เกียร์ทวงกาวน์ (น้องวิศวะ&พี่หมอ) [ตีพิมพ์สนง. bookofdream ]

ตอนที่ 43 : ข่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,195
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 356 ครั้ง
    17 ม.ค. 63

ผมค่อยดันศีรษะตัวเองออกมาจากหน้าอกนุ่มนิ่มตรงหน้าที่บลูเบลล์กดหัวผมให้จมหายเข้าไปจนแทบหายใจไม่ออก ไม่รู้ว่าแกล้งหรือเปล่า? แต่วิธีนี้มันไม่ใช่วิธีที่ดีในการหยุดตัวผมกลับกันมันกลับให้ผลให้ทางตรงกันข้าม กลัวว่าถ้าตัวเองยังอยู่ตรงนั้นนานอีกกว่านี้อาจจะเผลอเอาเปรียบบลูเบลล์ขึ้นมาอีก ห้ามใจตัวเองมันยากเหลือเกินยิ่งใกล้ร่างกายเนียนนุ่มทุกสัมผัสแบบนี้ไม่ว่าจะกี่ครั้งก็ไม่เคยพอ สงสารแต่คงตรงหน้าคงจะเพลียน่าดูผมจ้องมองคนตัวเล็กที่นอนหลับตาพริ้มลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเธอนอนหลับสนิทไปแล้ว


ใบหน้าสดไร้ซึ่งเครื่องสำอางแต่ยังดูสวยหวานอ่อนละมุนต่อสายตา ริมฝีปากจิ้มลิ้มพอได้ลิ้มรสแล้วก็อยากจะไปเรื่อยๆ นั้นมันนุ่มราวกับมาชเมโล่ จมูกเชิดโด่งรั้งบ่งบอกถึงความดื้อดึงและเอาแต่ใจของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นอวัยวะหรือส่วนไหนของร่างกายเธอผมก็ชอบมันทั้งนั้น...


ผมค่อยๆ ไล่นิ้วเรียวยาวของตัวเองตามกรอบหน้าของบลูเบลล์ การสกินชิพเธอเป็นสิ่งที่ผมชอบทำมันมากที่สุด และการที่นอนมองดูเธอนอนหลับอยู่ข้างๆ กาย ได้นอนพร้อมกันแต่ตื่นมาเจอหน้าเป็นมันทำให้ผมมีความรู้สึกที่อยากจะให้มันเกิดขึ้นแบบนี้ในทุกๆ วันที่ตื่นลืมตา...
สักพักบลูเบลล์เริ่มขยับตัวซุกเข้าหาความอบอุ่นจากร่างกายของตัวผม ขาทั้งสองพาดวางบนหน้าขาขยับขึ้นลงไปมาเพื่อหาท่าที่สบาย มือของเธอเริ่มคลำสะเปะสะปะไปทั่วบริเวณแผงอกผมเหมือนควานหาอะไรบางอย่าง ปลายนิ้วเล็กๆ เฉียดสัมผัสไปมาอย่างแผ่วเบา ขนเริ่มลุกซู่ร่างกายผมเริ่มรู้สึกถึงความรุ่มร้อนความไม่ต้องใจของเธอกำลังทรมานผมแม้ในยามที่เธอหลับใหล ผมได้แต่เข่นเขี้ยวคนตัวเล็กอยู่ในใจ....

“อื้อออ ตินนนน”

เสียงครางเบาๆ หลุดออกมาจากปากของบลูเบลล์ไม่ว่าละเมอหรือฝันอะไรอยู่ แต่อย่างน้อยชื่อที่เปร่งออกมาก็เป็นชื่อผมยิ่งทำให้กระสับกระส่ายหนักกว่าเดิม ทั้งที่พยายามห้ามใจตัวเองแทบตายแต่คนตัวเล็กกลับไม่รู้เรื่องราวอะไรเลย การกระตุ้นที่ไม่ได้ตั้งใจและไม่รู้เรื่องของเธอทำเอาผมขบกรามแน่น รับรู้ถึงความปวดหนึบบริเวณกึ่งกลางกายที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ยั่วได้แม้กระทั่งหลับผมอยากจะปลุกบลูเบลล์มาเขย่าให้หัวสั่นหัวคลอนเพื่อดูผลงานที่เธอทำมันไว้

“เห้อ!”

ผมได้แต่ถอนหายใจเมื่อทำอะไรอย่างใจคิดไม่ได้ ผมพยายามหายใจเข้าออกช้าเพื่อปรับความร้อนรุ่มในร่างกาย ไม่นานบลูเบลล์ก็สงบลงเมื่อได้มุมที่เธอนอนสบายที่สุดแล้วแต่คนที่ลำบากที่สุดกลับยังคงเป็นผม ความคัดตึงยังไม่สงบลงสักนิด บ้าชิบ!!...........

Rrrrrrrr Rrrrrrrrrr

เสียงโทรศัพท์มือถือที่แผดเสียงดังขึ้นมาอย่างกะทันหันทำให้ผมรีบหันรีหันขว้างเพื่อมองหาโทรศัพท์ต้นเหตุ ซึ่งฟังจากเสียงเรียกเข้าแล้วน่าจะเป็นของบลูเบลล์ แสงไฟสว่างวาบจากหน้าจอทำให้ผมรู้ตำแหน่งและพยายามเอี้ยวตัวไปหยิบมันขึ้นมา เพื่อให้กระทบกระเทือนกับคนตัวเล็กที่หลับอยู่ให้น้อยที่สุด สายตาผมสะดุดกับเบอร์แปลกที่ไม่มีรายชื่อที่โชว์บนหน้าจอทำเอาผมคิ้วกระตุก ใครกันที่โทรหาบลูเบลล์ในช่วงเวลาแบบนี้ที่เป็นเวลาของการพักผ่อน ผมกดปิดเสียงเรียกเข้าและมองโทรศัพท์มือถืออย่างชั่งใจ ไม่นานสายก็ถูกตัดไปผมจึงจะเอามันไปวางไว้ที่เดิมแต่แล้วเบอร์เมื่อกี้ก็โทรเข้ามาอีกครั้ง.....

“ครืดด ครืดด”

แรงสั่นสะเทือนของโทรศัพท์ในมือทำเอาผมเริ่มหงุดหงิดใจขึ้นมาเล็กน้อย ความสงสัยเริ่มมีอิทธิพลต่อความคิดและการตัดสินใจของผม ปกติผมไม่เคยจะวุ่นวายกับโทรศัพท์ของบลูเบลล์ในความเป็นส่วนตัวเธอเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ผมกลับอยากวุ่นวายกับโทรศัพท์เธอขึ้นมาดื้อๆ คิ้วกระตุกยิกๆ เหมือนเป็นสัญญาณเตือนว่าสายนี้มันต้องมีอะไรแน่ๆ สุดท้ายด้านมืดในใจก็เอาชนะความดีในการเคารพสิทธิส่วนบุคคล

“.......”

ผมกดรับสายโดยไม่พูดอะไรออกไปเพื่อรอฟังดูว่าปลายสายที่โทรมาเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย แต่สิ่งที่ดังเล็ดลอดออกมาทำให้ผมได้รู้ว่าปลายสายน่าจะอยู่ในผับหรือกำลังปาตี้อยู่ที่ไหนสักแห่ง เพราะในสายมีเสียงเพลงดังกระหึ่มตามด้วยเสียงเบสหนักๆ และเสียงกรีดร้องของผู้หญิงในนั้นเป็นระยะ

“น้องบลูเบลล์คะ ได้ยินพี่ไหมคะ?”

น้ำเสียงทุ้มของผู้ชายที่พูดคะขาดังออกมาทำให้ผมขมวดคิ้วด้วยความสงสัย พูดเพราะขนาดนี้แต่ฟังจากเสียงแล้วไม่น่าจะใช่เพศที่สามและบลูเบลล์ก็มีเพื่อนเป็นเพศที่สามคนเดียวคือพี่ตี๋เท่านั้น แต่แน่นอนว่าพี่ตี๋ไม่เคยใช้น้ำเสียงและคำพูดแบบนี้กับบลูเบลล์แน่นอนถ้าด่าละว่าไปอีกอย่าง และคนที่ผมพอจะนึกออกก็เป็นใครไม่ไปได้เลยนอกจากมันคนเดียวเท่านั้น ‘ไอ้พายุ’

“ฉันไม่ใช่เบลล์!” ผมกรอกเสียงลงไปในเสียงระดับความตึงและความเข้มของน้ำเสียงมีค่อนข้างมาก เป็นธรรมดาที่ผมจะรู้สึกไม่พอใจผู้ชายทุกคนที่โทรมาหาเบลล์ในเวลาดึกดื่นแบบนี้หรือไม่ว่าจะเป็นเวลาไหนก็ตาม ผมล้วนไม่ชอบใจทั้งสิ้น!!

“แกเป็นใครมารับโทรศัพท์มือถือของน้องบลูเบลล์ได้ยังไง เอาโทรศัพท์มือถือไปให้น้องบลูเบลล์เดี๋ยวนี้!!” น้ำเสียงด้านนั้นเริ่มมีความกระโชกโฮกฮากและออกคำสั่งมา ผมได้แต่เหยียดผมอยู่ในใจ กำลังคิดว่าจะหาอะไรทำเพื่อให้อะไรบางอย่างสงบอยู่พอดี มีตัวแปรมาเร็วแบบนี้ก็น่าตื่นเต้นไม่น้อย

“ฉันเป็นแฟนเบลล์แล้วตอนนี้เบลล์ก็หลับสบายอยู่บนอกฉันไม่ว่างมารับสายแกหรอก แหกตาดูนาฬิกาหน่อยว่ามันกี่โมงกี่ยามแล้ว” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบรออีกฝั่งตอบกลับมาอย่างใจจดใจจ่อ ผมได้ยินเสียงสูดลมหายใจเข้าออกจากในสายอย่างสะกดกลั้นอารมณ์

“หึ!! แค่เด็กน้อยฉันไม่คิดว่าแกเป็นแฟนเบลล์ได้หรอกนะ ไปหย่านมแม่ก่อนไหมไอ้หนู”

“ปิ๊ด” เหมือนได้ยินเสียงเส้นความอดทนของผมขาดสะบั้นลงโดยทันที แม้จะมองออกว่ามันต้องการยั่วยุให้ผมขาดสติ แต่มันก็อดโมโหไม่ได้ มันคิดว่าจะกวนปั่นประสาทผมได้อยู่ฝ่ายเดียวงั้นสิอย่าเพิ่งได้ใจไปเลย..

“นมแม่ฉันเลิกนานล่ะแต่เปลี่ยนมาติดนมเมียแทนวะโทษที แต่แกก็ควรจำไว้ด้วยว่าไม่ควรโทรหาเมียของคนอื่นมารยาทหน่ะรู้จักไหม!!” ผมแสยะยิ้มในโทรศัพท์เหมือนคนบ้าถ้าเป็นไปได้อยากจะกระชากมันออกมาจากสาย แล้วก็ต้อนรับให้สาสมใจสักหน่อย

“แกเอาอะไรมามั่นใจขนาดนั้นวะ น้องบลูเบลล์จะหมั้นกับฉันแกคงไม่รู้สินะ” น้ำเสียงที่ฟังดูแล้วโอ้อวดดูภูมิใจนั้นทำให้ผมอดหมั่นไส้ไม่ได้จริง คนอะไรมันจะหน้าด้านหน้าทนได้ขนาดนั้น

“แกเอาอะไรมามั่นใจว่าจะได้หมั้น ฉันกับบลูเบลล์จะแต่งงานกันแกคงไม่รู้เหมือนกันสินะ ไอ้แก่โง่!!”

ผมกดตัดสายทิ้งทันทีหลังจากฝากมันไว้ให้คิดแล้ว มันต้องมีบลัฟกันบ้างแหละน้าเรื่องแบบนี้ใครจะไปยอม 
ผมได้แต่มองตัวต้นเหตุที่ยังนอนหลับตาพริ้มอย่างสบายใจ เห้อ!! ชักจะน่ารักเกินไปแล้วนะบลูเบลล์....

=========================


เค้าเริ่มปะทะกันแล้วอ่ะแกรรร๊ มีบงมีบลัพกับด้วยเอาซี้!!!!









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 356 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

510 ความคิดเห็น

  1. #437 WWaraporn (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 13:07
    ละตินเรามันร้ายอ่ะ
    #437
    0
  2. #435 คนอ่าน (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 14:42

    ผู้ชายที่ชอบบอกว่าผู้หญิงเป็นเมีย โดยที่ยังไม่ได้แต่งงานเพื่อจะเอาชนะน่ะ ไม่เป็นสุภาพบุรุษเลยนะ เหมือนกินที่ลับไขที่แจ้ง ไม่ให้เกียตริผู้หญิง เห็นนักเขียนหลายๆคนก็ชอบมีบทนี้กันเยอะ

    #435
    1
    • #435-1 เฌอตาล(จากตอนที่ 43)
      18 มกราคม 2563 / 16:11
      ตาลขอโทษนะคะ ถ้าทำให้คุณอ่านแล้วรู้สึกไม่โอเค จินตนาการของตาลกับความคิดของคุณอาจจะสวนทางกัน ตาลคิดน้อยไปหน่อย คิดแค่ว่า พระเอกต้องการแสดงออกถึงความเป็นเจ้าของเท่านั้น พอดีว่าตาลเป็นนักเขียนมือใหม่ ไม่ทราบว่าคุณต้องการนิยายแบบไหนหรอคะ? มีตัวอย่างให้ตาลอ่านไหมแบบที่ตรงใจคุณ แต่ถ้าคุณไม่ชอบจะไม่อ่านเรื่องของตาลต่อตาลก็เข้าใจค่ะ
      #435-1
  3. #434 munongmu (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 09:19
    มันต้องอย่างงี้ ละตินอย่าไปยอมลูก
    #434
    0
  4. #433 Pang-Pond2 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 22:12
    พ่อเบลล์รึป่าว พี่ตินตายแน่ 555
    #433
    0