[Fic Harry Potter] 7th - Destiny of Dark & Fear [??xOC]

ตอนที่ 1 : Prologue

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,456
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    22 ธ.ค. 60




Fair warning, it tastes like goblin piss.

- Alastor ‘Mad-Eye’ Moody

 

    “สุขสันต์วันเกิดนะ...เวเนเซีย”

    “ยินดีด้วยนะครับคุณหนู”

    เสียงสังสรรค์และยินดีให้กับวันที่ย้อนมาครบรอบปีดังก้องไปทั่วทั้งบ้าน แม้จะไม่อยู่กันพร้อมหน้า แต่เธอก็ยินดีกับวันเกิดที่มาถึงในปีนี้ยิ่งนัก

    “แบบนี้พวกเราก็โบกไม้กายสิทธิ์กันได้อย่างหนำใจแล้วสิ มาลองกันมั้ย?

    ความขี้เล่นและพิเรนท์ที่ยังคงโน้มนำเธอไปในทางทิศเดียวกับพวกเขา ราวกับว่าพวกเขาเองก็รอให้วันนี้ของเธอได้มาถึงเช่นกัน

    “ยังดีกว่าน่าเฟร็ด จอร์จ มีหวังพวกพี่รวมถึงฉันได้เล่นบ้านนี้ยับไปข้างเอาน่ะสิ รู้กันอยู่ว่าพอมีพวกเราสามคนทีไร...ความวุ่นวายและวายป่วงมักจะตามมา”

    “น่าเสียดาย แต่ก็...ถูกอย่างที่เธอว่า ฉันเองก็เกรงใจบ้านของเธอซะด้วยสิ”

    “เอ้าๆ พอแล้วหนุ่มๆ สุขสันต์วันเกิดนะเวเนเซีย เอาละ...ทีนี้มาเข้าเรื่องที่พวกเราควรทำกันเถอะนะ พวกนั้นต้องมาตามล่าตัวเธอแน่ๆ เราอยู่ที่นี่มานานพอควรแล้วด้วย”

    ซิเรียส ผู้ปกครองที่มีอายุมากที่สุดในบ้านของเธอเวลานี้ หลังจากที่เขาอาศัยอยู่ที่นี่หลายสัปดาห์และพยายามใช้บ้านหลังนี้เป็นที่กบดานมาตลอด และตอนนี้มันก็ถึงเวลาแล้วที่ควรจะเปลี่ยนสถานที่ที่มั่นคงและพรั่งพร้อมไปด้วยกองกำลังที่น่าไว้วางใจและปลอดภัย

    “เรื่องนั้นหนูพอจะหาทางได้นิดหน่อย การแปลงร่างแอนนิเมจัสจะถือว่าเป็นทางเลือกฉุกเฉินที่สุด ช่วงว่างๆ หนูทำไอ้นี้เสร็จพอดี ดีที่ว่า...เขาแนะนำให้กับหนูมาบ้างแล้วว่าต้องสร้างมันยังไง”

    ตุ้บบ

    กระเป๋าถือหนังสีน้ำตาลที่กระทัดรัดและเหมาะมือสำหรับการเดินทางไม่ไกลนักถูกว่างอยู่ตรงหน้าสองแฝด

    “ร้านของพวกพี่ยังเปิดอยู่หรือเปล่า?

    “แน่นอน แหล่งทำเงินและสร้างความบันเทิงให้ห่างไกลจากความหดหู่”

    “ดี...เพราะหนูยังต้องให้พวกพี่ช่วยเป็นคนพาหนูไปที่บ้านโพรงกระต่ายของพวกพี่ ซิเรียส...ถ้าเราไปด้วยกันอาจจะถูกจับได้ง่าย เอาเป็นว่า...อย่าห่วงหนู หนูกับน้องจะไปด้วยเส้นทางนี้เอง ต้องฝากพวกพี่สองคนด้วยนะ”

    สองแฝดไม่เข้าใจว่ากระเป๋าหนังตรงหน้ามันมีความพิเศษยังไง แต่เมื่อลองเปิดดูก็พบว่า...

    “โอ้โหแฮะ!? นี่มันอะไรกันเนี่ย?!!

    “ยังกะที่หลบภัยเคลื่อนที่เลย!

    ใช่แล้ว มันคือกระเป๋าที่ถูกสร้างเลียนแบบกับของคุณนิวท์ สคามันเดอร์ แต่ในแบบของเธอจะเน้นไปที่ใช้อยู่อาศัยและจำเป็นสำหรับการเอาตัวรอดซะมากกว่า ไม่ได้เป็นที่ที่พักรักษาของเหล่าสัตว์วิเศษอย่างที่เธอเคยเห็นมาในสมัยปีสาม

    “เพราะงั้น...หนูถึงอยากให้พวกพี่เนียนถือกระเป๋าใบนี้ไป...ในคราบนักธุรกิจยังไงละ ดูมันก็...เข้ากันดีกับชุดสูทของพี่นะ ว่ามั้ย?

    “ถือว่าเป็นความคิดที่ดี แล้วก็...หาตัวจับยาก เธอไปได้ไอเดียนี่มาจากไหนกัน?

    “อาจารย์นอกโรงเรียนของหนู...นิวท์ สคามันเดอร์ หนูเคยพบเขาและติดต่อกับเขามาตลอด กระทั่งปีก่อน หนูถึงได้หยุดเขียนหาเขาเพราะกังวลในเรื่องความปลอดภัยน่ะค่ะ”

    ก็เลยเป็นแผนที่เห็นด้วยเหมือนกันทุกคน ซิเรียสมุ่งหน้ากลับไปยังกองบัญชาการลับของเขา ส่วนเธอกับเซเมสก็ไปด้วยกันกับเฟร็ดและจอร์จด้วยการหลบซ่อนตัวอยู่ในกระเป๋า แน่นอนว่าเธอพาพิสุทธิ์กับฟอกซ์ลงกระเป๋ามาด้วยกัน

    “หวังว่าจะอยู่ได้นะเซเมส”

    “สบายมาก พี่ทำได้ยอดเยี่ยมเลยละ ถึงว่าสิว่าทำไมช่วงนั้นพี่ถึงได้ง่วนอยู่กับการสร้างอะไรบางอย่างที่ดู...ซับซ้อน”

    “แต่เราก็ต้องคอยระวังตัวตลอดเวลา เราอาจจะถูกจับได้ก็ได้ แต่ก็...ไม่แน่หรอก ขนาดคุณนิวท์ยังเอาตัวรอดมาได้นักต่อนักเลย แถม...น้อยคนนักที่จะรู้เกี่ยวกับกระเป๋าใบนี้”

    ทั้งสองพี่น้องที่หลบซ่อนอยู่ในกระเป๋าก็ได้แต่พยายามอดทนและเฝ้าระวังตัวเสมอ กระทั่งได้ยินเสียงเคาะเกิดขึ้นเป็นจังหวะ

    แกร๊ก...

    “...โอ้ ปลอดภัยจริงๆสินะเวเนเซีย”

    “หวัดดีค่ะ คุณนายวิสลีย์”

    ทันที่ที่เห็นใบหน้าของคุณนายวิสลีย์ปรากฏขึ้นเป็นคนแรก ความดล่งใจและโล่งอกก็มาแทนที่ความตึงเครียดทันที เพราะมันเป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่าเธอในตอนนี้อยู่ในที่ที่ปลอดภัยแล้ว นั้นคือบ้านโพรงกระต่าย

    “เป็นกระเป๋าที่น่าทึ่งมากเลยทีเดียว”

    “ต้องขอบคุณเจ้าของดั้งเดิมของมันต่างหากละค่ะ”

    วู่บบ

    เวเนเซียโบกไม้กายสิทธิ์เปลี่ยนกระเป๋าเดินทางให้กลายเป็นถุงใบเล็กห้อยอยู่ข้างเอวของเธอ ซึ่งเป็นเรื่องง่ายนั้นที่เธอจะเปลี่ยนสิ่งของชิ้นไหนให้กลายเป็นอะไรก็ได้ ขนาดไม้เท้าประจำตระกูลของเธอยังกลายเป็นแหวนเสียด้วยซ้ำไป

    “เอาละ ตอนนี้เธอต้องหาอะไรกินเพื่อเติมพลังงานซักหน่อย พวกลูกก็ด้วย คืนพรุ่งนี้ยังมีงานต้องทำไม่ใช่เหรอ?

    “พรุ่งนี้...งั้นอีกไม่กี่วันก็จะวันเกิดของแฮร์รี่ พวกพี่จะไปพาเขามาที่นี่ด้วยงั้นเหรอ?

    “ใช่แล้วละ ตอนแรกก็ว่าจะไม่ต้องอยู่แล้ว...”

    “...แต่ยังไงซะมีคนให้มากก็ยังดีกว่าเป็นการเผื่อเอาไว้ก่อนใช่หรือเปล่าละ?

    “งั้นหนู...”

    สองแฝดที่เดาทางเวเนเซียออกเรียกยกนิ้วขึ้นห้ามเธอเป็นการใหญ่ เพราะพวกเขารู้ดีว่าเธอคิดจะทำอะไร

    “อย่าเลยเชียว เธอต้องอยู่ที่นี่...”

    “...เธอปลอดภัยแล้วหนึ่ง ส่วนแฮร์รี่ยัง นี่เป็นหนึ่งในหน้าที่ที่พวกเราต้องทำให้สำเร็จ”

    “ฉะนั้น เธอห้ามไปไหนจากบ้าน ไม่งั้นจะกลายเป็นล้มเหลวไปหมด เข้าใจนะ”

    เวเนเซียแอบหน้าจ๋อยเพราะเธอไม่อาจช่วยอะไรพวกเขาได้ เพราะมันก็จริงอย่างที่ว่า เธออุตส่าห์มาถึงนี้ได้อย่างปลอดภัยแล้ว จะออกไปหาเรื่องเป็นภาระให้กับทุกคนอีกมันก็ใช่ที่

    “แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ”

    “พวกเรามีงานให้เธอทำแล้วละ”

    “อะไรงั้นเหรอ??

    “อ้อ รวมถึงน้องชายของเธอด้วย”

    สองพี่น้องอลาวดิอุสหันมามองหน้ากันอย่างสงสัยว่างานอะไรงั้นเหรอที่จะสามารถมาแทนที่กับการที่เธออยากจะไปร่วมขบวนการช่วยแฮร์รี่มาอยู่ที่นี่กัน

    ตุ้บบบ

    “งานของเธอก็คือดื่ม...”

    “...ของดี และมีให้ไม่อั้น”

    ขวดบางอย่างที่บรรจุน้ำถูกวางอยู่ตรงหน้าของเธอและเซเมส ทันทีที่เธอหยิบมันขึ้นมากลิ่นของมันก็ส่งมาให้เธอได้รับทราบได้ในทันที

    กลิ่นที่ให้ตายชาตินี้เธอก็ไม่มีทางลืม แต่กับเซเมสนั้นไม่เคยได้กลิ่นมาก่อนก็เลยแสดงอาการสีหน้าเหยเกหนักกว่าเธอและทำท่าหันหน้าหนีพร้อมกับอ้าปากอยากจะอาเจียนออกมา

    “...แผนบ้าแผนบออะไรเนี่ย ทั้งๆที่ฉันสาบานกับตัวเองแล้วว่าชาตินี้จะไม่ดื่มไอ้น้ำสับปะรดบ้าบอหมอหมาเนี่ย!!?

    “เป็นแผน...ที่พวกเขาคิดขึ้น เพราะงั้น...”

    “...ไม่ต้องเกรงใจนะ มีให้อีกเพียบ”

    “แล้วก็...เราเตรียมเส้นผมมาให้แล้วละ”

    ฮือ ไม่มีทางเลือกสินะ ให้ตายเหอะ หนีมาได้ตลอด สุดท้ายก็ต้องมาตายเอาตอนนี้เนี่ยนะ เอาว่ะ...หวานเป็นลมขมเป็นยา!!

    “โอ๊ะ แต่ก่อนที่เธอจะดื่มมัน...”

    “...พวกเราขออะไรจากเธอหน่อยนะ”

    “อะไร...โอ๊ะ!?

    ปากยังไม่ทันพูดจบ สองแฝดก็สามัคคีดึงคนชะข้างซ้ายขวา บนปลายนิ้วของพวกเขาคีบเส้นผมของเธอไปได้หลายเส้นพอตัว ซึ่งเธอเดาออกทันทีว่าเหตุผลที่ดึงไปเป็นเพราะอะไร

    “แสดงว่าฉันเองก็ไม่ได้ซวยคนเดียวงั้นสินะ?

    “ถูกต้อง...นี่ก็เป็นหนึ่งในแผนสำรองเผื่อเอาไว้ เพราะงั้นแล้ว...เธอไม่ได้ซวยคนเดียวหรอกนะที่ต้องดื่มน้ำยานี่น่ะ”

    กร๊ากกกก สุดท้ายก็ต้องดื่มกันถ้วนหน้า!!

    แต่เดี๋ยว...ถ้าหากพวกเขาแปลงร่างเป็นฉัน..งั้น...พวกนั้นไม่เห็นว่าตัวฉันไซส์เท่าไรเอางั้นเหรอ?!!!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

304 ความคิดเห็น

  1. #109 MinutesZ (@amnunchanok) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 12:23
    ไซส์เท่า55
    #109
    0
  2. #103 Galaxy_q (@king-banana) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 22:20
    ยังไงล่ะนิ
    #103
    0
  3. #102 Galaxy_q (@king-banana) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 22:20
    ยังไงล่ะนิ
    #102
    0
  4. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(