ท่านแม่ทัพโปรดมีลูกกับข้าเถอะ ( ebok )

ตอนที่ 46 : ตอน พันเอกลู่ฟู่เฉิง (ส่่วนที่5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,947
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 191 ครั้ง
    29 มี.ค. 61




ทักทาย

ใกล้ถึงตอนที่จะรู้ว่า กบ ในหน้าปกนิยายของไรท์ชื่ออะไรแล้ว อดทนอีกนิด แต่ที่จริงแอบเฉลย

ในเฟชไปแล้วแหละ555 ใครทายถูกเตรียมลุ้น


ขอบคุณค่ะ

ชิงลี่


“พี่ปวดใจยิ่งนักที่เห็นเจ้าต้องเสียสละทำเพื่อพี่น้องของเราถึงเพียงนี้ เจ้าคงลำบากใจและต้องทรมานมากที่ต้องทนอยู่กับผู้ชายที่ไม่ได้รัก”

ขณะที่หวงซวนถานสรุปความตามที่ใจเขานึกคิด มือกร้านเพราะผ่านอาวุธมากมายและปลิดชีพข้าศึกนับพันนับหมื่นกำเข้าหากันอย่างปูดโปน เสียงห้าวดุดันเอ่ยขึ้นแล้วเดินออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่

        “พวกเจ้าทำอันใดกัน เฟยเอ๋อร์ ฮ่องเต้ตรัสถามถึงเจ้า ข้าหาตัวเจ้าให้ทั่ว ที่แท้ก็แอบมาอยู่กับเจ้าแมวขโมยตัวนี้นี่เอง”

        “ท่านแม่ทัพลู่เคอตัวจะดูถูกข้ามากเกินไปแล้ว ข้าหวงซวนถานถึงจะเป็นชาวเผ่าเร่ร่อน แต่พ่อของข้าก็เป็นถึงขุนพลคนสำคัญของเผ่าเค่อเอ่อร์ซิน ถือเป็นยอดขุนพลมีฝีมือ ไม่ใช่เด็กเลี้ยงวัวเลี้ยงม้าแบบที่ท่านอยากนึกเรียกเอาได้”

        “จริงเจ้าค่ะ” เต้าเฟยช่วยสำทับ นางไม่สบายใจที่เห็นลู่เคอตัวเข้าใจผิดหวงซวนถานทุกครั้งที่เขามาพบนาง

        แต่สำหรับลู่เคอตัวนั้น ความอดทนของเขาได้ขาดผึงลงไปแล้ว เขาหันสายตาอันคมกริบราวกับมีดดาบมาสบตากับหวงซวนถาน

“การลักลอบเข้าจวนของข้า แอบย่องเข้ามาพูดคุยกับฮูหยินของข้าบ่อยครั้ง ข้ายังเรียกเจ้าว่าแมวขโมยไม่ได้อีกหรือไง การลักลอบพบสตรีที่มีเจ้าของแล้วไม่ใช่วิสัยของชายชาติทหาร หากเจ้าบอกว่าเป็นลูกทหารและตัวเจ้ายังเป็นทหารด้วยก็ไม่ควรทำเยี่ยงนี้” ลู่เคอตัวเดินชนไหล่จนหวงซวนถานกระเด็นแล้วไปคว้าข้อมือฮูหยินของเขา

        หากที่นี่ไม่ใช่วังหลวง ดาบในมือของเขาคงอยากจะสัมผัสกับอากาศภายนอก เมื่อคว้ามือสตรีที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นฮูหยินของตนได้ เขาพานางเดินตามไปอย่างไม่สนใจใครอีก หวงซวนถานมองตามด้วยความรู้สึกปวดแปลบในใจ ก่อนจะเดินจากไปเงียบๆ เพราะไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวนางเลย

        “ท่านพี่ ข้าเจ็บนะเจ้าคะ”

        ร่างกำยำหยุดชะงักคลายมือที่จับ แล้วหันมาใช้สายตาคมกริบมองนาง

“ข้าเจ็บกว่า”

เต้าเฟยงุนงง เขาเป็นอะไรของเขา

“ท่านพี่” นางลองเรียกเขาอีกครั้ง เผื่อเขาจะอธิบายอะไรให้นางเข้าใจมากกว่านี้

        ลู่เคอตัวคืนสติได้รวดเร็ว เขาปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ดวงตาที่แสดงอาการเจ็บปวดเปลี่ยนเป็นนิ่งขึงเย็นชา เมื่อครู่เขาเพิ่งได้ลิ้มรสความเจ็บปวดที่แท้จริง

นางไม่ได้รักเขา เต้าเฟยเพียงแต่มอบกายให้เขาเพื่อให้เขามอบลูกชายให้แก่นางสักคน แล้วนางก็จะจากเขาไปพร้อมกับความสำเร็จ

        แต่เขานั้นได้มอบสิ่งของสำคัญที่สุดให้แก่นางไปแล้ว นั่นคือหัวใจของเขา เป็นเขาเองที่รักนาง เขาไม่เคยรู้ตัวเลยว่าเป็นเขาเองที่รักนางหมดหัวใจไปแล้ว

“ข้าจะบอกเจ้าว่างานเลี้ยงจบแล้วกลับจวนของเรากันเถอะ” ลู่เคอตัวพูดยังไม่ทันจบประโยคดี เกาลุ่ยหานก็วิ่งเข้าหยุดตรงหน้า มองหน้าผู้เป็นนาย เมื่อเห็นว่าพยักหน้าให้พูดได้เขาก็รีบรายงานทันที

“รายงานท่านแม่ทัพ ตอนนี้ที่ด้านนอกวังมีการลอบวางเพลิงตามจุดสำคัญต่างๆ มากกว่าสามแห่งแล้วขอรับ ตอนนี้อี้เทาได้จัดหน่วยวิหคไฟเข้าไปคุมสถานการณ์ ข้าน้อยจึงรีบมารายงานท่านแม่ทัพ”

“มันวางเพลิงที่ใดบ้าง แล้วจับตัวคนร้ายได้หรือยัง พวกมันเป็นใคร”

“พวกมันวางเพลิงที่หอสักการะเทียนถาน ป้อมประตูทางทิศใต้ และจวนผู้ว่าขอรับ ทหารของเราจับตัวคนร้ายได้สิบคน ยังไม่ได้ทำการสอบสวนขอรับ”

“ดีมาก ข้าจะไปดูการสอบสวนเอง ส่วนทางนี้เจ้าจัดทหารจำนวนห้าพันนายคอยดูแลรอบวังหลวงไว้ให้ดี หากไม่มีคำสั่งข้าไม่ต้องถอนกำลัง” ลู่เคอตัวได้รับหน้าที่ให้ดูแลความปลอดภัยภายในงานร่วมกับเจ้ากรมอาญาและผู้ตรวจการเมืองหลวง แต่หน้าที่หลักเป็นของเขาเพราะมีกำลังพลอยู่ในมือ

เมื่อถูกพวกมันกระทำการอยู่ใต้จมูกเช่นนี้ เขาย่อมทนไม่ได้

“เฟยเอ๋อร์ เจ้ากลับจวนไปก่อน ข้าจะไปกรมอาญา”

“เป็นฝีมือของพวกกลุ่มกบฏบัวแดงใช่หรือไม่เจ้าคะ จูเหม่ยลี่บอกว่าพวกมันจะวางเพลิงภายในงานฉลอง แต่พวกมันกลับไปวางเพลิงที่ด้านนอกวังแทน หรือว่าพวกมันจะรู้ว่าจูเหม่ยลี่มาบอกเราแล้วเจ้าค่ะ”

“ภายในงานฉลองมีกำลังทหารคุ้มกันหนาแน่น ข้าคิดว่าพวกมันไม่กล้าลงมือ มันจึงชิงลงมือที่นอกวังเพราะคิดว่าง่ายกว่า ทหารที่ดูแลก็ไม่มากเท่าภายในวังหลวง” ลู่เคอตัวขบกรามแน่น พวกกลุ่มกบฏบัวแดงปราบเท่าไรก็ไม่หมดเสียที เวลานี้เขาต้องวางเรื่องหัวใจไว้แล้วจัดการเรื่องงานให้สำเร็จเสียก่อน

“ทหาร” หัวหน้าทหารคนหนึ่งวิ่งเข้ามาตบเท้ารอรับคำสั่ง “นำกำลังทหารฝีมือดีที่สุดสิบนายคุ้มกันฮูหยินกลับจวน อารักขาฮูหยินให้ดี ส่งนางให้ถึงจวน ห้ามไม่ให้นางเป็นอะไรแม้เพียงปลายเล็บ”

“ขอรับท่านแม่ทัพ” หัวหน้าทหารรับคำแข็งขัน แล้วหันไปหาสตรีที่มีความสำคัญที่สุดในใจของท่านแม่ทัพใหญ่ พวกเขาไม่กล้าทำงานหละหลวมแม้สักนิดเดียว “เชิญฮูหยินขอรับ”

เต้าเฟยยอมเดินไปกับนายทหารคนนั้นเพราะรู้สถานการณ์ดี นางไม่อยากทำให้เขาเป็นกังวล ทางที่ดีที่สุดคือนางไปรอฟังข่าวที่จวนน่าจะดีกว่า นางใช้สายตามองเขาแต่ลู่เคอตัวไม่เห็น พอนางหันหน้าไป ลู่เคอตัวก็หันมามองนาง เขากำมือแน่น หัวใจปวดร้าวแทบแตกสลาย แต่หน้าที่ทำให้เขายืนหยัดต่อไปได้

 ++++++++++++++++++++++++++++++++++++




แจ้งข่าวค่ะ เรื่องอนันตมินตรา (พีเรียดย้อนยุค)

 

ตอนนี้อัดให้อ่านกันแล้วใครสนใจสามารถกดตามไปอ่านได้นะคะ

 

เรื่อง อนันตมินตรา

https://my.dek-d.com/apsara1982/writer/view.php?id=1698409

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 191 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,724 ความคิดเห็น

  1. #1528 J_JaNe_Jaa (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 13:23
    บอกตรงๆก็จบ ปากแข็งกันจัง

    E-Book ออกเมื่อไหร่อ่ะค่ะ
    #1,528
    0
  2. #1527 แอ้มปะละ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 12:24
    ปากแข็งกันจริงๆ จิส์
    #1,527
    0