ตอนที่ 2 : 2 - New Friend

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 94
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    9 พ.ค. 62

           
เวลาเที่ยงครึ่งที่ไฮสคูล เฮอร์ไมโอนี่กินข้าวเป็นพิเศษเพราะเธอมีนัดกับห้องสมุด อีกไม่นานอาจารย์จะสอบเก็บคะแนนแล้ว เธอจะมัวนิ่งนอนใจอยู่ไม่ได้

"ฉันไปก่อนนะ" เด็กสาวลุกขึ้นจากเก้าอี้ในขณะที่เพื่อนทั้งสองกำลังก้มหน้าก้มตากิน

"โอเค อย่าเข้าเรียนคาบต่อไปสายนะ" แฮร์รี่บอก แต่อย่าหวังว่ารอนจะเงยหน้าขึ้นมาตอนที่เขากัน 

"แน่นอน" เธอพูดและเดินออกไปจากโรงอาหาร

ห้องสมุด

ร่างบางกำลังยืนอยู่ตรงหน้าชั้นหนังสือ นิ้วเรียวไล่ไปตามสันหนังสือที่เป็นประเภทวิชาการ เธอตัดสินใจหยิบหนังสือเล่มหนาออกมาทำให้มีช่องว่างพอที่จะเห็น...ดวงตาสีฟ้าอมเทาของใครบางคน นี่เขามาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาตามเธอมาเหรอ?

"เอ่อ...สวัสดี" เป็นประโยคแรกที่คนผมบลอนด์เอ่ยทัก

"สวัสดี" เฮอร์ไมโอนี่นึกโกรธตัวเองที่เธอคิดไม่ออกว่าจะตอบเขาไปว่าอะไร ก็คนมันทั้งเขินทั้งตกใจ

คราวนี้เดรโกเดินอ้อมออกมาจากอีกด้านของชั้นหนังสือเพื่อมาหาเธอ เด็กสาวตัวเกร็งทื่อเพราะนี่เป็นครั้งที่สองที่เธอได้อยู่ใกล้เขาขนาดนี้ ทฤษฎีที่ว่าหัวใจเราจะเต้นแรงเมื่อยู่ใกล้คนที่ชอบมันคงเป็นความจริง ตอนนี้ก้อนเนื้อที่อกข้างซ้ายของเธอมันเต้นไม่เป็นจังหวะเลย 

"ฉันเดรโก มัลฟอย" เด็กหนุ่มพูดและยื่นมือออกมา 

"เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์" เด็กสาวใช้มือที่ว่างจับมือของเขา โอ้ว..ให้ตาย มือเขาอุ่นจัง นี่เป็นสัมผัสแรก...

"เธออ่านอะไรเหรอ?" เดรโกถามพลางมองไปที่หนังสือเล่มหนาที่อยู่ในมือเธอ

"อ่อ ฟิสิกส์น่ะ ฉันคิดว่าฉันไม่ค่อยก่งวิชานี้เท่าไหร่" คนตัวเล็กตอบและเดินไปนั่งที่โต๊ะเพื่อจะอ่านมัน และเขาก็เดินตามมานั่งกับเธอด้วย 

"คนส่วนใหญ่มักคิดว่าฟิสิกส์ยาก แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าฉันไม่ถนัดเคมีเอาซะเลย" ร่างสูงกล่าวทำให้ร่างบางที่มองหนังสืออยู่ถึงกับเงยหน้าขึ้น

"งั้นเหรอ ฉันคิดว่าเคมีเนื้อหามันง่ายกว่า แต่ถึงอย่างไร ชีวะก็ง่ายสุด" เฮอร์ไมโอนี้พูดและยิ้มเล็กน้อย

"ผู้ชายส่วนใหญ่มักชอบฟิสิกส์ ส่วนผู้หญิงน่ะชอบชีวะ" เดรโกพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

"นายไปเอาความคิดนี้มาจากไหน?" เธอถาม 

"ก็สังเกตจากที่เห็นมา" เขาตอบ 

"ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะก็ นายคงถนัดฟิสิกส์ล่ะสิ" เด็กสาวถามเขาพร้อมกับแววตาที่เป็นประกาย

"ก็พอได้นะ ไว้ฉันสอนให้เอามั้ย เธอคงเคยได้ยินมา การโดนสอนมันจะเข้าใจมากกว่า" สิ่งที่เขาพูดทำเอาเฮอร์ไมโอนี่เลิกคิ้ว 

"คิดค่าสอนแพงมั้ยเนี่ย" คนตัวเล็กแกล้งถาม 

"แค่เบอร์เธอก็พอ" หัวใจของเฮอร์ไมโอนี่ต้องเต้นแรงอีกครั้ง เธอไม่เคยโดนผู้ชายขอเบอร์มาก่อนตลอดชีวิต!

"..." 


คฤหาสน์มัลฟอย

ภายในห้องนอนของนายน้อยตระกูลนี้ ตั้งแต่กลับจากโรงเรียนเดรโกไม่ได้ไปไหนเลยนอกจากนอนเล่นบนเตียงและถือโทรศัพท์คุยกับเฮอร์ไมโอนี่ ไม่รู้เหมือนกันว่านานเท่าไหร่แล้ว 

"นี่เธอชอบกินพายเบอร์รี่เหรอ? ว่างๆทำให้กินบ้างนะ" ซึ่งเรื่องที่คุยกัน อย่าว่าแต่ฟิสิกส์เลย ลืมคำว่าการศึกษาไปเลยดีกว่า 

"นี่ไม่ใช่เวลาที่นายจะมาซักประวัติฉันนะ รู้ไปหมดแล้วไง วันเกิด น้ำหนัก ส่วนสูง ของโปรด สีที่ชอบ อยากรู้อะไรอีกคะคุณมัลฟอย" เด็กหนุ่มหัวเราะเมื่อเสียงในสายตอบกลับมา เขาชอบที่จะได้ยินเสียงเธอจริงๆ

บ้านกรนเจอร์ 

"ลูกติดโทรศัพท์ตั้งแจ่เมื่อไหร่เฮอร์ไมโอนี่" พ่อของเธอถามเมื่อเห็นลูกสาวสนใจแต่โทรศัพท์ 

"ปะ...เปล่าค่ะ แค่นี้ก่อนนะเดรโก" เธอรีบบอกคนในสาย

"โอเคๆ" เด็กสาวกดวางสายทันทีเมื่อดูเวลาก็พบว่าผ่านไป...สามชั่วโมง! ไม่เคยคุดยกับใครนานขนาดนี้มาก่อนเลย 

"มากินข้าวค่ะลูก มีแต่ของโปรดหนูนะ" คุณนายเกรนเจอร์เอ่ยปากเรียกลูกสาวเมื่อทุกอย่างบนโต๊ะอาหารพร้อมหมดแล้ว


วันต่อมา 

"นี่พวกนายเลิกกินแล้วสนใจฉันก่อนได้มั้ยเนี่ย!" เดรโกบ่นกับแครบและกอยล์ที่เอาแต่กิน

"นายมีเรื่องไม่สบายใจอะไรเหรอเดรโก" แครบเอ่ยถามขึ้นก่อน 

"เรื่องแม่สาวคนนั้นใช่ม้าาา" กอยล์แซวอย่างรู้ทัน 

"ฉันแค่อยากขอความคิดเห็นพวกนายว่าควรทำยังไง เธอไม่เหมือนคนอื่นจริงๆ" คนผมบลอนด์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ประสบการณ์ความรักของเขาก็ไม่ใช่น้อยๆ ด้วยหน้าตาและโปรไฟล์ทำให้มีผู้หญิงวิ่งเข้าหามากมาย

"เอาหูมาใกล้ๆสิ" แครบบอกทำให้เดรโกเอียงหูไปใกล้ๆ

"เป็นความคิดที่ดีแครบ"



ช่วงเย็นก่อนเลิกเรียนเดรโกไปดักรอเฮอร์ไมโอนี่เพื่อบอกเรื่องที่เขาคิด เมื่อเห็นเธอเดินออกมา เขาโบกมือให้เธอเล็กน้อย เหมือนเฮอร์ไมโอนี่จะรู้ทันทีว่าเขามีเรื่องจะคุย เธอรีบเดินแยกออกมาจากแฮร์รี่และรอน

"ไง เดรโก" เด็กสาวเอ่ยทัก

"ฉันแค่มีเรื่องอยากจะบอกน่ะ" ร่างสูงกล่า

"อ่อ ว่ามาสิ เรื่องนัดติวฟิสิกส์ใช่มั้ย" เธอมักจะคิดถึงเรื่องเรียนก่อนเสมอ ซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่สิ่งที่เขาคิดไว้แน่นอน

"ใช่! เสาร์นี้ว่างมั้ย เดี๋ยวฉันไปรับ" เดรโกปริ๊งไอเดียขึ้นมา เพราะหตุผลเขามันอาจจะฟังไม่ขึ้นและเธอจะไม่มีข้ออ้างไปขอพ่อแม่ 

"โอเค ว่างสิ แปดโมงดีมั้ย" เฮอร์ไมโอนี่เสนอ 

"เอ่อ...จักรยานนายน่ารักดีนะ" ยังไม่ทันจะตกลงกันเสร็จเธอก็ไปสังเกตเห็นจักรยานที่เขาจูงมามันเป็นสีชมพูแถมยังมีรูปคิตตี้อีกด้วย 

"นี่ อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น รถฉันเสียและเอาไปซ่อมอยู่ นี่จักรยานของแม่ เธอจะชอบปั่นออกไปข้างนอกเวลาเบื่อๆ" เดรโกบอก ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบสีชมพูอะไรพรรคนี้หรอกนะ

"แต่ฉันก็ยังมองว่าน่ารักอยู่ดี บ้านอยู่ใกล้เหรอ" ทั้งคู่หัวเราะน้อยๆ

"อ่อใช่ ไม่ไกลเท่าไหร่ แล้วเธอกลับบ้านยังไง" เขาถาม

"รอพ่อมารับน่ะ" เฮอร์ไมโอนี่ตอบ

"วันเสาร์เก้าโมงแล้วกันนะ ถ้าแปดโมงเกรงว่าฉันจะตื่นไม่ทัน" เดรโกบอก

"ตื่นไม่ทัน? นอนดึกเหรอ" เรียกว่าไม่นอนเลยจะดีกว่า เด็กหนุ่มคิดในใจแต่เขาก็ทำเพียงยิ้มให้เธอ ทุกคนน่าจะเข้าใจ วันหยุดไม่จำเป็นต้องนอน ควรใช้เวลายามค่ำคืนไปเกมส์มากกว่า



ฮั่นแน่ ฟิสิกส์สื่อรักเหรอ?555 แต่งเองแซวเองด้วยเว้ย ไอ้ที่ว่าจะนัดไปติวฟิสิกส์ มีเลศนัยไรป่าวเดรโก~~~~~


                                                              
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #14 Porayday (@Porayday) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 11:09
    น่าร้ากกกอ่ะ
    #14
    0
  2. #10 monkey' (@bamboosaza) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 16:38
    ดูชีวิตแลบไฮสคูลใสๆ
    #10
    0
  3. #9 0910493709 (@0910493709) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 18:23

    เดรโกน่ารักมากเลย
    #9
    0