หลานสาวฮองเฮา (ชุด เล่ห์ ลวง รัก)

ตอนที่ 18 : ตอน เป็นสตรีต้องสตรอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,503
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 175 ครั้ง
    2 มี.ค. 62



หยูเฟยจึงติดสินบนเจ้าหน้าที่คนหนึ่งให้ลงบันว่านางมีรูปกายใต้อาภรณ์ที่ไม่งาม นางแจ้งไปว่าไม่คิดแต่งให้บุรุษคนไหน หนึ่งปีที่ผ่านมานางจึงไม่รับหมั้นจากบุรุษคนใดเพื่อไม่ให้คนในราชสำนักจับผิดนางได้


จางหยูเฟยไม่คิดพึ่งพาบุรุษอยู่แล้ว ยอนฮวาบอกว่า


เป็นสตรีต้องสตรอง


 นางไม่เข้าใจว่าสตรองคืออะไรหรือบางทีอาจเป็นภาษาของพวกชาวโซซ็อนโบราณ


แต่ยอนฮวาพูดเสมอว่าเป็นสตรีงามหากไม่พบบุรุษที่พึงใจก็อย่าหมายให้ใครมาเชยชม นั่นก็เป็นความคิดที่ดี จางหยูเฟยถอนใจ คิดถึงแม่ของซารังน้อยขึ้นมา ยอนฮวาเป็นคนมีความคิดกว้างไกลเกินกว่าสตรีด้วยกัน การพูดคุยกับยอนฮวาจึงเป็นสิ่งที่นางชอบทำแต่วันนี้ยอนฮวาไม่อยู่เสียแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร


ภาพเสื้อผ้าของยอนฮวาที่วางกองไว้ชายป่าทำให้นางไม่กล้าคิดต่อเลยว่าคนสนิทของนางจะถูกข่มขืนแล้วฆ่าทิ้งกลางป่าที่ไหนหรือเปล่า นางไม่กล้าปริปากพูดเรื่องนี้ออกไป เพราะเป็นห่วงความรู้สึกของซารังน้อย


“คุณหนูเจ้าคะ ดื่มชาเสียหน่อยเจ้าค่ะ” ซารังเดินออกมาพร้อมกับพี่เลี้ยงสาวคนใหม่ เสียงของเด็กน้อยทำให้คุณหนูคนงามหันไปมอง


ดวงตาสองคู่ของจางหยูเฟยสบประสานกับลี่ถิง แล้วเป็นจางหยูเฟยเองที่ต้องเบือนหลบ


“ชาอะไรของเจ้าซารังน้อย ข้าเพิ่งดื่มชาไปเมื่อครู่ยังอิ่มอยู่เลย”





ซารังน้อยอมยิ้ม “วันนี้อากาศร้อนเจ้าค่ะ พี่ลี่ถิงคนงงามแนะนำว่าควรดื่มชาบ่อยๆ จะได้ช่วยดับร้อนในร่างกาย ข้าน้อยกับพี่ลี่ถิงเลยช่วยกันชงชามาให้คุณหนูดื่มเจ้าค่ะ” ซารังพูดไปอมยิ้มไปดูน่ารักน่าชัง พร้อมกับพยักเพยิดหน้าไปทางพี่เลี้ยงให้ยกถาดไปให้นายสาว ซารังขยิบตาให้พี่เลี้ยงสาว



จางหยูเฟยมองไปที่ลี่ถิง แวบหนึ่งนางอดคิดไม่ได้ว่าเหตุใดจึงไม่ชอบจ้องตากับลี่ถิงเลย ดวงตาคู่นี้คมคายมีแววฉลาดเฉลียวเหมือนซ่อนอะไรบางอย่างไว้ แต่บางครั้งกลับดูซ่อนเล่ห์ บางครั้งก็เหมือนกำลังมองอย่างจับผิดนาง


“เจ้านำไปเก็บก่อนเถอะข้ายังไม่อยากดื่มตอนนี้” จางหยูเฟยบอกเสียงนิ่งเรียบ


ท่าทางเฉยชานั้นไม่ได้ทำให้ฮั่นหลิวตี้เกิดความสงสัย เขาอมยิ้มแล้วดัดเสียงพูด “ชานี้ข้ากับซารังช่วยกันทำอย่างตั้งใจคุณหนูจะไม่ลองชิมจริงๆ หรือ เหตุใดจึงทำให้คนที่หวังดีต่อคุณหนูต้องเสียน้ำใจด้วยเล่า”


ท่าทางคำพูดแปลกๆ ที่ไม่เหมือนคนเป็นบ่าวพูดแถมยังดูวางอำนาจอย่างประหลาดทำให้จางหยูเฟยขมวดคิ้วมองพี่เลี้ยงสาว แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าความประหลาดนั้นคืออะไร


ดวงตาคู่หวานราวนัยน์ตาดอกท้อมองถ้วยชาที่อยู่ในถาดแวบหนึ่ง ก่อนจะยกขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างระมัดระวัง


จางหยูเฟยคิดจะตัดรำคาญ “ข้าจะดื่มก็ได้” นางบอกพร้อมกับมองท่าทีดีอกดีใจของซารังที่อยากให้นางดื่มเต็มที นางยกชาขึ้นจิบอึกหนึ่ง ทันทีที่น้ำชาอุ่นๆ ไหลผ่านเข้าสู่โพรงปาก ความหวานกำซ่านก็แผ่ไปทั่วลิ้นประหนึ่งดื่มน้ำค้างกลางหาวที่ทั้งใสและบริสุทธิ์

รสดีเยี่ยม

ร่างกายของนางรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาจนอดชมเชยไม่ได้


“ชานี้รสชาติดีจริงข้าไม่รู้มาก่อนว่าในจวนของเรามีชาดีเช่นนี้ด้วย”


ซารังน้อยที่ยืนคอยอยู่แล้วรีบพูด “พี่ลี่ถิงจริงอย่างที่พี่พูดจริงๆ ด้วย คุณหนูของข้าดื่มชาของท่านแล้วต้องชอบแน่ ชาของท่านวิเศษไปเลยเจ้าค่ะ ข้าจะไม่ว่าพี่สาวขี้คุยอีกแล้ว” ซารังส่งยิ่มฟันขาว ลี่ถิงอยาจะเขกหัวนังหนูตัวแสบนักทว่าจางหยูเฟหันมามองพอดี


“เจ้าพูดอะไรซารัง ข้าไม่เข้าใจ” จางหยูเฟยวางถ้วยชาลงกับโต๊ะ แล้วหันไปเอียงคอถามซารังน้อย


เด็กน้อยส่ายหน้าไปมา จางหยูเฟยจึงเงยหน้าขึ้นมองสาวใช้คนใหม่ที่เพิ่งรับเข้ามา


“ตกลงว่าชานี้เป็นมาอย่างไรกันแน่ ลี่ถิงเจ้าอธิบายให้ข้าฟังเดี๋ยวนี้” จางหยูเฟยเดินนำไปนั่งที่โต๊ะ มองลี่ถิงที่เดินนำซารังเข้ามายืนค้อมศีรษะต่อหน้านางแต่ตัวลี่ถิงเองกลับยืนตรงเฉยๆ มองไปมองมาเหมือนยืนค้ำหัวนางด้วยซ้ำ นางช่างไร้มารยาทเสียจริง


“คุณหนูเจ้าคะ ซารังไม่รู้เรื่องชาเจ้าค่ะ ซารังกำลังเล่นกับเพื่อนๆ อยู่ แล้วพี่ลี่ถิงก็เดินมาหา พร้อมกับบอกว่ามีชาดีอยากให้คุณหนูชิม พี่ลี่ถิงจึงชวนซารังยกชามาหาคุณหนู แล้วบอกว่าถ้าพามาหาคุณหนูจะให้...”


ฮั่นหลิวตี้ได้ยินรีบเอ็ดซารัง “เจ้ารีบไปจิบชาไปซารัง บ่นคอเจ็บไม่ใช่หรือ หยุดพูดได้แล้วจะได้ไม่เจ็บคอ”


คุณหนูคนงามได้ยินแล้วถลึงตาใส่สาวใช้คนใหม่ “ลี่ถิง เจ้าเลี้ยงเด็กเป็นหรือไม่”


ลี่ถิงหน้าเจื่อนเกรงว่าความลับถูกเปิดเผยก็หันไปขึงตาใส่เด็กน้อยแล้วรีบหันมาตอบคุณหนูคนงาม “ลี่ถิงพูดผิดไปแล้วเจ้าค่ ลี่ถิงจะบอกให้ซารังน้อยไปดื่มน้ำรากบัว จะได้ไม่เจ็บคอ เมื่อเช้าลี่ถิงเห็นซารังน้อยไอไม่หยุดเจ้าค่ะ”


 เขาตื่นมาตอนเช้าก็ไม่มีอะไรทำ ให้อยู่กับเด็กก็น่ารำคาญ เขาเลยหลอกล่อให้เด็กซารังนั่น พาเขามาหาจางหยูเฟยที่นี่แล้วบอกจะซื้อขนมให้นางกินจนอิ่ม


“อะไรของเจ้าลี่ถิง” หยูเฟยส่ายหน้าราวกับเหนื่อยหน่าย


“คือเอ่อ..."


ดวงตาหวานดั่งดอกท้อเหลือบมองทางคนตัวสูงที่นางเพิ่งรับเข้ามาเป็นสาวใช้ มองอย่างไรก็ไม่เหมือนสาวใช้


จางหยูเฟยพูดเสียงดุ “เจ้าชวนซารังมาวุ่นวายที่นี่ด้วยเหตุใด ข้ามีงานต้องทำมากมาย เจ้าก็เห็น ข้าต้องตรวจดูโรงทอผ้าไหม ทั้งโรงเครื่องปั้น ข้าไม่ได้จ้างเจ้าให้มาเกะกะวุ่นวายแต่จ้างให้เจ้ามาดูแลซารังกับเด็กๆ หรือแค่นี้ก็ทำไม่ได้แล้วข้าจะได้ส่งเจ้าออกไปนอกจวนแล้วหาคนมาทำหน้าที่แทน”


ท่าทางวางอำนาจเช่นนี้มีหรือที่ฮั่นหลิวตี้จะหวั่นเกรง เขากลับนึกนิยมชมชอบนางมากขึ้นไปอีก เขามีโอกาสได้พบน้าสาวของนางแต่ยังไม่ทันแตะต้องนางก็หายตัวไป แต่หยูเฟยผู้นี้เวลาเอาจริง นางวางท่าดั่งนางพญาน่าสนใจยิ่งนัก


 ถ้าอยู่ที่วังหลวงเขาคงจะทำอะไรกับนางอย่างที่อยากทำได้ถนัดกว่านี้ แต่อยู่ที่นี่ปล่อยนางวางท่าไปก่อน


“ข้าน้อยไม่ได้คิดทำตัววุ่นวายเจ้าค่ะ แต่อยากให้คุณหนูได้ดื่มชาดีก็เพียงเท่านั้นเอง ความหวังดีนี้ขอให้คุณหนูอย่ามองเป็นอื่น ข้าน้อยมีใจภักดีต่อคุณหนูด้วยใจจริง”


เห็นลี่ถิงพูดนอบน้อม หยูเฟยก็ไม่อยากเอาความอีก“เจ้าช่างพูดนัก เอาเถอะ แต่ข้ายังสงสัยเรื่องชา ชานี้เหมือนใช้ดื่มในวังไม่น่าจะมีตามตลาด เจ้าไปได้มาจากไหนกัน”


ไม่โง่นี่ ไม่ได้สวยแค่หน้าตา รู้จักสังเกตด้วย


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 175 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #152 Tiemchan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 14:45
    อีเต้ โกหกเก่ง555
    #152
    1