fic Fate Go: Please One more time!!

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 127
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    9 เม.ย. 62

"ทำไมตาบวมขนาดนั้นล่ะ? อดนอนดูเมะดึกอีกแล้วใช่ไหมเธอน่ะ..?"

"เปล่าสักหน่อยน่า!!"

ฉันหันไปทำหน้าบึ้งใส่เพื่อนร่วมคลาสวันนี้ ที่มักจะเจอกันบ่อยๆจนเริ่มสนิทกัน  เธอหัวเราะออกมาก่อนจะหันมาทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่ฉันพร้อมเอ่ยถาม

"งั้น... แฟนทิ้งเลยร้องไห้เหรอ?"

"เปล่าย่ะ! ฉันไม่สนใจคนจริงๆสักหน่อยแล้วฉันก็ไม่มีวันโดนเหล่าแฟนๆฉัน(ในเกม)ทิ้งด้วย.."

"อ้าว แล้วหล่อนไปทำอะไรมาถึงได้ตาบวมล่ะนั่น?"

"เหอะๆ... เมื่อคืนดันเลื่อนไปเจอโดตัวละครที่ชอบน่ะ... แถมตัวละครนั้นตายไปแล้วด้วยฉันเลยร้องไห้ไม่หยุดเลยล่ะ" 
ฉันทำหน้านิ่งใส่เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้าเหมือนจะหัวเราะฉันออกมา 

"แกเนี่ยน้า? ยังไม่เลิกร้องไห้กับตัวละครนั้นอีกเหรอ? ยังไงถ้าสร้างบทไหนสักบทมาอย่างแฟนฟิคเนี่ยเขาก็มีชีวิตอีกรอบได้ไม่ใช่หรือไง?"

เธอทำหน้าราวกับจะบอกว่า เรื่องที่ฉันร้องไห้น่ะมันเป็นเรื่องไร้สาระ นั่นทำให้ฉํนยิ่งหงุดหงิดขึ้นไปกว่าเดิมอีก

ก็รู้แล้วล่ะน่า.. แต่การที่เขาได้มีชีวิตอีกครั้งในเกมๆเดิมกับแฟนฟิคน่ะ! มันไม่เหมือนกันซะหน่อยนะ


"เฮ้อ... แล้วตัวละครตัวนั้นเนี่ยตัวไหนอีกล่ะ? ฉันล่ะเห็นตัวละครที่แกชอบแต่ละคนนี่จบไม่สวยซักคน นี่หล่อนเป็นตัวอัปมงคลหรือเปล่าเนี่ย?"

"ไม่ใช่สักหน่อย! จะบ้าหรือไงยะ?"  

"จ้าๆ แล้วตัวไหนล่ะ?"  เธอไหวไหล่ด้วยท่าทางเหนื่อยหน่ายใจกับการที่ต้องมาเถีงกับฉัน

"ก็ดอกเตอร์โรมันไง" 

"เดี๋ยวนะแก ไม่ใช่ว่าบทที่หมอนั่นตายน่ะมันฝ่านมาเป็นปีแล้วเหรอ?  แถมหมอนั่นก็ไม่ใช่เซอร์แวนต์หลักๆที่เราเล่นได้ด้วยไม่ใช่เหรอยะ?"  

"จิโอกะนี่แกเล่นเกมนี้จริงไหมเนี่ย? ดอกเตอร์น่ะเป็นคนดีสุดๆไปเลยนะยะ! แต่ก็นั่นแหละฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมพอเห็นทีไรก็อดร้องไห้ไม่ได้น่ะ.."  
"ก็ข้ามๆนั่นแหละย่ะ ฉันมันเป็นพวกขี้เกียจอ่านนี่นาปกติก็รอให้เล่นจบหมดก่อนแล้วย้อนอ่านทีหลังน่ะนะ"
"เธอนี่โหดร้ายชะมัด...."


"จ้าๆ... แล้วนั่นจะไปหาซื้อกู๊ดเฟทอันใหม่ไหมล่ะ?"  จิโอกะเอ่ยชวนฉันด้วยรอยยิ้ม ฉันยิ้มมุมปากออกมา ก่อนที่จะตอบเธอไป
"ได้อยู่แล้วย่ะ ไปกัน!"





"ฮ่า! กู๊ดของเต้อนี่ดีงามจังเลยน้าาาา ว่าแต่แกได้อะไรมั่งล่ะ? คุโรโนะ?"  จิโอกะเอ่ยถามฉันโดยที่มือทั้งสองข้างของเธอก็ถือสินค้าของอาเธอร์เต็มไปหมดโดยที่ราคารวมๆกันก็คงหลายหมื่นเยนอยู่...

"กู๊ดดอกเตอร์ไม่ค่อยมีอ่ะ.. ตอนนี้เลยซื้อของKNO(กิลแคสเตอร์)มาแทน" 
"อ๋อ แต่ของAUO(กิลอาเชอร์)ก็เยอะนี่นาทำไมแกไม่ซื้อมาล่ะ ฉันเห็นแกซื้อมาแค่ชุดนั่นน่ะ?"  จิโอกะเอ่ยถามขึ้นมาพลางชี้ไปทางเสื้อผ้าชุดหนึ่งที่ฉันสั่งซื้อมาจากร้านขายชุดคอสเพลย์โดยเฉพาะ แม้ฉันจะไม่ได้คอสเพลย์ก็ตามที...

"อืม.. มันเท่ดีก็เท่านั้นแหละ และฉันก็ชอบร่างKNOมากกว่าอ่ะนะ...."
"หื้ม... คนเดียวกันแท้ๆแต่เธอนี่แปลกจังเลยน้า?"

"ถ้าเธอว่าฉันแปลก งั้นเธอชอบคูแคสเตอร์เหมือนคูเบอร์เซิกเกอร์ไหมล่ะ? ฮะ?"

"อะฮะๆๆ... ไม่ล่ะ! เจ้าพวกนั้นนี่คนเดียวกันแต่นิสัยนี่คนละทางได้แบบแปลกๆจริงๆนะ"

"ก็นั่นไง ฉันถึงชอบกิลแคสมากกว่ากิลอาเชอร์น่ะ..."




      ในระหว่างที่เราทั้งสองกำลังเดินผ่านเขตก่อสร้างตึกเพื่อที่จะไปขึ้นรถไฟฟ้าอยู่นั้น  เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นมา

"กึก ชิ้ง!"

"กรี๊ด!!!"


ก่อนที่ฉํนจะรู้ตัว เสียงรอบข้างก็ดังอื้ออึงไปหมด ร่างกายเริ่มไม่รับรู้อะไรขึ้นมาเรื่อยๆ  ตาของฉันพร่ามัวจนแทบเดาไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

"คุโรโนะ!! ทำใจดีๆไว้นะ!! ใครก็ได้!เรียกรถพยาบาลที!!"
"แข็งใจไว้นะยัยบ้า!! อย่าหลับไปเด็ดขาดนะ!!"


   เสียงของจิโอกะดังก้องรอบตัวฉัน แต่เปลือกตาฉันนั้นกลับหนักอึ้งเกินกว่าจะฝืนต่อไปได้

ทุกสิ่งทุกอย่างนั้นเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนฉันนั้นไม่ทันตั้งตัว..


ฉัน..จะตายไปหรือเปล่านะ?  ไม่สิเจ็บขนาดนี้ก็คงไม่รอดหรอกนะ..


เอาล่ะ.. ถ้างั้น... ฉันควรทำยังไงต่อดีล่ะ?



เจ้า.....ปรารถนาที่จะมีชีวิตอีกหรือไม่?

อา.. ถ้าอะไรแปลกๆจังนะ ก็ต้องอยากอยู่แล้วสิ..

แต่ยังไงอาการขนาดนั้นต่อให้รอดก็คงพิการสินะ? งั้นก็ตายๆไปจะไม่ลำบากคนอื่นมากกว่าน่ะ...
งั้นเจ้ามีความปรารถนาอื่นบ้างหรือเปล่า?

เห... ความปรารถนาเหรอ?

พอถูกถามแบบนั้น ฉันก็ไม่อาจคิดคำตอบอะไรได้เลย.. เพราะชีวิตที่ผ่านมาน่ะ ฉันก็ได้ทำในหลายๆสิ่งที่ตัวเองอยากทำไปอย่างเต็มที่อยู่ตลอดเเล้ว.. ดังนั้นฉันก็ไม่มีความปรารถนาหรอก

อ้ะ จะว่าไป

ถ้าสามารถเเก้เนื้อเรื่องเฟทโกไม่ให้ดอกเตอร์โรมันตายได้ ก็คงจะดีนะ...

ว่าไปนั่น มันเป็นไปไม่ได้หรอกน่า

นั่นคือความปรารถนาของเจ้าสินะ? เอาล่ะ... งั้นจงหาทางทำให้มันเป็นจริงด้วยพลังของเจ้าล่ะ...

เอ้ะ? เดี๋ยว เดี๋ยวสิ... นั่นมันหมายความว่าไงน่ะ...?

ด้วยชีวิตครั้งที่สองนี้ จงใช้ความรู้ของเจ้าปกป้องอนาคตของมนุษยชาติ และทำให้ความปรารถนานั้นเป็นจริงเสีย



"โฟ"
"โฟ คิ้ว คิ้ว.."
"โฟ!"

"โฟ! โฟ!"


...นั่นมันเสียงอะไรน่ะ... ทำไมรู้สึกคุ้นๆจัง?

"คือว่า... ไม่มีตอนเช้าหรือกลางคืนก็จริง.. แต่ตื่นได้แล้วนะคะรุ่นพี่..."

เสียงของใครบางคนที่รู้สึกคุ้นหู ทำให้ฉันค่อยๆเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งนี้ขึ้นช้าๆ..
ภาพหญิงสาวผมสีม่วงอ่อนตรงหน้ากับดวงตาสีม่วงเบื้องหลังแว่นตานั้น  ฉันรู้จักมันเป็นอย่างดี...
"มาชู? "

"อ้ะ ค่ะ.. ว่าแต่คุณทราบชื่อฉันได้ไงกันคะ?..."

"......???"  ฉันได้แต่มองเธอด้วยความสับสน ว่าตอนนี้มันเป็นฝันหรือความจริงกันแน่..
แต่ถ้าฉันจำไม่ผิดล่ะก็... ฉันน่ะ.. ควรจะนอนอยู่ในโรงพยาบาลสิ... แต่ที่นี่มัน...


    ฉันหันมองรอบๆโถงทางเดิน ที่นี่มันถ้าฉันจำไม่ผิดคือด้านหน้าของประตูหน้าคาลเดียสินะ...
แต่เดี๋ยวสิ? เดี๋ยวนะ..มุมมองแบบนี้มันไม่มีในเกมซะหน่อย? แล้วนี่มัน..อะไรกันน่ะ!?

"อะแฮ่ม  แต่ยังไงก็เถอะ ขอถามอะไรสักหน่อยได้ไหมคะ รุ่นพี่ ถึงจะดูเหมือนว่ากำลังพักผ่อนอยู่ก็เถอะ แต่ว่าสาเหตุที่มานอนอยู่ตรงทางเดินมันก็เกินจินตนาการไปนิดนึงถ้าไม่ได้นอนเตียงแข็งๆ จะนอนไม่หลับอย่างนั้นเหรอคะ?"
บทพูดที่พังดูคุ้นเคยเหมือนกับบทพูดหนึ่งที่เธอเคยถามฉันตอนเริ่มเล่นเกมนี้นั้น... มันทำให้ฉันมั่นใจได้เลยล่ะว่านี่คือเกมเฟทโกจริงๆ...

แต่ทำไมล่ะ? ทำไมฉันที่น่าจะตายไปแล้วถึงอยู่ที่นี่ได้...

"...ง่วง...จังนะ"  ฉันยกมือของตนจับขมับของตัวเองและนวดมันเบาๆ ในระหว่างนั้นมาชูก็ยังคงพูดตามบทพูดของตัวเองไปเรื่อยๆ.. จนถึงตอนที่คนคนนั้นมา
เลฟ ไลนอล..

เขายังคงเดินเข้ามาแนะนำตัวตามปกติ ไม่ต่างจากบทพูดที่ฉันเคยอ่านผ่านมา...
แต่ นี่น่ะ.. ถ้าหากว่าฉันหยุดเขาตอนนี้ล่ะก็ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปหรือเปล่านะ...

"อืม.. คุโรโนะคุง..สินะ? ที่หน้าฉันมีอะไรติดอยู่งั้นเหรอ?"

"อะ... เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรแค่คิดอะไรไปหน่อย" ฉันตอบออกไปพร้อมกับหันไปเล่นกับโฟโดยที่ไม่ใส่ใจเรื่องที่ทั้งสองพูดมากนัก.. ก็นั่นน่ะมีเเต่เรื่องซ้ำๆเดิมๆไม่ใช่หรือไง?


"จะว่าไปการประชุมอธิบายของหัวหน้าก็ใกล้จะเริ่มแล้วสิ ก็รู้นะว่าเธอคงจะมึนๆอยู่แต่ช่วยทนและไปเข้าร่วมหน่อยแล้วกันนะ" เลฟยังคงพูดออกมาตามบทเดิม  ฉันจึงไม่ได้คัดค้านอะไรและยังคงเล่นไปตามบทของตัวเองเสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น..

โดยที่รู้ทั้งรู้ว่าจะโดนตบหน้าและไล่ออกมานั่นแหละ แต่เพราะแบบนั้นมันก็คุ้มค่ากว่าการที่ต้องไปตายล่ะนะ


"ยังไงฉันก็ต้องกลับไปแล้วล่ะค่ะ รุ่นพี่ไปก่อนนะคะ..."

มาชูเดินจากไปโดยที่มีโฟเหลืออยู่กับฉัน  ...จะว่าไปแล้วฉันก็พึ่งจะสังเกตล่ะนะว่าอวาร์ตาร์ผู้เล่นนี่เตี้ยกว่ามาชู.. แต่ปกติในโดจะวาดตัวโตกว่านี่นา?

แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ..

"ฉันปล่อยไปแบบนี้มันดีแล้วหรือเปล่านะ... โฟ?"

"ทั้งที่รู้อยู่แล้วแท้ๆแต่กลับให้ทุกคนตา--- เอ้ะ!"

"ครับเข้ามา----เอ๋!!? เธอเป็นใครล่ะเนี่ย!!? ที่นี่เป็นห้องว่างนะ นี่มันห้องโดดงานของผมนะ? มีประกาศไว้ก่อนเหรอว่าจะเข้ามาที่นี่น่ะ!!?"

ทั้งน้ำเสียงนั่น ท่าทางและบทพูดนั่นยังคงเหมือนเดิม.. ยังเหมือนเช่นเดิมทุกประการ...

เขา ยังมีชีวิตอยู่ .. ยังมีชีวิตอยู่ ตัวเป็นๆ..ตรงหน้าฉัน

"เอ้ะ!? ท-ทำไมเธอถึงร้องไห้ออกมาล่ะ!! เดี๋ยวสิ!!"

"ฮึก ดอกเตอร์!!"



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #1 Mikado_Kurage (@Mikado_Kurage) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 02:11
    ฉากนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในใจเสมอ....ด็อกเตอร์ ;A;
    #1
    0