เกียร์ทวงกาวน์ (น้องวิศวะ&พี่หมอ) [ตีพิมพ์สนง. bookofdream ]

ตอนที่ 36 : อารมณ์ผู้หญิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,814
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 434 ครั้ง
    1 ธ.ค. 62

“เป็นไงบ้างลูกเบลล์โอเคไหมจ๊ะ” น้ำเสียงบ่งบอกถึงความเป็นห่วงและมือเรียวสวยที่แตะแขนผมเบาๆ ราวกับให้กำลังใจ




หลังจากที่ผมคุยกับเบลล์เสร็จแล้ว และนั่งรอคำตอบจากทางด้านฝั่งของเธอ ในเรื่องที่พ่อกับแม่ของผมจะคุยกับป๊าม๊าของเบลล์ ‘เรื่องของเรา’




“เบลล์บอกตินว่าไม่มีอะไรครับแม่” ผมเงยหน้าขึ้นมาแล้วส่งยิ้มให้แม่เพื่อให้ท่านคลายความกังวล ดูจากสีหน้าของท่านคงกังวลใจไม่น้อย ส่วนหนึ่งอาจจะตกใจที่ป๊าของเบลล์หุนหันพลันแล่นออกไปแบบนั้น




“พ่อกับแม่โอเคกับหนูเบลล์มากนะจ๊ะ หนูเบลล์ดูเป็นเด็กน่ารักคนนี้แม่ปลื้ม” แม่ส่งยิ้มบางๆ ให้อย่างอารณ์ดีผมได้แต่ยิ้มรับ




เรื่องเบลล์ผมไม่ค่อยเป็นห่วงอยู่แล้ว เพราะเธอเป็นคนน่ารักอยู่ใกล้ใครก็พลอยทำให้คนรอบข้างตกหลุมรักและยิ้มตามเธอง่ายๆ เพราะรอยยิ้มที่ดูสดใสนั่นเลยทำให้มีพวกผู้ชายบางคนต้องการจะยื้อแย่งเธอไปจากผม บางครั้งผมก็เผลอคิดว่าไม่อยากให้เบลล์ยิ้มให้ใครนอกจากผมคนเดียว อาจจะดูเหมือนจิตหน่อยๆแต่ผมคิดแบบนั้นจริงๆ.....




“แต่เหมือนจะฝั่งนั้นจะไม่รู้เรื่องของตินมาก่อนเลยนะ ตินยังไม่บอกหนูเบลล์เรื่องงานในวันนี้ใช่ไหมลูก? หนูเบลล์ถึงได้ทำหน้าแบบนั้น” แม่ผมครุ่นคิดเมื่อนึกสีหน้าของฝั่งทางเบลล์ ตัวเธอเองก็มีท่าทีตกใจไม่น้อย แต่ก็สามารถปรับสีหน้าให้คุยกับพ่อแม่ผมได้ปกติ




“ตินยังไม่ได้บอกเบลล์เลยครับ”




ผมก้มหน้ายอมรับโดยไม่มีข้อโต้แย้ง เผลอมองโทรศัพท์มือถือในมือแต่กำมันแน่นอัตโนมัติ




“น่าตีจริงๆ เลยลูกคนนี้ ทำไมไม่บอกหนูเบลล์ก่อนล่ะจ๊ะ ดูท่าทางพี่เค้าก็คงช็อคอยู่เหมือนนะ ตินฟังแม่นะลูกแม่ไม่รู้ว่าที่ตินยังไม่บอกหนูเบลล์ก่อนมีจุดประสงค์อะไร แต่อย่าลืมว่าผู้หญิงเป็นสตรีเพศที่คิดมาก เรื่องที่ตินอาจจะมองว่ามันเป็นเรื่องเล็กแต่บางเรื่องสำหรับผู้หญิงอย่างเราๆ แล้ว มันคือเรื่องใหญ่มาก”




“มีแฟนเป็นผู้หญิงก็ต้องพยายามทำความเข้าใจนิสัยผู้หญิงด้วยนะจ๊ะ ระวังหนูเบลล์น้อยใจแล้วงอนลูกชายแม่ขึ้นมาไม่รู้ด้วยน้าาา สวยๆแบบนี้หนูเบลล์มีแฟนใหม่ได้สบาย”




“แม่ไปช่วยพ่อดูแลแขกในงานก่อนนะจ๊ะ อย่าลืมตามมาล่ะ”




“ครับ”




เมื่อแม่พูดกับผมจบแม่ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปหาพ่อผมที่กำลังยืมยิ้มรอแม่อยู่ไม่ไกลเท่าไหร่ จากนั้นก็แวะทักทายพูดคุยกับแขกในงานไปตลอดทางจนหายไปกลับผู้คน




สิ่งที่แม่พูดเริ่มมีผลต่อความคิดของผมแล้ว ผมไม่ได้บอกบลูเบลล์เรื่องงานในวันนี้เลยจริงๆ ทั้งที่เธอพยายามถามผมแล้ว




ความจริงแล้วงานในวันนี้เป็นงานเลี้ยงต้อนรับพวกผมทั้ง 5 คน ที่กลับมาจากอังกฤษ ที่แรกกะจะจัดงานแค่ในครอบครัวเราเองไม่ได้ต้องการจะทำให้เป็นงานใหญ่โตอะไรมากมายนัก เนื่องด้วยพวกเราไม่ค่อยชอบความวุ่นวายและกะจะพาบลูเบลล์มาเจอพ่อกับแม่ผมตามที่ตกลงกันไ้ก่อนหน้านี้ แต่พอรู้ว่าพ่อผมรู้จักกับป๊าของแบบเป็นการส่วนตัวแถมยังสนิทสนมกันมาก่อน ทำให้ผมบอกพ่อไปทันทีว่าเบลล์เป็นอะไรกับผมและผมต้องการเป็นเจ้าของเธออย่างสมบูรณ์และเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้พ่อฟัง ซึ่งนั้นก็ทำให้พ่อผมต้องจัดการเปิดตัวผมขึ้นมาบังหน้า เพื่อที่จะเชิญครอบครัวเบลล์มางาน เพราะป๊าของเบลล์ขึ้นชื่อว่าหวงลูกสาวมาก งานที่ผมจะเข้าไปงัดกับป๊าเบลล์คนเดียวคงไม่ทัน ไม่ใช่ว่ากลัวป๊าเบลล์จะไม่ยอมรับแต่กลัวว่ามันจะนานไปกว่านี้ ซึ่งผมไม่อยากรออีกแล้ว ดังนั้นต้องมีพ่อกับแม่มาช่วยผมอีกแรง ทุกอย่างมันก็เลยต้องปรับแผนใหม่ทั้งหมด




ผมตอนนั้นผมคิดแค่ว่าอยากจะทำอยากจะพิสูจน์ให้ป๊าของเบลล์มองผมในแง่ที่ดีขึ้น ถึงผมจะยังเด็กแต่ผมก็สามารถดูแลเบลล์และดูแลบริษัทได้ และอยากเอาคืนแบบแสบๆ คันๆ ป๊าเบลล์ที่อยู่ๆ จะให้เบลล์หมั้นกับผู้ชายคนนั้นที่มันแค่อายุมากกว่าผมนิดหน่อย และบริหารบริษัทได้ไม่เท่าไหร่ จนลืมไปว่าเบลล์จะรู้สึกแบบไหน ในฐานะที่เธอเป็นคนกลางการที่ป๊าไม่ชอบหน้าแฟนก็หน้าจะทำเธอลำบากใจมากอยู่แล้วแท้ๆ แล้วผมยังมาสร้างเรื่องเพิ่มให้เธอ นี่มึงคิดอะไรอยู่วะติน? ผมได้แต่หวังว่าแฟนคนดีของผมจะไม่คิดมากในเรื่องนี้




ผมกวาดสายตารอบบริเวณงานเพื่อที่จะมองหาเบลล์แต่ด้วยจำนวนคนที่เยอะไปหมด เลยทำให้ผมใช้เวลาค่อนข้างนานกว่าจะเจอ ผมเจอป๊ากับม๊าของเบลล์กำลังนั่งคุยกับแขกในงานที่โต๊ะซึ่งเป็นมุมค่อนข้างหลบสายตา ผมกวาดตามองทั่วทั้งโต๊ะกลับไม่เจอเบลล์อยู่ตรงนั้น หรือเธออาจจะไปเข้าห้องน้ำหรือเปล่า?




ผมนั่งจับจ้องมองโต๊ะป๊าเบลล์เป็นเวลานาน และสลับกลับมองไปทางด้านฝั่งห้องน้ำเผื่อเบลล์อาจจะเดินออกมา แต่ยังไม่มีท่าทีว่าแฟนผมจะกลับเข้ามาที่โต๊ะ หายไปนานแล้วนะหายไปไหนของเบลล์นะ ปกติการเข้าห้องน้ำของเบลล์ก็ไม่เคยกินเวลามากขนาดนี้ แอบไปเถลไถลที่ไหนหรือเปล่านะชักจะเป็นห่วงขึ้นมาแล้วด้วย ผมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเบอร์มือถือที่ผมจำได้ขึ้นใจเพื่อต่อสายหาเบลล์ทันที และรอปลายสายรับด้วยใจจดใจจ่อ แต่ไม่ว่าผมจะโทรกี่ครั้งเธอก็ไม่มีวี่แววจะรับเลยสักครั้ง




ผมเข้าดูทุกโปรแกรมของโซเชียลแล้วส่งข้อความหาเธออย่างไม่ลดละ แต่ก็ไร้การตอบรับทุกอัน จนมือผมเผลอกดเข้าไปในไอจีจึงเห็นโพสของเบลล์อันแรก เป็นรูปที่เธอถ่ายกลุ่มดาวบนท้องฟ้าน่าจะเป็นสวนสาธารณะที่ไหนสักแห่ง ผมพยายามเพ่งมองบริเวณรอบในรูปเพื่อหาว่าเธออยู่ตรงไหน แล้วรีบออกไปตามหาเบลล์แต่แล้วสายตาผมกลับสะดุดเพื่อเจอแคปชั่นที่อยู่ในภายใต้ภาพนั้น



“ท่ามกลางคนมากมายเป็นร้อยเป็นพัน แต่ตัวฉันกลับไม่รู้จักตัวตนของใครสักคนเลย”


“ทำไมรู้สึกเหงา!” : (


ผมอยากจะบอกแม่เหลือเกินว่าไม่ทันแล้วครับ เบลล์น่าจะงอนไปแล้วเป็นที่เรียบร้อย แต่บรรทัดสุดท้ายก็ทำเอาผมคิ้วกระตุกรีบสาวเท้าไปหาเจ้าของโพสด้วยเร่งรีบยิ่งกว่าเดิม เบลล์รู้สึกเหงางั้นหรอ?

เรื่องง้อเอาทีหลังก่อนได้ไหม?

เพราะตอนนี้ผมกลับรู้สึกอยากจับขังและจับกดคนบางคนให้จมเตียง!!!



==============================



ฝากเรื่องใหม่ แบบร้ายๆเปิดตัววิสกี้แฝดพี่ก่อนนะคะ

เรื่องวอดก้าแฝดน้องตามมาแน่นอน....


Bad girl นางมารร้าย โดย arissta https://writer.dek-d.com/arissta/story/view.php?id=2025937
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 434 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

510 ความคิดเห็น

  1. #401 221040sb (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 09:20
    รีบกด แค่กๆๆๆรีบตามไปง้อเร็ว
    #401
    0
  2. #400 munongmu (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 11:20
    เบลเอ้ย หาเรื่องอีกละ เข้าทางตินละทีนี้ จุกแน่
    #400
    0
  3. #399 jum260328 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 10:45
    รีบไปตามพี่เค้าเลยละติน
    #399
    0
  4. #398 Praewwa94 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 09:24
    ตินรีบเลยลูกให้ไว
    #398
    0