ท่านแม่ทัพโปรดมีลูกกับข้าเถอะ ( ebok )

ตอนที่ 38 : ตอน อดีตที่เลือนหาย (ส่วนที่4 จบตอน)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,285
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 376 ครั้ง
    25 มี.ค. 61


# ใครจะฝากไรท์จอง 3 วันเท่านั้นนะจ้ะ

“ท่านพี่หยางหลงเจ้าคะ  ท่านไปปราบปีศาจเสร็จศึกแล้วรีบกลับมาหาข้านะเจ้าคะ ข้าใกล้จะคลอดแล้ว ข้ากลัวเหลือเกิน”

บุรุษรูปงามปานเทพบุตรหรือก็คือเทพเจ้ามังกร หยางหลงโอบกอดชายารักไว้แนบอก “เจ้าไม่ต้องห่วงชายารักข้าไปปราบปีศาจนางเงือกสำเร็จแล้วจะรีบเดินทางกลับมาหาเจ้ากับลูก ข้าจะกลับมาให้ทันเจ้าคลอดลูกของเราจงรอข้า”

“จริงนะเจ้าคะ ท่านต้องปลอดภัยกลับมาหาข้าและลูกนะเจ้าคะ” ใบหน้างดงามเอียงคอขึ้นถาม ดวงตาแวววาวเปี่ยมด้วยรัก

“ข้าจะหลอกเจ้าทำไมชายารัก หากปีศาจนางเงือกไม่ทำให้มหาสมุทรปั่นป่วนข้าไม่มีทางทิ้งเจ้าไปไหน เจ้าก็รู้ว่าข้ารักเจ้ามากเพียงใด ข้ารอคอยจะเห็นหน้าลูกของเรา ข้าจะกลับมาให้ทันเจ้าคลอดลูกของเราข้าสัญญา”

 ภาพการสู้รบระหว่างงกองทัพมังกรทะเลหนานไห่และเป๋ยไห่ที่ร่วมผนึกกำลังเข้าต่อสู้กับกองทัพปีศาจนางเงือกอยู่สามวันสามคืนท้องทะเลป่วนปั่นเกิดคลื่นลมแรงนับเป็นมหันตภัยร้ายแรงไปทั่วทั้งผืนสมุทร เรือสำเภาที่ลอยอยู่เหนือน้ำถูกเกลียวคลื่นยักษ์กลืนกินม้วนหายดำดิ่งลงใต้ทะเลลึก สิ่งมีชิวิตใต้น้ำได้รับทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส ต่างพากันอพยพหนีตาย กระแสน้ำเชี่ยวกรากยามมังกรสองพี่น้องพาร่างมังกรทะยานขึ้นจากมหาสมุทรลอยสูงเหนือหมู่เมฆาแล้วตวัดหางที่ยาวสุดแสงแดดต้องเกร็ดมังกรทอประกายเป็นสีรุ้งแล้วฟาดหางลงกลางม่านนที เหล่านางเงือกปีศาจต่างพากันหนีตายอลม่าน

เสียงดังกัมปนาทของทัพมังกรที่เคลื่อนขยี้กองทัพนางเงือกปีศาจสุดท้ายเหลือเพียงเศษซากของร่างปีศาจเงือกฝ่ายร้ายลอยตายกลื่อนมหาสมุทรนับพันตน

ลู่เคอตัวรู้สึกปวดแปลบใจยิ่งนักเมื่อความฝันฉายชัดภาพเทพเจ้ามังกรแห่งหนานไห่กำลังกอดชายาที่เหลือแต่ร่างไร้วิญญาณไว้แนบอกแล้วร่ำไห้ปานจวนเจียนจะขาดใจ

เสียงคร่ำครวญของเทพมังกรผู้ดูแลทะเลหนานไห่กึกก้องราวเสียงกัมปนาทสะท้านฟ้าสะท้านดิน

“ชายารัก เจ้าอย่าทิ้งข้าไป เหตุใดจึงไม่รอข้ากลับมา ชายารักของข้า เจ้าสัญญาแล้วจะรอข้า เหตุใดจึงทิ้งข้า” เสียงของเทพมังกรแห่งทะเลหนานไห่ร้องร่ำไห้ส่งผลให้ฝนตกราวกับฟ้ารั่วอยู่เจ็ดวันเจ็ดคืน จนกระทั่งบาดาลสั่นสะเทือนจนเจ้าสมุทรต้องมาขอร้องให้เทพเจ้ามังกรหยางหลงหักห้ามความเสียใจที่มีต่อชายารักเพื่อเห็นแก่ชีวิตอีกมากในมหาสมุทร

“เจ้าต้องกลับมาหาข้า เจ้าสัญญาจะรอข้า เหตุใดเจ้าจึงทิ้งข้าไป”

น้ำเสียงโศกเศร้าอาดูรของมังกรหนุ่มทำให้เขาปวดแปลบใจไปตามภาพฝัน ลู่เคอตัวต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อเขารับรู้ได้ถึงเท้าเล็กๆ แต่หนักของคนข้างตัวถีบใส่ร่างเขาอย่างรุนแรงหลายครั้งติดกัน ร่างกำยำไร้อาภรณ์ท่อนบนลุกขึ้นมานั่ง

“เจ้ากล้าถีบข้าหรือเฟยเอ๋อ” เขาดุนางแต่นางไม่ตอบกลับเมื่อตะเกียงถูกจุดขึ้นลู่เคอตัวส่ายหน้าแล้วถอนใจยาวพรืด

“ช่างน่าละอายนักฮูหยินของข้าเวลานอนเจ้าช่างไร้ความเป็นกุลสตรีนับเป็นโชคดีของท่านอ๋องห้า ท่านอ๋องแปดแล้วที่ฮ่องเต้ไม่ได้ยกเจ้าให้เป็นชายาของพวกเขา” นางยกขาจะถีบเขาอีกครั้งทั้งที่เปลือกตาทั้งสองยังปิดสนิท ปากนางก็ร้องตะโกนอย่างเจ็บใจ

“ท่านมันใจร้ายที่สุด ชาติหน้ามีจริงขออย่าให้ข้าจำหน้าท่านได้ มังกรไร้ใจ” มือและเท้าของนางตวัดปาดป่ายไปทั่วลู่เคอตัวจึงมั่นใจว่านางนอนละเมอ

“เฟยเอ๋อ เฟยเอ๋อ ตื่นสิ” เขาเรียกนางหลายครั้งแต่นางยังไม่ได้สติมิหนำซ้ำยังถีบเข้าถูกจุดสำคัญเมื่อเขาก้มลงมองนางในระยะใกล้ ลู่เคอตัวหน้าคล้ำดำเขียวอยู่ฝ่ายเดียว

“ฝ่าเท้าของเจ้าช่างร้ายเหลือ”

สองมือกอบกุมส่วนต่ำกว่าสะดือสายตาคาดโทษคนนอนละเมอ แต่อีกใจก็คิดว่านางตั้งใจแกล้งเขาหรือไม่

เขายังคงเรียกนางต่อไปอีกสามคำ เฟยเอ๋อ เฟยเอ๋อ เฟย..  แต่นางยังไม่หลุดจากภวังค์เขาเห็นนางสงบดีแล้วจึงเข้าไปก้มมองนางใกล้ๆ เวลานางหลับสนิทปากนิดจมูกหน่อยแลดูจิ้มลิ้มพริ้มเพราราวกับลูกแมวน้อยไร้พิษสงไม่เหมือนแมวป่าในเวลาตื่น

“เจ้านี่ร้ายนักขนาดหลับยังอาละวาดได้อีก” ลู่เคอตัวเผลอมองนางอย่างเพลิดเพลินในขณะที่เขาไม่ได้ระวังตัว

“ไอ้มังกรชั่ว เจ้ามังกรหลายใจ อย่าได้พบเจอกันอีกเลย” นางยกเท้าถีบเขาเต็มแรงถูกสีข้างเขาอย่างจัง

ลูเคอตัวโมโหคว้าข้อเท้านางที่จะย้ำมาถีบใส่ร่างเขาแล้วลากนางลงจากเตียง

“โอ๊ย”

เสียงร้องโอดครวญเมื่อแผ่นหลังบอบบางกระแทกถูกพื้นเรือนจนตื่นนอน นางปรือตาขึ้นภาพเบลอเริ่มเป็นรูปเป็นร่างก่อตัวรวมกันเป็นสามีของนางที่อยู่ในชุดกางเกงผ้าฝ้ายไร้เสื้อปิดบังกายท่อนบน เขาส่งสายตาดุนางแต่นางชิงถามขึ้นก่อน

“ท่านทำอะไรข้า ทำไมข้าถึงตกลงมานอนข้างเตียง”

“ข้าลากเจ้าลงมาจากเตียง”

เต้าเฟยรีบลุกขึ้น นี่เขาชังนางขนาดนี้เชียวหรือ “ท่านพี่ทำไมถึงใจร้ายกับข้านักหนา ยามข้าหลับก็ยังถูกท่านรังแก”

“ข้าต้องเป็นฝ่ายถามเจ้ามากกว่า เจ้าเกลียดอะไรข้านักหนา ยามหลับยังไล่ตบตี สตรีที่ใดในใต้หล้ายกขาถีบสามีเยี่ยงเจ้า”

เต้าเฟยทำสีหน้าเหมือนไม่เชื่อ ทว่าเมื่อย้อนไปก่อนตื่นขึ้นมานางฝันร้ายฝันว่านางเป็นชายาของมังกรตนหนึ่ง นางเงยหน้าขึ้นมองสามี

“มังกรหลายใจตนนั้นที่ข้าฝันเห็น หน้าตาเหมือนท่านพี่มากเลยเจ้าค่ะ”

“มังกรอะไรของเจ้า” ลู่เคอตัวถามกึ่งตะคอก

“มังกร ข้าฝันถึงมังกรเจ้าค่ะท่านพี่ มังกรใจร้ายทิ้งลูกทิ้งเมียไปมีเมียน้อย ปล่อยให้เมียท้องแก่รอคอยจนสิ้นใจ”

ลู่เคอตัวมุ่นคิ้วความฝันของนางช่างประจวบเหมาะกับของเขา เหตุใดเขาก็ฝันว่าตนเกิดเป็นมังกรแล้วออกไล่ล่าปีศาจนางเงือกเมื่อเสร็จศึกกลับมาก็พบชายาที่มีใบหน้าคล้ายเต้าเฟยตายพร้อมลูกในท้อง

“ช่างเถอะ ความฝันก็คือความฝันไม่ใช่ความจริง เจ้าอย่าได้เก็บมาคิด”

“แต่ข้าคิดนะเจ้าคะ” นางเพ่งมองหน้าสามี

ยิ่งนางพูดความฝันของนางเขาก็ยิ่งเห็นว่าความฝันของนางและความฝันของเขาคล้ายคลึงกันหลายส่วนราวจะเป็นเรื่องเดียวกันแต่เขาไม่อยากเอ่ยอะไรให้นางคิดมาก ตั้งแต่วัยเยาว์เขาฝันว่าตนเองเป็นมังกรเที่ยวเล่นน้ำในมหาสมุทรกับมังกรตัวหนึ่งมีนามว่าหลีฉี เขาและมังกรตัวนั้นพากันแหวกว่ายไปทั่วมหาสมุทร บางครั้งก็ทะยานสูงขึ้นไปบนฟากฟ้าเพื่อลอบชมความงามของเทพธิดาจนกระทั่งวันหนึ่งไปพานพบเทพธิดาน้อยนางหนึ่งนางกำลังนั่งกินลูกท้อผลหนึ่งคงไม่หวานถูกใจ เพราะนางกัดไปคำหนึ่งแล้วขว้างมันถูกศีรษะมังกรหนุ่มตนนั้น

“ท่านพี่ทำไมเงียบไปเจ้าคะหรือท่านไม่เชื่อว่าข้าฝันถึงมังกรจริงๆ”

“เลอะเทอะ เจ้าอยู่เรือนคงขี้เกียจสันหลังยาว กินมาก นอนมาก กลางคืนจึงเก็บมาฝันเป็นตุเป็นตะ”

“ท่านพี่ข้าพูดความจริงนะเจ้าคะ อีกอย่างเข้าจวนมาอยู่เรือนท่านข้าก็ขยันทำงานทุกอย่างตามหน้าที่เมียที่ดี ท่านมองไม่เห็นความดีของข้าบ้างเลยหรือเจ้าคะ”

มือหนาคว้าคางมนของนางแล้วจับเชยคางขึ้นมองดวงตากลมโตสุกใสนั่น “ความดีของเจ้าเหรอ ตั้งแต่แต่งเข้าจวนมา” เขาทำทีนิ่งคิด “ขอข้าคิดสักสามวันก่อนเผื่อข้านึกออกจะตอบเจ้า แต่ตอนนี้ข้าอยากพักผ่อนแล้ว เผื่อตื่นมาจะนึกออกว่าเจ้ามีความดีอะไรไม่ต้องรอถึงสามวัน”

“เชิญท่านพี่นอนไปคนเดียว ข้าจะกลับเรือนของข้า” นางตอบเสียงสะบัด เดินหนีไปแต่ถูกแรงมหาศาลของท่านแม่ทัพร่างใหญ่คว้าอุ้มไปกอดแล้ววางลงบนเตียง

“นอนกับข้าที่เตียงนี้ อย่าทำให้ข้าต้องเหนื่อยวิ่งไล่ตามเจ้าอีก”

“ข้าก็เหนื่อยเช่นกันที่ต้องวิ่งไล่ตามท่านพี่”

สายตาสองคู่ประสานกัน จมดิ่งไปสู่ความรู้สึกที่กดลึกอยู่ในใจของแต่ละคน โดยที่ไม่มีใครรู้ความหมายหรือสาเหตุ ว่าทำไมถึงรู้สึกปวดร้าวลึกอยู่ในใจ เหมือนมีบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง แต่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร

ทำไมลู่เคอตัวรู้สึกเหมือนเขาเคยไล่ตามไขว่คว้าหานางแต่กลับพบกับความผิดหวัง ฝ่ายเต้าเฟยเหมือนผ่านความรู้สึกเจ็บช้ำล้ำลึก ไม่อยากพบหน้าใครบางคนอีกเลยแต่ชะตาระหว่างเขาสองคนเหมือนถูกเล่นตลกให้กลับมาพบกันอีก ในความรู้สึกที่เหมือนต่างฝ่ายต่างติดค้างกันและกัน

มันคืออะไรกันแน่นะ

ชาติที่แล้วข้าตามเจ้า มาชาตินี้เจ้าตามข้า

ลู่เคอตัวนั้นหนักแน่นกว่า เขาดึงนางมากอดแล้วมองนางอยู่นิ่งนาน เต้าเฟยไม่สามารถทนมองตากันในระยะประชิดขนาดนี้ได้จึงเลือกที่จะหลับตาลง ลู่เคอตัวเห็นว่านางยอมหลับตาลงแล้ว เขาจึงหลับตาม แล้วลมหายใจของทั้งคู่ก็สอดประสานไปในห้วงนิทราพร้อมกัน

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 376 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,724 ความคิดเห็น

  1. #1483 PhantiwaKetsri (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 13:56
    ความเข้าใจและความเชื่อใจ จะทำให้เหตุการณ์ต่างๆๆผ่านไปได้ สงสารทั้งคู่เลย
    #1,483
    0
  2. #1482 hongse2 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 13:45
    เข้าใจผิดไม่ได้ปรับความเข้าใจมันให้รู้สึกเจ็บปวดใจยิ่งนักมันหนักหน่วงยากที่จะเข้าใจกันมันเจ็บอะ!!!!!!
    #1,482
    0
  3. #1479 hellominky9549 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 11:18
    น่าสงสารทั้งคู่เลย
    #1,479
    0
  4. #1477 J_JaNe_Jaa (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 10:05
    ชาติที่แล้วข้าตามเจ้า มาชาตินี้เจ้าตามข้า
    อ่านแล้วนึกถึงพระสุธน มโนราเลย ชาติที่แล้วน้องตามพี่ ชาตินี้ใพี่ตามน้องบ้าง
    #1,477
    2
    • 24 มีนาคม 2561 / 12:30
      55555ใช่ประมาณนั้น สองคนนี้เขามีเรื่องเข้าใจผิดกันเมื่อชาติที่แล้ว สปอยจะไม่สนุกรออ่านดีกว่าเนอะ
      #1477-2
  5. #1475 Mimihappy (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 09:53
    อ๊ายยย อ้อเนื้อเรื่องต่อกันมากที่ว่ามังกรผู้พี่เสียภรรยา ในเรื่องปี้หู่ใช่มั้ยค่ะ แล้วเห็นปานดอกท้อที่อก คิดว่าปี้หู่เป็นภรรยากลับชาติมาเกิด55 ตลกดีนะ
    #1,475
    0
  6. #1474 FaiiSomjai (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 09:32
    ท่านแม่ทัพไม่กอดเมียคงนอนไม่หลับสินะ ^-^
    #1,474
    0
  7. #1472 NatthayaSrichan (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 09:12
    แต่เราก็หากัน...จนเจอ มันนานแค่ไหนที่คอยเธอมา
    #1,472
    0