หลานสาวฮองเฮา (ชุด เล่ห์ ลวง รัก)

ตอนที่ 52 : ตอน ฮองเฮาจางเชี่ยนเสวี่ย (ท่านอาน้องหยู)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,168
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 152 ครั้ง
    13 มี.ค. 62




“รู้สึกยังไงบ้างครับคุณ”

  

คุณหมอหยิบไฟฉายขึ้นมา ไม่นานนับดาวตื่นเพราะถูกนายแพทย์ที่ทำการรักษาใช้ไฟฉายส่องไปที่ดวงตา เมื่อถูกไฟจ้าสาดเข้าใส่ เปลือกตาอ่อนบางก็รีบปิดลง พร้อมจะตื่นมาเพื่อรับรู้ความจริงว่าเธอกลับมาสู่ยุคปัจจุบันแล้ว

“รู้สึกยังไงหรือคะ ก็แสบตาน่ะสิ”

คุณหมออมยิ้ม “หายแล้วมั้ง”

“พูดได้แล้วนี่”

เสียงของพยาบาลคุยกับหมอ ทำให้นับดาวมองไปรอบๆ ตัวครั้งหนึ่งก่อนจะนึกออกว่าตัวเองหมดสติอยู่ในร้านเช่าชุดฮันบกไม่รู้ว่าเธอหลับไปกี่วันกี่คืน ป่านนี้ซารังและคุณหนูคงจะหาตัวเธอให้ควัก

“ที่นี่ที่ไหน” นับดาวถามเป็นภาษาอังกฤษ

“โรงพยาบาล”

พอได้ยินคำตอบกลับมาร่างแข็งแรงของคุณตำรวจสาวก็รีบพลิกกายลงจากเตียงทันที เธอถูกกระจกบ้านั่นดึงกลับมาที่กรุงโซล ถ้าหากไม่มีลูกสาวอยู่ที่อาณาจักรฮั่น เธอคงจะดีใจมากที่ได้กลับสู่โลกปัจจุบัน

“ฉันจะไปที่พระราชวังคยองบกกุง”

“ไม่ต้องรีบไปเที่ยวขนาดนั้นก็ได้ครับ นอนพักรักษาตัวให้หายก่อนค่อยไปก็ยังทัน แต่ก่อนคุณจะไปที่นั่นได้คงต้องมีเรื่องให้จัดการหลายเรื่อง ตอนนี้พอจะบอกหมอได้ไหม ว่าคุณชื่อนามสกุลอะไร เป็นคนประเทศไหน เราจะได้ติดต่อสถานกงสุลให้มาดูแลคุณต่อไป เพราะพาสปอร์ตคุณก็ไม่มี หรือว่าโดดวีซ่ามา”

“ไม่ใช่นะคะ ฉันไม่ได้โดดวีซ่า ไม่ใช่พวกผีน้อย ฉันเป็นตำรวจไม่คิดจะทำผิดกฎหมายของประเทศนี้อยู่แล้ว แต่ฉันทำพาสปอร์ตตกหายตอนที่ทหารฮั่นไปบุกอาณจักรโซซ็อนโบราณ” พอพูดไปแล้วนับดาวก็นึกขึ้นได้เธอไม่น่าพูดเลย ประเดี๋ยวคุณหมอจะหาเรื่องให้อยู่ยาวเพื่อรักษาต่อกับจิตแพทย์

“เอาเถอะ ลืมเรื่องเมื่อครู่ไปซะคิดว่าฉันไม่ได้พูดก็แล้วกัน ฉันชื่อนับดาว ฉันเป็นตำรวจ ไม่ใช่มิจฉาชีพอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้ฉันอยากกลับไปที่พระราชวัง ช่วยพาฉันไปที่นั่นได้ไหมคะ”

“ไปตอนนี้ไม่ได้ไงคะ คุณหมอก็บอกแล้ว นอนลงเถอะค่ะ” พยาบาลกดร่างของคนไข้สาวลง โชคดีที่ตอนนี้นับดาวยังอ่อนเพลียพยาบาลจึงกดร่างสาวแกร่งลงได้

“พวกคุณฟังฉันบ้างสิคะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรแล้ว ฉันต้องรีบไปจริงๆ”

“เรายังให้คุณไปไหนไม่ได้หรอกครับ จนกว่าตำรวจจะเข้ามาสอบปากคำคุณ”

“งั้นบอกให้พวกเขารีบเข้ามา จะทำอะไรก็ได้ แต่ฉันต้องรีบไป ลูกฉันรออยู่ที่ฮั่น ป่านนี้ซารังร้องหาแม่แย่แล้ว”

หมอกับพยาบาลมองหน้ากันสงสัยคนไข้จากประเทศไทยคนนี้คงติดซีรีย์พีเรียดย้อนยุคมาก

“ทำไมพักนี้มีแต่คนไข้เคสแปลกๆ นะคะ คนก่อนก็เป็นลมหมดสติในพระราชวังคยองบกกุง คนไข้รายนั้นแต่งตัวคล้ายคุณคนนี้ เพิ่งรู้ว่าแถวพระราชวังคยอนบกกุง ไม่ได้มีแต่ชุดฮันบกให้เช่าแล้ว เดี๋ยวนี้เขาเอาชุดฮั่นฝูมาบริการด้วยหรือ หรือมีซีรีย์จีนเรื่องไหนกำลังดัง เลยหันมาฮิตใส่ชุดฮั่นฝูกัน”

“ไม่ทราบเลยค่ะคุณหมอ”

 

“เดี๋ยวก่อนค่ะคุณพยาบาล เมื่อกี้คุณพูดถึงใครคะ ฉันได้ยินแว่วๆ ว่าแต่งตัวเหมือนฉัน หมายถึงแต่งตัวด้วยชุดฮั่นฝูใช่ไหมคะ”

พยาบาลส่ายหน้า แล้วดันร่างคนไข้จอมดื้อให้นอนลงไปบนเตียง

“นอนลงไปค่ะอย่าดื้อ คนไข้คนนั้นเป็นใครก็ไม่เกี่ยวกับคุณนะคะ”

นับดาวมองอย่างขัดใจ ถ้าหากจะใช้กำลังกันจริงๆ เธอก็คิดว่ายังพอมีเรี่ยวแรงเหลือพอให้ทะเลาะกับพยาบาลได้ แต่ดูแล้วว่าจะวุ่นวาย สมองอัจฉริยะจึงบอกให้ตัวเองนอนลงอย่างว่าง่าย

“นอนก็ได้ค่ะ ว่าแต่คนไข้คนนั้น เป็นผู้หญิงใช่ไหมคะ แล้วตอนนี้ยังอยู่ที่โรงพยาบาลใช่ไหม”

คุณพยาบาลสาวเดินกลับมายิ้มหวาน ด้วยประสบการณ์มากมายที่เคยเจอคนไข้ฤทธิ์เยอะมามากจึงรับมือไหว

“บอกแล้วไงคะว่าไม่เกี่ยวกับคุณ รอทางโรงพยาบาลประสานกับสถานฑูตไทยแล้วคุณจะได้กลับบ้าน คุณควรจะสนใจเรื่องนี้มากกว่านะคะ”

นับดาวหงุดหงิด รู้ว่าที่พยาบาลทำไปเพราะหวังดีแต่เธอห่วงลูก อยากกลับไปหาลูก

“คุณพยาบาลพูดได้ถูกแล้วค่ะ ฉันอยากจะกลับบ้านที่เมืองไทย” นับดาวเอออตามไปเรื่องจะได้จบ และเป็นจริงดังคาด พยาบาลสาวยิ้มหวาน มองด้วยสายตาอ่อนโยนปนอาทร

“ค่ะ ทางเราจะรีบติดต่อสถานทูตให้นะคะ” พยาบาลสาวบอกจบก็หันไปหาคนเป็นหมอที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ

“ผมว่าเธอหายแล้วล่ะ ดูจากผลเอ็กซเรย์ไม่พบร่องรอยแตกร้าวของกระดูก แสกนสมองดูแล้วก็ไม่มีปัญหาอะไร นอกจากว่าเธอจะดูบ้าพลัง ผมว่านั่นไม่ใช่อาการป่วยแต่เป็นผลจากการถูกฝึกฝน ปล่อยให้เธอนอนพักไป”

คุณหมอวิเคราะห์ จากนั้นก็พากันออกจากห้องไป ทันทีที่ประตูปิดลง นับดาวก็รีบกระโดดลงจากเตียง ปลดสายน้ำเกลือออกอย่างไม่กลัวเจ็บ วิ่งไปเปิดประตูแล้วลอบมองซ้ายขวา

“ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นนอนห้องไหน จะหายังไงดี”

นับดาวย่องออกมาจากห้องพักคนป่วย เธอเดินไปตามทางเดินผ่านห้องคนป่วย แต่ก็ไม่รู้ว่าจะหาคนที่สวมชุดเหมือนเธอได้จากไหน และจะให้ใส่ชุดคนป่วยเดินโทงๆ ไปก็คงจะเป็นจุดสนใจ จึงกลับไปที่ห้องพักคนป่วยอีกครั้ง

เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไป จึงเพิ่งเห็นว่าห้องนี้เป็นห้องพักรวม มีม่านสีเขียวกั้นอยู่ทางด้านหนึ่ง อารามรีบร้อนจึงไม่ทันเห็น คุณตำรวจสาวรีบเดินไปดึงผ้าม่านให้เปิดออก มองร่างที่นอนอยู่บนเตียงคนป่วย

“ฮองเฮาเชี่ยนเสี่ยว!

ท่านอาของคุณหนูจางหยูเฟย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 152 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #398 a_lisza (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 08:44
    มาโลกปัจจุบันแล้วจะกลับกันได้ไหม
    #398
    0
  2. #396 Tiemchan (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 06:14
    จะกลับได้ไหมนี่
    #396
    1
  3. #395 Sweetsmile2557 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 01:46

    ถ้าฮองเฮากลับไปตอนนี้ เฮียจะใช้ข้ออ้างอะไรให้หยูเฟยเลี้ยงเด็กละ 5555 /// แต่ถ้าจะกลับไปที่กระจกบานนั้นแล้วสองสาวต้องหนีออกจากโรงพยาบาลให้ได้สะก่อนนะ

    #395
    1
  4. #394 usaonly (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 00:30

    ตกลงทั้งสองคนที่หายตัวไปนี่กลับมายุคปัจจุบัน เพราะแรงดึงดูดของกระจก คล้ายทวิภพเลย แล้วนี่จะมีโอกาสได้กลับไปไหม รอจอนต่อไป ขอบคุณค่ะ

    #394
    1