เกียร์ทวงกาวน์ (น้องวิศวะ&พี่หมอ) [ตีพิมพ์สนง. bookofdream ]

ตอนที่ 35 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,092
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 403 ครั้ง
    22 พ.ย. 62

ท่ามกลางคนมากมายเป็นร้อยเป็นพัน แต่ตัวฉันกลับไม่รู้จักตัวตนของใครสักคนเลย”

“ทำไมรู้สึกเหงา!” : (




            ฉันปิดมือถือแล้วเก็บไว้ในกระเป๋าที่วางอยู่ข้าง โดยเหมือนหลงลืมเวลาไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าเวลาตรงนั้นผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว รู้ตัวอีกทีบรรยากาศรอบๆ ที่มากระทบบนผิวกายก็เริ่มเย็นลง ฉันคงได้เวลาต้องกลับเข้าไปในงานได้แล้วมั้งเมื่อคิดได้ดังนั้นฉันจึงลุกขึ้นจากชิงช้าและหันกลับมามองมันอย่างเสียดาย นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้นั่งชิงช้า จนหลงลืมความรู้สึกตอนนั้นในครั้งอดีต เมื่อได้มาสัมผัสอีกครั้งเลยนั่งรำลึกนานไปหน่อย ฉันสูดลมหายใจลึกๆ เข้าปอดเพื่อเรียกพลัง


อ่าาา...เหมือนจะรู้สึกที่ดาวน์ลงไปก่อนหน้านี้จะดีขึ้นมาเยอะแล้ว!!



‘ครืนน ครืน ครืน’



แรงสั่นของโทรศัพท์มือถือภายในกระเป๋าที่สั่นติดต่อกันไม่หยุด นี่ฉันคงเผลอหลงลืมปิดเสียงสมาร์ตโฟนไว้อีกแล้วสินะ ฉันหยิบมันออกมาเพื่อที่จะดูเวลาและดูแผนที่เพื่อเดินกลับเข้าไปในงานด้วยเช่นกัน



จำไม่ได้จริงๆ ว่าต้องควรเดินไปทางไหน? ตอนที่เดินออกมาสติสตังก็เหมือนไม่ครบด้วย เบลอๆ มึนๆ งงๆ ด้วยอยู่ๆ ก็กลายเป็นคนขี้หลงขี้ลืมไปสะงั้น ฉันนี่มันแย่จริงๆ เลย





แสงสว่างวาบบริเวณหน้าจอโทรศัพท์มือถือหลังจากที่ฉันปลดล็อคมันเรียบร้อยร้อยแล้ว ทำให้ฉันเบิกตากว้างมองหน้าจอเพื่อความแน่ใจ ว่าไม่ได้ตาฝาดแต่ประการใด




อือหื้ออออออ!!! นี่มันเรื่องอะไรกัน หน้าจอโทรศัพท์มือถือของฉันเต็มไปด้วยการแจ้งเตือนที่ยังหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุดไม่หย่อน มือสั่นที่จับโทรศัพท์ไว้รับรู้สึกถึงแรงสั่นอย่างต่อเนื่องยาวนานราวกับสัญญาณแจ้งเตือนของแผ่นดินไหวก่อนที่ภูเขาไฟลูกใหญ่จะปะทุและระเบิดออกมา ฉันรีบเปิดเข้าไปดูทันทีด้วยความรวดเร็ว นี่ฉันคงไม่ได้ไปทำเรื่องร้ายแรงอะไรไว้ใช่ไหม?




และแล้วต้นเรื่องของเหตุการณ์ตอนนี้ก็ปรากฏออกสู่สายตาฉัน โพสรูปดาวเจ้าปัญหานี่เอง!! ถ้าเป็นแค่รูปดาวเฉยก็ไม่เท่าไหร่แต่ท้ายประโยคเนี่ยมาได้ไงวะ!!





อ้าววววเฮ้ยยย!! ที่อัพไปแล้วนี่มันแคปชั่นอะไรวะ? เหมือนพิมพ์ไปอัพไปโดยไม่รู้ตัว รู้แค่รู้ว่าวูบนึกมันรู้สึกเหงาขึ้นมาแต่ไม่คิดว่ามือมันจะพิมพ์ไปตามที่สมองกำลังคิด นั่งอยู่คนเดียวเกิดรู้สึกอารมณ์เปลี่ยวมาสะงั้น





อ่า....อารมณ์เปลี่ยวคงไม่น่าจะเหมาะกับสถานการณ์แบบนี้ ทำไมถึงฟังดูสองแง่สองง่ามจังเลย เหมือนฉันใช้คำพูดผิดไปหน่อยต้องเรียกว่าอะไรนะ ‘ฟุ้งซ่านได้ไหม?” ใช้คำนี้ได้หรือเปล่า อยากจะจับตัวเองมาเขย่าแรงๆ ให้หัวสั่นหัวคลอนเพื่อเรียกสติ สมาธิ ปัญญา ให้กลับคืนมาอยู่กับตัว





ถึงกระนั้นฉันก็ยังเผลออ่านความคิดเห็นต่างๆ ไปด้วย ใจคอไม่ดีเลยเมื่อฉันค่อยๆ ไล่อ่านความคิดเห็นทีล่ะอันด้วยหัวใจที่เต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง และเผลอตอบความคิดเห็นพวกนั้นในใจไปด้วย....




พี่บลูเบลล์เป็นอะไรครับ?” (พี่ไม่เป็นไรเลยค่ะ)


“ถ้าอยู่กับเขาแล้วเหงา มาหาเราได้นะ” (ไปหาเธอฉันอาจจะไม่เหงาเพราะฉันอาจจะตายได้เลยยะ ดีไม่ดีอาจตายคู่)


“เรามีไหล่ให้ซบนะ” (ทำไมฉันซบตรงไหล่แกวะ)


“มึงอยู่ส่วนไหนของโลกใบนี้โทรกลับด่วน!!” (กูก็ไม่รู้เหมือนกันอ่ะอลิส)


“เดี๋ยวพรุ่งนี้กูลาอาจารย์ให้คาดว่ามึงคงมาเรียนไม่ไหว?” (ขอบใจนะเดต้าน้ำตากูจะไหล ถุ้ยย!! นังเพื่อนบ้ามาแช่งกูสะงั้นนังเพื่อนทรยศ)


“xหรือเหงาเอาดีดี” (นังตี๋นังเกย์ใจร่านน นังใช้ร่างกายเปลือง อีไม่เคยหวงแหนเอกราช มึงจะคิดแบบนี้กับสตรีที่เรียบร้อยแบบกูไม่ได้เด็ดขาดดด)


“อัดยาแก้อักเสบกับยาแก้ปวดเยอะหน่อยแล้วกัน” (จร้าาา!! ขอบใจนะน้ำแข็งใสในห้องกูมีเป็นลัง หวังดีจนกูมดลูกสั่น)


“เอาว่ะ มาดูกันว่ามึงจะโดนกดโดนขี่กี่ครั้ง? สู้ๆ” (สู้ๆ พ่องงง!!! สาบานว่าเนี่ยพวกมึงเป็นห่วงกูกันจริงๆ ใช่ไหมเกี๊ยวว)




ทำไมความคิดเห็นของเพื่อนฉันถึงออกมาเป็นแนวนี้กันนะ ออกมาจากใต้เตียงหรือหว่างขากูก่อนได้ม่ะ โอ้ยยยย!!! อยากโทรไปปรึกษาแต่กลัวว่าพวกมันจะสมน้ำหน้ากลับคืนมา




ฉันไล่อ่านความคิดเห็นที่มีอยู่เป็นหลายร้อยจนตาลาย อยากจะนั่งกุมขมับแล้วกรี๊ดดังๆ ให้ชิงช้าสั่น ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ชอบกล ราวกับมีเจ้ากรรมนายเวรมาเวียนวนอยู่แถวนี้จนฉันหันมองซ้ายขวาด้วยความเลิ่กลั่ก แถมเผลอยกมือขึ้นลูบแขนอัตโนมัติ แต่ต้องสะดุดกึกเมื่อเจอคอมเม้นท์หนึ่งที่ยอดถูกใจเยอะจนฉันขนลุก





Tin_BB : “เหงาแค่ไหนบอกตินสิครับ :) ”





อิโมจิรูปยิ้มต่อท้ายความคิดเห็นของละตินทำเอาฉันขวัญผวา เชื่อเถอะว่าเค้าคงไม่ได้ยิ้มยังที่แสดงความคิดเห็นมาแน่ๆ นึกถึงหน้าเวลาเขายิ้มแบบชั่วร้ายเจ้าเล่ห์ทีไรร้อนวูบวาบ





อยากจะพิมพ์ตอบกลับไปเหลือเกินว่า ไม่เหงาเลยค่ะ ไม่มี๊ ไม่เหงาสักนิ้สสสสสคนดี เป็นเรื่องเข้าใจผิดวอนละตินได้โปรดให้อภัยอย่าได้ทำอะไรหักโหมเบลล์ยินดีถวายตัววว





งื้อออ!! ลบทันไหมคะโพสต์อันนี้แค่มือมันลั่นจริ้งเจรงนะ วันนี้ฉันจึงรู้ซึ้งถึงคำว่า...สำนึกได้ก็ตอนที่สายเสียแล้ว!!!!




ขอยืนสงบนิ่งไว้อาลัยให้กับความมือไวใจเบลอของตัวเอง





ป๊านะป๊ามาเป่าหูอะไรฉันก็ไม่รู้ ถ้าฉันเป็นอะไรขึ้นมานะฉันจะ จะ จะทำไรดีวะ? อ่าาาา...จะยึดตัวม๊าไม่ให้นอนกับป๊าสักเดือน เอาให้ลงแดงขาดใจตายไปเลยคอยดูเถอะ....






โทษฐานที่มาบิ้วอารมณ์x อารมณ์เสี้ยน เห้ย!!! อารมณ์เปลี่ยว แคร่กๆๆ ผิดๆ อารมณ์นอยส์ๆเหงาเหงาให้กับฉัน......T^T




===================================



เรื่องนี้มาม่าไม่ค่อยมีเท่าไหร่ แหม!!ก็มันแนวรักใสใสอ่ะเนอะ 


นับถอยหลังnc อีกแล้ววววววเรื่องยากตลอดดดดด แต่บอกก่อนว่ายาวมากกกกกกก 2 ตอนติด หูยยยย!!!ความเรียบร้อยที่สั่งสมมาสั่นคลอนตัวตาลแน่นอนงับ????


 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 403 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

510 ความคิดเห็น

  1. #380 thapanee8817 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 14:13
    รอค่ะะะ
    #380
    0
  2. #379 firstzy93 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 16:31
    มาแล้ว รอค่าา
    #379
    0
  3. #378 DangBenchamas (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 15:55
    รออ่านจ้า
    #378
    0
  4. #377 pim_1402 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 15:15
    รอนะค๊าาาา
    #377
    0
  5. #376 Rich99 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 13:48

    มาต่อนิด ต่อหน่อยเหอะจ้า

    #376
    0
  6. #375 toeyling (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 13:35
    อ๊ากกกกกเเกกก

    อมกวกสเมพม้ยาพิ่ย
    #375
    0