Star Wars Fiction(s) by Arielqueen

ตอนที่ 13 : (Reylo) เธอ / Her

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 432
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    21 มี.ค. 61


เธอ (Her)

One Shot

(Kylo ren X Rey)

Inspired by เธอ – Cocktail

 

** อ่าน writer’s talk ด้วยนะคะ >_____<

 

** แนะนำให้ฟังเพลงขณะอ่านหรือก่อนอ่านนะคะ อิอิ










อยู่ไกลจนสุดสายตา ไม่อาจเห็นว่าเราใกล้กัน

และทุกครั้งหัวใจฉันยังคงไหวหวั่นกับความทรงจำ

นึกถึงครั้งแรกเราพบกัน

เธอและฉันไม่เคยต้องไกล

ในวันนี้ฉันต้องเผชิญความไหวสั่นอยู่ภายในใจ

กลัวการที่เราไกลกัน กลัวว่าใจจะเปลี่ยนผันไป

 

ฝนพรำ เปรียบเหมือนครั้งฉันพบเธอ

แววตาของเธอยังคงติดตรึงในใจไม่ลืม

รักเรา ยังไม่เก่าลงใช่ไหม

หรือกาลเวลาหมุนไป เปลี่ยนใจเธอเป็นอีกดวง

 

เธอ ... เธอยังคิดถึงฉันไหม

เมื่อสองเรานั้นยังคงห่างไกล เมื่อเวลาพาเราให้ไกลกัน

รู้บ้างไหม คนไกลยังคงหวั่นไหว

เมื่อเขามองดูภาพเธอทีไร น้ำตามันยังไหลออกมา

 

หยาดน้ำค้างในยามเช้า

กับลมหนาวจับใจ

สายลมโชยอ่อน พัดพาความรักฉันไป

ส่งถึงใจเธอที





         “ท่านผู้นำสูงสุด”

 

 

         “นายพลฮักซ์”

 

 

         “เธอคนนั้นเสียชีวิตแล้ว”

 

 

         ราวกับลมหายใจขาดห้วงไปชั่วขณะ ไคโลไม่เคยรู้สึกจุกภายในอกถึงเพียงนี้มาก่อน ความรู้สึกนี้มันช่างรุนแรง และมีอานุภาพยิ่งกว่าเมื่อครั้งที่เขาฆ่าบิดาบังเกิดเกล้าของตนเสียอีก

 

         “ยังไง ?

 

         ลำคอของไคโลแห้งผาก นานเกือบนาที กว่าที่เขาจะเค้นคำพูดนั้นออกมาได้ สมองของเขาขาวโพลน รู้สึกได้ถึงชีพจรที่เต้นช้าลง ข่าวการตายของเธอทิ่มแทงร่างกายของเขาเสียจนมันชา รู้สึกเหมือนถูกไลท์เซเบอร์นับพันเฉือนไปทั่วร่างภายในครั้งเดียว

 

         เธอป่วย และไม่ยอมบอกใครในฝ่ายต่อต้าน จนอาการทรุดหนักเกินที่จะรักษาได้”

 

         เขาไม่แปลกใจเลย เธอคนนั้นไม่เคยเปลี่ยน ช่างดื้อรั้น เอาแต่ใจ ไม่แปลกใจเลยที่จมูกของเธอจะรั้นออกปานนั้นตามลักษณะนิสัยของเจ้าตัว

 

         ไม่สนใจเลยสักนิดว่าคนที่ยังมีชีวิตอยู่จะรู้สึกเช่นไร

 

 

         “เธออยู่ที่ไหน”

 

         “ร่างของเธอถูกนำกลับไปฝังที่แจคคู ทันทีที่พวกเราเดินทางไปถึง พวกมันก็ได้ออกไปจากที่นั่นแล้ว”

 

         ตามปกติไคโล เร็นควรจะโกรธ อาละวาด และอาร์มิเทจ ฮักซ์ก็เตรียมที่จะเป็นเครื่องระบายอารมณ์โกรธของอีกฝ่ายเอาไว้แล้ว หากแต่ไม่ ผู้นำสูงสุดคนใหม่ของปฐมภาคีนั่งนิ่ง ร่างกายไม่ขยับเขยื้อน แววตาของเขาว่างเปล่า แม้สายตานั่นจะจับจ้องมายังฮักซ์ แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกเหมือนไคโลนั่งอยู่ตรงนี้

 

         “จะให้เราตามต่อยังไงดี”

 

         เมื่ออีกฝ่ายไม่ตอบโต้ และนั่นทำให้ขนในร่างกายของฮักซ์ลุกชันขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ เขาจึงเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาอีกครั้ง ไคโล เร็นในเวลานี้น่ากลัวยิ่งกว่าเวลาโกรธเสียอีก

 

         น่ากลัวกว่า .. และน่าเห็นใจกว่าที่ผ่านมา

 

 

 

         “ทำตามหน้าที่ของเจ้าต่อไป”

 

 

 

 

-------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

         ฟอร์ซบอนด์

 

         จักรวาลนี้เต็มไปด้วยเรื่องแปลกประหลาดน่าพิศวงมากมาย แต่ไคโลเองก็ไม่เคยนึกฝันมาก่อนว่าตัวเองจะได้ประสบพบเจอ มันเป็นรูปพลังงานประหลาด เมื่อโอบล้อมร่างกายของเขาเอาไว้คราใด ตรงหน้าของเขาจะปรากฏใบหน้าจิ้มลิ้มที่คุ้นตา

 

         แต่หลังจากนี้มันจะไม่มีอีกต่อไปแล้ว

 

         ไคโลถูกพร่ำสอนให้ตัดเยื่อใยสายสัมพันธ์ ความผูกพันต่าง ๆ ที่มนุษย์พึงจะมีในใจ เขาเองก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ และได้อย่างไร สายใยระหว่างเขาและเธอผูกติดพวกเขาเอาไว้แน่น เขามีความรู้สึกพิเศษให้กับเธอ ใช่ สิ่งนั้นเขารู้ดี และเธอเองก็รู้เช่นกัน ไคโลเคยคิดว่าเธอก็รู้สึกแบบเดียวกันกับเขา

 

         อย่ากลัวไปเลย ฉันก็สัมผัสถึงมันเหมือนกัน

 

         เริ่มจะสงสัยเสียแล้วว่ามันจริงแน่หรือ

 

         หากสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับเธอเป็นเรื่องจริง

 

         เหตุใดเธอจึงจากเขาไป ทิ้งให้เขาต้องรับทุกข์ทรมานถึงเพียงนี้

 

 

         ไคโลเคยได้ยินว่าครั้งสุดท้ายมักไม่มีสัญญาณเตือน เขาไม่เคยรู้ซึ้งหรือเข้าใจมันจนกระทั่งได้เจอกับตัวเองแบบนี้เลย

 

 

-------------------------------------------------------------------

 

 

 

         เวลาผ่านไปแรมปี

 

         ไม่มีแม้ห้วงขณะจิตใดที่ไคโลจะไม่คิดถึงเธอ

 

         หน้าที่ของผู้นำปฐมภาคีนั้น เขาทำมันอย่างดีไม่มีขาดตกบกพร่อง แม้จะไม่ได้เป็นที่รักของเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชามากนัก (และเขาก็ไม่เคยเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว) แต่ภารกิจการไล่กวาดล้างเหล่าฝ่ายต่อต้านและผู้สนับสนุนก็ดำเนินมาเรื่อย และยังไม่มีวี่แววว่าจะจบลงในเร็ววัน

 



 

         “ฝ่ายต่อต้านอันน่าขยะแขยง ยั้วะเยี้ยะไปทั่วกาแล็คซี่ราวกับแมลงสาบก็ไม่ปาน”

 

         เสียงของนายพลอาร์มิเทจ ฮักซ์เรียกสติของไคโลให้กลับมาโฟกัสกับเหตุการณ์ตรงหน้า ขณะนี้เขาและบรรดานายพลและกัปตันแห่งปฐมภาคีกำลังหารือกันเกี่ยวกับทิศทางการเดินหน้าต่อของภารกิจนี้ พวกเขาไม่ได้ประชุมกันบ่อยนัก แต่ทุกครั้งที่มีการประชุม ทุกคนมักจะมีเรื่องมาเสนอเสมอ นั่นทำให้การประชุมค่อนข้างยาวนาน

 

         “โครงการสตรอมทรูปเปอร์ของฉันมีทหารมากขึ้นเรื่อย ๆ” เสียงนั่นเป็นของกัปตันฟาสมา หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียว ณ ที่ประชุม “และพวกเขาได้รับการฝึกที่ซึ่งฉันมั่นใจว่ามีประสิทธิภาพมากกว่าสตรอมทรูปเปอร์รุ่นก่อน”

 

         ฟาสมาเป็นหัวหน้าฝ่ายทรัพยากรมนุษย์ เธอคือหัวหน้า และผู้บังคับบัญชาสตรอมทรูปเปอร์ทุกคน ทั้งที่สมัครใจ และถูกนำตัวมาจากดาวที่แร้นแค้นหรือกำลังจะระเบิด

 

         “บางทีท่านอาจจะควรไปตรวจดูทหารของท่านด้วยตนเองนะ ท่านผู้นำสูงสุด” นายพลท่านหนึ่งเอ่ย “เพื่อดูว่าพวกเขาพร้อมมากแค่ไหน เราไม่อยากให้เกิดการทรยศเหมือนอย่างกรณี FN-2487 อีก”

 

         เหตุการณ์ของนายทหารผู้ทรยศอย่าง FN-2487 เป็นที่โจษจันไปทั่วปฐมภาค หรือถ้าพูดให้ถูกทั่วทั้งกาแล็คซี่ นับว่าเป็นความเสื่อมเสียครั้งใหญ่ที่สุดสำหรับพวกเขา และไม่มีใครอยากให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้นอีก

 

 

         ไคโลไม่พูดอะไร แต่นั่นก็เปรียบเสมือนคำตอบตกลงของเขา

 

 



 

 

         “จริง ๆ แล้วไม่ต้องถึงมือพวกท่านก็ได้ ฉันมั่นใจว่าทหารพวกนี้ไม่มีวันทรยศพวกเรา”

 

         ทันทีที่การประชุมสิ้นสุดลง ฟาสมาก็เป็นผู้พาไคโล รวมไปถึงนายพลฮักซ์ ไปยังบริเวณพักอาศัยและฝึกฝนของเหล่าสตรอมทรูปเปอร์

 

         “ท่านผู้นำมีพลังแกร่งกล้า” ฮักซ์ว่า “ฟอร์ซของเขาสัมผัสได้หากใครคิดตุกติก”

 

         ไคโลต้องยอมรับ หลัง ๆ มานี้นายพลอาร์มิเทจ ฮักซ์ยอมอ่อนให้เขามากกว่าเก่า อาจเพราะเดี๋ยวนี้เขาไม่ใช่ไคโลจอมอาละวาดอีกต่อไป ฮักซ์ไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำ เขารู้จักไคโลดี และเพราะแบบนั้นเขาจึงทำทุกอย่างเพื่อที่จะให้ไคโลรู้สึกสบายใจมากที่สุด

 

 

         เขาเข้าใจดี ความรู้สึกสูญเสียคนอันเป็นที่รัก

 

 





         “ทหาร อยู่ในความสงบ”

 

         ดูเหมือนว่าเวลานี้จะเป็นเวลาพัก นอกเวลาฝึกของโครงการสตรอมทรูปเปอร์ เหล่าผู้นำทั้งสามยืนอยู่บริเวณบนสะพานสายหลัก ทอดสายตาเรียบเฉยมองลงไปยังเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชา แค่เพียงพลทหารได้ยินเสียงอันทรงพลังหากแต่แข็งแกร่งของฟาสมา ทุกคนต่างกุลีกุจรลุกขึ้นยืน หยุดกิจกรรมทุกอย่าง และเงียบเสียงลงในทันที

 

         ต้องยอมรับว่าทหารของปฐมภาคีนั้นมีระเบียบกว่าเหล่าทหารฝ่ายต่อต้าน

 

         ทั่วทั้งอาณาบริเวณเงียบสงัด ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงหายใจถึงแม้ว่าเหล่าสตรอมทรูปเปอร์จะไม่ได้ใส่หมวก ทุกคนในที่นี้คิดเป็นอย่างเดียวกัน พวกเขากลัวไคโล กลัวและยำเกรงพลังอันเหลือล้นนั่น และแน่นอน ไคโลสัมผัสถึงมันได้ตั้งแต่แรก

 

         แต่เขาก็ชินเสียแล้วกับการเป็นที่หวาดกลัว

 

         ไม่รอช้า ไคโลใช้พลังของตนสอดแทรกไปตามสตรอมทรูปเปอร์ทีละคน ไม่จำเป็นต้องใช้เวลานาน แม้จำนวนคนจะค่อนข้างเยอะ แต่ไม่มีทางที่ผู้ใดที่คิดการกบฎหรือเล่นตุกติกจะเล็ดรอดผ่านพลังของเขา

 

         ใช้เวลาเพียงสิบนาที จิตและพลังอันเป็นหนึ่งเดียวกันของชายหนุ่มก็ได้มาถึงทหารกลุ่มสุดท้ายที่ยืนอยู่บริเวณประตูทางออก สายตาของไคโลจ้องมองไปยังทหารสี่ห้านายที่ยืนแน่นิ่ง สัมผัสความกลัวได้จากพวกมันทุกคน

 

 

         นอกจาก

 

 

         คิ้วหนาของไคโลขมวดเข้าหากัน ริมฝีปากหนาเม้มเหยียดเป็นเส้นตรงพร้อมทั้งกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้สึกตัว ขนทุกอณูบนร่างกายลุกชันขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

 

         และสัมผัสเปียกชื้นบริเวณรอบดวงตา

 


 

         “เร็น ?

 


         ผู้ที่จับสังเกตได้คือฮักซ์ เขาตัดสินใจเรียกอีกฝ่ายด้วยชื่อแทนยศตำแหน่ง ร่างกายของไคโลสั่นไหวอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มือทั้งสองข้างกำแน่นจนถุงมือที่เขาใส่อยู่ยับยู่ยี่ แววตาแข็งกร้าวไร้อารมณ์บัดนี้เอ่อล้นไปด้วยสายธารแห่งความรู้สึก ซึ่งเขาไม่ได้เห็นมันจากไคโลมานานมากแล้ว

 

         ไคโลไม่ตอบรับ เขาเดินลงจากบริเวณที่ยืนอยู่ สายตายังคงจับจ้องไปยังพลทหารภายใต้หน้ากากคนนั้น อีกฝ่ายที่ดูเหมือนจะรู้สึกได้ว่าผู้นำสูงสุดแห่งปฐมภาคีเล็งเป้าหมายมาที่ตน และนั่นมันน่ากลัวเอามาก ๆ

 

         พลัน ฝีเท้าสม่ำเสมอของเขาก็หยุดลงตรงหน้าอีกฝ่าย

 

         ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากไคโล เขาจ้องมองพลทหารคนนั้นผ่านหน้ากากสตรอมทรูปเปอร์ แม้จะไม่เห็นดวงตาอีกฝ่าย แต่ไคโลรู้ว่าคนในชุดนั้นกำลังจ้องมองมาที่เขาเช่นเดียวกัน

 

 

         “รหัสประจำตัว”

 

         นิ่งอยู่เสียนาน กว่าไคโลจะยอมปริปากพูดอะไรออกมา เขาพึ่งเริ่มสังเกตไปรอบ ๆ ก่อนจะพบว่าสายตาของทุกคนที่นี่จับจ้องมาที่เขาและนายทหารคนนี้ เริ่มมีเสียงซุบซิบเกิดขึ้นเล็กน้อย ทุกคนต่างคิดว่าเขาจะต้องมาจัดการคนคนนี้เพราะคิดกบฏ

 

         RY-2541

 


         RY?

 


         “ถอดมันออก”


 

         ประโยคคำสั่งที่น้ำเสียงของผู้พูดเต็มไปด้วยความร้อนรน ไคโลกลืนน้ำลายอีกครั้ง เขาไม่รู้ว่าตัวเองคาดหวังอะไรจากคนที่อยู่ภายใต้หน้ากาก หากแต่เขาต้องการจะเห็นมันกับตาตัวเอง เห็นว่าเขาคิดไปเอง และฝันลม ๆ แล้ง ๆ

 

         เมื่อได้รับคำสั่งจากผู้นำ มีหรือสตรอมทรูปเปอร์จะกล้าขัดขืน นายทหารกลั้นใจเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ถอดหมวกของตนเองออก และถือมันเอาไว้ข้างตัว

 

         ใบหน้าอันแสนคุ้นเคยปรากฏสู่สายตาของไคโล ผิวขาวนวลเนียลที่เขาเคยได้สัมผัสมันเพียงผิวเผินแต่สัมผัสนั่นติดตรึงอยู่บนผิวกายของเขามาเสมอ ผมสีเข้มที่เคยไว้เป็นทรงจุกสามจุกแสนประหลาด บัดนี้มันสั้นกว่าเดิมเล็กน้อยและถูกปล่อยตรง ดวงหน้าหวานดูเหมือนจะเป็นสิ่งเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยน โดยเฉพาะดวงตาคู่เดิมที่เขาชอบ หากแต่บัดนี้แววตาที่เธอมองเขากลับเป็นแววตาเดิมเมื่อตอนพบกันในป่า มันเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ราวกับลูกนกตัวน้อย ๆ ที่อยู่ในกำมือของราชสีห์

 

 


         “เรย์”

 


         เสียงทุ้มเรียกชื่อของเธอ ชื่อที่เขาไม่ได้เรียกมานานและโหยหาถึงมันเหลือเกิน แต่อีกฝ่ายไม่ขานรับ ไม่มีสีหน้าแสดงความดีใจที่ได้พบเขา ว่ากันตามจริงแล้ว เธอทำหน้าเหมือนไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ และที่แย่ที่สุดคือ เธอเหมือนจะไม่รู้จักเขามาก่อน

 


         RY-2541 ค่ะ ท่านผู้นำสูงสุด”

 


         เสียงที่คุ้นหูตอบกลับมา แก้ไขชื่อของตนที่เขาเรียกผิด สำเนียงอังกฤษของเธอก็ยังคงเป็นแบบเดิมไม่เปลี่ยนแปลง สิ่งที่เปลี่ยนไปก็คงจะมีเพียงจิตใจข้างในของคนตรงหน้า และเท่านี้ก็ชัดเจน

 


         เธอจำมันไม่ได้ เรื่องราวทั้งหมดระหว่างเขาและเธอ


 

         ไคโลสาบาน เขาอยากดึงตัวเธอเข้ามาแนบชิด กอดเธอให้แน่นที่สุดที่เขาจะทำได้ บอกเธอว่าเขาทรมาณมากเพียงใดตอนที่เธอไม่อยู่ แต่สิ่งที่เขาทำได้มีเพียงจิกนิ้วลงบนชุดสีดำประจำตำแหน่งของตนเท่านั้น

 

         ราวกับระฆังช่วยชีวิตให้เธอหลุดพ้นจากสถานการณ์อันแสนน่าอึดอัดใจนี้ เสียงประกาศหมดเวลาพักของสตรอมทรูปเปอร์ดังขึ้น และทหารทุกคนต้องฟังและทำตามเสียงนั่นอย่างไม่มีเงื่อนไข ทุกคนทยอยลุกออกจากโต๊ะ และพากันเดินออกจากห้อง


 

         หญิงสาวก็เช่นกัน

 


         โดยที่เขาไม่รู้ตัว ไคโลเอื้อมมือไปจับมือเล็กนั่นเอาไว้แน่น นั่นทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว ใจนึงก็อยากจะสลัดเขาออกเพื่อให้หลุดจากการกอบกุมนั่น แต่อีกใจก็กลัวว่าเขาจะใช้พลังอันแสนน่ากลัวบีบคอเธอจนตายเสียก่อน

 

         “จำไม่ได้จริง ๆ เหรอ”

 

         เสียงของไคโลเจือไปด้วยความผิดหวังและเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิด แววตาอ่อนแอเว้าวอนราวกับลูกหมาตัวน้อยส่งมาหาเธอ แต่กระนั้นเธอก็ยังไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูดอยู่ดี เธอไม่รู้ว่าเขาพูดถึงอะไร หรือแม้แต่เขามาจับมือเธอเอาไว้ทำไม

 

         “เราเคยรู้จักกันมาก่อนเหรอคะ”

 

         เธอถาม และนั่นไม่ใช่ประโยคคำถามที่บ่งบอกว่าเธอรู้สึกคุ้นเคยกับเขา หากแต่เป็นประโยคคำถามที่เต็มไปด้วยความงุนงง ไม่มีวี่แววที่เธอจะนึกอะไรออก

 

         “เธอ”

 

         หญิงสาวไม่พูดอะไรต่อ ไม่แม้แต่อยากจะรอฟังสิ่งที่เขากำลังจะพูดต่อไป หน้าที่ของเธอคือการฝึกฝนและทำภารกิจที่ได้รับมอบหมาย และมันเป็นแบบนั้นมาตลอด เพราะฉะนั้นเธอจะไปฝึกยิงบลาสเตอร์สายและถูกทำโทษเพราะชายคนหน้าที่ทำท่าทางแปลก ๆ ใส่ไม่ได้เด็ดขาด

 

         เธอโค้งตัวลงเป็นการขอตัว และใช้โอกาสนั้นสะบัดมือออกเพื่อให้หลุดจากพันธนาการของเขา ไคโลที่ยังคงนิ่งอึ้ง จับต้นชนปลายไม่ถูก ได้แต่มองการกระทำนั่น และภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือแผ่นหลังของเธอที่ใส่หมวกสตรอมทรูปเปอร์เป็นที่เรียบร้อย และภาพนั้นค่อย ๆ เล็กลงจนหายลับตาไป

 

 

-------------------------------------------------------------------

 

 

         “เราได้ตัว RY-2541 มาจากดาวที่กำลังจะระเบิด และเธออยู่ในโครงการสตรอมทรูปเปอร์มานานหลายปีแล้ว ก่อนที่เธอคนนั้นจะจากไปเสียอีก”

 

         ทันทีที่กลับมาถึงห้องส่วนตัว ผู้นำสูงสุดแห่งปฐมภาคีแทบจะทรุดตัวลงบนพื้นอย่างหมดสภาพ ดวงตาทั้งสองข้างของเขาปรากฏสีแดงอยู่บริเวณโดยรอบ รู้สึกได้ถึงหยาดน้ำอุ่น ๆ ที่แม้เขาจะพยายามกลั้นมันเอาไว้เพียงใด ท้ายที่สุดก็ไม่สามารถขัดขืนได้

 

         คนที่เห็นสภาพนี้มีเพียงฮักซ์ ผู้ซึ่งเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างและรู้ได้ในทันทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น เขารีบไปหาเรื่องราวของ RY-2541 เท่าที่มีในฐานข้อมูลและนำมารายงานไคโล

 

         “นี่มันเรื่องอะไร”

 

         แม้จะพยายามปรับเสียงพูดให้ฟังดูปกติเพียงใด แต่ผู้ฟังก็รู้ได้อยู่ดีว่าเขาเจ็บปวดแค่ไหน แต่ฮักซ์ก็เลือกที่จะไม่สนใจในจุดนั้น พยายามทำให้ทุกอย่างปกติที่สุด

 

         “ตอบไม่ได้เหมือนกัน ท่านผู้นำสูงสุด ท่านอาจจะเป็นคนเดียวที่จะสามารถหาคำตอบให้กับเรื่องนี้”

 

         ซึ่งวิธีการหาคำตอบที่ว่าก็คือการใช้พลังอันแกร่งกล้าของเขา แม้ไคโลจะเคยใช้พลังในการแทรกแทรงเข้าไปในจิตของผู้อื่น แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป สิ่งที่ไคโลจะจะต้องค้นหาอาจจะย้อนกลับไปไกลกว่านั้น

 


         ไกลแสนไกล ... ไกลจนถึงอดีตชาติของเธอ


 

         ไคโลไม่ใช่คนโง่ เขารู้ดีว่านั่นคือสิ่งเดียวที่เขาจะทำได้ และหาเฉลยให้กับเรื่องราวอันน่าประหลาดนี่ จริงอยู่ การได้เห็นใบหน้าของเธอ ร่างกายของเธอ ได้ยินเสียงของเธออีกครั้งมันทำให้ไคโลรู้สึกดีอย่างที่ไม่ได้รู้สึกมาแสนนาน

 


         แต่มันจะมีประโยชน์อะไร หากเธอจำเรื่องของเขาไม่ได้เลยล่ะ


 

         ตอนนี้ก็เหมือนกับว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่เรย์ที่เขาเคยรู้จัก เป็นเพียงหญิงสาวที่มีลักษณะเหมือนกับเธอทุกอย่างเท่านั้น

 



         แต่ไม่ ... อะไรบางอย่างบอกเขาว่าเธอคนนี้คือเธอคนเดียวกับที่เคยทำให้เขาหวั่นไหว และทำให้เขารู้สึกมากมายถึงเพียงนี้

 



         และเขาต้องการจะพิสูจน์มัน

 


 

 

         “เธอ”

 

 

 

 

 

 

 

 

Writer’s talk

 

ฮาโหลชาวเรย์โลลลลล คิดถึงกันม้ายยยยย ในที่สุดก็เข็นฟิคออกมาได้ แง๊

ก่อนหน้านี้หายไปนานเลย ขอโทษนะคะ อิอิ จริง ๆ ที่หายไปเพราะเราพยายามคิดพล็อตที่มันพอจะเขียนได้ แบบช่วงนี้ตื๊อจริง คิดพล็อตไม่ค่อยออกเลยค่ะ ฮือ

 

ก็เรื่องนี้เราได้แรงบันดาลใจมาจากเพลง เธอ ของวง Cocktail นะคะ ถ้าใครเคยได้ดู MV ก็น่าจะพอเดาเรื่องออก ฮา แต่ชอบไอเดียมากเลยค่ะ จริงๆอยากจะแต่งต่อ หรืออาจจะทำเป็นเรื่องยาวเลยล่ะ เพราะจริงๆคิดไว้แล้วค่ะว่าเรย์คนนี้คือใคร และอิพี่จะทำยังไงให้น้องจำอิพี่ได้ น่าสนใจค่ะ แต่ติดตรงที่เราเป็นคนไม่กล้าเขียนฟิคยาว กลัวเขียนไม่จบจริงๆค่ะ ฮือออ เพราะฉะนั้นถ้าใครชอบก็รบกวนบอกกันหน่อยนะคะ ถ้ามีรีดเดอร์อยากอ่านแนวนี้กันเยอะๆเราจะได้มีแรงปั่น แฮร่

 

ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอดเลยนะคะ <3

 

#reyloarielquenn  << มีแท็คแล้วน้า มาหวีด เสนอไอเดีย หรืออะไรได้เลย อิอิ

@itsmimiexarq หรือจะมาที่ทวิตเตอร์ก็ได้ จะอัพฟิคอะไรยังไงจะบอกในนั้นก่อนเลยค่า

 

เจอกันเรื่องต่อไปนะคะ >____<

 

ชอบไม่ชอบบอกได้น้า <3




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

58 ความคิดเห็น

  1. #41 กิฟฟรุ้ตโตะ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 15:06
    แว๊ก เพิ่งมาอ่าน จำได้ลางๆ ว่าเห็นลงช่วงสอบเลยเฟบเก็บไว้ โอเคร มาอ่านละ
    หูยยยยย มีความอดีตชาติ (เอ๊ะ หรือจะไม่ใช่นะ) แต่ต้องใช่สิ หรือจะวนลูปนะ หรือมาจากโลกคู่ขนาน อะไรยังไง5555
    ชอบคอนเซปอะ เขียนต่อนะ เขียนต่อออ ตอนอ่านๆ แอบเห็นความไคลักซ์ในเรื่องด้วย อู้ย งานดี๊ จะมีสปินซัมติงสองคนนี้มะ /เดี๋ยว ตัวเนื้อเรื่องหลักยังไม่ได้เขียนเลย5555 แต่จบปลายเปิดแบบนี้ก็ชอบนะ ยังไงก็ได้ <3
    #41
    0
  2. #40 ฟ็อกซ์ทร็อต (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 10:09
    โฮกกกกกกก อยากอ่านนนนค่าาาาา //ชูป้ายไฟ
    ไม่ต้องยาวมากก็ได้ ขอสักสองสามตอนก็ยังดี จะได้รู่ว่าRY กะหนูเรย์เกี่ยวกันยังไงกันแน่ เปิดตอนมานี่ช็อคมาก เรย์ตาย ม่ายยยยยยยย
    ส่งสารพี่เบนT T แต่ก็แอบมีความเรือไคลักซ์เบาๆ ฮอลลลลลลล
    ชอบแนวคิดแบบนี้มากเลยค่ะ น่าสน อยากอ่านต่อแล้วววว
    #40
    0
  3. #39 Hoshiko (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 13:58
    อยากอ่านต่อเลยค่ะไรท์ ลุ้นค่ะ
    #39
    0
  4. #38 Hoshiko (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 13:58
    อยากอ่านต่อเลยค่ะไรท์ ลุ้นค่ะ
    #38
    0
  5. #37 mew (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 10:59
    เธออออออ เฮ้อออ เห้อออ เห่อออ ร้องตามเพลงทำไม xD

    อ่านแล้วรู้สึกอินไปกับไคโลเลยค่ะ ไรต์เขียนดีจัง ไม่ห้วนไปแต่ก็ไม่เยินเย่อไป ชอบมาก!

    รู้สึกสงสารอิพี่ ได้เจอน้องแล้วแต่น้องจำพี่ไม่ได้ T^T

    อยากจะอ่านต่ออีกค่ะ จะรอนะคะ ตามมาจากทวิต อิอิ
    #37
    0
  6. #36 janyanis (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 08:32
    ขอต่ออีกหน่อยได้มั้ยคะ ไรท์ อยากรู้ว่าเธอเป็นใคร
    #36
    0
  7. #35 Ahappipy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 08:29
    ต่อเป็น2ตอนจบก็ได้นะคะไร้ท์
    #35
    0
  8. #34 moriartyila (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 08:06
    เธอคือใครรรร เธอมายังไงงงง ๆๆ. ต่อไปๆๆลุ้นๆๆ
    #34
    0