หลานสาวฮองเฮา (ชุด เล่ห์ ลวง รัก)

ตอนที่ 16 : ตอน โฉมงามผู้กำลังตกเป็นเป้าของอสูร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,769
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 144 ครั้ง
    1 มี.ค. 62



โอรสสวรรค์กวาดตาไปรอบๆ เห็นเว่ยกงกงค่อยๆ เดินกลับมาที่เรือน “เร็วเข้าสิ เดินเชื่องช้าแบบนี้ เมื่อไหร่ข้าจะได้ฟังรายงาน”


เว่ยกงกงรีบกุลีกุจอเข้าไปในเรือนหลังเล็กแล้วรีบปิดประตูเรือนก่อนจะค่อยๆ คลานเข้าไปหาคนที่กำลังปลดเปลื้องชุดสตรีออกแล้วกระโดดไปนั่งผงาดอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวยาว


เมื่ออยู่สองต่อสองในที่มิดชิดเช่นนี้ เว่ยกงกงจึงรีบคำนับกราบบังคมทูล

“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไปสืบมาแล้วได้ความว่า หลังสิ้นอดีตท่านแม่ทัพจางจิ้นเหอ ช่วงแรกตระกูลจางลำบากมากเพราะรองแม่ทัพก็ออกทำศึกที่ชายแดน คุณหนูจางจึงต้องรับภาระดูแลผู้คนในสกุลจวน ท่านแม่ทัพจางจิ้นเหอเป็นคนตงฉินอย่างที่ชาวบ้านว่าจึงไม่ได้ทิ้งทรัพย์สมบัติไว้มาก คุณหนูจางจึงต้องทำการค้าเลี้ยงคนในจวน โดยมีหญิงสาวนางหนึ่งที่อดีตท่านแม่ทัพจางจิ้นเหอพากลับมาด้วยหลังจากอาณาจักรโซซอนโบราณได้ถูกทหารฮั่นตีจนแตกพ่าย หญิงผู้นั้นเล่าลือกันว่าฉลาดเฉลียวนำสิ่งแปลกใหม่เข้ามาสอนผู้คน และเป็นคนสอนให้คุณหนูจางติดต่อสื่อสารกับพวกพ่อค้าต่างชาติ”


“ผู้หญิงคนนั้นคงจะเป็นแม่ของเด็กซารัง ที่ตามทวงรางวัลเอากับข้าใช่หรือไม่”


“ใช่พ่ะย่ะค่ะ แต่เวลานี้นางหายตัวไปอย่างลึกลับ”


โอรสสวรรค์ปะติดปะต่อเรื่องแล้วคลี่ยิ้ม “ถ้าอย่างนั้น บางทีคนร้ายที่ลอบเข้าไปในตำหนักใหญ่ของข้า แล้วทำปิ่นตกไว้ก็มีผู้น่าสงสัยสองคน หนึ่งคือจางหยูเฟย เพราะนางดูเกลียดขี้หน้าข้าหาว่าข้าเป็นพวกเกเรชอบยกพวกไปยึดบ้านคนอื่น” การที่เขาสงสัยจวนสกุลจางว่ามีคนสมรู้ร่วมคิดลอบเข้าไปในตำหนักเพราะปิ่นที่เขาเก็บได้นั้นมันคือปิ่นเดียวกันกับที่เขามอบให้แม่ทัพจางจิ้นเหอ ในเมื่อเขาให้ของชิ้นนั้นกับแม่ทัพจางจิ้นเหอไปแล้ว จู่ๆ เขาพบมันตกอยู่ ทุกความเคลือบแคลงสงสัยจึงพุ่งไปที่จวนสกุลจาง และคนๆ นั้นคือจางหยูเฟย


สารลับที่เขาได้มาจากองค์รักษ์บอกว่าชาวซยงหนูเองก็คบหากับชาวต่างชาติ เป็นไปได้ไหมว่าซยงหนูจะร่วมมือกับชาวต่างชาติบุกยึกแผ่นดินฮั่นของเขา


นั่นคือที่มาที่ทำให้ฮั่นหลิวตี้ไม่อาจนั่งอยู่ในตำหนักได้อย่างสบายใจ กว่าเขาจะรวบรวมแผ่นดินฮั่นให้เป็นปึกแผ่นมาจนถึงปัจจุบันนี้ต้องเสียเลือดเนื้อของบรรพบุรุษสกุลหลิวไปเท่าไร รวมทั้งตัวเขาเองก็เกือบตายในสนามรบมานับครั้งไม่ถ้วน พวกซยงหนูนับว่าเป็นแมลงน่ารังเกียจที่คอยสร้างความรำคาญให้เขาไม่เลิกราจริงๆ


ซ้ำยังมีพวกชาวต่างชาติมาเกี่ยวพันด้วยอีก พวกนี้ใช้ภาษาที่เขาไม่คุ้นเคย ในราชสำนักเองก็มีคนสื่อสารได้น้อยมากแต่จวนสกุลจางกลับมีคนมากความสามารถเช่นนี้ไว้ใช้งาน นับว่าน่ากลัวเกินไปแล้ว เขาสมควรต้องตัดปีกสกุลจางลงอีกหน่อย


หึ หึ

“ข้าไม่เชื่อว่าแม่ของเด็กซารังจะหายไปอย่างลึกลับ สรรพสิ่งบนโลกใบนี้ไม่สามารถเคลื่อนย้ายหายไปไหนได้เอง ถ้าไม่ตายก็ต้องหลุดไปอีกภพหนึ่ง”



“หลุดไปอีกภพหนึ่งหรือพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทหมายถึงภพไหนพ่ะย่ะค่ะ”

ฮั่นหลิวตี้ยกยิ้มมุมปากหัวเราะหึหึ พระเนตรปลาบคมปนหวานดูเจ้าเล่ห์อีกครั้ง จากนั้นใช้สายตาแหลมคมมองเว่ยกงกงที่ทำหน้าประหลาดใจ พรางพ่นลมหายจพรืดยาวราวกับขี้เกียจอธิบาย


“เจ้าไม่ต้องเข้าใจเรื่องนี้หรอก เจ้าทำตามคำสั่งของข้าก็พอ ให้องค์รักษ์จับตาดูทุกคนในจวนสกุลจางไว้ตลอดก็พอ ข้าคิดว่าถ้าแม่ของซารังยังไม่ตาย ยังไงนางก็ต้องกลับมาหาลูกของนาง ถึงตอนนั้นค่อยจับตัวนางมาหาข้า นางต้องไม่ใช่ธรรมดา ต้องมีบางอย่างน่าสนใจเป็นแน่”

“ฝ่าบาทกระหม่อมว่ากลับไปรอฟังข่าวที่ในวังดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ อยู่ที่นี่กระหม่อมเป็นห่วงฝ่าบาท”

“ข้ากลับแน่ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ เจ้าเองก็อย่าหลุดพิรุธอะไรออกไป ขอข้าหาอะไรทำสนุกๆ อีกสักหน่อย”

นอกจากฮั่นหลิวตี้จะเป็นนักการรบที่เก่งกาจแล้ว เขายังเป็นคนเจ้าเล่ห์ เพทุบายมากที่สุด ในความคิดของมหาขันทีเฒ่า เอกบุรุษผู้นี้น่ากลัวยิ่งนัก ไม่ว่าใครที่อยู่ใกล้ก็เหมือนมดปลวกที่พร้อมจะถูกแผดเผาได้ แต่หากใครทำให้ถูกใจย่อมได้รับผลตอบแทนที่งดงามเช่นกัน

“ฝ่าบาทจะให้กระหม่อมทำอะไรต่อหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าก็แสดงบทเป็นแม่สามีของข้าต่อไป ข้ายังอยากอยู่ที่จวนสกุลจางนี้อีกสองสามวัน ข้าคิดว่าการมาครั้งนี้ไม่ได้เสียเที่ยวนักทีเดียวหรอก” ฮั่นหลิวตี้พูดแล้วอมยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะยกมือขึ้นโบกไล่ให้คนสนิทที่ไม่เท่าทันเล่ห์ของพระองค์ไปให้ไกลๆ “ไปได้แล้ว ข้าอยากพักผ่อน”

ในอดีตนั้นฮ่องเต้พ่ายเล่ห์ให้หัวหน้าขันทีจนต้องเสียบัลลังก์ก็มีมาแล้ว เพราะฉะนั้นการคัดเลือกขันทีของโอรสสวรรค์ พระองค์ไม่เลือกหัวหน้าขันทีที่ฉลาดเป็นกรดเอาไว้ใช้งาน พระองค์เลือกคนซื่อสัตย์ถึงไม่เท่าทันความคิดของพระองค์บ้างก็ช่าง จะว่าไปเว่ยกงกงก็แก่ขนาดนั้น สมองจะชราตามสังขารก็ช่างเถอะ

เว่ยกงกงถอยหลังกลับออกไป แม้จะไม่คุ้นชินกับชุดที่สวมใส่แต่เพราะอยากมีหัวไว้ตั้งบนบ่าต่อไป จึงต้องแสดงบทฮูหยินหม้ายอย่างเต็มที่ ขณะที่โอรสสวรรค์เอนตัวลงนอนแล้ว แต่ในสมองกลับนึกถึงแต่ภาพเทพธิดาดอกบ๊วย ท่าทางเย่อหยิ่ง ไม่เกรงกลัวใครแบบนั้นที่ทำให้เลือดในวรกายของฮั่นหลิวตี้เดือดพล่าน


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 144 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #148 Tiemchan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 16:33
    ทำท่าเจ้าเล่ห์แบบนี้น่าจะทาสภรรยาในอนาคต555
    #148
    1