หลานสาวฮองเฮา (ชุด เล่ห์ ลวง รัก)

ตอนที่ 21 : ข้าอยากเป็นพี่เลี่ยงคุณหนู

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,259
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 180 ครั้ง
    2 มี.ค. 62



พอถูกซารังน้อยถามกับหยูเฟยที่ทั้งชีวิตเคยพูดปดเพียงไม่กี่ครั้งไม่ได้เตรียมคำตอบไว้ ทว่าลี่ถิงกับชิงพูดขึ้นก่อน

“เหตุใดคุณหนูไม่บอกซารังน้อยไปตามตรงล่ะเจ้าคะว่าเหตุใดยอนฮวาแม่ของซารัง เหตุใดนางจึงยังไม่กลับมา”

“นี่เจ้า!” ดวงตาคู่งามจ้องหน้าลี่ถิงเขม็ง การที่ลี่ถิงเข้ามาอยู่ในจวน และดูเป็นคนสอดรู้สอดเห็นคงจะคุยกับสาวใช้ในจวนจนรู้ว่าใครเป็นแม่ซารัง และเวลานี้แม่ของซารังหายออกจากจวนยังไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดี

“ลี่ถิง ใครใช้ให้เจ้าพูดมาก”

หยูเฟยไม่อยากโกหกเด็กทว่าเพื่อยื้อเวลาให้นางหาคำตอบมาบอกซารังได้ จางหยูเฟยได้ยินดังนั้นก็ดึงตัวซารังเข้ามากอด นางเองก็อยากรู้ว่ายอนฮวาเป็นตายร้ายดีอย่างไร

“ท่านแม่ของเจ้าไปค้าขายต่างเมืองครั้งนี้ไปนานหน่อยแต่ไม่นานก็กลับมา ท่านแม่ของเจ้ารักเจ้ามาก นางไม่มีทางทิ้งเจ้าไปไหนหรอก”

จางหยูเฟยจำต้องปลอบเช่นนี้ไปก่อน เพราะนางก็ยังไม่รู้ความจริงเช่นกัน ถ้าเห็นศพก็ยังตัดใจบอกได้ว่าตายแล้วแต่ตอนนี้นางขอรอเวลาอีกนิด

“ท่านแม่ไม่ได้ไปหาซื้อขนมต่อให้ข้า แล้วหายไปนานเพราะใบไผ่ขาดแคลนหรือเจ้าคะ”

ลี่ถิงถอนใจพรืดยาว

“คุณหนูหลอกเจ้าว่าแม่เจ้าไปหาซื้อใบไผ่มาทำขนมที่เจ้าชอบก็เพื่อให้เจ้าสบายไม่ร้องไห้โยเย แต่ที่จริงแล้วแม่ของเจ้า”

“ลี่ถิง หยุดนะ” เสียงของหยูเฟยดุขึ้น

“บอกนางเถอะ คืออย่างนี้นะซารังเจ้าจงฟังข้า แม่ของเจ้าเดินทางไปทำการค้าในมณฑลหนึ่งทว่าโชคร้ายมณฑลที่ท่านแม่เจ้าไปเขื่อนเกิดแตกน้ำท่วมไปทั่วเมือง”

“ท่านแม่” พอเห็นซารังทำท่าว่าจะร้องไห้พี่เลี้ยงสาวจึงทรุดลงไปกอดซารังไว้ “เด็กโง่ แม่เจ้าไม่ได้เป็นอะไรสักนิด แม่เจ้าปลอดภัยดี แค่เวลานี้เส้นทางจราจรถูกตัดขาดแม่ของเจ้าจึงยังกลับมาไม่ได้ เดี๋ยวถ้าน้ำลดลงแล้ว แม่เจ้าคงเดินทางกลับมาที่จวน”

“จริงหรือเจ้าคะ”

ซารังหันไปถามหยูเฟย นางอ้าแขนรับรางเด็กน้อยเข้าไปกอดเอาไว้ ดวงหน้าหวานสวยเงยหน้าขึ้นสบตากับลี่ถิง เห็นพี่เลี้ยงสาวส่งยิ้มละไม หยูเฟยมองลี่ถิงอย่างคาดโทษทว่าคำโกหกของลี่ถิงดูจะมีน้ำหนักน่าเชื่อถือกว่านาง ถึงตอนนั้นผ่านไปเนิ่นนานแล้วยังไม่ได้ข่าวแม่ของซารังก็ค่อยๆ บอกว่านางเสียชีวิตจากโรคระบาดที่มากับน้ำซารังก็คงพอจะทำใจได้

จางหยูเฟยดันร่างเล็กของซารังออกมามอง “ซารัง เจ้าฟังข้านะ ถ้าเจ้าไม่ดื้อ ไม่ซน ไม่วิ่งชนของในจวนของข้าหล่นแตกอีก ท่านแม่ของเจ้าก็จะรีบกลับมาหา”

“จริงๆ นะเจ้าคะ”

“จริงสิ ข้าเคยหลอกเจ้าเช่นนั้นหรือ”

ยกเว้นครั้งนี้ที่ข้าหลอกเจ้า

ซารังน้อยรีบส่ายหน้า คลี่ยิ้มกว้างอย่างดีใจ “คุณหนูไม่เคยหลอกซารัง ถ้าเช่นนั้นซารังจะเป็นเด็กดี จะไปช่วยเพื่อนๆ เก็บกวาดเศษใบไม้รอบจวนตอนนี้เลยนะเจ้าคะ”

เด็กน้อยบอกจบก็วิ่งเหยาะๆ ห่างออกไปไกล ลืมพี่เลี้ยงสาวที่เดินมาด้วยกันไปเสียสนิท จางหยูเฟยเหลือบมองมาที่ลี่ถิงที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม นางเลือกที่จะไม่จ้องดวงตาคู่คมนั้นแต่เบือนไปอีกทางแล้วเอ่ยขึ้น

“ลี่ถิง เจ้าโกหกซารังแบบนั้น เจ้ารู้ได้ยังไงว่าแม่นางจะกลับมาหรือไม่”

“แต่อย่างน้อยถ้าแม่นางไม่กลับนางก็ยังทำใจได้ว่าแม่ตายเพราะภัยธรรมชาติ ยังมีเวลาให้เตรียมใจ ข้าน้อยว่ายังไงก็ดีกว่าหลอกว่าแม่นางไปตามหาใบไผ่ทำขนม”

คิดไปได้

“เอ่อ  คือข้า  ข้าไม่เคยโกหก”

“ไม่เคยเลยหรือ” พี่เลี้ยงสาวมองอย่างสำรวจ

จางหยูเฟยรู้สึกเหมือนถูกจับผิด ใบหน้าสวยแดงซ่าน ไม่รู้ทำไมนางต้องรู้สึกอับอายลี่ถิง

“ลี่ถิง เจ้าจะยืนมองหน้าข้าอีหรือ ยังยืนเฉยอยู่ทำไม เหตุใดไม่ตามไปดูแลซารัง”

“ซารังบอกว่าจะไปอยู่กับเพื่อนๆ แต่คุณหนูไม่มีสาวใช้คอยรับใช้ข้างกาย ข้าคิดว่าข้าควรอยู่ข้างกายคุณหนูเจ้าค่ะ”

จางหยูเฟยตวัดสายตามองอย่างไม่ค่อยไว้ใจนัก “เจ้าไม่ต้องตามข้าไปหรอก หน้าที่ของเจ้าคือเฝ้าเด็กๆ ต่อให้พวกเด็กๆ เล่นกันก็ต้องคอยดูแล ข้าจะออกไปร้านเถ้าแก่ฮงกับหลินเอ๋อร์”

“ขอข้าน้อยไปด้วยเถอะเจ้าค่ะ ข้าน้อยอยากไปช่วยส่งของด้วย หลินเอ๋อร์คนเดียวคงไม่พอ”

จางหยูเฟยขมวดคิ้ว หลินเอ๋อร์นอกจากคอยรับใช้ข้างกายนางแล้วก็ยังต้องตามนางออกไปค้าขายด้วยทุกครั้ง ซึ่งเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย

“ก็บอกแล้วไงว่าข้ารับเจ้ามาเป็นพี่เลี้ยงเด็กไม่ใช่พี่เลี้ยงของข้า”

ข้าอยากเป็นพี่เลี้ยงเจ้ามากกว่าเจ้าลิงพวกนั้น

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 180 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #519 Alamadine (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 22:21
    ลำไยพระเอก
    #519
    0
  2. #184 usaonly (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 06:19

    ตกลงฮ่องเต้ไม่กลับเข้าวังไปทำงานแต่จะอยู่ประกบสาวล่ะนะ หุ หุ

    #184
    0
  3. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(