หลานสาวฮองเฮา (ชุด เล่ห์ ลวง รัก)

ตอนที่ 64 : ตอน มีคดีติดตัวเยอะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,458
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 217 ครั้ง
    20 มี.ค. 62






“น้อมรับพระบัญชา” เสียงขานรับจากด้านนอกดังขึ้นเบาๆ ก่อนทุกอย่างจะกลับมาเงียบสงบดังเดิม ฮั่นหลิวตี้อมยิ้มหันไปมองคนงามที่นอนหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนอาย


“คราวนี้เจ้าพอใจหรือยังถึงข้าจะตีเจ้าแรง เจ้าจะส่งเสียงร้องดังแค่ไหน ก็ไม่ต้องอายแล้ว”


จางหยูเฟยอยากจะหายตัวไปให้พ้นๆ“ฝ่าบาทหน้าไม่อาย”


“ใช่ข้ายอมรับ  แล้วไงละ แต่ข้าไม่อยากเถียงกับเจ้าแล้ว ข้าอยากลงโทษเจ้ามากกว่า เจ้ามีคดีติดตัวมาเยอะ ทั้งไม่อบรมบ่าวในจวน ทั้งเรื่องนินทาฮ่องเต้ นำความเสื่อมเสียมาให้ข้า หาว่าข้าอ้วนลงพุง หน้าผากกว้าง เจ้าช่างน่า....ตีแรงๆ”


พระหัตถ์ขาวผ่องถอดชุดคลุมออกอย่างชำนาญแล้วโยนไว้ข้างเตียง จากนั้นก็ปลดชุดคลุมของคนใต้ร่างออกจนหมด โดยปกติแล้วพระองค์ไม่เคยต้องถอดชุดให้นางสนมคนไหนแต่จางหยูเฟยเป็นกรณีพิเศษ


“ไม่นะเพคะ”


“เจ้าเป็นหลานสาวฮองเฮาก็ถือว่าเป็นสตรีของข้าแล้ว เจ้าคือคนที่ข้าต้องการมากที่สุดนะหยูเฟย อย่าทำให้ข้าต้องรอเจ้าอีกเลย แค่นี้ข้าก็จะคลั่งตายเพราะคิดถึงเจ้า” ที่จริงแล้วพระองค์แทบคลั่งตั้งแต่ครั้งที่นางเปลือยกายลงอาบน้ำในสระภายในจวนสกุลจางแล้วบอกให้ลี่ถิงลงไปช่วยอาบน้ำให้


จางหยูเฟยไม่เข้าใจอารมณ์ของคนบนร่างเลย แต่ตอนนี้นางไม่สามารถปกป้องตัวเองได้อีก เมื่อเหลือแต่ร่างกายเปล่าเปลือยให้ฮ่องเต้จอมเกเรได้ตักตวงความสุขจากเรือนกาย


คิดแล้วน่าโมโหนางเคยอวดโฉมให้เขาดูครั้งหนึ่งตอนอาบน้ำที่จวน ตอนนั้นนางไม่รู้จึงทำเรื่องน่าละอายลงไป

“เจ้าต้องเป็นของข้าคนเดียวหยูเฟย คนเดียวตลอดไป แม้แต่ชาติหน้าข้าก็จะจองเจ้าไว้”


สุรเสียงหนักแน่นตรัสไปแล้วฮั่นหลิวตี้ยังคิดว่าเหตุใดพระทัยถึงหนักแน่นต่อหลานสาวฮองเฮาผู้นี้นัก  พร้อมกับพระโอษฐ์ที่จูบซุกซนไปทั่วใบหน้า ลากลงมาตามลำตัวขาวเนียนทำให้จางหยูเฟยสั่นสะท้าน นางไม่เคยรู้ว่าบุรุษสตรีเวลาทำเรื่องรักๆ ใคร่ๆ แบบนี้จะให้ความรู้สึกแปลกประหลาดได้ถึงเพียงนี้

ที่ใดบนกายนางที่พระชิวชุ่มชื้นลากไปถึงนางก็แอ่นกายหยัดขึ้นด้วยความวูบไหว


“ฝ่าบาท หม่อมฉันกลัว” นางไม่รู้ว่ากลัวอะไร แต่รู้ว่าร่างกายคล้ายล่องลอยอยู่ในความฝัน สัมผัสอุ่นร้อนที่แนบชิดลงมาทำให้นางผวาเบาๆ แล้วรู้สึกว่าร่างกายคล้ายจะหักเป็นสองท่อน


“เจ็บเพคะ”


“ไม่ต้องกลัว ข้าจะทำช้าๆ”


แต่รสรักที่โอรสสวรรค์เริ่มปรนเปรอก็ทำให้สตรีที่ไม่เจนจัดในเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ต้องสั่นสะท้านไปทั้งร่าง


“อาวุธของฝ่าบาทช่างน่ากลัวนัก หม่อมฉันไม่อยากตายแบบนี้”

“ข้าไม่เคยเห็นมีใครตายเพราะถูกลงโทษแบบนี้สักครา เจ้ากลัวก็หลับตาสิ ข้าจะค่อยๆ ลงโทษเจ้าทีละนิด”

“จริงๆ แล้วฝ่าบาทต่างหากที่ควรถูกลงโทษเพราะหลอกลวงหม่อมฉัน”

“เจ้าช่างดื้อเสียจริง เด็กดื้อต้องถูกไม้ตี เจ้าต้องถูกข้าตีบัดนี้แล้ว”

ฮั่นหลิวตี้ไม่พูดพร่ำอีก เมื่ออาวุธประจำกายของพระองค์พร้อมใช้งานแล้ว ทุกอย่างก็ดำเนินไปตามครรลองจวบจนรุ่งสาง

จางหยูเฟยปากคอแห้งไปเพราะคนชั่วร้ายทำให้นางต้องส่งเสียงร้องออกมาตลอดทั้งรัตติกาลอันยาวเหยียด เพียงแต่เสียงร้องนั้นมีเส้นเสียงหลากหลายสลับกันไปมาตามอารมณ์ที่ถูกปรนเปรอไม่หยุดหย่อน

 

จางหยูเฟยพลิกตัวไปมานางไม่คุ้นชินกับการมีใครมานอนเคียงข้าง โดยเฉพาะบุรุษ นางพยุงกายลุกขึ้นนั่ง เหลือบมองไปเห็นบุรุษผู้อาจหาญชาญชัยที่ควบขี่นางทั้งคืนกำลังพลิกกายหันมาแล้วกดนางไว้ให้นอนลงไปตามเดิม


“เจ้าไม่เหนื่อยหรือไง ทำไมไม่นอน หรือว่ายังอยากถูกข้าลงโทษอีก”


“ฝ่าบาทลงโทษอีกครั้ง หม่อมฉันต้องตายแน่ๆ” นางคิดแล้วเม้มปากแน่น บุรุษผู้นี้เป็นจอมเกเรโดยแท้ รังแกนางได้ทั้งคืน หากนางถูกสั่งลงโทษด้วยการโบยตี เชื่อว่ายังได้พักหายใจบ้าง แต่การลงโทษจากโอรสสวรรค์นางแทบจะไม่ได้หายใจ


“เจ้าก็ทำให้ข้าเกือบสิ้นเรี่ยวแรงเหมือนกัน เจ้าเองเป็นนางมารน้อยหรือไรกัน ถึงทำให้ข้าไม่อยากจากไปไหน อยากอยู่แบบนี้กับเจ้าทั้งวันทั้งคืน” เขาว่าแล้วหยิบปลายผมนุ่มหอมกรุ่นของนางมาจูบ


จางหยูเฟยดันกายแกร่งออก เวลานี้นางกำลังสับสน จะว่ารังเกียจก็ไม่ใช่ จะว่ายินดีกับสิ่งที่ถูกยัดเยียดมาตลอดทั้งคืนก็ไม่เชิง


 “ฝ่าบาทต้องไปว่าราชการไม่ใช่หรือเพคะ จะชักช้าไม่ได้ ไปเถิดเพคะ”


“ถึงเจ้าจะมองว่าข้าเป็นพวกอันธพาล แต่งานข้าไม่เคยเสีย ข้าทำงานหนักทุวัน แต่วันนี้ข้าอยากเกเรสักวันไม่ได้หรือไง”


“ไม่ได้เพคะ หน้าที่ก็คือหน้าที่ หม่อมฉันอยากพักผ่อน ฝ่าบาททำให้หม่อมฉันไม่ได้พักผ่อนทั้งคืน”


“ที่แท้ก็เหตุผลเพราะเจ้าหมดแรงนี่เอง”


ที่หน้าแดงอยู่แล้วใบหน้านางยิ่งเห่อแดงขึ้นอีกหลายส่วน


 “ทีแรก นึกว่าเมียรักห่วงข้า”


“ใครเมียรักพระองค์เพคะ”


“ถ้าเจ้ายังไม่เข้าใจ ว่าใครเป็นเมียรักข้า เห็นทีข้าต้องแสดงบทลงโทษเจ้าให้เห็นกันอีกครา”


ตั้งใจจะให้นางหมดแรงตายเลยหรือ “หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ แต่เวลานี้เสด็จกลับได้แล้วเพคะ”


“ที่แท้ก็ไม่เคยห่วงข้าจริงๆ เสียที ไล่ข้าเพราะเจ้าห่วงตัวเอง กลัวจะเจ็บตัว” สุรเสียงแสร้งตัดพ้อ แล้วกดร่างที่ลุกขึ้นนั่งให้นอนลงไป ร่างแกร่งของฮั่นหลิวตี้พลิกกายขึ้นไปทาบทับแล้วกดจูบลงไปที่ปากนุ่มๆ ครั้งหนึ่ง


“อย่าเพคะฝ่าบาท จะทำอะไรหม่อมฉันอีก”


“ข้าแค่จะบอกว่า คนอย่างข้าถ้าคิดจะผลักดันใครแล้วละก็ ต้องดันไปให้สุดทาง”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 217 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #462 susin (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 12:42

    คิดจะมีลูกเลยมะพี่เต้ ปั่นดีจริงพี่ใครขวางเดี๋ยวเต้ถีบออกวัง

    #462
    0
  2. #461 Koy Jung (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 11:31
    สบายใจ ในที่สุดก็ไม่นก ไปว่าราชการพร้อมราชโองการแต่งตั้งฮ่องเฮาองค์ใหม่ละสิ
    #461
    0
  3. #460 usaonly (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 09:43

    พี่เต้เจ้าเล่ห์ สุดท้ายก็ลงโทษน้องหยูก่อนประกาศยกให้นางเป็นฮองเฮาซะอีก แถมยังไม่ได้แต่งงานอีกด้วย เอาเปรียบนางตลอด ฮึ

    #460
    0