เกียร์ทวงกาวน์ (น้องวิศวะ&พี่หมอ) [ตีพิมพ์สนง. bookofdream ]

ตอนที่ 16 : พายุมาแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,778
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 810 ครั้ง
    27 ก.ค. 62


           โทรศัพท์ของฉันแบตหมดไปแล้ว ฉันได้แต่ถอนหายใจมองโทรศัพท์อย่างเซ็งๆ ฮึ่มมมมม!! จังหวะดีเป็นซิสคอมเชียว





           “เดี๋ยวกูไปชาตแบตโทรศัพท์แปปเดี๋ยวมานะ” ฉันหันไปบอกน้ำแข็งใสที่มันกำลังนั่งโง่ๆ ส่องผู้ชายอยู่ตรงนั้น





           “ให้กูไปเป็นเพื่อนไหม?” น้ำแข็งใสถามฉันแต่สายตาของมันยังไม่ละสายตาจากผู้ชายตรงหน้า อื้มม!! ตาถึง....หล่อเหลาเอาการเอางานเอาเรื่อง เช็ดน้ำลายหน่อยย





          “ไม่ต้อง ถ้ามึงจะถามตามมารยาท กูไปล่ะ”





           ฉันรีบเดินกลับมาบ้านพักด้วยความร้อนใจ รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ไม่คิดว่าละตินจะกระหน่ำโทรหาฉันขนาดนั้น ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าละตินจะโกรธฉันหรือเปล่า? จะโกรธฉันแค่ไหน? ถ้าโกรธฉันต้องง้อยังไง? ต้องง้อท่าไหน? แคร่กๆ ท่าไม่น่าจะเกี่ยวเนอะ.....งื้ออออ ดึง18+ตล๊อดดดดด





          ความคิดฉันตีกันยุ่งเหยิงไปหมด ฉันรีบก้าวเดินด้วยความเร็ว ทั้งยังพยายามจะเปิดเครื่องโทรศัพท์ให้ติดอยู่หลายครั้ง ทั้งที่รู้ว่าถึงติดมันก็ไม่สามารถทำให้ฉันคุยกับน้องรู้เรื่อง ฉันก็ก้มหน้าก้มตาเดินจนถึงมุมบ้านพักหลังแรก ซึ่งบ้านพักของฉันอยู่หลังที่ 4 วินาทีที่ฉันกำลังจะพ้นบ้านหลังแรก





           “พลั่ก”





               ฉันชนเข้ากับคนๆ หนึ่งเต็มๆ แรงที่ชนทำให้โทรศัพท์มือถือฉันหลุดลอยไป ตัวฉันเองก็กำลังจะหงายหลัง ท่านี่สะโพกฉันต้องกระแทกพื้นแน่ๆ ขณะที่ฉันกำลังเตรียมใจรับความเจ็บปวดอยู่นั้น เสี้ยววินาทีมีวงแขนแกร่งโอบกอดเอวฉันไว้ แล้วดึงฉันเข้าหาตัวเขา หน้าของฉันซบลงที่อกของเขา แล้วมือของฉันเองยังค้ำยันหน้าท้องแกร่งที่สัมผัสถึงซิกแพคที่เรียงตัวกันอย่างสวยงาม ใกล้เกินไปแล้ว!!! ใกล้จนจุกสีชมพูของเขาจะทิ่มตาฉัน หน้าเห่อร้อน ฉันขยับตัวเพื่อให้เขาคลายวงแขนออกแล้วถอยหลังออกมา





             “ขอโทษนะคะ ฉันรีบมากจริงๆ ไม่ได้ดูทางเลย” ฉันรีบกล่าวขอโทษเขาโดยเร็ว ทั้งยังก้มศีรษะให้เล็กน้อย



              “พี่ไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่น้องบลูเบลล์เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ?”





             เอ๋????? ใครกัน แถวนี้มีคนรู้จักฉันด้วยหรอ? งั้นเงยหน้าเพื่อมองดูผู้ชายที่ฉันเดินชนให้เต็มตา





            “พะ~ พี่พายุ” ดวงตาฉันเบิกกว้าง มือเย็บเฉียบ ไม่จริงน่าาา...ทำไมเขาถึงได้มาอยู่ที่นี่ได้ ฉันพยายามเพ่งมองคนต้องหน้าเพื่อให้มั่นใจว่า “ใช่ พี่พายุ!”



“ค่ะ พี่เอง” ใช่เขาจริงๆ ด้วยพี่พายุส่งยิ้มแบบหล่อร้ายให้ฉัน แล้วเขาก็ยกมือมาลูบหัวฉันด้วยความเอ็นดู แบบที่เขาเคยชอบทำมาตลอด ฉันขยับตัวออกจากสัมผัสของเขา พี่พายุชะงักไปเล็กน้อย





              “ว่าไงคะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า แล้วนี่น้องบลูเบลล์จะรีบไปไหนคะ?” พี่พายุเอ่ยถามฉันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน สายตาเขายังคงจ้องมองมาที่ฉันด้วยความเป็นห่วง





           “ไม่เป็นไร พอดีเบลล์ต้องรีบกลับที่พักไป......โทรศัพท์เบลลลลลล์” ฉันรับมองหาโทรศัพท์มือถือทันที หล่นไปตรงไหนนะ! คนยิ่งรีบๆอยู่ด้วย





           “ใช่เครื่องนี้ไหมคะ? มันน่าจะหล่นกระแทกก้อนหิน” พายุโชว์โทรศัพท์มือถือเครื่องหรูที่สภาพค่อนข้างยับเยิน หน้าจอแตกมองดูโดยรวมแล้วน่าจะพัง ฮือออออ!! โทรศัพท์ฉ้านนนนนนนT^T





           ฉันรีบรับโทรศัพท์มาตรวจเช็คดู คงพังแล้วจริงๆ แล้วฉันจะโทรหาละตินยังไง? นี่ฉันก้าวขาข้างไหนออกจากบ้านหรอ? หรือวันนี้เป็นวันชงรวมเรื่องซวย ฉันได้แต่หงุดหงิดใจ





            “พี่ขอโทษนะคะ เดี๋ยวพี่พาไปซื้อเครื่องใหม่นะ” พายุบอกบลูเบลล์ด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด





            “ไม่เป็นค่ะ เบลล์ผิดเองงั้นเบลล์ไปก่อนนะคะ” ฉันบอกลาพี่พายุทันที แล้วหมุนตัวเพื่อกลับลงไปยังชายหาด แต่พี่พายุคว้าแขนฉันเอาไว้ทำให้ฉันต้องหันมามองหน้าเขาด้วยความสงสัย





              “น้องบลูเบลล์มากะใครคะ พักอยู่แล้วไหน?” ฉันเลิกคิ้วมองดูเขา





          “คือพี่ล่วงหน้ามาก่อนเพื่อนวันหนึ่งค่ะเลยยังงงๆ ไม่รู้จะไปไหน ไม่อยากอยู่ที่พักคนเดียว?”





            พี่พายุส่งสายตาละห้อยให้ฉัน เฮ้อ!!! ไม่อยากอยู่คนเดียวแล้วมาก่อนเพื่อ? ฉันได้แต่กลอกตาไปมา





         “เบลล์มากะเพื่อนค่ะ บ้านพักเราอยู่ถัดจากนี่ไป3 หลังแล้วเย็นนี้เราว่าจะไปผับแถวนี้กัน ถ้าไปก็เจอกันที่นู้นนะคะ”





             ฉันพูดเสร็จก็หันหลังเดินออกมาทันที มันนานมากแล้วนะ อะไรทำให้เรายังต้องวนมาเจอกัน โลกกลมจริงๆ ไม่ควรจะเหวี่ยงเขากลับมาให้เจอกันอีก ไม่ควร ไม่ควรเลยจริงๆ





               พายุได้แต่มองตามร่างเล็กๆ ที่กำลังก้าวเดินลงไปยังชายหาดอย่างไม่ละสายตา ความรู้สึกบางอย่างกำลังปะทุขึ้นมา กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ลอยมาแตะจมูก ผิวขาวเนียนนุ่ม หน้าอกที่ดูเกินตัว แค่มือเล็กๆ คู่นั้นสัมผัสโดนหน้าท้องก็รู้สึกดีเป็นบ้า อื้มมม~น้องบลูเบลล์ของเขาโตขึ้นมากจริงๆ

           จากเด็กหน้าตาจิ้มลิ้มให้วันวาน โตขึ้นมาเป็นสาวสวยน่ารักที่ใครได้เจอก็ต้องเผลอมองตามตกหลุมรักแม้แต่ตัวเขาเอง พายุยกยิ้มที่มุมปาก ดวงตาพราวระยับ หัวใจเต้นรัว ได้เจอกันสักทีนะน้องบลูเบลล์!! หาตัวอยากเอาเรื่อง!!

            ครั้งนี้เขาทำทุกอย่างเพื่อที่จะไม่ทำบลูเบลล์หลุดมืออีกเป็นครั้งที่สอง แค่ครั้งเดียวก็เกินพอ........









......................................................................





          เปิดตัวพี่พายุเขาเป็นใคร? สองคนนี้เคยมีเรื่องอะไรกันน? เรื่องอิน้องก็ยังไม่ได้เคลียร์ อิพี่แย่แล้ววว!!! กินมาม่าดีไหม? =_=”
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 810 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

510 ความคิดเห็น

  1. #498 numfonnanina234 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 09:27
    ไม่ดีค่ะไรท์!!!ไม่เอานะไม่ชอบกินมาม่า
    #498
    0
  2. #181 sunrisesomchao (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 22:38
    ไม่กินมาม่าคะ เอาแค่เบาๆๆๆสงสารติน
    #181
    0
  3. #77 firstzy93 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 11:56
    มีตัวละครมาเพิ่มละ น้องตามมาจะเป็นไงนะ
    #77
    0
  4. #76 chaichana01 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 10:57
    มาม่าไม่อร่อย
    #76
    0
  5. #74 PrimeBrb (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 05:13
    เรือพี่เรือน้องเริ่มมา5555
    #74
    0
  6. #73 cvin (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 23:59
    ไรท์ไป เอาแค่ให้ ติณติณ หึงพอกรุบกริบพอนะ ไม่เอาบ้านแตก สงสารน้อง ติณติณ
    #73
    0
  7. #72 Jinyoung_kai (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 23:01
    ยังไม่อยากกินมาม่านะ😆
    #72
    0
  8. #71 kwan23112537 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 23:01
    ได้กลิ่นนมาม่าโชยยยมาเลบย
    #71
    0