เกียร์ทวงกาวน์ (น้องวิศวะ&พี่หมอ) [ตีพิมพ์สนง. bookofdream ]

ตอนที่ 38 : ต่างคนต่างคิดไปเอง2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 448 ครั้ง
    13 ธ.ค. 62



“ตินก็แค่อยากเจอหน้าแฟนตัวเอง เห็นว่าเหงาหรอครับ” ละตินเดินมาโอบเอวฉันไว้ล็อคฉันไว้ในวงแขนเขาเหมือนกลัวว่าฉันจะหนียังไงยังงั้น

“ตินนนขา~” ฉันเผลอสะดุ้งเล็กน้อยและเรียกเขาด้วยเสียงที่คิดว่าหวานที่สุด เพื่อจะอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นให้ฟัง แต่...

“พี่ละตินสวัสดีค่ะ” ฉันหันขวับไปดูยังทิศทางต้นเสียง อ้าว!!! ยัยเด็กนี่ยังอยู่หรอ?

“ใครหรอครับเบลล์” ฉันนิ่งเงียบไม่ตอบเขาไม่รู้จะตอบว่าอะไรในเมื่อฉันก็ไม่รู้จักเด็กนี่เหมือนกัน


“มีเรื่องอะไรกันหรือป่าวโรม?” ละตินหันไปถามโรมที่ยืนนิ่งนี่ถ้าเขาไม่หายใจฉันเผลอคิดว่าเขาเป็นประติมากรรมรูปปั้นแล้วนะ

“เด็กนี่ตั้งใจเดินชนเบลล์หน้าทิ่มดีที่กูรับทัน” โรมบอกด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ โทนเดียวราบเรียบจนจบประโยค ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกแต่คำตอบของเขาทำเอาฉันอยากจะปรบมือแรงๆ และตะโกนว่าบราวโว่ดังๆ

“เธอทำอะไรแฟนฉัน” ละตินถามน้องด้วยเสียงห้วนฉันรับรู้ถึงบรรยากาศกดดันจากตัวละติน ที่แผ่ออกมาโดยรอบจนฉันเผลอก้าวถอยห่างออกจากเขาโดยไม่รู้ตัว

“พะ~ พริ้งค์ มะ ไม่ได้ตั้งใจนะคะ” พริ้งค์ตอบด้วยเสียงตะกุกตะกัก ขยับก้าวถอยหลังไปช้าๆ ใบหน้าเริ่มซีดเผือดสายตาล่อกแล่กมองหาทางหนีทีไล่

“แน่ใจ?”


“ตินค่ะเบลล์ว่าเราเข้าไปในงานกันเถอะค่ะ เบลล์ยืนนานแล้วปวดขาไปหมดเลยยย” ฉันเดินเข้าไปกอดแขนละตินไว้แน่น เมื่อเห็นท่าทีละตินที่ดูคุกคามพริ้งค์แล้วน้องยังดูกลัวจนตัวสั่นแค่นั้นก็น่าจะพอแล้ว งานนี้เป็นงานเปิดตัวเขาแล้วนักข่าวก็เดินกันให้ขวัก และมีแขกบางคนเริ่มหันมามองทางเราแล้ว มันคงจะดูไม่ดีเท่าไหร่ท่ามีข่าวว่าเขาหาเรื่องเด็กผู้หญิง

“ถ้าคิดจะทำอะไรแฟนฉันอีกฉันไม่ปล่อยไว้แน่” ละตินยังไม่วายหันไปข่มขู่พริ้งค์อีกรอบ ฉันเลยต้องรีบลากละตินออกมาจากตรงนั้น พอเข้ามาในงานได้พอสมควรฉันก็ปล่อยแขนเขาให้เป็นอิสระ

“เบลล์ขอตัวไปหาป๊ากับม๊าก่อนนะคะ” ฉันบอกละตินโดยไม่รอฟังคำตอบรับจากเขา ในขณะที่ฉันจะเดินไปเขาจับมือฉันไว้แน่น ทำให้ฉันต้องหันมาเผชิญหน้าเขาอีกครั้ง


“เบลล์รู้หรอครับว่าป๊ากับม๊าอยู่ไหน?”

“เบลล์โทรถามเอาก็ได้ค่ะ”


“อยู่ตินนี่แหละครับเดี๋ยวเบลล์แอบหนีกลับคนเดียว ยังไงวันนี้เราต้องกลับด้วย”

ฉันได้แต่ถลึงตาใส่เขาทำไมถึงได้รู้เท่าทันความคิดฉันสะจริง สุดท้ายแล้วฉันก็โดนละตินลากมายังโต๊ะแถลงข่าวที่เขาจัดเตรียมไว้ โดยละตินให้ฉันนั่งรอตรงโซฟาที่ไม่ไกลจากโต๊ะแถลงข่าวสักเท่าไหร่ แสดงว่างานใกล้จบแล้วสินะ

“รอตินอยู่นี่นะครับอย่าซนล่ะ” ละตินนั่งลงตรงข้างหน้าฉันทำให้ระดับสายตาเราอยู่ระดับเดียวกัน สายตาที่เขาจ้องมองมามันมีทั้งความห่วงใยอยู่ในนั้น ละตินยกมือขึ้นลูบหัวฉันเบาๆ แล้วฉีกยิ้มที่อ่อนโยนส่งมาให้ น้ำเสียงที่ฟังดูนุ่มนวล บรรยากาศรอบตัวดูผ่อนคลายต่างจากก่อนน่านี้ลิบลับ การกระทำที่แสนอบอุ่นของละตินยังส่งผลต่อหัวใจฉันอยู่เสมอ ทำไมฉันถึงได้ชอบคนๆ เดียวได้เรื่อยๆ นะ

“ค่ะ” สุดท้ายฉันก็ยอมจำนนต่อละติน นั่งรอเขาด้วยความสงบเสงี่ยมสายตาละตินเหลือบมาทางฉันเป็นพักๆ ไม่นานพ่อกับแม่ละตินก็เดินเข้ามา บทสัมภาษณ์ของนักข่าวก็เริ่มทันที


“เปิดตัวลูกชายแบบนี้คุณบดินทร์จะให้ลูกชายดูแลธุรกิจทั้งหมดเลยไหมครับ”

“ก็ยังช่วยเขาดูอยู่ครับไม่ได้ทิ้งให้เขาดูแลคนเดียว ละตินก็เรียนหนักพอสมควรพอเขาเรียนจบแล้วค่อยมาดูแลเต็มตัว เพราะยังไงมันก็เป็นของเขาอยู่แล้วครับ ตอนนี้ก็ให้เขาดูแลไปบ้างบางส่วน”

“น้องยังเด็กอยู่ไม่กลัวมีผลต่อความเชื่อมั่นของนักลงทุนหรอคะ?”

“ไม่กลัวครับ เพราะละตินได้พิสูจน์ให้เราเห็นกันแล้วว่าถึงเขาจะยังเด็กแต่ความสามารถของเขาเกินตัวไปไกล และบางทีอาจจะทำได้ดีกว่าผมที่เป็นพ่อเขาด้วยซ้ำครับ”

“เห็นว่าน้องดีลงานบริษัทยักษ์ใหญ่ในต่างประเทศได้หลายบริษัทนี่เป็นเรื่องจริงไหมครับ?”


“จริงครับ ก่อนหน้านี้ละตินอยู่อังกฤษมาเขาพยายามเรียนรู้ตั้งแต่เด็ก และขอลงมือทำเองซึ่งเราก็เห็นถึงความตั้งใจเลยให้เขาทำเอง ซึ่งก็ลองผิดลองถูกมาพอสมควรแต่ผลที่ออกมาก็ดีเกินคาดครับ”

“แบบนี้คุณพ่อครับคุณแม่ภูมิใจแย่เลยนะคะ”

“สำหรับละตินทุกอย่างที่เป็นตัวเขาเราภูมิใจและมั่นใจว่าเขาทำได้ค่ะ” คุณแม่ละตินตอบนักข่าวยิ้มๆ

“ขอถามน้องละตินได้ไหมครับ ได้ข่าววงในบอกว่าน้องละตินต้องการพิสูจน์ความสามารถให้ผู้ใหญ่บางท่านยอมรับ ซึ่งคนนั้นไม่ใช่คุณพ่อคุณแม่น้องละตินใช่ไหมคะ?”

“ตามนั้นเลยครับ”

“พอบอกได้ไหมคะว่าเป็นใคร?”

“บอกได้ครับแต่ยังไม่ใช่ตอนนี้รอให้ฟังด้านนู้นพร้อมก่อน”

“งั้นพี่ขอถามคำถามที่สาวๆ ทั้งประเทศน่าจะอยากรู้มากที่สุด น้องละตินมีแฟนหรือยังคะ”

“มีแล้วครับ” ละตินอมยิ้มและหันมามองตรงที่ฉันนั่งอยู่สายตาสื่อความหมายชัดเจนว่าฉันเป็นอะไรกับเขา ทำให้นักข่าวหลายคนหันมองตาม คำตอบของละตินทำเอาฉันหน้าร้อนฉ่าก้มหน้างุดหลบสายตาของละติน

“พอบอกได้ไหมครับว่าเป็นใคร?”

“เธอนั่งอยู่ห้องนี้ครับ” สิ้นเสียงละตินเสียงนักข่าวก็ดังซ่อกแซ่ก ดูเหมือนทุกคนพยายามกวาดสายตามองหาแฟนของเขา ซึ่งในห้องนี้ถ้าไม่รวมทีมงาน นักข่าว ก็มีฉันนี่แหละที่นั่งอยู่คนเดียวโดยไม่เข้าพวก ฉันอยากจะหายไปจากตรงนี้เมื่อสายตานักข่าวพุ่งมาหาฉันและมีบางสำนักข่าวเริ่มเบนกล้องมาทางฉันแล้ว ฉันได้แต่นั่งตัวเกร็งทำหน้าไม่ถูกได้แต่ส่งยิ้มจางๆ ออกไป แล้วขยุ้มชุดเอาไว้แน่นเพื่อลดความประหม่า


“มีใครจะถามอะไรเพิ่มเติมไหมคะ?” เสียงทีมงานที่ดังขึ้นช่วยเรียกความสนใจจากนักข่าวให้กลับไปหาฝั่งละตินอีกครั้ง ฉันแอบพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ละตินและพ่อแม่ของเขาใช้เวลาตอบคำถามในส่วนต่างๆ อีกราวครึ่งชั่วโมงฉันก็ได้ยินเสียงครอบครัวละตินและทีมงานขอบคุณสื่อจากแขนงต่างๆ ที่มาในวันนี้ ฉันลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นว่าพ่อกับแม่ละตินกำลังเดินตรงมาทางฉัน

“รอนานหรือป่าวจ๊ะหนูบลูเบลล์เบื่อแย่เลย” แม่ของละตินถามฉันด้วยความเป็นห่วงท่านแตะที่แขนฉันเบาๆ

“รอไม่นานเลยค่ะไม่ได้น่าเบื่อด้วยเบลล์ออกจะตื่นเต้นเกินไปจนทำตัวไม่ถูกด้วยซ้ำค่ะ”

“รอตาตินแป๊ปนึงนะจ๊ะจะกลับพร้อมกันใช่ไหม?

“ป่าวค่ะ คือเบลล์จะขอกลับก่อนเบลล์ว่าจะกลับกับป๊ากับม๊า เดี๋ยวตินต้องเคลียร์ช่วยคุณอาบดินทร์กับคุณอาพลอยอีก ไม่อยากให้เขากังวลถ้ายังไงเบลล์ขอลาคุณอาบดินทร์กับคุณอาพลอยตรงนี้เลยนะคะ” ฉันกระพุ่มมือไหว้คุณอาบดินทร์กับคุณอาพลอยตามหลักมารยาทไทยที่เคยร่ำเรียนมาตั้งแต่สมัยประถม

“ไม่ควรเรียกคุณอาแล้วนะจ๊ะ อีกไม่นานเราก็จะมาเป็นครอบครัวเดียวกันความจริงเริ่มเรียกพ่อกับแม่ตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่าเนอะ” คุณแม่ของละตินส่งยิ้มมาให้ฉันอย่างใจดีและยังมีคุณละตินพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“ได้ค่ะ คุณพ่อคุณแม่” ฉันตอบคำขอของท่านทั้งสองคนอย่าเคอะเขิน ยิ่งเห็นสายตาที่มองฉันด้วยความเอ็นดูยิ่งทำให้ฉันทำตัวไม่ถูก

“ตินพาเบลล์กลับก่อนนะครับ เบลล์คงเหนื่อยแล้วยิ่งออกงานครั้งแรกด้วย” ละตินเดินมาทางเราและบอกคุณพ่อกับคุณแม่ของเขา


“ดูแลพี่เขาดีๆ ล่ะ” คุณพ่อละตินตบไหล่เขาเบาๆ

“งั้นเบลล์กลับเลยนะคะ สวัสดีค่ะ” ฉันลาผู้ใหญ่ทั้งสองท่านอีกครั้ง ละตินฉวยมือฉันมากุมไว้แล้วพาฉันเดินออกไปจากงานตรงไปยังลานจอดรถ ฉันมองมือข้างที่เขาจับเอาไว้และเดินตามเขาไปเงียบๆ เมื่อมาถึงรถละตินก็ทำหน้าที่เปิดประตูฝั่งข้างคนขับให้ฉันเข้าไป โดยที่ฉันมีท่าทีอิดออดเล็กน้อยแต่เมื่อเห็นสายตาดุๆ ของเขาฉันรีบมุดเข้าตัวรถและรัดเข็มขัดนิรภัยอย่างเรียบร้อยทันที

ไม่ได้กลัวหรอกนะแต่ห่วงความปลอดภัยตัวเองนิดหน่อย เมื่อละตินเดินอ้อมมานั่งในรถเราทั้งสองต่างเงียบ ฉันได้แต่ยุกยิกไปมา เพราะปกติเรามีเรื่องคุยกันตลอดพอต่างคนต่างเงียบแบบนี้เลยรู้สึกอึดอัด หรือละตินจะโกรธฉันเรื่องนั้นจริงๆ นะ.......

“เดี๋ยวเราไปเคลียร์กันที่ห้องตินนะครับ” ละตินกล่าวขึ้นมาลอยๆ น้ำเสียงที่เปร่งออกมานิ่งเรียบจนฉันเดาทางอารมณ์ไม่ถูก แต่คำว่า 'เคลียร์ที่ห้องติน’ ทำเอาฉันนึกภาพในหัวได้เป็นฉากๆ นุ้งคนดีของพี่บลูเบลล์โกรธแล้วจริงๆแน่เลยยย งื้อออ!!! อาการของละตินทำเอาฉันนึกถึงความปรารถนาดีที่เพื่อนแต่ล่ะคนมีให้

ถ้าฉันเป็นอะไรไปฉันจะจองเวรจองกรรมเป็นวิญญาณอาฆาตตามติดชีวิตพวกมัน!!’



========================

เอาน้องละตินกับพี่บลูเบลล์มาสวัสดีปีใหม่ค่าาา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 448 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

510 ความคิดเห็น

  1. #415 I_squnly (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 11:05
    แงง​ ไรท์​ภาพสุดท้ายน่าร้ากก​มากเลยค่ะ
    #415
    0
  2. #414 Peapear (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 02:22

    รักเลยยยย
    #414
    0
  3. #413 fangchada (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 23:19
    *ติณคะเบลล์ว่าเราเข้าไปในงานกันเถอะค่ะ
    #413
    0
  4. #412 pateemohpute (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 22:35
    น่ารักค่ะ
    #412
    0
  5. #411 mamony19 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 22:32
    น่าร๊ากกก
    #411
    0
  6. #410 Phen Laphaslada (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 21:37
    น่ารักจุงงง
    #410
    0
  7. #409 firstzy93 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 21:33
    เปิดตัวมาก
    #409
    0