เกียร์ทวงกาวน์ (น้องวิศวะ&พี่หมอ) [ตีพิมพ์สนง. bookofdream ]

ตอนที่ 4 : จุดเริ่มต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,744
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,283 ครั้ง
    20 ก.ค. 62


........................................................................


    หลังจากที่ฉันจำต้นเหตุของเหตุการณ์ในวันนั้น ฉันก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนฟัง ใครจะไปคิดว่าเด็กผู้ชายข้างบ้านในวันจะจำคำพูดฉันได้ แล้วเก็บมาทวงคำตอบฉันในความหมายที่ผิดไปจากเดิมก็เถอะ

      ความจริงแล้วเหตุการณ์วันนั้นมันนานมากแล้ว เมื่อ 6 ปีก่อน ฉันจำได้ประมาณว่า พ่อฉันซื้อบ้านใหม่แล้วเราเพิ่งก็ย้ายเข้ามาอยู่กัน ฉันจะมีมุมโปรดอยู่ข้างรั้วบ้าน เพราะที่ตรงนั้นค่อนข้างร่มรื่น เย็นสบาย ทำให้ฉันชอบเอาการบ้านหรือหนังสือมานั่งอ่านตรงนั้นเป็นประจำ ด้วยความที่รั้วไม่สูงมาก เวลาที่ฉันมานั่งตรงนั้น ฉันจะสังเกตุเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่บ้านข้างๆ อยู่คนเดียวตลอด บางทีน้องก็เล่นบาส บางครั้งน้องก็เล่นกับน้องหมา น้องมักจะมีแววตาเศร้าๆ สายตาของน้องจะจ้องมองที่ประตูบ้านบ่อยครั้ง เหมือนจะรอใครสักคนกลับมา น้องคงเหงาน่าดู

         จนวันนึงฉันตัดสินใจที่จะเริ่มคุยกับน้อง ทำให้ฉันรู้ว่าน้องชื่อ “ละติน” อายุ 12 ปี อยู่กับพี่เลี้ยงเพราะพ่อแม่บินไปทำงานต่างประเทศบ่อยๆ จากที่สัมผัสได้น้องเป็นคนไม่ค่อยพูด ค่อนข้างเหงา แต่อย่างน้อยคนพูดมากอย่างฉันน่าจะทำให้น้องเหงาน้อยลง แล้วเหมือนความตั้งใจของฉันจะใกล้สำเร็จ น้องเริ่มพูดคุยกันฉันมากขึ้น มีแววตาและรอยยิ้มที่สดใส น้องเข้ามาเล่นกับฉันที่บ้านประมาณ 3-4 ครั้ง และครั้งสุดท้ายที่เจอน้องก็ถามมาว่า

         “พี่ครับเป็นแฟนกับผมนะครับ”

        ฉันส่งยิ้มให้น้องด้วยความเอ็นดู ในตอนนั้นฉันคิดแค่ว่าน้องยังเด็กอาจจะถามโดยไม่คิดอะไร ฉันมองดูน้องที่ตัวเล็กไปสักหน่อยสำหรับเด็กผู้ชายที่อายุเท่าน้อง ตอนนี้น้องยังดูน่ารักขนาดนี้ ถ้าน้องสูงกว่านี้โตขึ้นมาจะต้องหล่อมากแน่ๆเลย ฉันเลยหาแรงบรรดาลใจให้น้องในการเพิ่มความสูงด้วยการบอกน้องว่า 


     “รอให้เราตัวสูงกว่าพี่แล้วค่อยมาถามพี่นะครับ”

       หลังจากฉันให้คำตอบน้องยิ้มแล้วเงยมองหน้าฉันที่ตัวสูงกว่า รอยยิ้มที่เจิดจ้าสายตาที่คาดหวัง แก้มที่แดงระเรื่อทำให้น้องดูน่ามองน่ารักขึ้นไปอีก เด็กเนี่ยนะทำอะไรก็น่าเอ็นดูจริงๆ แล้วหลังจากวันนั้นฉันก็ไม่เจอน้องอีกเลย


      พอพวกมันได้ฟังเรื่องราวในอดีต มันก็ทำสีหน้าแตกต่างกันออกไป

       “แล้วมึงจะทำยังไงต่อไปบลูเบลล์” น้ำแข็งใสถามด้วยความเป็นห่วง

         “กูก็ไม่ทำอะไร น้องอาจจะแกล้งขำๆ มันก็แค่คำพูดในวัยเด็กอ่ะมึง”

          “แต่ถ้าน้องละตินไม่ขำล่ะ กูว่าน้องเอาจริงรุกแรงขนาดนั้น มึงไม่เอาหรอ? เสียดายแย่ หล่อขนาดนี้ทางมึงเลยนะ”

          “เออ กูก็เห็นด้วยกับอิตี๋นะ มึงควรลองดู สกิลการอ่อยของมึงงัดออกมาใช้กับน้อง ให้รักให้หลงให้ไปไหนไม่รอด”

           สิ่งที่พวกมันพูดมาก็น่าคิด ละตินเป็นผู้ชายที่หล่อจริงๆ สเป็กพ่อของลูกเลยด้วยซ้ำ ละตินในเวอร์ชั่นเด็กก็มีนิสัยน่ารัก แต่มันก็ผ่านมา 6 ปีแล้วนะ น้องไปอยู่อังกฤษมาอาจจะเปลี่ยนไปเยอะก็ได้ ไม่รู้ว่าเวอร์ชั่นตอนโตจะเป็นแบบไหนบ้าง แต่ที่สัมผัสได้บ้าง คือ ค่อนข้างจะใจกล้า(หน้าด้าน)ขึ้น ไม่ขี้อายเหมือนแต่ก่อน แต่ในใจลึกๆก็กลัวการเปิดใจแล้วจะต้องเสียใจ อยากที่รู้น้องหน้าตาดี ผู้หญิงต่างเข้ามาหา และฉันเกลียดผู้ชายเจ้าชู้ เห้อออออ!!!!....... เอาน่าลองดูล่ะกัน มันคงไม่แย่เท่าไหร่ ฉันแค่ต้องยังไม่ให้ใจต้องกว่าจะมั่นใจก็พอ!!!!!

           “กูตัดสินใจแล้ว ลองดูล่ะกัน ถ้าน้องอ่อยมาอ่อยกลับ ไม่โกง น้องจะต้องเป็นของกู!!!!!!!!!!”


...........................................................................


เอาแล้วไง? พี่จะอ่อยคืนกลับบ้างแล้วน้าาาา ใครจะทนไม่ไหวก่อนกันนนนน 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.283K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

510 ความคิดเห็น

  1. #508 suawadee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 12:01
    อิพี่ตั้งหลักได้แหละ โดนแน่น้องติน
    #508
    0
  2. #387 150221 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 08:28
    พี่จะรุกน้องด้วยนะจ๊ะ
    #387
    0
  3. #284 phattaraponn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 21:55
    โหเอาจริงดิ
    #284
    0
  4. #38 Ple (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 20:34

    น่ารัก...ชอบอ่ะ

    #38
    0
  5. #1 เย้เฮ้ท (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 01:00
    รออออองับบ
    #1
    0