หลานสาวฮองเฮา (ชุด เล่ห์ ลวง รัก)

ตอนที่ 30 : ตอน เป็นสตรีของข้าเจ้าจะแต่งให้ใครไม่ได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,109
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 204 ครั้ง
    6 มี.ค. 62




รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายที่จะว่างามดังสตรีก็ใช่ จะหล่อเหลาอย่างบุรุษก็ใช่อีกยิ่งเพ่งพิจรณาจางหยูเฟยก็อยากเขกหัวตัวเองที่ไปรับคนอย่างนี้เข้ามาในจวน นางมีตาหามีแววไม่เห็นบุรุษทั้งแท่งแต่งหญิงแล้วเคยเชื่อสนิทว่าเป็นหญิง

เสียงนั้นห้าวขึ้นไม่ได้ถูกดัดให้อ่อนหวานเมื่อครั้งก่อนๆ ที่เคยได้ยิน “คุณหนูเป็นสตรีของข้าแล้ว ตั้งแต่วันนี้ห้ามแต่งให้ใครและอย่าให้ใครทำแบบเมื่อครู่ที่ข้าทำกับท่านอีกเด็ดขาด หาไม่แล้วมันผู้ใดที่กล้ามายุ่งกับท่าน มันจะไม่มีศีรษะตั้งอยู่บนบ่าอีกแน่”

จางหยูเฟยผงะไปกับท่าทีเฉียบขาดหยิ่งผยอง “เจ้าเป็นใครกันแน่!

“อีกไมนานเจ้าได้รู้แน่”

จางหยูเฟยร้องถามได้แค่นั้น ผ้าม่านรถม้าก็ถูกเปิดออกแล้วร่างของคนที่นางเข้าใจมาตลอดว่าเป็นสตรีก็กระโดดหายไป

นางรีบวิ่งตามแต่ความไวของนางไม่อาจสู้อีกฝ่ายได้ นางวิ่งไปได้สิบก้าวจึงหยุดอยู่กับที่ ตอนนั้นเองที่หลินเอ๋อร์วิ่งตามมาถึง

“คุณหนูเจ้าคะ ท่านจะไปไหน เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ”

จางหยูเฟยหันหน้ากลับมา มองหน้าคนสนิทอยู่ครู่ ตัดสินใจไม่พูดอะไรแล้วรีบก้าวเดินกลับไปขึ้นรถม้าด้วยใบหน้าแดงก่ำ เรื่องบัดสีในรถม้าจะเล่าให้ใครฟังก็อับอาย

“มะ ไม่มีอะไร” จางหยูเฟยหน้าแดงไปหมด

 นางโกรธ นางอาย นางอยากรู้ว่าคนผู้นั้นเป็นใครกันแน่ เข้ามาตีสนิทกับนาง แล้วยังจับนางจูบนางอย่างน่าไม่อาย ไอ้คนชั่วร้ายยังลวนลามนางอีกด้วย

ทั้งยังกล้าสั่งนางอีกว่าห้ามแต่งให้ใคร อย่าให้ใครมาจูบนาง แล้วถ้านางจะแต่งให้บุรุษคนอื่นล่ะ จะเข้าหอกับบุรุษอื่นล่ะ นาง...ไม่ใช่สิ

ข้าจะแต่งให้ผู้ใดมันก็เรื่องข้า

ข้าจะแต่งให้ใคร แล้วเจ้าจะทำอะไรข้าได้

 

วังหลวง

ตำหนักใหญ่ ชายชุดคลุมมังกรสีเหลืองที่เดินผ่านไปตรงช่องประตูทำให้นางกำนัลคนสนิทของเซียวอู่เว่ยยิ้มบางๆ หมุนตัวกลับออกไปจากตำหนักใหญ่

ขณะที่ภายในตำหนัก คนที่สวมชุดสีเหลืองเดินไปเดินมานั้นคือขันทีคนสนิทของเว่ยกงกง เป็นหนึ่งในขันทีที่ถวายงานรับใช้โอรสสวรรค์แต่ตอนนี้ต้องมารับหน้าที่เป็นฮ่องเต้ตัวปลอม

ขันทีน้อยผู้นี้ถูกฮั่นหลิวตี้สั่งให้สวมบทบาทเป็นฮ่องเต้ แม้ขันทีน้อยอยากปฏิเสธเพราะกลัวถูกจับได้แต่กลับถูกโอรสสวรรค์ตรัสห้าม

“เจ้าไม่ต้องกลัว ข้าไม่ได้ให้เจ้าออกไปว่าราชการ”

“กระหม่อมก็ยังมิกล้าอยู่ดีพ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่กล้าก็ต้องกล้าและต้องทำให้ได้ด้วย ไม่เช่นนั้นเว่ยกงกงตาย”

ขันทีน้อยที่รักเว่ยกงกงประดุจบิดาเบิกตากว้างมองไปที่เว่ยกงกงอย่างลนลาน หากเขาไม่ทำ หรือทำแต่ทำไม่สำเร็จ เคราะห์กรรมครั้งนี้ต้องไปตกที่เว่ยกงกงผู้มีความซื่อสัตย์ หากเขาตายเองก็ยังไม่รู้สึกผิดเท่าให้คนที่เขารักดุจบิดาต้องมาตายแทน

สวรรค์เล่นตลกอะไรกับข้า

โอรสสวรรค์ทำเช่นนี้เท่ากับบีบให้เขายอมรับให้ได้ ขันทีน้อยมองหน้าเว่ยกงกงที่ซีดสนิทก็กัดฟันเงยหน้าขึ้นกราบทูล

“กระหม่อมยินดีทำตามพระบัญชา และจะทำอย่างสุดความสามารถ แต่กระหม่อมต้องทำอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ”

ฮั่นหลิวตี้ยิ้มร้ายกาจ ดวงตามังกรวาบขึ้นอย่างพอใจ “ดีมาก ข้าคิดแล้วว่าเด็กกตัญญูอย่างเจ้าคงไม่ปล่อยให้เว่ยกงกงตายอย่างไม่มีความผิด”

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 204 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น