หลานสาวฮองเฮา (ชุด เล่ห์ ลวง รัก)

ตอนที่ 11 : ตอน ทวงรางวัล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,853
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 314 ครั้ง
    12 ก.พ. 62






ทักทายค่ะ

         เฮียได้เข้าบ้านแล้วแหมทำเนียน....แต่ซารังไม่ยอมนะคะ ทวงรางวัลจนได้ เฮียเต้นี่นิสัยแมนนะคะ ไม่นิสัยผู้หญิง เฮียแค่มีหน้าหวานๆ หุ่่นซ่อนรูปภายนอกดูสูงโปร่ง แต่ภายในกำยำ ล่ำมาก5555อยากดูต้องติดตามตอนต่อๆ ไป


จวนสกุลจาง

ในยามที่แสงแดดแผดจ้าพอเข้าเขตจวนพวกเด็กตัวเล็กๆ ถูกคุณหนูจางหยูเฟยไล่ให้เข้าจวน นางมองสตรีต่างวัยสองแม่ลูก สะใภ้และแม่สามีท่าทางพิกล ทั้งที่ความจริงนางไม่คิดจะรับคนทั้งคู่มาทำงานที่จวนแต่ฟังเสียงรบเร้าของซารังน้อยและเด็กๆ หลายคนที่นางอุปการะไว้ไม่ได้


วันนี้เจ้าเด็กพวกนั้นพากันคุกเข่ากลางตลาด และขอให้นางรับลี่ถิงเป็นพี่เลี้ยง แม้นางจะปฏิเสธไปแล้วแต่ซารังน้อยก็ยังทำตาละห้อยแล้วบอกว่าชอบลี่ถิงมาก ด้วยหยูเฟยงสงสารซารังน้อยอยู่เป็นทุน เพราะบัดนี้นางเองก็ยังตามหาศพของพี่ยอนฮวาไม่พบ


แม้ว่ายอนฮวาจะไม่ใช่ชาวฮั่นและถูกบิดานำตัวล่องเรือข้ามทะเลปั๋วไห่กลับมาด้วย แต่สกุลจางให้เกียรติยอนฮวาแอบเลี้ยงดูนางเงียบๆ ไม่ได้เลี้ยงดูอย่างเชลย เพราะยอนฮวาผู้นี้เป็นผู้ช่วยบิดาของนางให้รอดชีวิตนับว่าเป็นผู้มีพระคุณของสกุลจาง


ภายหลังยอนฮวาเกิดตั้งครรภ์บิดาของนางและนางก็ไม่คิดรังเกียจ แม้ไม่รู้ว่าเบื้องหลังของยอนฮวาเป็นมาอย่างไร เพราะนางความจำเสื่อมแต่ยอนฮวาเป็นคนเก่ง นางคิดและสอนอะไรหลายอย่าง จนจางหยูเฟยทึ่งกับความรู้แปลกใหม่


ตอนที่บิดาของนางเสียชีวิต สกุลจวนซวนเซ ทรัพย์สมบัติร่อยหรอแทบไม่พอเลี้ยงผู้คน ยอนฮวาผู้นี้เสนอให้นางเริ่มทำการค้าโดยนำสินค้าประเภทผ้าไหม และเครื่องปั้นดินเผาไปเสนอขายกับพ่อค้าเร่ต่างชาติซึ่งแรกเริ่มนางสื่อสารกับคนพวกนั้นไม่ได้ แต่ยอนฮวาสื่อสารรู้เรื่อง ซ้ำยังเก่งกาจสามารถนำผ้าไหมไปแลกเป็นทองคำกลับมา ดังนั้นนางจึงไม่ได้เห็นว่าซารังเป็นเพียงเด็กในบ้าน แต่ซารังคือหลานสาวของนาง


“หากคุณหนูรับพี่ลี่ถิงมาดูแลพวกข้า พวกข้าจะเป็นเด็กดีไม่ดื้อ ไม่ซน ไม่วิ่งชนของในจวนแตกอีกเจ้าค่ะ”


จางหยูเฟยไม่รู้ว่าเหตุใดซารังน้อยถึงถูกชะตากับลี่ถิงผู้นี้นักทั้งที่เพิ่งพบกันครั้งแรกที่ตลาด ในเมื่อเด็กๆ ชอบและเวลานี้คนในจวนต่างมีงานล้นมือจางหยูเฟยเลยยอมให้โอกาสสองแม่ลูกสกุลลู่เข้ามาทำงานในจวนสกุลจาง


จางหยูเฟยหันไปบอกสาวใช้ของนางให้พาสองแม่ลูกไปพักที่เรือนหลักเล็กท้ายสวนผักบรรยากาศที่นั่นงียบสงบเพื่อให้ฟางเหนียงแม่สามีของลี่ถิงได้พักผ่อนอย่างสบายเพราะกำลังป่วยอยู่


“ลี่ถิงเจ้าพาแม่สามีตามสาวใช้ของข้าไปพักก่อน หากเรียบร้อยดีแล้วกลับมาหาข้าที่เรือนใหญ่”


“เจ้าค่ะคุณหนู” ลี่ถิงย่อตัวคำนับนาง แล้วมองตามเรือนร่างอ้อนแอ้นแต่มีแววตาทรนงหมุนกลายแล้วเดินหายเข้าไปในเรือนใหญ่


พอลี่ถิงสะกิดให้ยัยแก่ข้างๆ ลุกขึ้นได้แล้ว เว่ยกงกงดูเหมือนจะลุกไม่ขึ้นเพราะเมื่อครู่คุกเข่าอยู่นาน เสียงแหบพร่ากระซิบข้างหูเว่ยกงกงที่เวลานี้แต่งกายเป็นฮูหยินเฒ่าสวมบทฟางเหนียงแม่สามีของนาง


“นี่ข้าพาเจ้ามาด้วยช่วยอะไรข้าได้บ้าง หรือข้าพาเจ้ามาเป็นภาระ” เว่ยกงกงตัวสั่นงันงกรีบลุกขึ้น


“ขออภัยพะ...”


ยังไม่ทันจบเสียงกระซิบขู่ดังมาติดๆ “เดี๋ยวตบหน้าหัน ข้าสั่งว่าอยู่นอกกำแพงวังให้พูดอย่างไร”


ท่าทางแสร้งมีจริต แต่แววตาของโอรสสวรรค์นั้นดุดันเอาเรื่องจนฮูหยินเฒ่าต้องรีบขออภัย “ข้าเข้าใจแล้วลูกสะใภ้ ต่อไปนี้แม่จะไม่ทำตัวเชื่องช้าให้เป็นภาระของเจ้า”


“งั้นก็ดี คืนนี้เราต้องเริ่มงานกันแล้ว”


“พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่รีบตามมาสิ” สาวใช้ผู้ถูกมอบหมายจากคุณหนูหยูเฟยหันมาเรียกสองแม่ลูกเพราะไม่เดินตามนางไปเสียที


“ตามนางไป เร็วเข้า เดินให้มันไวๆ หน่อย” ลี่ถิงหันไปสั่งแม่สามี แต่แล้วร่างเล็กๆ ก็วิ่งตามนางมาแล้วฉุดรั้งมือขาวเนียนเอาไว้


“พี่ลี่ถิงเจ้าคะ ซารังทำตามที่ท่านขอแล้วนะเจ้าคะ” เด็กน้อยแบมือขาวสะอาดยื่นมาตรงหน้าลี่ถิง “ไหนเล่ารางวัลของข้า”





เด็กพวกนี้บังอาจรีดไถฮ่องเต้ “ติดไว้ก่อนวันนี้ไม่ว่าง วันหลังค่อยกิน”


ซารังน้อยไม่ยอมแพ้วิ่งไปดักข้างหน้า “พี่สาว งั้นข้าไปบอกคุณหนูว่า ไม่อยากได้ท่านเป็นพี่เลี้ยงแล้ว ท่านใจร้าย ชอบหลอกเด็ก”


ซารังตัวเล็กท่าทางเฉลียวฉลาดจึงถูกมือเรียวแต่แข็งแรงเขกหัวเบาๆ อย่าออมแรงไว้แล้ว “ข้าละเหนื่อยใจกับพวกเจ้า เอาล่ะ”


ลี่ถิงหันไปมองหน้าสามี “เจ้าทำขนมอะไรอร่อยบ้างเจ้าคะท่านแม่”


งานเขาอีกแล้วฮูหยินเฒ่าลอบถอนใจ เป็นขันทีมาหลายสิบปีไม่เคยเจองานเหนื่อย งานยาก เท่ากับงานชิ้นนี้ โอรสสวรรค์สั่งแล้วไม่ทำมีคำเดียวคือตาย


          “แล้วแต่ลูกสะใภ้จะบัญชา”


          ลี่ถิงตวัดสายตาดุแม่สามีของนางไปทีหนึ่ง “งั้นท่านแม่ต้มขนมอะไรก็ได้ หม้อใหญ่ๆ ให้เจ้าเด็กพวกนี้กินที ทำเยอะๆ ให้กินให้อิ่ม จะได้เลิกรังควาญข้าเสียที”


          ซารังน้อยแหงนหน้ามามองค้อนพี่ลี่ถิงคนงาม “พี่สาวใจร้าย ข้าไม่ได้รังควานท่าน แค่ทวงรางวัลที่ท่านบอกจะให้”


          “ใครว่าข้าบอกไม่ให้ แค่เหนื่อยตั้งใจจะติดไว้ก่อน”


          “คุณหนูสอนไม่ให้เป็นคนผัดวันประกันพรุ่งเจ้าค่ะ มันไม่ดี”


          “เจ้า ด่าข้ารึ” โอรสสวรรค์ไม่เคยถูกใครเหน็บ แต่วันนี้พระองค์รู้สึกเจ็บลึกๆ เพราะถูกเด็กน้อยเหน็บแรง


          “ข้าเปล่า เจ้าค่ะ”


          “เอาเถอะ แล้วเจ้าอยากกินขนมอะไร”


          “ข้าชอบขนมหยวนเซียวเจ้าค่ะ เด็กคนอื่นๆ ก็ชอบทุกคนเจ้าค่ะ” เด็กหญิงตัวน้อยนึกถึงขนมลูกกลมๆ ทำจากแป้งเหนียวๆ นุ่มๆ ด้านในของก้อนแป้งกลมๆ มารดาของนางคิดค้นให้มีหลายไส้ ทั้งงาดำที่คุณหนูชอบ และไส้เผือกเป็นของโปรดซารัง ซึ่งจวนอื่นนั้นไม่เคยเห็นมีใครทำหยวนเซียวไส้เผือก


          โอรสสวรรค์ผลิยิ้มแกมหมั่นไส้ แกมเอ็นดู “แต่ข้าว่าเจ้าคงชอบหยวนเซียวมากกว่าคนอื่นละมั้ง เอาล่ะข้าจะให้ท่านแม่ทำหยวนเซียวให้พวกเจ้ากินจนพุงกาง”


          ซารังน้อยกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ เพราะพี่สาวทุกคนในจวนมีภาระหน้าที่ต้องช่วยงานที่โรงปั้น ต่างคนต่างยุ่งเพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูคนในสกุลจาง พวกนางจึงไม่ค่อยกล้ารบกวนร้องอ้อนขอให้ทำโน่นทำนี่ กระนั้นคุณหนูก็สั่งสาวใช้ให้ทำขนมของว่างแจกเด็กๆ เสมอ แต่สำหรับพวกเด็กๆ แล้วการได้กินขนมมากๆ


คือลาภปากอันประเสริฐ


          แต่ใครก็ทำขนมหยวนเซียวอร่อยเท่ามารดาของนางไม่มีอีกแล้ว เพียงแต่ว่าคุณหนูหยูเฟยบอกว่า แม่ของนางไปทำธุระให้คุณหนูยังไม่กลับมา ลี่ถิงเห็นซารังน้อยหน้าเศร้าลงจึงเกิดความสงสัย


          “ขนมข้าก็สั่งท่านแม่ทำให้เจ้าตามสัญญาแล้ว เจ้าเป็นอะไรขึ้นมาอีก อย่าบอกนะว่าคิดรีดไถข้าเพิ่ม”


          “มิใช่เจ้าค่ะท่านพี่ลี่ถิง ซารังแค่คิดถึงท่านแม่ของข้า”


          “แม่ของเจ้า! แม่เจ้าไปไหน ไม่ได้อยู่รับใช้คุณหนูในจวนหรือ”


          “ท่านแม่ยอนฮวาของข้าเดินทางไปส่งผ้าไหมให้คุณหนูบัดนี้นางยังไม่กลับมาเลยเจ้าค่ะ”


          ปกติแล้วฮั่นหลิวตี้ไม่ชอบเจรจากับเด็กนักเพราะไม่ชอบเอาใจใคร พระองค์เคยชินแต่การถูกเอาใจ แต่แววตารื้นราวกับน้ำตาหน่วยหนึ่งกำลังคลอเบ้าดวงตาทั้งสองข้างของซารัง


          ร่างสูงย่อตัวลงแล้วตบศีรษะของซารังเบาๆ “เอาละ เดี๋ยวแม้เจ้าก็คงกลับมา เอาแบบนี้ละกันเดี๋ยวข้าบอกท่านแม่ให้เจ้ากินขนมหยวนเซียวคนเดียวสองชามโตๆ เลย”



          “จริงหรือเจ้าคะ” พอได้ยินว่าจะได้กินหยวนเซียวสองชามโต น้ำตาที่คลอเบ้าเมื่อครู่ถูกหลังมือเล็กๆ ปาดไล่น้ำตาพลันเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มขึ้นมาแทน


          ลี่ถิงส่ายหน้าท่าทางระอา “อะไรของเจ้า เมื่อครู่เจ้ายังร้องไห้คิดถึงแม่ พอข้าบอกให้กินขนมสองชามเจ้ายิ้มได้ เจ้านี่มันตะกละจริง”


          ร่างเล็กๆ น่าเอ็นดูรีบวิ่งเหยาะ ไปบอกสหายวัยไล่เลี่ยกันของนางว่าพี่ลี่ถิงคนสวยยอมจ่ายรางวัลให้แล้ว

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 314 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #244 ana julia (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 08:16
    ท่านแม่ทะลุกลับไปโลกอีกร้อยกว่าปีข้างหน้าแล้วลูก โถ
    #244
    0
  2. #138 Goody2526 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:36
    อนาคต อิเต้จะตกหลุมทั้งคุณหนูทั้งเด็ก คอยดู!!!
    #138
    1
  3. #136 Tiemchan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:32
    น่ารักจัง
    #136
    0