เกียร์ทวงกาวน์ (น้องวิศวะ&พี่หมอ) [ตีพิมพ์สนง. bookofdream ]

ตอนที่ 39 : ขอโทษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,255
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 404 ครั้ง
    20 ธ.ค. 62


“ตึก ตึก ตึก”


บรรยากาศภายในรถมันเงียบมาก เงียบเสียจนฉันได้ยินเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นอยู่ดังเป็นจังหวะสามช่า และเวลาที่เราสองคนขยับร่างกายเสียงเสียดสีของเนื้อผ้าที่ดังก็ยิ่งเพิ่มความกดดันไปอีก ฉันเลิกขยับร่างกายนั่งนิ่งๆ พยายามหายใจให้เบาและเงียบที่สุด ฉันไม่รู้ว่าละตินคิดอะไรอยู่ฉันเองเลยขอรอดูท่าทีพ่อคนดีก่อนดีกว่า ขอหวังเชิงดูก่อนว่าเขาโกรธฉันจริงหรือเปล่า? บอกตรงๆว่า เอิ่มม... ยังเข็ดกับการง้อครั้งที่แล้วไม่หายยยไม่ค่ะแม่!!!

ชั่วพริบตารถคันหรูของละตินก็แล่นมาถึงคอนโดที่เราอยู่ รถจอดนิ่งสนิทละตินดับเครื่องยนต์และก้าวลงจากรถไปแล้วฉันยังกำสายเข็มขัดนิรภัยไว้แน่น เหมือนจะยึดไว้เพื่อให้ตัวเองอุ่นใจไปงั้นแต่ถามว่ามันช่วยได้ไหม ก็ไม่สักนิด....

“ไม่ลงหรอครับ?” ละตินเปิดประตูและชะโงกหน้าเข้ามาดูฉันที่ยังนั่งอยู่ภายในรถไม่ยอมขยับไปไหน

“ละ ลงค่ะ” ฉันรีบปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วลนลานลงจากรถ และจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่แล้วยืนด้านหลังละตินโดยทิ้งระยะห่างจากเขาพอสมควร

“ว้ายยยย!!” ละตินหันหลังกลับมามองฉันจากนั้นร่างฉันปลิวไปติดแผงอกของละตินตามแรงดึงของผู้ชายตัวโตกว่า กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของบุรุษเพศที่พุ่งเข้ามาในจมูก ทำให้ฉันเผลอสูดดมด้วยความเคยชินฉันเสพย์ติดกลิ่นกายของเขา


“เหมือนเรามีเรื่องจะต้องคุยกันยาวเลยนะครับ” ละตินโอบกอดฉันไว้ใบหน้าซุกลงตรงระหว่างซอกคอและไหล่ของฉัน น้ำเสียงของเขาที่อู้อี้ฟังดูอ้อนเป็นพิเศษทำเอาฉันใจแกว่ง

“.......”

หลังจากนั้นกลายเป็นว่าฉันจูงมือละตินขึ้นมายังคอนโดด้วยความงงๆ และเปิดประตูเข้ามาห้องเขาด้วยความเบลอๆ พอรู้ตัวอีกทีก็ยืนอยู่กลางห้องเขาแล้ว ตกใจตอนนี้อาจจะดูช้าไปนิดแต่ทำไงได้โดนมารยาละตินเข้าหน่อยฉันเดินเข้าถ้ำเสือแบบยินยอมพร้อมใจเหมือนโดนยาป้าย เขามันร้ายย!!

“หมับ”

“อุ้ย!” ละตินสวมกอดฉันจากด้านหลังลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอทำเอาฉันรู้สึกวูบวาบขนอ่อนพร้อมใจกันลุกฮือขึ้นมา ลมหายใจของละตินมีกลิ่นแอลกอฮอล์อยู่จางๆ นี่เขาคงดื่มมาจากในงานสินะ

“ปล่อยเบลล์ก่อนค่ะ” ฉันพยายามจะแงะมือและแขนเขาออกจากตัว แต่มือของละตินก็ติดแน่นราวกับกาวตราช้าง งื้ออ!!นุ้งตินคนดีคุยกับพี่ก่อนนนนน


“ทำไมเบลล์จะไปไหนครับ” น้ำเสียงที่ฟังดูงอแงและตัดพ้อจนคิดว่าตัวเองหูฝาด ทำให้ฉันอดที่จะหันกลับไปมองใบหน้าเขาไม่ได้ จึงได้เห็นว่าผู้ชายตัวโตข้างหลังกำลังทำปากคว่ำ แก้มพองลม สายตาที่ดูหงอยเหงาแบบนั้นยิ่งทำฉันใจอ่อนยวบ

อ่าา...ทำตัวแบบนี้ไม่ดีเลยจริงๆ แบบนี้ไม่ดีต่อใจของฉันอยากดึงมาโอ๋

“เบลล์จะไปถอดรองเท้ากับเอากระเป๋าไปเก็บ เมื่อยขามากกกกกค่ะ” ฉันหมุนตัวอยู่ในวงแขนของละตินเผื่อหันหน้ามาเผชิญกับเขา ละตินก้มมองดูไปที่เท้าของฉันแล้วส่งรอยยิ้มเก้อให้

“ถึงว่าทำไมรู้สึกว่าเบลล์ตัวสูง” เสียงบ่นพึมพำที่แสนเบาแต่ดันกระแทกเข้าใจฉันเจ็บแรง หนอยยยย!! ตัวเล็กรู้จักป่ะ? หุ่นแบบนี้พิมพ์นิยมของผู้ชายนะโว้ยยยไม่อยากจะคุย....

ละตินจับมือฉันพามานั่งที่โซฟา ฉันเดินตามเขามาด้วยท่าทางอารมณ์กรุ่นๆ กระฟัดกระเฟียดเพราะแสลงหูในคำพูดของละติน

“เท้าแดงหมดเลยเจ็บไหมครับ?” ละตินนั่งลงตรงข้างหน้าฉันแล้วเอามือมาจับเท้าทั้งข้างพลิกไปมา ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ถอดรองเท้าให้ฉันทีละข้าง เขาสำรวจเท้าฉันไปมาแล้วก็ขมวดคิ้วเป็นปมเหมือนขัดใจอะไรบางอย่าง

“เดี๋ยวตินมานะครับ” ละตินบอกฉันและลุกหายไปยังห้องของตัวเอง สักพักฉันเห็นเขาถือกะละมังใบเล็กและผ้าขนหนูติดมือมาด้วย

“ตินจะทำอะไรคะ?” ฉันถามเขาด้วยความสงสัย


“แช่เท้าด้วยน้ำอุ่นนะครับจะลดอาการปวด” ละตินเงยหน้ามาบอกฉันหลังที่เขาเอาเท้าทั้งสองข้างของฉันแช่ในกะละมังจากนั้นก็ออกแรงนวดให้เบาๆ ฉันนั่งมองสิ่งที่ละตินทำให้ด้วยใจที่เต้นโครมคราม ใบหน้าที่ดูตั้งใจมือที่สัมผัสอย่างอ่อนโยนไม่มีความรังเกียจ ความใส่ใจของเขากำลังทำให้ฉันหลง โอ้ยย!! ลืมไปเลยว่าก่อนหน้านี้นอยส์เรื่องอะไรอยู่ ตอนนี้ในหัวมีแต่คำว่า ละติน ละตินของข้าาา!!

“พอแล้วค่ะเบลล์รู้สึกดีขึ้นมากแล้วขอบคุณนะคะ” เมื่อเวลาผ่านไปสักพักเท้าทั้งสองข้างของฉันก็ดีขึ้นตามลำดับ จึงได้บอกละตินให้หยุด ละตินใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดเท้าทั้งสองข้างให้ฉันเบาๆ ฉันนั่งมองเขาด้วยความหลงใหลไม่ปฏิเสธสิ่งที่เขาทำให้ แหม่!! ก็มันรู้สึกฟินนี่หน่าที่มีผู้ชายหน้าตาดีที่ผู้หญิงค่อนประเทศหลงรักมานั่งปรนนิบัติ ขอให้ฉันเสพความสุขตรงนี้หน่อยเถอะยังไงผู้หญิงพวกนั้นก็ไม่มีโอกาสแบบนี้อยู่แล้ว เพราะผู้ชายคนนี้เป็นแฟนฉันคนเดียวเท่านั้นย่ะ!!!


เหมือนละตินจะรู้ตัวว่าฉันจ้องมองเขาอยู่ตลอด เขาส่งยิ้มให้ฉันแล้วเดินเอาอุปกรณ์ไปเก็บ จากนั้นละตินก็เดินมาทิ้งตัวนั่งลงตรงข้างฉัน เขากอดเอวฉันไว้แน่นจากนั้นก็ยกตัวฉันลอยหวืดขึ้นไปนั่งบนตักเขา

“ตินทำอะไรเนี่ย!!” ฉันรีบยกแขนคล้องคอเขาไว้ทันที แล้วถลึงตาใส่ตัวต้นเหตุที่เอาใจตัวเอง

“กันเบลล์หนีไงครับ” ละตินบอกพลางเอาคางมาเกยตรงไหล่ฉัน แล้วกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนหลังฉันแนบกับอกกว้างของเขา

“หืออ?” ฉันขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“ตินขอโทษนะครับ” อยู่ละตินก็เอ่ยปากขอโทษฉันโดยไม่มีอารัมภบท ฉันได้แต่นั่งนิ่งเพราะไม่รู้ว่าเขาขอโทษฉันเรื่องอะไร ความจริงควรเป็นฉันที่ต้องขอโทษเขาเรื่องโพสไม่ใช่หรอ นี่ฉันงงไปหมดแล้ว

“เรื่องอะไรคะ” ฉันพยายามถามเขาด้วยน้ำเสียงปกติไม่ให้ดูกระโตกกระตาก

“เรื่องงานวันนี้ไงครับ ตินขอโทษที่ไม่ได้บอกเบลล์ก่อนว่าเป็นงานของติน แล้วก็ขอโทษที่อยากเอาคืนป๊าเบลล์จนเผลอทำอะไรแผลงๆ ไป โดยลืมนึกถึงความรู้สึกของเบลล์ว่าเบลล์จะต้องอึดอัดใจแค่ไหน แต่ตินสัญญาว่าตินจะชนะใจป๊าเบลล์ให้ได้ยังไง 'ลูกเขยของป๊าเบลล์คือตินเท่านั้น”

ฉันได้แต่กลอกตาในความเอาแต่ใจของเขา จร้าารู้จร้ารู้ 'ผัวพี่คือหนูเท่านั้น!!' แต่ฉันก็ไม่ได้พูดออกไปให้ละตินฟังได้แต่คิดในใจเท่านั้นแหละ ถ้าละตินได้ยินอาจจะกรี๊ดไปสามบ้านแปดบ้านก็ได้มั้ง!!

“ขอโทษจริงๆ นะครับ” ละตินกระชับกอดให้แน่นขึ้นไปอีกจนฉันรู้สึกหายใจไม่ออกอยู่แล้ว ปล่อยก่อนไหมพี่ไปไหนไม่รอดอยู่ล้าวน้องงงง

“เบลล์ไม่ได้โกรธตินเลยนะคะ อาจจะมีนอยส์บ้างนิดหน่อยวูบหนึ่งก็รู้สึกว่าเบลล์เนี่ยเป็นแฟนที่แย่จัง ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวละตินเลยสักอย่าง แต่ก็แค่แป็ปเดียวจริงๆ มันก็หายไปแล้วไม่ได้มีอะไร เบลล์ก็ต้องขอโทษตินด้วยที่อยู่มือมันก็ลั่นโพสอะไรไปแบบนั้น ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะคะ แต่ก็ดีใจที่ตินไม่โกรธเบลล์เรื่องนี้ แฮร่ๆ”

เมื่อละตินบอกเหตุผลของเขาฉันก็เข้าใจ นี่ที่เขาตึงใส่เพราะคิดว่าฉันโกรธงั้นหรอพ่อคุ้ณ น่าดูเอ็น โอ้ยยย!! น่าเอ็นดู สลับคำผิดชีวิตเป็นคนหื่นเลยแก นี่เราต่างคิดว่ากันไปเองหรอเนี่ย? ละตินก็คิดว่าฉันโกรธเขา ส่วนฉันก็คิดว่าเขาโกรธฉันอยากจะยกมือมาฟาดหน้าผากตัวเองแรงๆ เมื่อทุกอย่างคลี่คลายฉันจึงฉีกยิ้มกว้างส่งไปให้เขาอย่างประจบประแจง แต่เหมือนละตินจะไม่อินกับตรงนี้เขาไม่ได้ยิ้มตอบกลับมา สายตาที่เขามองทำเอาฉันหนาวๆ ร้อนๆ เหมือนจะเป็นไข้หรือว่าฉันจะไม่สบายจริงๆ

“เรามาต่อด้วยเรื่องความเหงาของเบลล์กันดีกว่าครับ”
อ้าววว!!! เดี๋ยวก่อนทำไมเป็นแบบนี้กันเล่า อยู่ๆก็มีบทเพลงๆหนึ่งดังเข้ามาในหัวที่ฟังดูเข้ากับสถานการณ์ตอนนี้เสียดิบดีจนขนลุก 'เจ็บแค้นเคืองโกรธโทษฉันใย ฉันทำอะไรให้เธอเคืองขุ่น'

'อาร๊ายยย นี่ฉันไม่โกรธเขาสักกะนิดดดด เขาก็ไม่ควรหยิบเรื่องนี้มาคิดเหมือนกันเซ่!!!!'





==========================


ตอนหน้า nc อีกแล้ววววววววค้าาา ลากยาว 2 ตอนติดเลยเด้อแม่..... แต่ลงในนี้ไม่ได้ตาลก็เสียใจจุงเลย ปาดน้ำตาด้วยความเสียดาย




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 404 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

510 ความคิดเห็น

  1. #421 DangBenchamas (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 15:11
    โธๆๆน้องเบล์ล
    #421
    0
  2. #420 WWaraporn (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 07:47
    โอ๋ๆน้าาน้องติน
    #420
    0
  3. #419 firstzy93 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 21:33
    รอค่าาา
    #419
    0
  4. #418 w987654321 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 21:07
    งือแล้วจะต้องอ่านในไหนอ่ะ
    #418
    0
  5. #417 Rich99 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 20:14
    เราก็นึกเหมือนเบลล์
    #417
    0
  6. #416 Suwimon97 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 19:56

    จะรออย่างตั้งใจนะค้าาา
    #416
    0