Work Work Work Work พาร์ทไทม์หรรษา อิอิ

ตอนที่ 10 : เป็นเพราะงานถึงได้เจอกัน? 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 40
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    7 พ.ย. 61

    เช้าวันต่อมา
ทุกคนก็ตื่นมาทำกิจวัตรประจำวันของตัวเองตามแบบชีวิตที่เร่งรีบในเมืองหลวงทั้งทำงานหาเงิน ไปเรียน ไปทำโน่นทำนี่แต่....
"อินุยาฉะ!!!!!ตื่นได้แล้ว "
เสียงอันทุ้มและเพราะพริ้งของท่านเซ็ตปลุกไอน้องเจ้ากรรมของตัวเองด้วยพลังเสียงร้อยแปดเดซิเบล
"......"
ไม่มีเสียงตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก sorry @#$$÷#/^&&*(จำภาษาอังกฤษไม่ได้555)
"วันนี้แกต้องไปอบรมนะเฟ่ย!!!"
เซ็ตเคาะประตูห้องหลายรอบถ้าเขาทุบมันได้ก็คงทำไปแล้ววววววเเต่ด้วยความเสียดายของเขาจึงไม่ทำ(เซ็ต:คนดีง่ะ)
"...."
"ฮึ่มมม"
เมื่อเรียกหลายรอบแล้วไม่มีทีท่าจะตื่นเขาจึงกุมขมับแล้วยังทำใจเย็นเคาะต่อไป (โอ้ยย ทำอะไรก็หล่อไปหมด)
ก๊อกๆ
ก๊อกๆๆๆ
(อีกนิด-'-)
ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆๆ
(จะปรี๊ดแตกแล้ว)
ก๊อ..
โครม!!!!
"เคาะประตูยังกะใครตายยยย โด่ว"
เป็นน้องชายของเขาที่ดันเป็นฝ่ายเปิดออกมาแต่มันดันเปิดซะแรงเลยน่ะสิ-'- (อิบ้า เดี๋ยวบ้านพังพอดี)
แต่ด้วยความเก่งและหล่อเหลาของเซ็ตโชมารูคนหล่อทำให้เขาสามารถหลบแรงเปิดของประตูได้โดยตีลังกา3ตลบออกไปทันพอดี(555?) ผู้โชคร้ายคงเป็นมดแถวนั้นซักตัวที่โดนทับจนแบน (คนเขียน:อิเด็กใจบาป!)
"ทำอะไรอยู่นาน"
เซ็ตถามพลางจัดเนกไทสีแดงของตัวเองไปพลางๆ วันนี้เขาใส่สูทดำจนดูดีราวกับเป็นผู้บริหารจริงๆ
"ขี้=_="
"แกนี่-'- หูรูดลำไส้พังรึไงห่ะ เอะอะก็ขี้ๆๆ"
"บ่นๆๆๆๆๆ แต่ก็อาบน้ำแล้วปะ"
"ไปเอาชุดที่พ่อเตรียมไว้ใส่ไป"
"อะไรอะะะะ ไปชุดนี้ไม่ได้จริงดิ"
วันนี้อินุยาฉะใส่เสื้อยืดขาว กางเกงยีนส์สีดำ รองเท้าNikeairmaxแดงเลือดนก (มันรวยจริงๆ) (อินุยาฉะ:พ่อรวยอะ5555)
"ไม่"
"เด่อ"
"เดี๋ยวนี้"
"ม..."
"บอกพ่อให้ริบmsxแกดีมั้ยล่ะ"
"=3= เออออออ"
ในที่สุดเซ็ตก็บังคับให้น้องชายตัวดีของเขายอมสวมชุดสุภาพได้เขาเลยยิ้มออกมาอย่างพอใจ
"เห่ยชะมัด นี่นึกว่าจะไปขายประกัน-'-"
อินุยาฉะบ่นอุบอิบกับเสื้อเชิ้ตแขนยาวขาวและกางเกงสีดำอีกทั้งยังต้องใส่เนกไทดำคาดเข็มขัดอีก มันไม่ใช่stlyeเด็กแว้นเหมือนที่เขาชอบเลยแต่เอาจริงๆก็ดูดีไปอีกแบบ
"ผมแกอะผูกด้วยรุงรัง"
เซ็ตชี้ไปที่ผมสีเงินยาวสลวยของอินุยาฉะที่ตอนนี้ยุ่งนิดหน่อย เขาเลยไปเรียกแม่บ้านให้มาหวีและผูกเกล้าขึ้นไปเป็นหางม้า
"=_= ทำไมแกไม่ผูกอะ"
"ฉันบริหารแก ฉันจะทำไรก็ได้"
"เฮอะ!ไม่แฟร์อะคอยดูจะฟ้องพ่อ"
จากนั้นเซ็ตก็ไปขึ้นรถBMWสีขาวคันประจำของเขาโดยมีน้องชายวิ่งตามไปโดยคาบครัวซองต์ไปด้วย
"ช่างเป็นภาพที่น่ารัก ฮึก..... ในที่สุดก็โตกันซักทีนะครับ"
จาเก็นยืนซับน้ำตาด้วยความทราบซึ้ง(โปรดจินตนาการว่านางยืน
น้ำตาไหล มีวิ้งๆรอบตัว5555)
"ฮึก.. ฟึดดดด.. ฟี้ดดดด ซู้ดดด"
จาเก็นยืนอ้วนสูดขี้มูกอยู่หน้าบ้าน เมื่อรถออกไปแล้วเขาเลยไปขัดรั้วต่อ เนื่องจากรั้วมันใหญ่เกินขัดไม่เสร็จง่าย
    ฝั่งคาโงเมะล่ะ
"เย็นนี้กินซูชิกัน^^"
ฟิกซ์เดินจับมือคาโงเมะไปสถานีBTSวันนี้เธอดูตื่นเต้นมากทั้งๆที่ทุกปิดเทอมก็ได้มาเรียนพิเศษแบบนี้
"จ้าๆ งั้นตั้งใจเรียนน้า"
คาโงเมะโบกมือให้ฟิกซ์ตอนประตูรถไฟฟ้าปิดช้าๆจากนั้นเธอก็เดินฝ่าผู้คนออกไปพร้อมกับเดินไปต่อแท็กซี่เพื่อจะไปอบรม
"วันนี้ต้องทำให้ได้เลยยย"
คาโงเมะชูมือขึ้นพร้อมพูดอย่างมั่นใจจนคนขับรถหันมามอง(ใจเย็นๆสาว)
"เอิ่ม..น้องครับ ไปลงไหนนะครับ"
"อุ้ยๆๆๆโทษทีค่ะ ลงเทียบตรงแยกข้างหน้าเลยค่ะ"
หลังจากลงมาแล้วเธอก็ก้าวสู่ตัวอาคารใหญ่กลางเมืองถ้ามองโดยรวมๆแล้วตึกนี้น่าจะใหญ่สุดได้ ก็คนที่ครอบครองคืออินุไทโชเป็นถึงเจ้าสัวเลยทีเดียว แถมยังมีชื่อเสียงดังในเรื่องการเป็นsponser และได้ร่วมบริจาคเงินมากมาย ดังนั้นจึงไม่มีใครไม่รู้จักแถมภรรยาคนแรกของเขาก็โด่งดังเป็นถึงเจ้าของแบรนด์เสื้อผ้าด้วย
   ห้องประชุม
อินุยาฉะเดินเข้ามานั่งในห้องได้ซักพักแล้วเพราะโดนลากมาตั้งแต่เช้าซึ่งในตอนนี้เขาก็กำลังจะกลายเป็นพนักงานเต็มตัว
"นัด9โมงแต่ลากเรามาตั้งแต่7โมงไอเซ็ตบ้า-'-"
เขาบ่นอย่างเอือมระอาเพราะในห้องก็มีแต่เขามาคนแรกส่วนเซ็ตโชมารูก็ออกไปพบแม่เขาที่ชั้น35ของตึกดังนั้นคนขี้เกียจอย่างพระเอกเราแล้วคงไม่ขึ้นลิฟต์ตามไปอยู่ดี
"ขอโทษนะคะ~"
เสียงเปิดประตูอย่างแผ่วเบาพร้อมกับหญิงสาวที่สวมเสื้อฟ้าอ่อนกับกระโปรงทรงเอเดินเข้ามา เธอมีผมดำยาวสลวยพร้อมกับรูปร่างที่เพรียวบาง
"หืม คาโง..."
'อะไรกัน คาโงเมะจริงดิ?!!รึเราจะคิดถึงยัยนี่จนหลอน'เสียงความคิดของอินุยาฉะดังขึ้นเมื่อหญิงสาวที่เขาชอบเถียงประจำมายืนตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม
"เอ๊ะ อินุยา...."
'ตาบ้านั่นมาทำงานเป็นกับเขาด้วยรึไง' คาโงเมะคิดพร้อมกับยิ้มร่าเริงพลางจะทักแต่....
"เฮอะ!ยัยคาโงเมะ เจอหน้าอีกแล้ว เบื่อๆๆ"
ได้ยินแบบนั้นปรอทเก๊กของคาโงเมะก็แตกดังเพล้งทันที จนเธอพ่นลมหายใจออกดังฟืด!และ...
โครม!!!!!!
"นั่งลงไปเลย!!!!"
เธอถีบอินุยาฉะลงจากเก้าอี้หน้าทิ่มพื้นเต็มๆเหมือนเช่นเคย5555
"แอ๊ก..ย..ยัยบ้า!ดั้งฉันจะยุบเข้าไปอยู่แล้วนะเฟ่ย!!"
อินุยาฉะลุกขึ้นมานั่งคุกเข่าในสภาพที่ผมม้าหลุดลุ่ยไปหมดแล้ว พลางปัดฝุ่นออกจากเสื้อเชิ้ต
"เชอะ! แต่ผมนายหลุดหมดแล้วนะ ผูกให้มะ.."
"เอ๊ะ..."
เกิดหลุมอากาศอยู่พักใหญ่เมื่อทั้งสองมองหน้ากันจากนั้นอินุยาฉะก็หน้าแดงเลยรีบหันหลังไป
"ได้..ผูกหางม้าละกัน-//-"
คาโงเมะยิ้มน้อยๆแล้วเอาหวีออกมาจากกระเป๋าจากนั้นก็หวีและผูกให้พลางคิดว่าผมของอินุยาฉะนั้นนิ่มซะจนอยากจะกอด
"เสร็จแล้วจ้ะ"
"ขอบใจ"
'ขอให้ผู้สมัครงานทุกคนเข้ามาประชุมที่ห้องได้แล้วค่ะ'
เมื่อสิ้นเสียงประกาศทั้งสองคนก็กลับไปนั่งบนเก้าอี้เหมือนเดิมแต่ครั้งนี้หัวใจพวกเขาจะเหมือนเดิมกันรึเปล่า
---------------------
ฮัลโหลวววว ไม่ได้อัปนาน ยังไม่ตายทีจ้าาาคนเขียนถึกและสตรองพอ55555
ช่วงนี้งานเยอะจ้าาา ถ้าไม่ได้อัปคือตายไปกับการบ้านแล้ว ไม่ใช่!!!วุ้ยยยย
สัญญาจะอัปถ้าว่างจากเรียนรึอ่านหนังสือนะจ้ะะะะ
รูปท่านเซ็ตเท่านั้นที่ช่วยเรียกคืนกำลังใจทำการบ้าน โฮกกกก ซับเลือดเบาๆ-;-
ฝากติดตามด้วยน้าาาา รักส์♡♡♡♡♡

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #12 JANNYHI (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 20:33

    สู้ๆนะคะะ รอตอนต่อไปอยู่นะคะ

    #12
    0