ท่านแม่ทัพโปรดมีลูกกับข้าเถอะ ( ebok )

ตอนที่ 27 : ตอน แม้อยู่แม้ตายเจ้าจะเป็นของข้าทุกชาติไป (ส่วนที่4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,333
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 382 ครั้ง
    18 มี.ค. 61



ตั้งแต่ยามอู่จนไปถึงยามอุ้ยที่ท่านแม่ทัพหายตัวไป พ่อบ้านหวังตามหาผู้เป็นนายเสียทั่วเพราะมีคนมาขอพบท่าน แต่นึกขึ้นได้ท่านแม่ทัพอาจไปที่คอกม้าส่วนตัวที่อยู่ท้ายจวนบริเวณนั้นไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่งเป็นพื้นที่หวงห้ามของท่านแม่ทัพ

เมื่อพ่อบ้านหวังนึกขึ้นได้ว่าฮูหยินบอกว่าจะไปดูม้าพระราชทานบางทีท่านแม่ทัพก็อาจไปตามหานางที่นั่น

พ่อบ้านหวังอายุมากแล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินเหยาะๆมาถึงคอกม้าของท่านแม่ทัพดวงตาที่เริ่มฝ้าฟางขยี้แล้วขยี้อีกก็มองไม่ผิดเป็นแน่ โรงเก็บม้าบริเวณนี้มิดชิดห้ามใครมายุ่งเกี่ยวเพราะเป็นม้าศึกของท่านแม่ทัพ ผู้ที่เดินออกมาจากคอกม้าคือนายของตนที่กำลังอุ้มฮูหยิน ท่าทางนางเหมือนเป็นลมหมดสติ

“ท่านแม่ทัพขอรับ ฮูหยินเป็นอะไรไปหรือขอรับ บ่าวจะเรียกสาวใช้มาพาฮูหยินไปดูแล”

“ไม่ต้องข้าดูแลเองได้ มีอะไรก็ไปทำเถอะ”

เสียงเด็ดขาด ดวงตาทอประกายเย็นชาที่สาดเข้าใส่ สายตาแบบนี้พ่อบ้านหวังที่รับใช้มานานรู้ดีอย่าได้เข้าไปวุ่นวายเลยเชียว แม้จะแคลงใจอยู่ว่าฮูหยินที่ยังเป็นสาวสะพรั่งดูสุขภาพแข็งแรงเหตุใดถึงเป็นลมแต่บ่าวผู้น้อยมีหรือจะกล้าปริปากถาม

“บ่าวลืมไป บ่าวตามหาท่านแม่ทัพเพื่อจะมาเรียนว่าฮูหยินโจวมาขอพบขอรับ”

“ไปบอกนางว่าวันนี้ข้าไม่ว่าง”

“ฮูหยินโจวฝากบอกบ่าวไว้ก่อนแล้วว่า หากท่านแม่ทัพบอกไม่ว่างนางก็จะขอรออยู่ที่นี่”

ดวงตาของลู่เคอตัวทอประกายแห่งความไม่พอใจ “ฮูหยินโจวบอกหรือไม่นางมาขอพบข้าด้วยเรื่องอะไร”

“นางไม่ได้บอกขอรับ นางบอกเพียงว่าวันนี้นางต้องพบท่านให้ได้”

ลู่เคอตัวพาคนหมดสติที่อยู่ในอ้อมแขนไปส่งที่เรือนพัก แม่นมเซียงเห็นนายใหญ่ของจวนอุ้มนายหญิงของตนมาถึงเรือนจึงรีบปรี่เข้ามาดูด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

“คุณหนูเป็นอะไรไปเจ้าคะ”

ลู่เคอตัวสั่งงานแทนการตอบ “แม่นมเซียงไปเอาอ่างน้ำและผ้าสะอาดมาให้ข้า ข้าจะเช็ดตัวให้นาง”

“หน้าที่เช็ดตัวให้คุณหนูเป็นของบ่าว เดี๋ยวบ่าวทำเองเจ้าค่ะ”

“ไปเอามา ข้าจะเช็ดตัวให้นางเอง” น้ำเสียงดุดันเด็ดขาด แม้จะไม่ได้ใส่อารมณ์จริงจังเหมือนตอนสั่งเหล่าทหารในกองทัพแต่ก็ทำให้แม่นมเซียงกลืนน้ำลายลำบาก ไม่กล้าพูดอะไรอีกรีบไปจัดหาสิ่งที่นายใหญ่ของบ้านเป็นผู้สั่งเตรียม

ดวงตาคมกริบเมื่อครูอ่อนลงหลายส่วนตอนที่ก้มมองใบหน้าของคนที่เขาทำให้นางเป็นลมล้มพับไป ใบหน้าน่ารักที่สลบไสลทำให้ลู่เคอตัวก้มลงไปจุมพิตที่ปากอีกครั้ง

ชายชาติทหารที่ไม่เคยเอาอกเอาใจสตรีใดมาก่อน แต่ครั้งนี้กลับทำอย่างเต็มใจ สองมือจับผ้าขาวสะอาดชุบน้ำสะอาดอย่างคล่องแคล่วบรรจงเช็ดลงไปตามใบหน้าเพื่อไล่ไอร้อนลงไปจนถึงปลายท้าและทำซ้ำไปซ้ำมาเพื่อระบายความร้อน ผ่านไปไม่กี่เค่อ ดวงตาที่ปิดสนิทเมื่อครู่ก็เปิดเปลือกตาขึ้น

“เฟยเอ๋อเจ้าฟื้นแล้ว”

“ข้าไม่น่าจะฟื้นขึ้นมาเลย เวลานี้ให้ข้าเจอปิศาจร้ายยังดีกว่าเจอหน้าท่าน”

เต้าเฟยพอจะมองเห็นสายตาอ่อนโยนแวบหนึ่งที่พาดผ่านดวงตาคมกริบ แต่การกระทำดุดันป่าเถื่อนก่อนที่นางจะหมดแรงสลบไปนั้นก็ทำให้นางโกรธ เขาบุกรุกรบรากับนางจนเสียดินแดนอย่างย่อยยับ

“เจ้าอยากกินอะไรไหม ข้าจะให้แม่นมเซียงนำมาให้”

“ข้าไม่หิว ข้าอยากให้ท่านพี่ออกไปให้พ้นหน้าข้า ท่านพี่อารมณ์ร้าย ใจแคบยิ่งนัก ข้าไม่อยากเห็นหน้าท่าน”

 เหตุการณ์ในครั้งนี้แตกต่างกับครั้งก่อนอย่างสิ้นเชิงทุกครั้งถึงเขาไม่พอใจเรื่องหวงซวนถานก็เพียงแต่ชักสีหน้าใส่แล้วพูดเพียงไม่กี่คำไม่เคยปฏิบัติกับนางราวกับนางเป็นช้างม้าพาหนะที่เขาจะบังคับควบขี่เยี่ยงใดก็ได้

“เฟยเอ๋อ เจ้ากินยาสักหน่อยแล้วนอนพัก เย็นนี้และพรุ่งนี้เช้า ไม่ต้องลุกขึ้นเตรียมอาหารให้ข้า ให้บ่าวรับใช้ทำแทนเจ้า”

สิ่งที่ทำกับนางในคอกม้านั้นคงจะทำให้ร่างกายของนางต้องการพักผ่อนมากสักหน่อย มือแกร่งคว้าชามยาที่แม่นมเซียงไปต้มมาให้ แล้วบรรจงเป่ายื่นไปตรงหน้าอย่างเอาใจนางมากขึ้น

“เวลานี้เจ้าต้องกินยาให้หมดชามนี้แล้วนอนพัก”

“ข้าไม่กิน”

มือเรียวของนางจงใจจะปัดชามที่มียาอยู่สามในสี่ส่วน แต่ลู่เคอตัววรยุทธ์สูงส่งจึงหลบหลีกมือน้อยๆของนางได้ทันท่วงที

“ไม่หมดชามกินสักครึ่งชามก็ยังดี” ลู่เคอตัวต่อรอง

“ครึ่งชามข้าก็ไม่กิน”

เขายอมรับผิด เรื่องในคอกม้านั้นเขาทำกับนางเกินกว่าเหตุ ถึงได้ยอมให้นางแง่งอนใส่ แต่นางแต่งงานมีสามีแล้วไม่ควรจะแอบไปพบผู้ชายคนอื่นนางควรให้เกียรติไว้หน้าเขาบ้าง

“เจ้าจะกินหรือไม่ข้าถามอีกคำ” พูดดีก็แล้ว บังคับก็แล้ว อย่างไรเสียนางก็ไม่ยอมรับชามยาจากมือเขา น้ำเสียงอ่อนลงเมื่อครู่ดุขึงขึ้นอึกครั้ง

นางยังขุ่นเคืองไม่หายร่างกายของนางเจ็บร้าวระบมราวกับเป็นดินแดนที่ถูกข้าศึกผู้กระหายในสงครามบุกรุกครั้งใหญ่แล้วทิ้งไว้เพียงความเจ็บปวดสูญเสีย

นางแผดเสียงใส่ไม่ไว้หน้า “ข้าไม่กิน” ดวงตากลมโตตวัดกร้าว

ลู่เคอตัวขบกรามแน่น เขาทำให้นางเจ็บไปทั้งตัวก็สมควรถูกนางอาละวาดใส่

“ดีงั้นข้ากินเอง”

ลู่เคอตัวยกชามยาขึ้นเทพรวดเดียวลงคอจนหมด ก่อนจะวางลงแรงๆแล้วกำลังจะเดินออกไปปล่อยให้นางใจเย็นลง แต่พ่อบ้านหวังวิ่งเข้ามารายงาน

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 382 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,724 ความคิดเห็น

  1. #1082 NatthayaSrichan (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 17:40
    555555ข้ากินเอง
    #1,082
    0
  2. #1081 Anyamaneejantra (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 16:58
    คืออะไร กินแทนคิดว่าเขาจะหาหรอท่านแม่ทัพ
    #1,081
    0
  3. #1080 WK_BM (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 15:43
    อนาคตมีแววกลัวเมีย
    #1,080
    0
  4. #1077 赵诗兰 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 14:36
    เออ! กินเองก็ได้ว่ะ ฮาาา
    #1,077
    0
  5. #1076 pim_pom (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 14:35
    อุ้ย!หึงแรง
    #1,076
    0
  6. #1075 khomkiew (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 14:34
    แม่ม่ายผัวตาย สงสัยจะเปลี่ยวว 555
    #1,075
    0
  7. #1074 โน้ต (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 14:29
    ท่านแม่ทัพรักก้อบอกเขาดีๆ อย่าให้ต้องหนี
    #1,074
    0
  8. #1073 earnsuthita (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 14:28
    สมน้ำหน้าท่านแม่ทัพ หึ😝
    #1,073
    0
  9. #1072 cheri-n (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 14:19
    ทำไมอ่านแล้วรำคาญช่วงนี้จังแฮะ??
    #1,072
    0