หลานสาวฮองเฮา (ชุด เล่ห์ ลวง รัก)

ตอนที่ 22 : ตอน บังอาจเกินไปแล้วนังหนู

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 172 ครั้ง
    3 มี.ค. 62




ข้าอยากเป็นพี่เลี้ยงเจ้ามากกว่าเจ้าลิงพวกนั้น

รับรองว่าพวกเด็กไม่เกเรแน่ เขาโยนเงินให้เว่ยกงกงออกไปซื้อขนมมาเยอะๆ ใครร้อง ใครมีปัญหาก็เอาขนมอุดปากซะ

“คุณหนูไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ แม่สามีของข้านางรักเด็กมาก เอ็นดูพวกเด็กๆ ราวกับลูก เพราะนางวาสนาไม่ดีมีลูกชายคนเดียวก็ตายในสนามรบ ทำให้ไม่ได้อุ้มหลาน ข้าจะให้ท่านแม่ช่วยดูแลเด็ก ข้าอยากไปช่วยคุณหนูถือของ แล้วอีกอย่างข้าก็เอ่อ...”

“อะไรหรืออย่ามาทำเป็นอ้ำอึ้ง”

“สามีข้าเสียไปจะครบรอบปีแล้ว ข้าอยากไปซื้อกระดาษเงินกระดาษทองมาเผาให้ท่านพี่เจ้าค่ะ”

หยูเฟยมองหน้าลี่ถิงแล้วพรางถอนใจ “เห็นแก่ความซื่อสัตย์ของเจ้าที่มีต่อสามี ข้าให้เจ้าตามไปด้วยก็ได้”

จะว่าไปหากไม่นับว่าลี่ถิงชอบทำตัวแปลก หน่วยการก็ดีกว่าสาวใช้คนอื่น หากได้ลี่ถิงไปช่วยถือขงก็คงดี

เพราะทุกครั้งที่ไปส่งก็จะใช้ม้าเทียมเกวียนลากของไปส่ง ส่วนนางนั่งรถม้าตามหลังเพื่อไปเก็บเงิน

จางหยูเฟยลังเลอยู่ครู่ก่อนตอบ “ถ้าเจ้าอยากไปช่วยก็ได้ ข้าจะไม่ขัดเจ้าอีก แต่อย่าก่อเรื่องให้ข้าปวดหัวก็แล้วกันไม่เช่นนั้น ข้าจะหักเงินเจ้า”

“เจ้าค่ะ คุณหนู”

จางหยูเฟยพูดจบก็ออกเดินนำไปทางโรงทอผ้าไหม นางเดินไปสั่งงานบ่าวไพร่ในจวนด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว เฉียบขาด ขณะที่ฮั่นหลิวตี้ลอบมองด้วยความชื่นชมจะว่าไปแล้วนางมีมาดนางพญา หากได้รับการผลักและดันแรงๆ

หึ หึ

ข้าฮั่นหลิวตี้ผู้นี้นี่แหละจะผลักให้สูงส่งหรือลงเหวก็ได้

“ผ้าไหมชิ้นงามให้แยกไว้ทางขวา ชิ้นปกติให้แยกไว้ทางซ้าย ข้าจะได้คิดราคาได้ถูก แล้วอย่าลืมให้อาหารหนอนไหมด้วยอย่าได้ลืมเป็นอันขาด”

“ขอรับคุณหนู/เจ้าค่ะคุณหนู”

หลังจากสั่งงานเสร็จแล้ว จางหยูเฟยก็ขึ้นไปนั่งบนรถม้า นางไม่ได้ใช้เกี้ยวเพราะสิ้นเปลืองเงินที่ต้องจ้างบ่าวชายไว้ใช้งาน นางจึงเลือกจ้างรถม้าให้มารับส่งวันละครั้งตอนยามเฉินเท่านั้น

ทว่านางกำลังนั่งอยู่บนรถม้าอย่างสบายๆ ร่างสูงใหญ่ของลี่ถิงก็กระโดดขึ้นมานั่งข้างนาง

“อะไรกัน ลี่ถิงเจ้ากล้าดีอย่างไรมานั่งตีเสมอข้า”

สาวใช้ผู้นี้ชักกำเริบใหญ่แล้ว

“ข้าน้อยเห็นที่หน้าจวนมีบุรุษลอบมองคุณหนู ข้าน้อยกลัวว่าเขาจะคิดร้ายกับคุณหนูเลยมานั่งข้างๆ จะได้คอยดูแลคุณหนูได้อย่างใกล้ชิด อีกอย่างหากมีใครคิดร้ายกับคุณหนูข้าจะได้ช่วยได้ทันท่วงที”

“หึ บุรุษที่ไหนกัน ข้ายังไม่เห็นใครสักคน”

พี่เลี้ยงสาวสร้างเรื่องเป็นตุเป็นตะ“แต่ข้าเห็นจริงๆ เจ้าค่ะ มันกระโดดหายตัวไปแล้วคุณหนูจึงไม่เห็น”

“เจ้าอย่าพูดจาเหลวไหล เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญ ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะมาพูดเล่นได้รู้หรือไม่” จางหยูเฟยย้ำด้วยความเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง นางไม่รู้ว่ามีใครแอบคิดปองร้ายนางอยู่หรือไม่ แต่อย่างไรก็ต้องระวังไว้ก่อน

“ข้าน้อยไม่ได้พูดเหลวไหลเจ้าค่ะ ในเมืองหลวงมีผู้คนมากหน้าหลายตา การสู้รบก็เพิ่งเสร็จสิ้นไปไม่กี่ปี ไม่รู้ว่ายังมีพวกชนเผ่านอกเมืองแฝงกายแอบแฝงอยู่หรือไม่ จวนสกุลจางก็เป็นอดีตจวนแม่ทัพ อย่าลืมสิเจ้าคะ บิดาท่านฆ่าคนมากี่ร้อยกี่พันคน ไม่รู้ว่ามีใครผูกใจเจ็บกับท่านแม่ทัพจางแล้วอยากมาระบายลงกับคุณหนูบ้างหรือไม่ คุณหนูเป็นสตรีบอบบางอย่างไรก็ต้องระวัง”

ก็จริงของลี่ถิงง

หรือข้าใจแคบ คอยหาเรื่องจับผิดนาง

“เจ้านี่ดูจะรู้เรื่องของจวนข้าดีนักนะ”

“ผู้คนในแผ่นดินฮั่นใครบ้างไม่เคยได้ยินเสียงกิตติศัพท์ของบิดาท่าน ไปที่ไหน ย่อมมีผู้ชะตาขาด”

“เจ้าอย่ามาโทษบิดาข้าเลย หากเห็นว่าบิดาข้าเป็นคนใจร้าย คนที่สั่งให้ข้าไปรบใจร้ายกว่า” คิดถึงฮ่องเต้โฉดนางอดจะหมั่นไส้ไม่ได้

“ท่านหมายถึงฮ่องเต้ฮั่นหลิวตี้ โอรสสววรค์ผู้มากคุณธรรม รูปงามปานเทพเซียนอย่างนั้นหรือ”

ได้ฟังลี่ถิงกล่าวสรรเสริญฮ่องเต้ หยูเฟยก็อดหมั่นไส้ไม่ได้นางมองซ้ายมองขวา มั่นใจว่าเรื่องที่นางพูดจะไม่รู้ไปถึงหูฮ่องเต้

“เอาหูมานี่”

คุณหนูหยูเฟยกระดิกนิ้ว ลี่ถิงเอียงหูมาใกล้นาง จากนั้นริมฝีปากแดงระเรื่อขยับเอื้อนเอ่ยให้ได้ยินกันเพียงสองคน

“ฮ่องเต้ไร้คุณธรรมผู้นั้นรูปงามเสียที่ไหน อ้วนลงพุง คนขายหมั่นโถวที่ตลาดยังรูปงามกว่าหลายเท่า เจ้าไม่เคยเข้าวังคงไม่เคยรู้ แต่รู้แล้วก็อย่าบอกใครเชียว ไม่เช่นนั้นใครพูดไป ถึงหูฮ่องเต้โฉด พวกเราคอขาดแน่”

ลี่ถิงหน้าคว่ำไปถนัดเพียงแต่คุณหนูคนงามมองไม่เห็น

ข้าลงพุงเหรอ ข้าขี้เหร่กว่าคนขายหมั่นโถที่ตลาด

ดีล่ะ พรุ่งนี้ข้าจะส่งทหารไปลากตัวคนขายหมั่นโถไปประหาร โทษฐานที่หล่อกว่าข้า

ฮั่นหลิวตี้ลอบมองหยูเฟยพอนางบอกเสร็จก็มองออกไปนอกหน้าต่างขณะที่รถม้ากำลังเคลื่อนไปข้างหน้า

ข้าว่าที่เจ้าไม่เข้าวัง คงพราะคิดว่าข้าอ้วน ลงพุง ไม่หล่อ

“แล้วคุณหนูเคยเห็นพระพักตร์ฮ่องเต้แล้วหรือเจ้าคะ”

“ใช่ ข้าเคยเห็นครั้งหนึ่ง”

“ฮ่องเต้ หรือ ขันที่เฒ่า”

“ฮ่องเต้สิ ท่านน้าวาดภาพฮ่องเต้พอดี ข้าเลยได้เห็น”

“ข้าน้อยก็นึกว่าท่านเคยพบฮ่องเต้พระองค์จริงเสียอีก”

“น้าสาวของข้ามีฝีมือการวาดภาพยอดเยี่ยม เห็นจากภาพก็เหมือนเห็นจาพระองค์จริงนั่นแหละ แล้วอย่าปากเปอะเอาเรื่องนี้ไปบอกใครเล่า ถึงหูฮ่องเต้โฉดเมื่อใดข้ากับเจ้าอาจไร้เงาหัว”

ไม่ต้องห่วงแค่หัว ตัวเจ้าข้าก็จะฉีกเป็นชิ้นๆ

บังอาจเกินไปแล้วนังหนู

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 172 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #372 จีจี้ผู้ตะปมหมีด้วยมือเปล่า (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 21:23

    แหน่ะอีเต้มีความเนียนยอตัวเองด้วยนะ5555

    #372
    0
  2. #198 mewmew8361 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 19:14
    รอพี่เต้ลงโทษน้องอยู่นะคะ เกาะขอบเตียงรอ
    #198
    0
  3. #192 NatthayaSrichan (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 16:39
    ตลก55 จุดใต้ตำตอ
    #192
    0
  4. #187 OuWate (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 15:29
    5555 ตลกอ่ะ ตายแน่น้องเอ้ย แต่จะลงโทษไง เกี๋ยวดูกัน 555
    #187
    0
  5. #186 Paku_Chan (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 14:46
    น้องหยูเอ๊ยยย เหนอนาคตรำไรเอ็งโดนแทะไม่เหลือกระดูกแน่
    #186
    0
  6. #185 usaonly (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 14:03

    แหมไรท์กลัวพวกเรานึกอิมเมจฮ่องเต้ไม่ออกเลยเอารูปมาให้ดูตอนท้ายบท หยูเฟยถ้าเห็นรูปนี้ต้องถอนคำพูดแน่นอน ท่ีท่านน้าวาดภาพคงจะเป็นฮ่องเต้องค์ก่อนก็ได้กระมัง 555

    #185
    1