ท่านแม่ทัพโปรดมีลูกกับข้าเถอะ ( ebok )

ตอนที่ 45 : ตอน พันเอกลู่ฟู่เฉิง (ส่วนที่4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,031
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 245 ครั้ง
    28 มี.ค. 61




ทักทาย พรุ่งนี้งานสัปดาห์หนังสือจะเริ่มวันแรกแล้ว ฝากไปอุดหนุนชุดบุปผาสะท้านรักจ้า

แวะไปอุดหนุนกันได้นะคะ ใครไปวันที่ 31/03/2018  ช่วง13.00-15.00 พบไรท์ได้ที่ บูธ สนพ ไลต์ออฟเลิฟ นะคะ มีของที่ระลึกแจกให้

ขอบคุณค่ะ

ชิงลี่


“ข้ากำลังจะรีบเข้าไป เจอเจ้าก็ดีแล้ว เรารีบเข้าไปยังลานพิธีกันเถอะ” ลู่เคอตัวไม่พูดอะไร เขาตบไหล่ซู่จือที่กลายมาเป็นสหายสนิทแล้วพากันเข้างาน แต่ลู่เคอตัวก็ไม่วายหันกลับมาส่งสายตาดุให้นางรีบเดินตามเขาเข้างาน

ภายในพิธีฉลองพระประสูติกาลที่ยิ่งใหญ่ ฮ่องเต้และฮองเฮาอุ้มพระโอรสและพระธิดาน้อยออกมาร่วมพิธี ฮองเฮาฉลององค์ได้งดงามยิ่งนักสมเป็นแม่ของแผ่นดิน เต้าเฟยมองตาค้าง รวมทั้งสตรีคนอื่นๆ ที่มาร่วมงานก็ชื่นชมในความงดงามของฮองเฮา

แขกเหรื่อในงานเริ่มนั่งประจำที่ เช่นเดียวกับหวงซวนถานที่วันนี้เดินทางมาเป็นตัวแทนของเผ่าเคอเอ่อร์ซินแทนฮูเลกู เพราะระหว่างทางท่านฮูเลกูเกิดป่วยจึงต้องเดินทางกลับเผ่าไปอย่างน่าเสียดาย

เต้าเฟยมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นบิดาของตน แต่คนที่มองนางจนตาค้างเพราะไม่เคยเห็นนางแต่งกายสวยเท่านี้มาก่อนก็คือหวงซวนถาน หนุ่มทุ่งหญ้าอยากจะให้จบพิธีโดยเร็ว เขามีอะไรอยากจะคุยกับนางมากมาย

เมื่อเริ่มประกอบพิธี หมู่มวลเมฆากลับเคลื่อนตัวมาอยู่เหนือลานราชพิธี ก่อตัวรวมกันคล้ายดั่งมังกรลอยอยู่บนฟากฟ้าเหนือพระราชวัง นับเป็นปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ ทำให้ผู้ที่มาร่วมงานต่างชื่นชมเป็นเสียงเดียวกันว่าพระโอรสและพระธิดาเป็นผู้มีบุญญาธิการมาก เมื่อครั้งประสูติกาลก็เกิดเหตุอัศจรรย์เช่นนี้

เต้าเฟยลอบมองเห็นฮองเฮามีพระพักตร์แจ่มใส นางเห็นฮ่องเต้ลอบมองฮองเฮาอยู่เสมอ ทั้งสองพระองค์รักใคร่ปรองดอง ฮองเฮามีวาสนายิ่งนัก พระนางช่างโชคดีที่พระสวามีรักใคร่ไม่เคยเสื่อมคลาย ใครจะเหมือนนางที่สามีชอบทำเย็นชาใส่ นางรู้แก่ใจดีว่าที่เขายอมให้อยู่ที่จวนแม่ทัพเพราะอะไร เขาอยากจะขับไล่ไปก็ไม่ได้เพราะนางเป็นฮูหยินพระราชทาน

++++++++++

หนิงซูเยว่มอบพระธิดาน้อยในอ้อมพระกรให้กับซูเหวินนางกำนัลคนสนิทเพื่อพาพระธิดาน้อยกลับตำหนักเปี่ยมสุขอุ่นใจไปก่อน เช่นเดียวกับเหมยเอี้ยนที่รับพระโอรสน้อยจากฮ่องเต้เพื่อพากลับตำหนัก เนื่องจากฮองเฮามีพระราชปฏิสันถารกับผู้ที่มาร่วมงาน

“ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ”

“ลุกขึ้นเถอะ วันนี้เจ้างามนัก ดูสิท่านแม่ทัพลู่ลอบมองฮูหยินไม่วางตา” ฮองเฮาหนิงซูเยว่ก้มลงมาจับไหล่ทั้งสองข้างของเต้าเฟยพยุงให้ลุกขึ้น

“มองไม่วางตาหรือหาเรื่องจะดุเพคะ”

เมื่อนางมองไปที่เขา ก็ไม่เห็นว่าเขาจะมองมาที่นางเลย รอบตัวเขามีแต่ขุนนางผู้ใหญ่ คงไม่แคล้วคุยเรื่องงาน

“เจ้าชอบชุดที่เราตัดเย็บฝากท่านแม่ทัพไปให้หรือไม่”

“หม่อมฉันซาบซึ้งในน้ำพระทัยยิ่งนักเพคะ ชุดนี้งามมาก เครื่องประดับเตี้ยนจึอันนี้ประดับประดาด้วยอัญมณีมากมายเป็นของมีราคามาก หม่อมฉันไม่รู้จะขอบพระทัยเช่นไรดีถึงจะสมกับพระเมตตา”

“ชุดนี้เราตัดเย็บให้เจ้าด้วยมือของเราเอง เพราะอยากให้เจ้ามีชุดสวยงามใส่ ท่านแม่ทัพลู่งานยุ่งล้นมือ คงไม่มีเวลาพาเจ้าไปซื้อผ้าสวยๆ มาตัดชุด เจ้าเองก็คงไม่ถนัดกับเรื่องเหล่านี้ ได้ยินท่านแม่ทัพลู่พูดว่าเจ้าถนัดแต่การใช้อาวุธ เราเลยรับเป็นธุระจัดหาให้ แต่เตี้ยนจึช่อดอกไม้นี้ไม่ใช่ของเรา เจ้าคงเข้าใจผิดไปกระมัง”

“เตี้ยนจึช่อดอกไม้นี้ไม่ใช่ของที่พระนางประทานฝากมาให้หรือเพคะ” เต้าเฟยเงยหน้าขึ้นถาม

ฮองเฮาหนิงซูเยว่ยิ้มน้อยๆ “เราคิดจะหาเครื่องประดับงดงามฝากแม่ทัพลู่ไปให้เจ้าเช่นกัน แต่ท่านแม่ทัพบอกว่าเจ้ามีแล้ว เรากำลังจะมาชมว่าเตี้ยนจึดอกไม้ที่วันนี้เจ้าสวมใส่งามยิ่งนัก งามราวกับฝีมือช่างหลวงทำ เจ้าได้มาจากที่ใดกัน เห็นทีเราต้องให้กองเครื่องประดับทำเตี้ยนจึที่งามแบบนี้มาให้เราบ้าง”

ขนาดฮองเฮายังชื่นชม ทำให้เต้าเฟยได้หน้าไปด้วย แสดงว่าเตี้ยนจึชิ้นนี้งดงามจริงๆ แต่กลับนึกแปลกใจ เหตุใดสามีนางจึงบอกว่าเป็นของที่ฮองเฮาประทานมาให้

        เพราะแขกเหรื่อในงานมีมาก ฮองเฮาจึงถูกห้อมล้อมไปด้วยขุนนางผู้ใหญ่ที่เข้ามาถวายพระพรร่วมแสดงความยินดี ลู่เคอตัวต้องอยู่ดูแลภายในงาน เต้าเฟยจึงถอยออกมาก่อน อีกอย่าง...นางไม่คุ้นชินที่ต้องเจอผู้คนมากหน้าหลายตา วังหลวงนี้ช่างกว้างใหญ่ นางไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาเดินกันกี่วันหากจะเดินให้ทั่ว

ขณะที่นางกำลังมองความสวยงามอ่อนช้อยต่างๆ ภายในตำหนัก นางแปลกใจที่หลังคาพระราชวังมีรูปปั้นสัตว์มงคลเรียงกันเป็นแถว นางมองเรื่อยไปถึงรูปปั้นเทพขี่หงส์ ขณะที่มองศิลปะงดงามของช่างศิลป์ นางสัมผัสได้ถึงการมาของใครบางคนด้านหลังนาง เมื่อหันกลับไปมองก็พบว่า

        “พี่ซวนถาน ท่านน่ะเอง” นางดีใจแล้วมองไปทางด้านหลังของเขา “ท่านพ่อของข้าล่ะเจ้าคะ ท่านพ่ออยู่ที่ไหน ข้ามองหาไม่เจอ”

        “ท่านหัวหน้ากลับเผ่าไปแล้ว ท่านไม่สบายระหว่างที่เดินทางมาปักกิ่ง ข้าจึงให้คนไปส่ง ป่านนี้คงถึงเผ่าแล้ว เจ้าไม่ต้องกังวลใจ”

        “ท่านพ่อป่วยเป็นอะไรไป พี่ซวนถานรีบบอกข้ามา”

        “โรคเดิม มีอาการปวดท้อง ปวดจนตึง ขาสองข้างบวม ถ้าเดินทางมากๆ เห็นจะแย่ ต้องนั่งนานๆ ในงานราชพิธีอาจทำให้ยิ่งแย่ ข้าเลยให้คนไปส่งแล้วรับหน้าที่แทนพ่อของเจ้า”

        เต้าเฟยยิ้มออกมาอย่างหมดห่วง “ขอบคุณพี่ซวนถานมากที่เป็นธุระแทนข้า”

        หวงซวนถานมองนางใกล้ๆ ภาพเด็กหญิงกะโปโลวิ่งตามฝูงแกะเมื่อครั้งที่เขากับนางยังเป็นเด็กฉายขึ้นมาในความทรงจำ แต่บัดนี้นางเป็นหญิงงามจนเขาก็แทบจะจำไม่ได้

        “วันนี้เจ้างามนัก ยามเจ้าแต่งกายเยี่ยงสตรีชั้นสูง หากใครบอกข้าว่าเจ้าเป็นองค์หญิงต่างแคว้นเดินทางมาร่วมงาน ข้าก็คงปักใจเชื่อ”

        “ท่านพูดเกินไปแล้ว”

        เต้าเฟยมองซ้ายมองขวานางไม่อยากให้เกิดเรื่องขึ้นอีก สีน่าอึดอัดใจของนางย่อมทำให้หวงซวนถานเข้าใจ แต่เขามีเรื่องจะถามนางจึงต้องแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น

        “ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า ข้าเพิ่งรู้มาเมื่อวานว่าเจ้ากลับไปที่เผ่าเรา แล้วยังไปที่บ้านท่านเตมูจินจริงหรือไม่”

        “จริงเจ้าค่ะ ข้าไปที่บ้านท่านเตมูจิน แต่ไม่คิดว่าท่านเตมูจินจะจากโลกนี้ไปแล้ว”

        “เจ้ากำลังตามสืบอะไรอยู่ใช่หรือไม่ เหตุใดไม่ยอมบอกข้า เจ้าก็รู้ว่าข้ายินดีช่วยเจ้าทุกเรื่อง”

        เต้าเฟยจ้องสายตาเป็นห่วงของเขาด้วยความรู้สึกพิศวงกว่าทุกครั้ง สายตาและน้ำเสียงนั้นฟังดูลุ่มลึก แฝงแววทดท้อ ผิดหวัง คละเคล้ากันจนนางแยกไม่ออกว่าเขาเป็นอะไร

“ข้ายังบอกอะไรพี่ซวนถานตอนนี้มากไม่ได้ แต่พี่ซวนถานไม่ต้องเป็นห่วงข้า หากมีเรื่องเดือดร้อน ข้าต้องขอความช่วยเหลือจากท่านแน่”

        “เอาเถอะ เจ้าไม่อยากบอกก็ตามใจ แต่ข้ามีอะไรจะถามเจ้าอีกเรื่อง จริงหรือไม่ที่เจ้าต่อรองกับฮ่องเต้หยางจื่อไว้เรื่องหนึ่ง หากเจ้าได้ลูกชายเมื่อใด เจ้าจึงจะกลับเผ่าเรา และฮ่องเต้ก็จะพระราชทานที่ทำกินให้เผ่าเคอเอ่อร์ซินมีที่อยู่ที่ทำกินไม่ต้องเร่ร่อนอีก”

        “จริงเจ้าค่ะ ว่าแต่พี่ซวนถานรู้ได้อย่างไร”

“ท่านหัวหน้าเผ่าบอกข้า เพราะข้าอยากพาเจ้ากลับเผ่าของเรา แต่ท่านหัวหน้าเผ่าห้ามไว้ ท่านจึงเล่าเรื่องนี้ให้ข้าฟัง”

“เรื่องที่พี่ซวนถานถามข้านั้นเป็นเรื่องจริง หากข้าทำสำเร็จมีลูกชายกับท่านแม่ทัพได้ ฝ่าบาทจะมอบที่ดินทำกินให้คนของเผ่าเรา ซ้ำยังจะส่งบัณฑิตไปสอนลูกหลานในเผ่าเราให้มีความรู้ในทุกแขนง พอที่จะช่วยเหลือตัวเองได้ และอาจจะมีสินค้าส่งออกได้เหมือนต้าชิง”

        “พี่ปวดใจยิ่งนักที่เห็นเจ้าต้องเสียสละทำเพื่อพี่น้องของเราถึงเพียงนี้ เจ้าคงลำบากใจและต้องทรมานมากที่ต้องทนอยู่กับผู้ชายที่ไม่ได้รัก”


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 245 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,724 ความคิดเห็น

  1. #1628 fahnatee (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 18:45
    อ๊ากท่านแม่ทัพมาได้ยินแน่เลย
    #1,628
    0
  2. #1523 hongse2 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 16:34
    ไปๆมาๆงงคะ
    #1,523
    0
  3. #1521 mayar (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 09:35
    ออร่าพระรองมาแหล่มเลย นางเอกกับลูกของพระเอกนะเจ้าคะ
    #1,521
    0
  4. #1520 mayar (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 09:35
    ออร่าพระรองมาแหล่มเลย นางเอกกับลูกของพระเอกนะเจ้าคะ
    #1,520
    0
  5. #1519 mayar (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 09:35
    ออร่าพระรองมาแหล่มเลย นางเอกกับลูกของพระเอกนะเจ้าคะ
    #1,519
    0
  6. #1518 mayar (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 09:35
    ออร่าพระรองมาแหล่มเลย นางเอกกับลูกของพระเอกนะเจ้าคะ
    #1,518
    0