หลานสาวฮองเฮา (ชุด เล่ห์ ลวง รัก)

ตอนที่ 19 : ตอน จังจึ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,298
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 156 ครั้ง
    2 มี.ค. 62




ทักทาย

     กลับมาแล้วนะคะอัพให้อ่านต่อ แหมอีเต้ ปลิ้นปล้อน กะล่อนมาก น้องหยูเฟย เขาไม่ได้มีนิสัยแบบเฮียเลยโกหกไม่เนียน ต้องไปหัดเรียนกับอีเต้555

     อยากอ่านไวๆ อยากให้อัพรัวๆ เม้นต์ให้กำลังใจ แอดกันมาเยอะๆนะคะจะได้ไมีแรงอัพเรื่อ

งนี้เขียนไว้แล้วแต่ยังไม่จบเอากลับมาลงให้อ่านระหว่างปิดต้นฉบับค่ะ


   ขอบคุณค่ะ


  ชิงลี่


ฮั่นหลิวตี้เตรียมคำตอบไว้แล้วจึงไม่อึกอักตอนตอบ “ข้านำชานี้ติดตัวมาด้วยเจ้าค่ะ สามีของข้าเป็นขุนนางเล็กๆ อยู่หัวเมือง ตอนนั้นโชคดีได้รับของรางวัลมาจากฮ่องเต้ตอนเสด็จออกศึกเลยเก็บไว้ เวลานี้จึงตกมาถึงข้าน้อย ข้าน้อยเห็นว่าเป็นของดี คุณหนูมีพระคุณต่อข้าและแม่สามีมากจึงนำของดีนี้มาชงให้ดื่มเป็นการตอบแทนเจ้าค่ะ”


พอฟังเหตุผลแล้วคิ้วงามที่ย่นยู่อย่างหงุดๆ คลายลง “เป็นเช่นนี้นี่เอง ทำไมเจ้าไม่ให้แม่สามีของเจ้าดื่มล่ะ ชาล้ำค่าแบบนี้ เป็นถึงของที่ฮ่องเต้ทรงประทานเจ้าควรให้แม่สามีดื่มมากกว่าข้า”


ขณะนั้นเว่ยกงกงในคราบของฮูหยินหม้ายเดินมาถึงพอดี “อ้อ ท่านป้ามาพอดี เชิญมาตรงนี้สักครู่ น้ำชานี้ข้าได้จากลูกสะใภ้ของท่านมา ท่านป้าแบ่งไปดื่มเถอะ เป็นชาดีของลูกชายท่านที่เก็บไว้ ข้าคิดว่าเขาคงดีใจมากกว่าที่เห็นมารดาได้ดื่มของดี”


เว่ยกงกงรับถ้วยชาที่ถูกยื่นมาตรงหน้าอย่างไม่ทันรู้ต้นสายปลายเหตุด้วยท่าทางงกๆ เงิ่นๆ ยิ่งมองเห็นสายตาของลูกสะใภ้ที่สาดประกายเข้มข้นมองมาที่ตนแล้วพยักเพยิดราวกับจะเป็นความนัยว่า

นางให้เจ้าดื่มเจ้าก็ดื่มเถิด ไม่ตายหรอก อย่างเรื่องเยอะ


 มือที่ถือถ้วยชาก็ยิ่งสั่นงันงก ขันทีเฒ่าไม่รู้ตัวว่ามาผิดจังหวะ เขาตั้งใจจะมาพาเด็กซารังออกไปเพื่อให้โอรสสวรรค์ได้อยู่กับสตรีงามตามลำพัง บางทีพระองค์อาจจะได้อะไรมากขึ้น


“ท่านป้ารีบดื่มตอนที่ยังอุ่นอยู่เถอะ” จางหยูเฟยสำทับ


แม้ขันทีเฒ่าจะออกไปทางคนซื่อ แต่ก็รู้ดีว่าเจ้านายเหนือชีวิตของตนและแผ่นดินฮั่น ฮ่องเต้ช่างเจ้าเล่ห์นักแม้จะมั่นใจในความเป็นคนซื่อของตนก็ตาม ถ้าบางทีพระองค์จะแอบใส่อะไรลงไปให้คุณหนูหยูเฟยดื่ม แต่คุณหนูคนงามโบ้ยมาให้นาง


“ท่านป้าเดี๋ยวเย็นหมดนะเจ้าคะ” หยูเฟยสัมทับอีกหน นางอยากให้แม่สามีของลี่ถิงได้ลิ้มรสของดี


“ท่านแม่โปรดระวังถ้วยชาด้วยเจ้าค่ะ ถ้วยชาสั่นหมดแล้ว” น้ำเสียงนั้นเกือบจะกึ่งดุ ดีที่ใบหน้าของลี่ถิงแต่งแต้มรอยยิ้มประดับไว้ด้วยจึงดูไม่น่ากลัวมากนัก


ข้าไม่ใส่ยาพิษหรอก ดื่มๆ  ลงคอไปซะแล้วรีบเดินไปไกล คนจะจีบกัน


ลี่ถิงจ้องแม่สามีเขม็งพอดีคุณหนูเผลอหันไปมองทางอื่นลี่ถิงจึงได้จังหวะยกมือสะบัดออกนอกตัวส่งสัญญาณให้เว่ยกงกงรู้


“ขะ ข้ารู้แล้ว” ผิดกับเว่ยกงกงที่รู้ว่าคำพูดนั้นหาใช่ความหวังดีแต่เป็นความหงุดหงิดที่โอรสสวรรค์แสร้งทำปิดบังไว้ “คุณหนูเจ้าคะ ข้าน้อยขอบคุณมาก ข้าน้อยขอตัวก่อนดีกว่าจะได้ไม่เป็นการรบกวนเวลาของคุณหนู”


จางหยูเฟยพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต นางคงไม่อยากดื่มจริง


 เว่ยกงกงจึงรีบเดินเร็วๆ ออกไป


มาขัดจังหวะข้าเสียจริงเว่ยกงกง


ดวงตามังกรมองตามหลังขันทีเฒ่าอย่างหงุดหงิด ก่อนจะปรับสีหน้ามาทางคนงามเบื้องหน้า


“คุณหนูน้ำใจงามนัก ข้าน้อยเป็นลูกสะใภ้ที่อกตัญญูจริงๆ ไม่ทันคิดว่าจะให้แม่สามีได้ดื่มก่อน”


“ไม่เป็นไร ต่อไปเจ้าต้องดูแลแม่สามีให้ดีกว่านี้ก็พอ นางชรามากแล้ว ถ้ามีของดีๆ เจ้าควรแบ่งให้นางได้กินก่อนจึงจะเป็นยอดสะใภ้” จางหยูเฟยเห็นแล้วว่าแม่สามีดูหวาดกลัวลูกสะใภ้ผิดปกติต่างจากบ้านอื่นที่เคยเห็นมา


“พวกเจ้ามีอะไรไปทำก็ไปทำได้แล้ว ข้าจะไปดูโรงทอผ้าไหม”



ฮั่นหลิวตี้ขมวดคิ้วไม่อยากไป ส่วนซารังน้อยไม่ได้มาด้วยเรื่องตามทวงขนมเช่นเคย เด็กน้อยตามลี่ถิงมาด้วยเรื่องมารดาที่หายตัวไปด้วย นานจนนางแอบร้องไห้ทุกคืน


“คุณหนูเจ้าคะ” ซารังน้อยรีบร้องเรียกไว้ “ท่านแม่ของซารังทำไมยังไม่กลับจวนอีกจ้าคะ ท่านแม่หายไปนานแล้ว ครั้งนี้ทำไมท่านไปค้าขายนานนัก ปกติแค่สองวันก็กลับมาหาข้าแล้ว” น้ำเสียงเด็กน้อยเจือความร้อนใจปนเศร้าลึก ดวงตาก็รื้นขึ้นด้วยความคิดถึงมารดา


“ก่อนแม่เจ้าออกจากจวนเจ้าฝากนางซื้ออะไรหรือเปล่า” เพราะหยูเฟยรู้นิสัยซารังนางจะต้องฝากซื้อขนม


ซารังน้อยยกนิ้วชี้จิ้มไปที่ขมับราวกับว่ากำลังคิด ดวงตากลมโตล้อมด้วยแผงขนตาดกดำกระพือขึ้น “ซารังคิดออกแล้วเจ้าค่ะ ก่อนท่านแม่จะเดินทางออกไปทำการค้าข้าสั่งท่านแม่ให้ซื้อจังจึมาฝากเจ้าค่ะ”


หยูเฟยดีดนิ้วแล้วพูดกับซารังน้อย “ที่แท้เพราะจังจึงนี่เองทำให้แม่เจ้ากลับมาช้า”


ซารังน้อยมองนายหญิงคนงามอย่างไม่เข้าใจ จังจึง นั้นมีส่วนประกอบหลักคือข้าวเหนียวใช้ใบไผ่ห่อยามที่ข้าวเหนียวซึ่งปรุงอย่างดีผสมกับเครื่องเคียงต่างๆ ที่อัดแน่นลงไปซารังไม่เคยอิ่มในห่อเดียว


“ซารังไม่เข้าใจเจ้าค่ะ” ดวงตากลมโตทอประกายความสงสัย ท่านแม่หายไปนานเกี่ยวกับขนมจังจึงเพราะเหตุใด


“เจ้าไม่รู้อะไรแล้วซารัง เจ้ารู้หรือไม่จังจึงเป็นขนมที่ต้องห่อด้วยใบไผ่ ช่วงนี้อากาศร้อนแห้งแล้ง ไม่นานนี้เกิดไฟไหม้ป่าครั้งใหญ่ ต้นไผ่ตายไปจำนวนมาก แม่เจ้าคงหาซื้อจังจึยากนากก็เลยหายไปนาน”


ฮั่นหลิวตี้ขมวดคิ้วคุณหนูจางผู้นี้หลอกเด็กไม่ได้เรื่อง คิดจะหลอกเด็กฉลาดแบบซารังหาทางแต่งเรื่องให้เนียนกว่านี้ก็ไม่ได้


“คุณหนูเจ้าขา ท่านแม่หาซื้อจังจึไม่ได้ทำไมท่านแม่ไม่กลับามาที่จวนเจ้าคะ ในเมื่อท่านแม่เคยทำจึงจึให้ข้ากิน อีกอย่างเมื่อวานข้ากับหลงหลง อ้ายหลิน ไปวิ่งเล่นที่หลังจวนเห็นต้นไผ่เต็มไปหมดเลยเจ้าค่ะ ท่านแม่จะทำจังจึเท่าไหร่ก็ได้”


ฮั่นหลิวตี้ลอบยิ้ม ทั้งที่จริงอยากจะหลุดขำพรืดออกมา


นั่นไงข้าว่าแล้ว

คราวนี้เขาก็จะรอดูว่าคุณหนูคนงามจะหลอกเด็กยังไง จางหยูเฟยผู้นี้อะไรก็ดี แต่โกหกไม่เนียน

อย่างนี้ต้องจับมาเรียนกับข้า


แต่นักเรียนของข้า ห้ามสวมเสื้อผ้าเวลาเรียน

 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 156 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #183 usaonly (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 06:13

    อีตาฮ่องเต้นี่เคยรักใครบ้างไหม ที่มีทั้งหมดแลก็แค่สาวอุ่นเตียงเท่านั้น ไร้ความรู้สึกกับความรักจริง จริ๊ง

    #183
    0
  2. #180 mooklinlava2505 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 23:15
    อิเต้ ลามก555
    #180
    0
  3. #167 mewmew8361 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 18:07
    อิเต้ อิหื่น
    #167
    2