ท่านแม่ทัพโปรดมีลูกกับข้าเถอะ ( ebok )

ตอนที่ 9 : ตอน ฮููหยินของข้า (ส่วนที่3 เริ่มนอนคนเดีียวไม่ได้555)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,688
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 309 ครั้ง
    8 มี.ค. 61



จวนแม่ทัพ ทหารภายในจวนเดินตามหลังแม่ทัพใหญ่ด้วยอาการเหงื่อตก เมื่อครู่เขาคุ้มกันแม่ทัพใหญ่ไม่ดีจนเกือบทำให้ถูกอาวุธลับพุ่งเข้าใส่ ลู่เคอตัวหันไปสั่งทหารยามที่อยู่บริเวณนั้น

“ตรวจตรารอบจวนอย่างเข้มงวดห้ามปล่อยปละละเลยจุดไหนเด็ดขาด” ทหารยามตบเท้า รับคำแข็งขัน ลู่เคอตัวหันไปสั่งองค์รักษ์ที่ตามมาเสียงดังเข้ม “พวกเจ้าแยกย้ายกันไปพักผ่อนได้แล้ว วันนี้เหนื่อยกันมาทั้งวัน”

ทหารองค์รักษ์เหล่านั้นทำหน้าเหมือนไม่อยากไปแต่ดวงตาดุดันของนายทัพใหญ่ที่กดดันถึงที่สุดทำให้ต้องเอ่ยตอบ “ขอรับท่านแม่ทัพ”

ลู่เคอตัวหมุนตัวกลับ เดินไปทางเรือนพักของเขาภายในจวน มองเข้าไปภายในห้องนอนก็ไม่พบว่ามีแสงไฟส่องประกายอยู่ เหมือนภายในห้องไม่มีคนอยู่อย่างไรอย่างนั้น สองขาแข็งแกร่งเดินเข้าไปผลักประตูให้เปิดออก กวาดมองหาคนที่คิดว่าควรจะนอนอยู่บนเตียง แต่น่าประหลาดที่มองไม่เห็นร่างอรชร หนำซ้ำความรู้สึกที่ไม่ควรจะเกิดก็เกิดขึ้น นั่นคือความประหลาดใจที่ไม่เห็นเต้าเฟย

“ข้าคิดถึงนางรึ ไม่จริง!! ข้าก็แค่อยากให้นางหาข้าวให้กิน”

เขาเดินไปที่โต๊ะเตี้ยๆ ทิ้งความคิดเรื่องเต้าเฟย หยิบอาวุธลับจากอกเสื้อออกมาดู มันเป็นลูกศรย่อส่วนที่มีขนาดเล็กเท่านิ้วโป้ง เขานำมันวางไว้ในถ้วยใบหนึ่งแล้วหันไปหยิบโถน้ำออกมาเทใส่ ไม่นานสีของน้ำในถ้วยก็เปลี่ยนเป็นดำสนิท นั่นหมายความว่าลูกศรนี้เคลือบยาพิษเอาไว้

คิ้วเข้มของลู่เคอตัวขมวดแน่น เก็บตัวอย่างพิษที่ลอยอยู่ในน้ำไว้ในโถใบหนึ่งที่มีจุกปิดสนิท พรุ่งนี้เขาส่งไปที่กองทัพไปให้หน่วยแพทย์ตรวจสอบดูว่าเป็นพิษชนิดใด ร้ายแรงแค่ไหน คนที่คิดเอาชีวิตเขาวันนี้ต้องไม่ใช่โจรร้ายธรรมดาแต่น่าจะเป็นกลุ่มบัวแดง พวกนี้ชอบใช้อาวุธลับเพื่อทุ่นระยะเวลาการโจมตีและใช้กำลังคนน้อยกว่าแต่ได้ผลเร็ว

แม่ทัพใหญ่ถอนใจหนักหน่วง เดินไปล้างมือในอ่างแล้วเช็ดมือ ขึ้นไปล้มตัวลงนอนแต่เขาก็กระสับกระส่ายไปมา รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ในใจร้อนรนทำอย่างไรก็ไม่หลับง่ายๆ เขาโมโหตัวเองจนต้องลุกขึ้นนั่ง

แล้วเปิดประตูก้าวเดินฉับๆไปที่เรือนพักที่ตอนแรกจะเป็นเรือนรักของเขากับเต้าเฟย แต่เขากลับปล่อยมันทิ้งร้างให้เต้าเฟยอยู่คนเดียว ทว่าตอนนี้เขากลับต้องเป็นฝ่ายเดินมาหานางเอง

“ฮูหยินของข้า” เสียงนั้นไม่ดังไม่เบาแต่ได้ยินเพียงตัวเขาคนเดียว

 

ลู่เคอตัวหยุดอยู่ที่หน้าประตูเรือน ทหารยามสองคนตบเท้าโค้งตัวคำนับ เขาพยักหน้าตอบ แล้วจ้องดวงตามืดทะมึนหลายส่วนไปที่ประตู มือหนาจากการจับอาวุธมาตลอดสิบกว่าปีผลักประตูเข้าไปพลันร่างที่นอนอยู่บนเตียงลุกพรวดขึ้น นางกำลังจะซัดบางอย่างใส่เขา ลู่เคอตัวจึงส่งเสียงขึ้น

“นี่ข้าเอง! สามีของเจ้า”

คำเน้นย้ำว่าสามีทำให้เต้าเฟยอดจะหน้าแดงระเรื่อไม่ได้ “ท่านพี่ ท่านมาทำอะไรที่ห้องข้าเจ้าคะ” เต้าเฟยตั้งสติได้รวดเร็ว เดินไปจุดตะเกียง แล้วเชิดคางถาม เขาไม่เคยมาเหยียบเรือนนี้ตั้งแต่ส่งตัวนางเข้าหอ แล้วจู่ๆมาที่นี่ทำไมกัน

“ข้าจะไปที่ไหนก็ได้ในจวนแห่งนี้ ก็นี่มันจวนของข้า” ลู่เคอตัวตอบยิ้มๆ

“เจ้าค่ะ จวนของท่านพี่” เขาต้องการย้ำเพื่อสิ่งใดหรือมากวนอารมณ์ของนางให้ขุ่นมัว

เต้าเฟยยกมือปิดปากหาว เวลานี้เขายังตามมาก่อกวนนางอีก ไม่รู้ผีบ้าอะไรเข้าสิงสิน่าหรือใครทำให้ขุ่นข้องหมองใจถึงมาลงเอากับนาง “งั้นข้าจะไปนอนกับแม่นมเซียง”

เต้าเฟยเดินผ่านหน้าลู่เคอตัวไปอย่างไม่สนใจ เส้นผมดำสลวยราวเส้นไหมเนื้อดีทิ้งตัวทอดต่ำไปถึงกลางหลังให้ความรู้สึกว่านางงดงงามราวกับเทพธิดาจันทรา ลู่เคอตัวจับข้อมือบอบบางของนางไว้

เต้าเฟยขมวดคิ้วเรียวงาม ใช้หางตามองเขาที่จับมือนาง วันนี้นางไม่มีอารมณ์ต่อล้อต่อเถียงด้วย นางเหนื่อยมาทั้งวันแล้วอยากพักผ่อน

“ท่านพี่จับมือข้าไว้ทำไมเจ้าคะ ท่านอยากจะทำอะไรที่เรือนนี้ก็เชิญ ก็จวนนี้เป็นของท่าน ข้าจะไปนอนที่เรือนอื่นก็ได้”

“เจ้าห้ามไปไหน นอกจากจวนนี้จะเป็นของข้า เรือนนี้ก็เป็นของข้า ตัวเจ้าก็เป็นของข้า ไม่ต่างจากสิ่งอื่นในจวนที่ข้าเป็นเจ้าของทั้งหมด”

นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาต้องมาแสดงอำนาจบาตรใหญ่ข่มนางในยามนี้ หรือรบทัพจับศึกจนสมองฟั่นเฟือน

ลู่เคอตัวพูดเสียงเข้มกังวาน นางเป็นฮูหยินของเขาเท่ากับเป็นเมียที่เขาต้องปกป้องดูแล และเมียก็ควรนอนกับสะ...

“สามีอย่างข้ามิใช่หรือ” ลู่เคอตัวไม่คิดต่อหากแต่พูดออกมาให้ได้ยิน “กลับห้องของข้า”

“คืนนี้ข้าอยากนอนห้องนี้เจ้าค่ะ ท่านพี่กลับไปเถอะ”

เขาจะพูดได้อย่างไรว่านอนไม่หลับหากไม่มีนางนอนเคียงข้าง เขากลืนน้ำลาย ก่อนบังคับเสียงให้ดูเข้มขึง “ห้องนอนของข้าไม่ใช่หอคณิกาที่มีไว้ปรนเปรอเจ้า เจ้าอยากไปห้องของข้าก็เฉพาะเวลาอยากให้ข้าทำลูกให้เท่านั้นไม่ได้ ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็ไม่ต้องไปอีก”

คำพูดของท่านแม่ทัพใหญ่ทำให้เต้าเฟยงุนงง ตกลงจะมาหาเรื่องหรืออยากให้นางไปนอนด้วยจริงๆ

“แต่คืนนี้ข้าไม่อยากไปนอนที่นั่น” นางไม่อยากไปเพราะนางมีระดูเกรงว่าจะทำให้เขาไม่พอใจ ชายชาติทหารบางคนจะรังเกียจและมั่นใจว่าเขาต้องรังเกียจแน่ๆ

ใบหน้าของลู่เคอตัวขึงตึงขึ้น ขยับข้อมือของเต้าเฟยที่อยู่ในมือให้แน่นขึ้น “ข้าไม่ใช่ชายขายบริการ พอไม่พอใจก็ไม่ไป ในเมื่อเจ้าวุ่นวายมาหยิบยืมของข้าไปใช้ เจ้าก็ต้องใช้มันเป็นประจำ”

เต้าเฟยหน้าแดงก่ำนางเผลอครางเสียงหลง “ใช้แล้วต้องใช้อีกใช้เป็นประจำอย่างสม่ำเสมอด้วยหรือเจ้าคะท่านพี่ ข้าแค่อยากใช้เป็นบางครั้งคราว” ปิศาจร้ายตัวไหนเข้าสิงเขากัน

“ใช่” เขากระแทกเสียงดุดันใส่ดวงหน้าน่ารักที่ตาโตด้วยความตกใจ

“แต่คืนนี้ข้าไม่สะดวกไปนอนร่วมเตียงกับท่าน”

“เพราะอะไร”

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 309 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,724 ความคิดเห็น

  1. #1693 pemipond (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 14:42

    วันเแดงเดือดเจ้าค่ะท่านพี่

    #1,693
    0
  2. #1570 9namfon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 20:19
    เมนส์มาค่ะ
    #1,570
    0
  3. #856 hongse2 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 16:13
    ต่อติดแล้วน้าาาา5555555+
    #856
    0
  4. #855 anna2553 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 15:26
    หลงดีใจเก้อ..555+++

    #855
    0
  5. วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 15:25
    OK กด Ctrl  V  2 รอบมันเลยซ้ำลบไปอันนึงแล้วค่ะ
    #854
    0
  6. #853 mook_kotchakorn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 15:13
    ซ้ำกันอะ
    #853
    0
  7. #852 khomkiew (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 15:05
    เนื้อหาลง 2 รอบอ่ะ ในตอนเดียว
    #852
    0
  8. #851 vannii (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 14:48
    ไรท์ อัพซ้ำป่าววว -_-" ??
    #851
    0
  9. #850 เจ้าลูกไฟ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 14:42
    เนื้อหาตอนนี้ลงซ้ำกัน 2 รอบอ่าค่ะ
    #850
    0