้อยเมื่อวานซืนไม่คณามือกูหรอก” ผมตอบมันพรางยกแก้วน้ำสีอำพันขึ้นดื่มเพื่อดับความร้อนรุ่มภายในอกที่กำลังปะทุขึ้นมาอีกครั้ง ที่ก่อเกิดความอิจฉาที่เด็กนั่นที่อยู่ใกล้ชิดน้องบลูเบลล์อยู่แทบตลอดเวลา จนเกือบไม่เหลือช่องว่างให้ผมเข้าไปแทรกแซงได้ แต่ถึงโอกาสตรงนั้นมันจะหริบหรี่แค่ไหนผมก็ยินดีจะรีบคว้ามันเอาไว้ โดยไม่สนความผิดชอบชั่วดี

“แต่เท่าที่รู้เด็กพวกนี้แต่ล่ะคนมันแข็งเอาเรื่องในกลุ่มนี้มี ‘โรม’ ด้วยมึงระวังหน่อยแล้วกัน ถึงพวกมันจะคนล่ะสายกับเราแต่อย่าให้มันกระทบถึงธุรกิจของเราเป็นอันขาด”

“กูรู้ว่ากูต้องทำยังไงและทำอะไรอยู่!”


“อย่าทำเสียเรื่องเพราะผู้หญิงแค่คนเดียวล่ะกูเตือนมึงได้แค่นี้ กูไปต่อก่อนดีกว่า” จอร์แดนลุกขึ้นแล้วก้าวเดินมาตบลงบนไหล่ของผมอย่างเน้นหนักเหมือนย้ำเตือนผมอีกครั้ง จากนั้นมันก็กวักมือเรียกผู้หญิงในห้องทุกคนให้ออกไปตามมัน ผมเอนหลังพิงกับโซฟาด้านหลังแล้วหลับตาลง

ผมรู้ว่าน้องบลูเบลล์เกลียดผู้ชายแบบผมขนาดนั้น เกลียดความดำมืดที่ผมพยายามทุกทางเพื่อจะลบกลบฝังมันให้ลึกเข้าไว้ ให้รอดพ้นจากสายตาของน้องบลูเบลล์ผมพลาดที่รู้ตัวช้า จนความมืดเข้าครอบงำถึงรู้ว่าตัวเองถลำเดินมาผิดทางไกลขนาดไหน?

จะกลับตัวมันก็สายไปเสียแล้ว สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้คือทำทุกอย่างให้เงียบและเนียบที่สุด เพื่อที่จะยังคงรักษาความเป็นพี่พายุคนดีในสายตาน้องบลูเบลล์อีกสักครั้ง แค่ในสายตาน้องบลูเบลล์เท่านั้นคนอื่นจะเป็นยังไงก็ช่างมัน นั่นไม่ใช่เรื่องที่ผมควรสนใจ......


==============================



พี่พายุมีแค่พาทเดียวนะคะ รีดไม่ต้องกลัว ถ้าไม่ชอบพี่พายุข้ามตอนนี้ได้เลยนะครับยยย






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 334 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

510 ความคิดเห็น

  1. #440 firstzy93 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 23 มกราคม 2563 / 23:01
    อ่อนโยนกับแค่คนๆ เดียว
    #440
    0
  2. #439 One-wan53150 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 23 มกราคม 2563 / 14:06
    แต่ละตัวละครมีเหตุผลของตัวเอง
    #439
    0
  3. #438 คนที่รอมานาน (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 23 มกราคม 2563 / 12:29
    พายุก็น่าเห็นใจนะ
    #438
    0