Star Wars Fiction(s) by Arielqueen

ตอนที่ 8 : (Reylo) Pretty boy: The Last Jedi side story

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 394
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    9 ก.พ. 61




Pretty boy: the last Jedi side story

-before-

(Kylo ren x Rey)

inspired by pretty boy – M2M    








**แนะนำให้ฟังเพลงก่อนอ่านค่ะ เพื่ออรรถรส 5555555




I lie awake at night
See things in black and white
I’ve only got you inside my mind
You know you have made me blind

 

ฉันนอนไม่หลับในยามค่ำคืน

มองเห็นสิ่งต่างๆเป็นสีขาวและสีดำ

ฉันมีแต่เธอในความคิดของฉัน

เธอรู้ไหม เธอทำให้ฉันตาบอด

 

I lie awake and pray
That you will look my way
I have all this longing in my heart
I knew it right from the start

 

ฉันนอนลืมตาและภาวนา

ให้เธอมองมาที่ฉัน

ฉันมีความปรารถนานี้ในใจ

ฉันรู้สึกถึงมันมาตั้งแต่แรกแล้ว

 

 

Pretty boy, I love you
Like I never ever loved no one before you
Just tell me you love me too
My pretty, pretty boy
I need you, I do
Let me inside
, make me stay right beside you

 

ฉันรักเธอ เหมือนฉันไม่เคยรักใครมาก่อน

แค่บอกฉันว่าเธอก็รักฉันเหมือนกัน

ฉันต้องการเธอ จริงๆนะ

ให้ฉันได้เข้าไปอยู่ในใจเธอ และทำให้ฉันได้อยู่ข้างเธอที

 


And sometimes I think I hear you call
Right from my bedroom wall

 

และบางทีฉันคิดว่าฉันได้ยินเสียงเธอ

ดังออกมาจากผนังห้องนอนของฉัน

 

 

You stay a little while
And touch me with your smile
And what can I say to make you mine
To reach out for you in time

 

เธออยู่ที่นี่ซักพัก

และสัมผัสฉันด้วยรอยยิ้มของเธอ

ฉันจะต้องพูดอะไรนะ เพื่อที่จะทำให้เธอเป็นของฉัน

และเอื้อมมือคว้าตัวเธอได้ทันเวลา








เธอ .. คือคนที่ฝ่ายต่อต้านส่งมาเพื่อตามหาเจได ผู้เป็นตำนาน

 

เธอ .. คือคนที่นายพลเลอา ออร์กานาไว้ใจ และเป็นความหวังเดียวของท่าน

 



เรย์ จากแจคคู

 



เธอมาอยู่กับลุค สกายวอล์คเกอร์ บนดาวเคราะห์ลี้ลับห่างไกลผู้คนได้ระยะหนึ่งแล้ว ใช้เวลาตามตื๊ออยู่พักใหญ่ กว่าเขาจะยอมรับเธอเป็นลูกศิษย์ และปริปากบอกความลับต่างๆที่เขาเก็บมันเอาไว้คนเดียวมาตลอด ทั้งเรื่องของวิหารเจได เรื่องของกลุ่มพาดาวันที่ทรยศหักหลัง เรื่องที่ว่าทำไมนิกายเจไดจะต้องถึงกาลอวสาน


 

ตั้งแต่เกิดมา นี่คือครั้งแรกที่เรย์ได้ใช้ชีวิตเป็นหลักแหล่ง นอกจากในซากยานเก่าๆที่เธอเรียกมันว่าบ้านมาเป็นสิบๆปี แม้พวกแม่บ้านบนเกาะแห่งนี้จะไม่ค่อยถูกใจเธอนัก นั่นเพราะเธอชอบเผลอทำลายข้าวของ หรือทำให้พวกแม่บ้านมีงานเพิ่มขึ้นอยู่เสมอ การได้อยู่กับลุค การได้ฝึกฝนจิตใจ ทำให้เรย์รู้สึกสงบมากขึ้น แม้ว่าความอยากรู้เรื่องของพ่อแม่ของเธอจะยังไม่หายไปเสียทีเดียวก็ตามที

 


แต่ .. นอกจากลุค เธอยังมีใครอีกคน

 


คนที่ไม่รู้ทำไม ทั้งๆที่เป็นคนที่เธอเกลียดแสนเกลียด

 


อะไรบางอย่างเชื่อมเธอและเขาเข้าหากัน โดยที่เธอไม่ได้ร้องขอ


 

และเธอก็เห็นเขา ชายที่เธอเคยเรียกว่าฆาตกรชั่ว หรือไอ้ปีศาจ

 


ช่วงแรกๆเรย์ยอมรับ เธอทำใจไม่ได้จริงๆที่จะต้องเห็นการมีอยู่ของชายหนุ่มผู้สังหารฮาน โซโลที่เธอเคารพนับถือเหมือนบิดาบังเกิดเกล้า แต่เขาที่เธอเห็นตอนนี้ กับเมื่อตอนนั้นช่างแตกต่างกัน เขาช่างดูเจ็บปวด ไม่ใช่แค่จากบาดแผลทางกายที่เธอเป็นคนทำ แต่รวมไปถึงบาดแผลทางใจ เรย์สัมผัสได้ว่าการฆ่าฮาน โซโลนั้น ก็เหมือนกับการฆ่าเบน โซโล ให้ตายทั้งเป็นเช่นเดียวกัน


 

เรย์คิดว่าเธออาจจะเป็นบ้าไปแล้วก็ได้ แต่หลังจากเริ่มฝึกกับลุคไปได้เรื่อยๆ เธอเห็นเขาบ่อยขึ้น มากขึ้นและมากขึ้น เธอเริ่มที่จะเรียกเขาว่า เบนและเขาก็ไม่ได้มีท่าทีขัดข้องอะไร เขาดูเหมือนจะผ่อนคลายลง ทุกครั้งที่พลังประหลาดเชื่อมต่อจิตของเขาและเธอเข้าด้วยกัน

 


มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ไคโลบอกเธอเกี่ยวกับความจริงของเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวันนั้น วันที่เขาทำลายอารามเจไดเก่าแก่ และพยายามปลิดชีพลุค สกายวอล์คเกอร์ เรย์ปฏิเสธที่จะเชื่อ แต่ลึกๆในใจของเธอ เธอรู้ว่าเขาไม่ได้โกหก แต่กระนั้น เรย์ก็ยังไม่มีความกล้ามากพอที่จะพูดถึงเรื่องนี้กับมาสเตอร์ของตน เธอจึงเลือกที่จะเก็บมันเอาไว้ในส่วนลึกของจิตใจ

 

 


 

เวลากลางคืน เรย์มักจะนอนไม่ค่อยหลับเสมอ เพราะในหัวนั้นเอาแต่จินตนาการถึงภาพของใครบางคน ที่อยู่แห่งใดในกาแล็กซี่ก็ไม่สามารถรู้ได้ เธอชอบนอนมองเพดานว่างเปล่า คิดว่าตอนนี้เขาจะทำอะไรอยู่ คิดถึงภาพอากัปกิริยาต่างๆของเขา เขาจะคิดถึงเธอบ้างหรือเปล่า มันเหมือนกับมีความรู้สึกแปลกๆมวนอยู่ในท้องน้อยของเธอ ทุกครั้งที่คิดถึงเบน โซโลคนนั้น ริมฝีปากบางมักจะหลุดยิ้มเสมอ เรย์รู้ตัวดี แม้จะไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้กับใครก็ตาม เธอรู้ว่ามันไม่ปกติ มันพิเศษ และมันรุนแรง ถึงจะรู้อยู่แก่ใจว่าอีกฝ่ายเป็นศัตรู เป็นคนที่จะทำลายฝ่ายต่อต้านที่เธอรัก กระนั้นเรย์ก็ยังอดคิดไม่ได้

 


ถ้าเพียงเขาก็คิดเหมือนเธอ รู้สึกแปลกๆแบบนี้เหมือนกับเธอ

 

ภายใต้ใบหน้าเย็นชาไร้อารมณ์ แววตาไม่แสดงความรู้สึกใดๆนั่น เรย์กลับมองลึกลงไป ลึกลงไปอีก เธอเห็นเด็กชายธรรมดาๆคนหนึ่ง นั่งอยู่คนเดียวในความมืด เขาร้องไห้ เอื้อมมือหมายจะไขว่คว้าอะไรบางอย่าง แต่ก็คว้าได้เพียงอากาศว่างเปล่า แววตาตัดพ้อน้อยใจ และโหยหาใครสักคน

 



ทำให้ความคิดของเรย์ที่ว่าเขาเปลี่ยนไม่ได้ ค่อยๆหายไป

 

 

 

“เธอเหนื่อย” ไคโล เร็น นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานภายในห้องพักส่วนตัว ดูจากภายนอกคงเหมือนว่าเขากำลังคุยกับกำแพง แต่แท้ที่จริงแล้ว เขากำลังนั่งมองเรย์ ที่บัดนี้ยืนหอบหายใจถี่

 



“ฉันฝึกใช้ไม้นี่มาทั้งวัน ให้ฉันเหนื่อยบ้างสิ” เรย์ยังไม่หยุดหอบหายใจ สายตาจับจ้องไปยังคนที่กำลังนั่งมองเธออย่างพิจารณา

 



ไม่ใช่ครั้งแรกที่ไคโล เร็นนั่งดูเธอฝึกซ้อม หรืออยู่ๆก็ติดต่อมาเวลาเธอกำลังทำนั่นทำนี่ จริงอยู่ว่าลุค สกายวอล์คเกอร์ไม่รู้ไม่เห็นเรื่องนี้ แต่เธอก็รู้สึกเหมือนเป็นคนบ้า มันเหมือนกับเธอกำลังยืนคุยกับอากาศ หรือเพื่อนในจินตนาการ แต่คิดอีกที มันก็ดูพิเศษมากๆกับการที่มีเพียงเธอคนเดียว ที่รับรู้การมีอยู่ของเขา

 



“ถ้าเธออยู่กับฉัน เธอจะไม่ต้องฝึกเหนื่อยแบบนี้” และเขาก็เริ่มมันอีกครั้ง คำพูดคำจาหลอกล่อให้เธอเดินเข้าสู่ด้านมืด เรย์กรอกตาไปมา เธอกระดกขวดน้ำดื่มเพื่อดับกระหาย ก่อนจะลงมือตวัดไม้ไปมาอีกครั้ง แน่นอนว่าไคโล เร็นก็ยังนั่งอยู่ตรงนั้น ไม่หายไปไหน บางวันเขาก็โผล่มาแค่ตอนกลางคืน แต่บางวันเขาก็มาซะสามเวลาหลังอาหาร เป็นหนึ่งในผู้นำของปฐมภาคีแท้ๆ ไม่มีงานมีการทำหรือยังไงกันนะ

 



 

หลังเวลาอาหารเย็น เจไดมาสเตอร์ผู้สูงวัยก็ขอตัวเข้าไปนอนตั้งแต่หัวค่ำ ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติของเขา เรย์ที่ปกตินอนไม่ค่อยจะหลับอยู่แล้ว ออกมาเดินเล่นที่ริมหน้าผา คลื่นทะเลในยามค่ำคืนช่างสงบในวันที่ฝนไม่ตก เธอนั่งลงที่ริมผา หย่อนขาลง ก่อนจะสูดหายใจเข้าเต็มปอดพร้อมกับหลับตาพริ้มอย่างผ่อนคลาย

 




และเมื่อเรย์สัมผัสถึงคลื่นพลังงานแปลกๆ แทบจะไม่ต้องลืมตา เธอก็สัมผัสได้ว่าใครบางคนกำลังนั่งห้อยขาอยู่ข้างๆเธอ ตำแหน่งเดียวกับเธอ เรย์เดาว่าตอนนี้เขาก็คงจะนั่งห้อยขาอยู่บนเฟอร์นิเจอร์บางอย่างบนยานของพวกปฐมภาคี คงจะเป็นเตียงนอนของเขานั่นแหละ

 



“บรรยากาศที่นี่ดีมาก เบน นายจะต้องชอบ” เรย์ว่า และคำตอบที่ได้จากอีกฝ่ายก็คือความเงียบ ตามปกติ เรย์รู้ว่าไคโลไม่ใช่คนช่างพูด แต่เขาเป็นผู้ฟังที่ดีคนนึงเชียวล่ะ และแน่นอน เรย์คือผู้พูดที่ดี

 



“ฉันเคยฝันเห็นทะเล” เรย์พูดต่อ “นายเคยเห็นมันใช่ไหม ตอนเข้ามาในหัวฉันน่ะ” และภาพเมื่อวันวานก็ย้อนกลับเข้ามา เมื่อครั้งที่เขาจับเธอมา เมื่อตอนที่เขาใช้พลังแทรกแซงเข้าไปในความคิดเธอ เขาเห็นมัน เห็นทะเลสีฟ้าครามที่หญิงสาวข้างกายปรารถนาจะเห็นมาตลอด เพราะที่แจคคูนั้นเต็มไปด้วยทะเลทรายที่แห้งแล้ง ทะเลคือสิ่งตรงข้าม และสำหรับเธอมันช่างสวยงาม ในห้วงความคิดหนึ่งของไคโล เขาคิดว่าเขาอยากจะเป็นคนที่ได้พาเธอไปเห็นมันด้วยตาของเธอ

 


“ภาพในฝันเทียบไม่ได้เลยกับของจริง” เรย์เผยยิ้มออกมา รอยยิ้มสดใสนั่นทำให้จอมอัศวินแห่งเร็นถึงกับทำหน้าไม่ถูก เขาอยากจะเอื้อมมือไปสัมผัสเธอเหลือเกิน



 

“นายไม่ง่วงนอนเหรอ” เรย์หันมาถาม และไคโลก็ส่ายหน้าเล็กน้อยแทนคำตอบ “แต่ฉันง่วงแล้ว ฉันไปนอนแล้วดีกว่า” ว่าแล้วเรย์ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ไคโลสังเกตว่าร่างกายของเรย์สั่นเล็กน้อย คงเป็นเพราะลมทะเลตอนกลางคืนทำให้เธอรู้สึกหนาว

 


“ทำตัวเองให้อุ่นซะ” ไคโลกำชับ “เธอชอบลืมจุดไฟก่อนนอน” ชอบทำตัวให้น่าเป็นห่วง เพราะแบบนี้แหละ ไคโลถึงมีความรู้สึกไม่อยากปล่อยเธอเอาไว้คนเดียว อยากให้เธออยู่ข้างกาย เขาคงจะดูแลเธอและทำอะไรๆได้สะดวกกว่านี้

 



“นายแอบดูฉันตอนฉันหลับงั้นสิ” เรย์หรี่ตามองอย่างจับผิด “ก็ว่า แล้วนายก็ชอบพูดอะไรกับฉันตอนหลับด้วยใช่ไหม ฉันรู้นะ” หนังตาของไคโลกระตุก เขาไม่คิดว่าเธอจะรู้ตัว ให้ตายสิ


 

“พูดว่าอะไร” ไคโลยังคงทำหน้านิ่ง กลบเกลื่อนความกระดากอายที่แล่นพรวดขึ้นมาทั่วร่าง

 



“ไม่รู้ นายพูดเบาเกินไป วันหลังก็พูดดังๆสิ หรือไม่ก็ถ้ามีอะไรอยากบอกก็บอกกันตรงนี้นี่แหละ” เมื่อเรย์พูดจบ ไคโลก็ไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืดอีกต่อไป ราวกับระฆังช่วยชีวิต พลังที่เชื่อมต่อพวกเขาก็หยุดเชื่อมต่อไปโดยอัตโนมัติ

 



เพราะเธอเป็นแบบนี้นี่แหละ

 

ยิ่งเห็นเธอเป็นแบบนี้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งต้องการเธอมากเท่านั้น

 



 

หลังจากผ่านไปไม่กี่วัน ถึงแม้เรย์จะได้รับการฝึกฝนจากลุค แต่จนแล้วจนรอด พลังด้านมืดที่กล้าแกร่งก็ยังเพรียกหาเธอ เรย์คิดว่าเธอจะสามารถหาคำตอบที่เธอพยายามตามหามาทั้งชีวิตได้จากสถานที่ลี้ลับใต้ผืนเกาะ เธอกลัว เธอจมดิ่งเข้าสู่ความมืดมิด แต่กระนั้นเธอก็ไม่ได้คำตอบที่เธอต้องการ เรย์รู้สึกเหมือนตัวเองตกลงมาจากยอดเขาสูง ราวกับว่าทุกสิ่งมันผิดเพี้ยนบิดเบี้ยวไปหมด และทันทีที่เธอรู้สึกตัว เธอก็นั่งอยู่ในห้องพักของตน จุดไฟตรงกลางห้อง และในใจของเธอก็ร้องหาแต่เขา

 



ราวกับได้ยินเสียงเรียกร้องขอความช่วยเหลือ

 



ไคโล เร็น .. หรือที่เธอชินกับชื่อเบน ก็ปรากฎตัวตรงหน้าเธอ

 



“เธอร้องไห้” นี่คือประโยคแรกที่ไคโลทัก เขาไม่คิดมาก่อนว่าเขาจะเห็นเธอในสภาพนี้ นั่นทำให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของเขาบีบรัดอย่างน่าอึดอัด


 

“ฉันสับสนเบน สับสนไปหมด” เรย์สะอื้น น้ำตายังคงไหลอาบแก้มเนียน “ฉันคิดว่าฉันจะหาคำตอบได้จากที่นั่น แต่ฉันคิดผิด” เธอเว้นจังหวะไปเล็กน้อย “ฉันไม่เคยรู้สึกเดียวดายขนาดนี้มาก่อน” และนั่นคือความรู้สึกจริงจากใจของเรย์

 


“เธอไม่ได้อยู่คนเดียว” สายตาของไคโลประสานเข้ากับเธอ สายตาที่หนักแน่นพอๆกับคำพูดที่แน่นหนัก ราวกับเขากำลังโอบกอดเธอเอาไว้ผ่านประโยคนั้น

 


“นายก็เหมือนกัน” และเรย์ก็หมายความแบบนั้นจริงๆ เธอรู้ดี หากจะมีใครในกาแล็คซี่นี้ที่โดดเดี่ยวพอกันกับเธอ ก็คงจะเป็นชายคนนี้แน่ๆ คนที่เกิดมามีพร้อมทุกอย่าง แต่ก็เสียทุกอย่างไปเช่นกัน

 



“มันยังไม่สายเกินไป” เรย์รู้สึกถึงสายสัมพันธ์บางอย่าง ที่เชื่อมโยงเธอกับเขาเอาไว้ มันแน่นขึ้น แน่นขึ้น ราวกับจะไม่ให้เธอขัดขืน พันธนาการเธอเอาไว้กับเขา ไวเท่าความคิด ร่างบางค่อยๆยื่นมืออันสั่นเทาของเธอไปข้างหน้า ยื่นไปหาเขา

 


ไคโลมองการกระทำของเธอ และแทบจะในทันที เขาถอดถุงมือคู่เก่งที่ใส่ประจำออก เขาต้องการจะสัมผัสเธอด้วยทั้งหมดที่เขามี ไม่ใช่ผ่านถุงมือหรืออะไรก็ตาม เขายื่นมือออกไปเช่นกัน จนกระทั่งปลายนิ้วของพวกเขาสัมผัสกัน

 



สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับปุยนุ่น



 

แต่ความรู้สึกนั้นแข็งแกร่งราวกับหินผา

 



ความร้อนวาบแล่นไปตามร่างกายของเรย์ ผ่านทุกอณูของผิวกาย เธอเบิกตากว้าง น้ำตาที่หยุดไหลแล้วค่อยๆหยดลงมาอีกครั้ง กระนั้นเรย์ก็ยังมองไคโลไม่วางตา และปฏิกิริยาเดียวกันก็เกิดขึ้นกับเขา ไคโลก็สัมผัสถึงมัน การมีอยู่ การมีตัวตนในสายตาคนคนหนึ่ง สายตาของเธอ มองมาที่เขา เธอไม่ได้เพียงแค่มอง แต่เธอเห็นเขา ทั้งไคโล เร็น และเบน โซโลที่ยังมีตัวตนอยู่ที่ใดที่หนึ่งภายในตัวเขา

 




“ฉันจะต้องไปหานาย” เรย์พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่เพียงแค่นั้นก็ทำให้หัวใจคนฟังเต้นรัวและแรงราวกับจะหลุดออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 





เราต้องพบกัน เบน” สีหน้าจริงจัง แววตามั่นคงนั่น ทำให้ไคโลรู้ว่าเธอไม่ได้โกหก เขากัดริมฝีปากตนเองนิดๆ ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ

 




เขาเชื่อ .. เชื่อใจเธอ

 



เชื่อว่าเธอจะมาหาเขา

 



และเขาก็รอเธออยู่

 



รอเหมือนที่เคยรอมาตลอด

 

 

 

 

“ไม่!!!!!

 



 

และเพดานห้องพักของเรย์ก็ถล่มลงมา ด้วยฝีมือของเจ้าของเสียงตะโกนห้าม

 

ลุค สกายวอล์คเกอร์

 

และพลังของเขาและเธอก็ขาดออกจากกันในทันที

 

 

 

 

 

 

Writer’s talk

 

นี่เป็นเรื่องแรกของทริปเปิ้ลฟิคค่ะ The last Jedi side story คิด(มโน)โดยเราเอง ฮา

มีทั้งหมดสามเรื่องนะคะ เป็น One shot ทั้งหมด

เป็นเรื่องก่อนเจอกัน ระหว่างเจอกัน และหลังเจอกันของคุณพี่และคุณน้องค่ะ ฮือ ในเมื่อในตัวหนังไม่ได้ใส่ดีเทลมากนัก แฟนเกิร์ลอย่างเราจะลงรายละเอียด(มโน)เองค่ะ! การที่น้องจะไปหาพี่ได้นั้น มันก็แปลว่าต้องมีความผูกพันกันอยู่ไม่น้อยใช่ไหมล่ะคะ เป็นไปไม่ด้ายยยย ที่ทั้งคู่จะไม่เจอกันในช่วงเวลาอื่นๆ เพราะเรย์กล้าระบายความรู้สึกกับอิพี่ซะขนาดนั้น ก็ต้องมีความไว้ใจพอสมควรเลย เราคิดแบบนั้น เลยเอามาลองแต่งดูค่ะ

 

ที่เลือกเพลงนี้ เพราะเราชอบมาก ความหมายน่ารัก และอยากให้รีดเดอร์ทุกท่านอ่านแล้วได้รับกลิ่นอายของเพลงนี้ค่ะ หวานๆ ละมุน อิ่มเอม 555555 ไม่รู้จะอินกันมากน้อยแค่ไหนนะคะ เราเองก็แต่งไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ ;_____;

 

อ้อ! ขอสปอยล์ค่ะ อีกสองตอนเราวางพล็อตไว้แล้ว(แต่งเสร็จแล้วด้วย กร้าก) และเลือกเพลงไว้แล้วเช่นกันค่ะ แต่จะบอกว่าสามเรื่องนี้โทนของเรื่องไม่ซ้ำกันเลย ฮ่าๆ ไม่ซ้ำจริงๆนะคะ คนละแนวเลย แล้วแต่คนชอบเลยค่ะ แต่เชื่อมกันหมดนะคะ อิงจากไทมไลน์ใน TLJ เลยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

58 ความคิดเห็น

  1. #17 Skye1907 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:18
    โอ้มายเพตตี้ เพตตี้บอยย
    #17
    1
    • #17-1 arielqueenn(จากตอนที่ 8)
      9 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:35
      อ๊ายเลิ้ฟยู ไลค์อายยยย เนเว่อเอเว่อเลิ้ฟโนวันบีฟอยูวววว <3 <3
      #17-1
  2. #16 ฟ็อกซ์ทร็อต (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:17
    โหยยย ชอบบบบ มันน่ารักมาก >< พี่เบนผู้อยากได้น้องเรย์มาเคียงข้าง ฮอลลลล
    #16
    1
    • #16-1 arielqueenn(จากตอนที่ 8)
      8 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:22
      กรี้ดดดดดด กรี้ดล้านที ดีใจที่ชอบนะคะ >____<
      สารภาพว่าน้องก็อ่านฟิคคุณพี่ ชอบมากๆเหมือนกัน แง

      เขินเลย งื้อ ขอบคุณมากๆนะคะ >////< <3
      #16-1
  3. #15 ploymanoy1994 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:40
    กำไม้พายแน่นมากค่ะ
    #15
    1
    • #15-1 arielqueenn(จากตอนที่ 8)
      8 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:20
      กำด้วยคนค่ะ ช่วยกันแจวนะคะ :3
      #15-1
  4. #14 Anemone2526 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:43
    เกลียดพ่อตาลุค ถ้าไม่เข้ามาขวาง เขาต้องจูบกันแว้ว เกลียดๆๆๆๆ
    #14
    1
    • #14-1 arielqueenn(จากตอนที่ 8)
      8 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:20
      เนอะะะ อยากรู้จังถ้าคุณลุงแกไม่เข้ามาจะเกิดอะไรขึ้น วรั้ยยย
      #14-1
  5. #13 Ahappipy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:52
    รอติดตามนะค่าา
    #13
    1
    • #13-1 arielqueenn(จากตอนที่ 8)
      8 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:19
      ขอบคุณมากๆเลยค่าาาาาา XD
      #13-1
  6. #12 กิฟฟรุ้ตโตะ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:51
    กรี๊ดดดด ทำอะไรรร ทำอะไรค้าาาาาาา >___< อิพรี่โว้ยยยย พูดอะไรไม่เคลียร์ให้คนเขาคิดลึกกกกกก
    ภาษาสวยจังเลยค่ะ โฮรว นี่แหละที่ต้องการ เหมือนมาเติมเต็มส่วนที่หายไปของหนัง หวีดๆๆๆ
    #12
    1
    • #12-1 arielqueenn(จากตอนที่ 8)
      8 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:19
      ทำอะไรน้าาาาา คริคริ อิพี่คนสองแง่สองง่ามมม 5555
      ขอบคุณนะคะนุ้งกิ๊ฟฟฟ <3 <3 ดีใจที่ชอบค่าา >w<
      #12-1