หลานสาวฮองเฮา (ชุด เล่ห์ ลวง รัก)

ตอนที่ 33 : ตอน อย่าคิดว่าข้ารู้ไม่ทัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,438
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 182 ครั้ง
    7 มี.ค. 62



ทักทาย

ใครคิดว่าฮ่องเต้ต้องหลงสนมสำหรับเรื่องนี้คิดผิด เรียกว่าหลงเป็นพักๆ แต่ยังไม่คิดรักใครมากกว่า ก็ไม่รู้ว่าฮ่องเต้ร้ายกาจแบบนี้ จะมีสตรีใดมัดหัวใจมังกรได้นะ ภายใต้ความเรียบเฉยๆ เฮียเต้เราอ่านความคิดเหล่านางสนมออกนะรู้ว่าแต่ละนางเป็นยังไง ถึงไม่ยอมผลักดันให้อู่เว่ยได้ตำแหน่งฮอง

ฝากติดตามกันค่ะ 2 เล่มแรกในชุดเล่ห์ลวงรัก ปกเขาออกกันแล้ว เล่มนี้กำลังเขียนอยู่จ้า รออีกนิดนะคะ


ขอบคุณค่ะ

ชิงลี่


“แค่ก แค่ก หม่อมฉันเองเพคะ” เซียวอู่เว่ยรีบทะลึ่งตัวขึ้นมาไออย่างทุลักทุเล เมื่อครู่นางสำลักน้ำไปเต็มปอด โอรสวรรค์ช่างมือหนักยิ่งนัก

ส่วนฮั่นหลิวตี้หลุดขำพรืดสนมคนงานในเวลานี้

เหมือนลูกแมวตกน้ำไม่มีผิด

ถ้าเป็นผู้อื่นทำกับนางเยี่ยงนี้นางไม่มีวันยอม ทว่าคนที่แกล้งนางให้ตกน้ำหมดสวยเป็นฮ่องเต้ที่นางยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ใกล้ชิดพระองค์มากกว่าสตรีใด

“ฝ่าบาทแกล้งหม่อมฉัน” ท่าทีไม่พอใจของสนมคนงามเปลี่ยนเป็นกระเง้ากระงอดทอดสายตาเชื้อเชิญอย่างเปิดเผยแม้ภายในใจนางกลับคิดว่า

หมดกันใบหน้างดงามที่แต่งแต้มมาหลายชั่วยาม

ใบหน้างดงามคมคายมองสนมคนงามราวกับเห็นนางเป็นตัวตลก “ใครอนุญาตให้เจ้าเข้ามา” ฮั่นหลิวตี้ตวาดเสียงดัง เขาเพิ่งกลับมาถึงวังหลวงเมื่อครู่ เขาร้อนจึงนึกอยากอาบน้ำขึ้นมา โชคดีที่เขากลับมาวันนี้ หากนางมาพบขันทีน้อยปลอมตัวเป็นเขาจะต้องวุ่นวายมากทีเดียว

“บุกรุกเข้ามาโดยที่ข้าไม่ได้เรียกหา ข้าจะลงโทษเจ้าอย่างไรดี คิดว่าเป็นคนโปรดแล้วจะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นหรือ”


 


 

“หม่อมฉันอยากอาบน้ำแร่ก็เลยมาที่นี่ ฝ่าบาทเคยประทานอนุญาตให้หม่อมฉันมาอาบน้ำที่นี่ได้นี่เพคะ ทรงลืมไปแล้วหรือเพคะ”

“ข้าไม่ลืม แต่ข้าบอกว่าอนุญาตให้เจ้ามาอาบได้ตอนข้าเรียกมาปรนนิบัติ แต่วันนี้ข้าไม่ได้เรียกเจ้า”

เซียวอู่เว่ยหน้าชาไปหลายส่วนแต่ก็ยังรักษาจริตจะก้านไว้ ฝืนยิ้มออกมาแม้ยากลำบาก

“หม่อมฉันขอประทานอภัยเพคะ แต่ว่าฝ่าบาททรงอยากได้คนช่วยถูหลังไหมเพคะ หม่อมฉันจะถวายการปรนนิบัติ” เซียวอู่เว่ยบอกแล้วก็ขยับกายเข้าหา แอ่นหน้าอกเข้าเบียดแผ่นอกกว้างอย่างตั้งใจ ดวงตาหวานเยิ้มลอบมองอย่างคุ้ยเคยด้วยหวังว่าโอรสสวรรค์

“...”

“ให้หม่อมฉันช่วยขัดถูพระวรกายนะเพคะ” เซียวอู่เว่ยคะยั้นคะยอ

ฮั่นหลิวตี้ก็เป็นบุรุษคนหนึ่ง ถึงตอนแรกไม่นึกอยากได้นางมาปรนนิบัติ ทว่าร่างกายเหนื่อยมาหลายวัน เมื่อได้แช่น้ำ มีสาวขอปรนนิบัติ เขาจึงไม่อยากปฏิเสธ

 ทว่ายามเมื่อฮั่นหลิวตี้หลับตาลง แล้วปลดปล่อยใจให้เคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสที่นางสนมคนงามกำลังปรนนิบัติ เพียงแต่ว่ากลิ่นกายและเสียงที่เคล้าคลอข้างหูไม่ได้ทำให้เขาสุนทรีย์เลยสักนิด เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น พระองค์เคยปฏิเสธหญิงงามเสียเมื่อไหร่

“ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันถูตรงนี้ดีไหมเพคะ” มือซุกซนกำลังไต่ลงไปตามสะโพกสอบ ฮั่นหลิวตี้เผลอส่งเสียงดังออกมา

“เบาๆ หน่อยหยูเฟย”

มือน้อยชะงักไปนิด

หยูเฟยใครกัน?’

 แต่มือน้อยของสนมคนงามก็ยังถูต่อ

“เบาพอไหมเพคะ” นางถามต่อเสียงหวานไม่ได้เอะใจกับการที่โอรสสวรรค์ขานชื่อผิด

“หยูเฟยเจ้าอยากให้ข้าทรมานตายใช่หรือไม่ ข้าคิดถึงเรือนกายหอมกรุ่น น้ำเสียงดุๆ ของเจ้าจวนจะแย่อยู่แล้ว”

เซียวอู่เว่ยมองหน้าเจ้าชีวิตของนาง โอรสสวรรค์ทำอะไรย่อมไม่ผิดแต่การที่ออกเสียงนางผิดถึงสองครั้ง นั้นทำให้นางน้อยใจ หยูเฟย กับ อู่เว่ย สงสัยออกเสียงผิด

“ฝ่าบาททรงงานหนักเกินไปหรือเปล่าเพคะ หม่อมฉันคิดว่าแค่ถูไม่พอ ต้องให้หม่อมฉันเข้าไปดูพระพักตร์ใกล้ๆ แล้วเพคะ”

“หยูเฟย”

“เพคะ หม่อมฉันอู่เว่ยอยู่นี่แล้ว” นางตอบกลับเสียงใส แก้ไขชื่อพร้อมกับซบหน้าลงกับซอกคอแกร่งที่โหยหามาหลายราตรีแต่พลันนั้นเองนางต้องตกใจสุดขีด

“อู่เว่ย!

ข้าเลอะเลือนตั้งแต่อยู่ในวัยหนุ่มฉกรรจ์”

ฮั่นหลิวตี้ดันร่างงามออกห่าง เมื่อถูกดันร่างออกอย่างกะทันหันสนมคนงามแทบวางหน้าไม่ถูก “บังอาจ ใครเรียกหาเจ้า” ท่าทางของโอรสสวรรค์เกรี้ยวกราดขึ้นราวกับนางไปถูกเกล็ดย้อนของเขาเข้า

“ถอยไปเดี๋ยวนี้”

“ฝ่าบาทกริ้วอะไรเพคะ”

“เจ้าออกไปได้แล้วอู่เว่ย คนที่ข้าต้องการไม่ใช่เจ้า”

เซียวอู่เว่ยอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น ทั้งอาย ทั้งไม่เข้าใจหรือว่านางหรือตัวเหม็น นางเพิ่งแช่น้ำดอกเหมยกุ้ยจนตัวเปื่อยเพื่อให้ร่างกายหอม แต่โอรสสวรรค์กลับไม่ไยดีนางเลย

“หม่อมฉันตัวไม่หอมเช่นเคยหรือเพคะ ฝ่าบาทถึง...”

นางเพิ่งอาบน้ำก่อนมาพบฝ่าบาท ไม่มีทางตัวเหม็นอย่างแน่นอนเพคะ “แต่ถ้าฝ่าบาทไม่พอพระทัย หม่อมฉันทูลลาก็ได้เพคะ” เซียวอู่เว่ยมีสติเห็นสีหน้าราวกับจะฆ่านางได้แบบนั้นนางรีบหาทางรอดให้ตัวเอง นางถวายงานให้กับฮ่องเต้หนุ่มจอมอันธพาลมานาน จนรู้ว่าไม่ควรตอแยด้วยเวลาพระองค์กริ้ว

        “หม่อมฉันทูลลาเพคะ”

          “ไปเถอะ” ฮั่นหลิวตี้ตอบอย่างไม่แยแส ที่จริงพระองค์ไม่ได้แยแสสตรีในวังหลังคนใด คำพูดหวานๆ นั้นหว่านไปทั่ว แต่จะตบรางวัลให้อย่างงามหากสตรีนางใดปรนนิบัติได้อย่างถึงพระทัย แต่เวลานี้เหตุใดอู่เว่ยสนมคนโปรดเพียงแตะวรกายพระองค์ถึงรู้สึกว่านางน่ารำคาญ

          “จะว่าข้าโหดร้ายได้เยี่ยงไร ข้าไม่ได้เป็นคนตั้งกฎให้ฮ่องเต้ต้องมีสนม ชายามากมย จนจำชื่อไม่ได้ จำหน้าไม่หมด” เพราะฉะนั้นการต้องรับหญิงงามมามากมายอย่าถามถึงเรื่องความรักสิ่งนั้นพระองค์ไม่เคยรู้จัก หากสตรีนางใดที่เคยถวายงานแล้วทึกทักว่าพระองค์หลงรักนาง

          พวกนางเข้าใจผิดแล้ว

        แต่เหตุใดเวลานี้กระแสน้ำเย็นฉ่ำกับดับความร้อนพระทัย ความต้องการในตัวจางหยูเฟยไม่ได้

          “เจ้าก็เป็นเพียงสตรีอีกนางที่ข้าแค่ปรารถนาให้มาปรนนิบัติรับใช้ ใช่ว่าข้าหลงเสน่ห์เจ้าเสียหน่อยคุณหนูจาง”

          ฮั่นหลิวตี้พยายามขับไล่ ภาพของสตรีนางหนึ่งออกไป แล้วมองตามร่างอ้อนแอ้นของเซียวอู่เว่ยที่ขึ้นจากน้ำ เดินเยื้องย่างออกไปอย่างหมดรูปด้วยสายตาเย็นชา ตอนที่เซียวอู่เว่ยนวดขาขารู้เลยว่าเขาไม่ต้องการสตรีคนไหนถ้าไม่ใช่จางหยูเฟย ต้องเป็นจางหยูเฟยคนเดียวเท่านั้นที่พระองค์ต้องการให้มาปรนนิบัติแบบถึงพริกถึงขิงในเวลานี้

          “ข้าดุเจ้าบ้างก็ดีจะได้ไม่กำเริบ จนลืมตัว อู่เว่ย นึกหรือว่าข้าจะไม่รู้”

          ใครต่อใครในราชสำนักคิดว่าพระองค์โปรดอู่เว่ยผู้นี้มาก ที่จริงพระองค์โปรดนางมาก แต่โปรดในเรื่องที่นางถวายงานได้อย่างถูกใจ และพระองค์ก็รู้ด้วยว่าสนมนางนี้มักใหญ่ใฝ่สูง ลับหลังพระองค์ข่มสตรีนางอื่นในวังหลังถึงไม่คิดจะผลักดันนางขึ้นรับตำแหน่งสูงสุดของวังหลังนั้นคือตำแหน่ง

          ฮองเฮา



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 182 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #256 usaonly (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 21:42

    ร้ายนักนะฮ่องเต้ ไม่เคยรักใครจริงจัง สงสัยยอมสยบให้หยูเฟยคนเดียวซะแล้ว

    #256
    1
  2. #254 CherryBoon (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 14:44
    นั่นสิ เกาะจนจะตกเตียงแล่ว
    #254
    1
  3. #253 mewmew8361 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 13:44
    เราเกาะขอบเตียงพี่เต้กับน้องเฟยรอจนเหน็บกินแขนแล้วค่าไรท์ เมื่อไหร่พี่เต้จะได้เผด็จศึกน้องเฟยคะ
    #253
    1