ท่านแม่ทัพโปรดมีลูกกับข้าเถอะ ( ebok )

ตอนที่ 8 : ตอน ฮููหยินของข้า (ส่วนที่2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,177
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 297 ครั้ง
    8 มี.ค. 61



ด้วยสภาพภูมิอากาศแบบซับซ้อนหลากหลาย ในฤดูใบไม้ผลิมีอากาศแปรปรวนและมีลมพายุ ฤดูร้อนมีระยะเวลาสั้นและฝนตกชุก ฤดูใบไม้ร่วงอุณหภูมิลดต่ำมาก แถมในฤดูหนาวยังต่อเนื่องยาวนานทำให้ไม่มีสินค้านำไปขายเพื่อเพิ่มรายได้ให้กับเผ่าเหมือนแผ่นดินใหญ่ของต้าชิง ถ้านำเผ่าเคอเอ่อร์ซินไปเทียบกับต้าชิง ก็เหมือนหนูกับราชสีห์

ผู้เป็นหัวหน้าเผ่าอย่างฮูเลกูเข้าใจข้อนี้ดีจึงยอมสวามิภักดิ์ให้กับราชวงศ์ชิง และส่งบุตรสาวสายรองไปเป็นบรรณาการ แต่ต้องผิดหวังเมื่อไม่ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นสนมแต่ยกให้เป็นรางวัลกับแม่ทัพแห่งดินแดนไป

ฮูเลกูนั้นโกรธมากแต่ทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อออกปากยกให้ไปแล้ว มือของผู้สูงวัยที่ผ่านร้อนหนาวมากกว่าห้าสิบปีวางถ้วยชาลง ขณะที่ทหารหน้าประตูเดินมาบอกว่าหวงซวนถานรองแม่ทัพของเผ่ากลับมาแล้ว

“ท่านรองแม่ทัพหวงกลับมาแล้วขอรับ”

“ให้เข้ามาได้”

หวงซวนถานขออนุญาตเขาไปดูการทำอาวุธในต้าชิง และแวะเยี่ยมเต้าเฟย เขาจึงอนุญาตให้ไป เขาไม่กลัวว่าต้าชิงจะเข้าใจผิดเพราะทุกปีทางเผ่าเคอเอ่อร์ซินจะต้องส่งบรรณาการไป พร้อมทั้งบัญชีอาวุธในคลังไปด้วย เท่ากับเป็นการเปิดเผยความจริงใจที่จะเป็นเมืองขึ้นอยู่แล้ว

“คำนับท่านหัวหน้าเผ่า”

“ลุกขึ้นนั่งเถอะ การเดินทางเป็นอย่าไรบ้าง เจ้าได้อะไรจากการไปต้าชิงกลับมา”

หวงซวนถานมองซ้ายขวาไม่เห็นว่ามีใครอยู่อีกจึงพูดขึ้น “ต้าชิงเจริญรุ่งเรือง แข็งแกร่งทั้งทางอาวุธ หากเราได้รับความช่วยเหลือจากองค์จักรพรรดิ เราจะเจริญมากกว่าเผ่าอื่นๆที่อยู่ในดินแดนแถบนี้”

ฮูเลกูลุกขึ้นยืนจากที่นั่ง เขาเดินไปมาครุ่นคิด “เราเป็นเมืองขึ้นของต้าชิงก็ดีแล้ว ข้าคิดว่าตัดสินใจไม่ผิดที่ส่งเต้าเฟยไปเป็นบรรณาการนางจะช่วยเราได้ เจ้าได้ไปเยี่ยมนางมาหรือไม่ นางเป็นอย่างไรบ้าง”

หวงซวนถานยังปวดแปลบในอก เขาไม่ชอบเห็นภาพที่นางต้องทิ้งชีวิตอิสระเสรีอย่างที่เคยชอบไปจมจ่อมอยุ่แต่ภายในจวนไร้ซึ่งสีสันใดๆ แต่เขาก็รู้ว่านางทำเพื่อเผ่า ภาระหน้าที่ของเต้าเฟยหนักกว่าสตรีทุกคนในเผ่า

“ข้าไปเยี่ยมนางมาแล้ว นางบอกว่าสบายดี แต่ข้าว่าสีหน้าของนางดูเป็นทุกข์มากกว่า”

“เจ้าดูจากอะไรกัน” ฮูเลกูหันมาถาม คิ้วหนาดกดำขมวดแน่น

“เต้าเฟยรักอิสระเสรี นางไม่ชอบชีวิตในจวนแม่ทัพ ตอนแรกนางบอกว่าจะออกไปดูช่างตีเหล็กกับข้า แต่พอนางหายไปไม่นานก็มาบอกข้าว่าไม่สามารถไปได้แล้ว ข้ารู้ดีว่าทำไมนางถึงไปกับข้าไม่ได้ ท่านแม่ทัพลู่คงไม่ยินยอม ข้าจึงไม่เซ้าซี้และกลับเผ่าของเรา”

“เจ้ากลับมานั้นเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว นางแต่งงานไปแล้วก็ย่อมต้องอยู่แต่ในจวน นางแต่งเข้าจวนแม่ทัพแม้จะไม่ได้รับการแต่งตั้งเป็นสนมเข้าวังหลังอย่างที่ข้าตั้งใจในตอนแรกแต่ก็นับว่าไม่เลวทีเดียว แม่ทัพใหญ่มีความดีความชอบมากมาย แถมสนิทสนมกับองค์จักรพรรดิและฮองเฮา ต่อไปหากเต้าเฟยขอความช่วยเหลือสิ่งใดให้กับเผ่าเราก็จะทำง่ายมากขึ้น”

หวงซวนถานแสดงสีหน้างงงวยไม่เข้าใจ ท่าทางครุ่นคิด มีแววลึกล้ำของท่านผู้นำเผ่าทำให้เขาต้องเอ่ยปากถามขึ้น

“นอกเหนือจากส่งเต้าเฟยไปเป็นบรรณาการแล้ว การแต่งงานครั้งนี้ยังมีสิ่งใดแฝงอยู่อีกเช่นนั้นหรือขอรับ”

ดวงตาคมกริบแฝงแววมุ่งมั่นมีแววไม่สบายใจพาดผ่าน

“ข้าเชื่อว่าเต้าเฟยจะทำเพื่อเผ่าของเรา นางบอกกับข้าว่าการแต่งงานครั้งนี้ นอกจากนางจะต้องให้กำเนิดลูกชายเพื่อเป็นการสร้างความมั่นใจให้แก่ต้าชิงว่าเผ่าของเราจะไม่คิดแปรพักต์ เต้าเฟยยังยื่นข้อแลกเปลี่ยนกับองค์ฮ่องเต้ไปด้วย”

“ข้อแลกเปลี่ยนอันใดกันขอรับท่านหัวหน้าเผ่า” หวงซวนถานถาม ยิ่งรู้แบบนี้เขายิ่งสงสารเต้าเฟยมากขึ้น นางต้องรับแรงกดดันเพียงใดในหน้าที่ใหญ่หลวงนี้แต่แม้อยากรู้ปานใดแต่สีหน้าและท่าทางของเขาก็ยังสงบเยือกเย็น เก็บทุกความรู้สึกไว้ในอกไม่ให้ผู้สูงวัยมองออกว่าเขาคิดเป็นอื่นกับเต้าเฟย ทว่ายิ่งได้ฟังสิ่งที่ออกจากปากของหัวหน้าเผ่าเขาก็ยิ่งนับถือน้ำใจของนางมากขึ้นไปอีก

 

ปักกิ่ง เมืองหลวงต้าชิง

ค่ำคืนมืดมิด ยามราตรีดึกสงัด เสียงควบม้ากำลังห้อตะบึงแล่นกลับสู่ถิ่นพำนัก ม้าตัวแรกวิ่งนำหน้า ตามมาด้วยม้าอีกห้าตัวตามหลัง ทว่าเสียงหวีดหวิวที่ตัดผ่านปลายจมูกไปเพียงนิดเดียวก็ทำให้มือที่กุมบังเหียนต้องเสียจังหวะ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายหันเฉียงเบี่ยงหลบได้ทัน

เสียงฝีเท้าม้าหยุดนิ่งในทันที

“ท่านแม่ทัพได้รับบาดเจ็บหรือเปล่าขอรับ” ทหารองค์รักษ์หยุดม้า แล้วกระโดดลงมาพลางมองสอดส่องระวังภัยไปด้วย ทั้งหมดต่างทำตัวเป็นวงล้อมคุ้มภัยให้แม่ทัพใหญ่ที่อยู่ด้านหน้า

ลู่เคอตัวมองเงาดำบนหลังคาที่กระโดดหายตัวไปในเงามืดราวกับภูตผี เขาจะตามไปก็ไม่ทันแล้ว

“มีคนเล่นสกปรกซัดอาวุธใส่ข้า แต่ของแค่นี้ทำอะไรข้าไม่ได้”

“เป็นพวกเราที่คุ้มกันดูแลท่านแม่ทัพไม่ดี”

“พวกมันลอบซุ่มดูเรา ยังไงพวกเจ้าก็ทำอะไรไม่ได้ อย่ามัวแต่ชักช้าอยู่เลย รีบกลับจวนเถอะ เผื่อพวกมันลอบโจมตีเราทีเผลออีก” ลู่เคอตัวสั่งเสียงก้องกังวาน เขาคอยระวังตัวอยู่เสมอ จึงรอดมาได้

แต่จากเหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้แม่ทัพใหญ่รู้ว่า พวกมันเริ่มโจมตีเขาแล้ว และมุ่งหมายเอาชีวิตเขาเป็นสำคัญ พวกลอบกัด ต้องการชีวิตเขาแต่ไม่กล้าสู้ซึ่งหน้า ใช้วิธีการต่ำช้าของโจรถ่อย สมแล้วที่ต้องคอยหลบอยู่ในมุมมืด คอยดูเถอะ เขาจะไม่ให้พวกมันได้เห็นแสงตะวันในยามเช้ากันอีกเลย

 

ขณะที่อีกฟากหนึ่ง ชายในชุดดำกำลังนั่งคุกเข่า สีหน้าบิดเบ้ด้วยความไม่พอใจ

“เจ้ากล้าขัดคำสั่งข้า แหวกหญ้าให้งูตื่น คิดจะทำก็ทำไม่สำเร็จ” เสียงแหบตวาดถามอย่างเกรี้ยวกราด

“ท่านหัวหน้า ข้าว่าพวกเราไยต้องเสียเวลาวางแผนรอเวลาในงานฉลอง มิสู้ลอบฆ่าลู่เคอตัวเสียตั้งแต่ตอนนี้ไปเลยจะไม่ดีกว่าหรือ งานใหญ่ของเราก็จะง่ายขึ้น” ชายในชุดขะมุกขมอมก้ำกึ่งระหว่างสีเทากับสีดำที่นั่งอยู่เงยหน้าขึ้นบอกอย่างใจกล้า

ไม่ทันได้กะพริบตาปลายแหลมของคมดาบก็มาจ่ออยุ่ที่ลำคอจนเจ้าตัวเองต้องผงะ ชายในชุดดำมองอย่างตกตะลึง ท่านหัวหน้ากลุ่มเคลื่อนไหวรวดเร็วจนมองตามไม่ทัน

“เจ้าดีแต่พูด หากว่าเจ้าทำได้จริง ป่านนี้ลู่เคอตัวคงเป็นศพเหลือแต่วิญญาณไปแล้ว ไม่ใช่กลับไปสั่งงานที่จวนให้เพิ่มกำลังคนคุ้มกันทั่วเมืองหลวงมากขึ้นเช่นนี้” คมมีดไม่ได้บาดลึกเข้าไปเพราะกำลังมือของหัวหน้ากลุ่มนั้นกะจังหวะได้มั่นคง หากหวังเอาชีวิตก็คงบาดเส้นเลือดใหญ่ตายไปแล้ว “ต่อไปหากเจ้าคิดจะทำอะไรโดยไม่เชื่อฟังข้าอีกล่ะก็เจ้าคงรู้กฎของกลุ่มเราว่าจะต้องถูกลงโทษอย่างไร”

“ข้ารู้ขอรับท่านหัวหน้ากลุ่ม แต่ข้าอยากลองเสี่ยงดู”

ในความืดสลัวไม่มีสมาชิกคนไหนในกลุ่มบัวแดงเห็นว่าใบหน้าบิดเบ้ของหัวหน้ากลุ่มไม่น่ามองแค่ไหน ชายที่ก้มหน้าอยู่เป็นคนมีฝีมือ ทำให้หัวหน้ากลุ่มตัดใจที่จะสังหารไม่ลง

ตามหลักการแล้ว ลูกน้องที่ดีคือต้องฉลาดหรือขยัน ถ้ามีอย่างใดอย่างหนึ่งก็ให้เลี้ยงได้ แต่ถ้าลูกน้องที่ทั้งโง่และยังขยันทำเรื่องโง่ก็ให้สังหารทิ้ง แต่ชายตรงหน้าแม้ไม่ฉลาดแต่ยังพอมีฝีมือให้ใช้สอยได้ เขาจึงต้องเก็บชีวิตมันไว้ก่อน

“เจ้าดื้อรั้น ใจร้อน ไม่เปลี่ยน หากเจ้ายังเป็นเช่นนี้อยู่อีก ข้าคงให้เจ้าอยู่ในกลุ่มบัวแดงของเราไม่ได้ เพราะการไม่เชื่อฟังคำสั่งข้าก็ถือว่าเจ้าแปรพักต์แล้ว”

เสียงอื้ออึงของพี่น้องร่วมกลุ่มต่างขยับเท้าเข้ามาใกล้ ทุกคนไม่อยากให้หัวหน้ากลุ่มขับไล่เพื่อนร่วมเป็นร่วมตายมาด้วยกันออกไปจากกลุ่ม แรงกดดันจากคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังทำให้คนที่นั่งก้มหน้าอยู่พูดเสียงหนักแน่นขึ้นมา

“ต่อไปข้าจะไม่ทำอะไรโดยพลการอีก ข้าจะเชื่อฟังท่านหัวหน้ากลุ่ม”

หัวหน้ากลุ่มมองดูด้วยสายตาดูแคลนไม่เชื่อถือ “ข้าจะลองเชื่อเจ้าสักครั้ง ความผิดนี้เป็นความผิดแรก ข้าจะอภัยให้ แต่ต่อไปเจ้าต้องเชื่อฟังคำสั่งข้า และทำทุกอย่างตามแผนที่เราได้วางไว้เท่านั้น”

ชายคนนั้นกัดฟันรับคำ เขาไม่โกรธหัวหน้าแต่อยากสังหารลู่เคอตัวให้ตายตกตามครอบครัวชาวฮั่นที่ถูกฆ่าตายจากการปราบกบฎ ต้องมีชาวฮั่นที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่เท่าใดที่ต้องสังเวยให้กับความกระหายอำนาจของชาวแมนจู ที่เข้ามาต่อตีแย่งชิงบ้านเมืองไปเป็นของตัวเอง พวกเราชาวฮั่นเป็นคนส่วนใหญ่ของแผ่นดิน ไอ้พวกมองโกลคือพวกชุบมือเปิบแย่งชิงแผ่นดิน

“เราจะวางแผนกันอย่างรัดกุม เพราะตอนนี้ลู่เคอตัวต้องระวังตัวแจ ทำอะไรคงไม่ง่ายแล้ว เราต้องใช้แผนเดิมอาศัยช่วงงานฉลองที่จะมีในเดือนหน้าลอบสังหารคนในราชวงศ์และลู่เคอตัวให้ได้ ถ้าเราสังหารแม่ทัพใหญ่ได้ กองทัพต้องระส่ำระสาย เราจะอาศัยจังหวะนั้นค่อยลอบสังหารฮ่องเต้หยางจื่อ”

ทุกคนส่งเสียงขานรับอย่างพร้อมเพรียงกัน “สังหารหยางจื่อ สังหารลู่เคอตัว”

ผู้นำกลุ่มแสยะยิ้มน่ากลัว ดวงตาวาววับเปี่ยมไปด้วยไอสังหารที่พร้อมจะฟาดฟันใส่ราชวงศ์แมนจูที่เข้ามาชุบมือเปิบและฆ่าชาวฮั่นผู้บริสุทธิ์อย่างโหดเหี้ยม

“เงียบได้ ข้าจะบอกแผนการของข้าให้พวกเจ้ารู้ ข้ามีแผนที่เข้าออกวังหลวงอย่างละเอียด แต่ที่เรายังขาดก็คือไม่รู้ว่ามีการจัดวางกำลังพลในแต่ละจุดเท่าไร”

“แล้วเราจะทำเช่นไรกันดี”

“เราต้องใช้เครื่องทุ่นแรงในการทำงานครั้งนี้ อาวุธลับเคลือบยาพิษที่จะปลิดชีพพวกมันทันทีหลังถูกลูกศรของมัน เราจะทำขึ้นมาแล้วแจกจ่ายให้พี่น้องในกลุ่มนำไปใช้ในสงครามครั้งนี้”

หัวหน้ากลุ่มหยิบอาวุธลับที่เป็นโลหะแวววาว รูปร่างเหมือนลูกศรที่ใช้กับคันธนูแต่ย่อส่วนลงมาเล็กกว่าขนาดเท่ากับนิ้วโป้ง

“ข้าจะรีบไปสั่งทำอาวุธลับพวกนี้ทันทีขอรับ”

“ดี คนที่เหลือก็ให้เตรียมตัวให้พร้อม เราจะพลาดไม่ได้”

ดวงตาแห้งกระด้างมองไปที่ลูกน้องในกลุ่มที่ยืนอยู่ในบ้านร้างราวสองร้อยคน ทุกคนมีอุดมการณ์เดียวกันคือต้องการให้ราชวงศ์หมิงกลับมาปกครองอาณาจักรนี้อีกครั้ง แต่สำหรับหัวหน้ากลุ่มบัวแดงแล้ว มันมีความหมายมากกว่านั้น เขาต้องการศีรษะของลู่เคอตัวนี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 297 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,724 ความคิดเห็น

  1. #1569 9namfon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 20:15
    ท่านแม่ทัพ
    #1,569
    0
  2. #849 Markbam2MB (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 12:22
    ใกล้จะตอนเดิมแล้ววว งือออ
    #849
    0