ท่านแม่ทัพโปรดมีลูกกับข้าเถอะ (พร้อมให้โหลดแล้ว)

ตอนที่ 13 : ตอน ฮููหยินของกระหม่่อมตั้งครรภ์แล้ว (ส่วนที่1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,923
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 327 ครั้ง
    9 มี.ค. 61



ตอนที่9 ฮูหยินของกระหม่อมตั้งครรภ์แล้ว

 

ลู่เคอตัวควบม้าไปที่ค่ายทหารหลักที่อยู่ทางทิศตะวันออกของเมืองหลวง เขากระโดดลงจากม้าคู่ใจ ส่งบังเหียนให้องค์รักษ์นำไปผูกและให้อาหาร ส่วนตัวเขาเดินนำไปที่ค่ายที่สร้างขึ้นไว้สำหรับเป็นที่สั่งงาน

เข้าไปภายในกระโจมก็พบรองแม่ทัพซู่จือและทหารคนสนิทของเขาทั้งสองคนที่นั่งรออยู่ ทั้งหมดเมื่อเห็นเขาเข้ามาจึงลุกขึ้น เอ่ยพร้อมกัน

“คารวะท่านแม่ทัพใหญ่”

ลู่เคอตัวพยักหน้า ทุกคนจึงนั่งลง เขาวางอาวุธลับที่หยิบออกมาจากในกล่องวางบนโต๊ะไม้ จากนั้นยื่นโถน้ำไปให้หมอทหารคนหนึ่ง

“เมื่อคืนก่อนข้าถูกลอบซัดอาวุธร้ายเข้าใส่ ข้าหลบทันแล้วเก็บอาวุธลับนี้มาได้ จึงนำมาให้ตรวจสอบว่าเป็นของคนกลุ่มไหนกันแน่ อ้อ ท่านหมอโปรดระวังสักนิดโถที่ข้าให้ไปมีพิษอยู่”

หมอทหารพยักหน้านำโถไปตรวจสอบ ส่วนขุนทหารที่นั่งอยู่รอบโต๊ะมีสีหน้ามืดครึ้มจากข่าวที่ท่านแม่ทัพใหญ่แจ้ง ลอบทำร้ายแม่ทัพใหญ่ของแคว้นไม่ใช่โจรธรรมดาเสียแล้ว

“อาวุธชนิดนี้ข้าเคยเห็นพวกคนในเผ่าเร่ร่อนชอบนำมาใช้กัน” เกาลุ่ยหานพูด

ซู่จือหยิบขึ้นมาดู “อาวุธพวกนี้มักใช้ในพวกชนเผ่าเร่ร่อนจริงๆดังที่ลุ่ยหานพูด แต่พบมากในเผ่าเคอเอ่อร์ซินเพราะเหล็กชนิดนี้ชนเผ่าเคอเอ่อร์ซินชอบสร้างขึ้น”

“เคอเอ่อร์ซินเช่นนั้นหรือ” ลู่เคอตัวทวนอย่างไม่สบายใจเพราะคือเผ่าของเต้าเฟยฮูหยินของเขา

ซู่จือเองก็สังเกตเห็นได้จึงพูดต่ออีกแต่เสียงเบามาก “พบมากแต่ไม่ได้หมายความว่าเผ่าเคอเอ่อซินจะเป็นคนนำอาวุธนี้มาใช้ทำร้ายท่าน อาจเป็นเผ่าใดเผ่าหนึ่งในชนเผ่าเร่ร่อนก็เป็นได้”

ลู่เคอตัวพยักหน้า รู้ว่าอีกฝ่ายพยายามพูดให้กำลังใจไม่ให้เขาคิดมาก เขาเองไม่อยากปรักปรำใครแต่ก็อดระแวงไม่ได้ตามสัญชาติญาณ

“ข้าคิดว่ามันต้องเป็นคนในกลุ่มบัวแดง กลุ่มบัวแดงมีทั้งชาวฮั่นที่ไม่ยอมรับในการปกครองของชาวแมนจูอย่างพวกเราและยังมีชนเผ่าเร่ร่อนที่ต้องการมารวมกลุ่มด้วยเพื่อต่อรองขอดินแดนเป็นของตัวเอง ข้ากำลังคิดว่าคนที่มีความเป็นไปได้มากที่สุดที่คิดจะลงมือสังหารข้าน่าจะเป็นกลุ่มบัวแดงเพราะมันหวังว่าการตายของข้าจะสั่นคลอนกองทัพได้”

“ท่านแม่ทัพจะวางแผนยังไงต่อไปขอรับ” ซู่จือถามต่อ

“ข้าคิดว่าพวกมันต้องเร่งหาข่าวว่าเราจัดเตรียมกองทหารอย่างไรเพราะใกล้ถึงงานฉลอง เราจะต้องแสร้งปล่อยข่าวลวงหลายๆข่าวทำให้พวกมันสับสน จากนั้นค่อยล้อมจับพวกมันในตอนนั้น”

“ถ้าพวกมันไหวตัวทันรู้ว่าเป็นข่าวลวงล่ะขอรับ” ติงอี้เทาถาม

“ในเท็จมีจริง ในจริงมีเท็จ ถึงยังไงพวกมันก็ต้องลงมือ เพียงแต่พวกมันจะทำงานได้ยากขึ้นเท่านั้น เราจะไม่ให้มันสังหารคนได้ตามใจชอบ”

ทหารทุกคนที่นั่งในที่นั้นต่างพยักหน้าเห็นด้วย พอดีกับที่หมอทหารเดินเข้ามา

“พิษที่ท่านแม่ทัพนำมาให้ตรวจสอบเป็นพิษร้ายแรงมากขอรับให้ผลเฉียบพลันภายในไม่ถึงครึ่งชั่วยาม หากไม่ได้รับยารักษา พิษร้ายจะแทรกซึมเข้าสู่เส้นเลือดแล้วตายลงในทันที”

“พวกมันคิดจะใช้อาวุธลับเคลือบยาพิษยิงใส่พวกเรา หากยิงถูกคนในราชวงศ์ก็เท่ากับพวกมันข่มขวัญสำเร็จ” ลู่เคอตัวพูดเสียงกดต่ำ แววตาเคร่งเครียด“ดังนั้นในคืนวันงานต้องวางเวรยามอย่างแน่นหนา ตรวจตราอย่างละเอียด คนที่ไม่ได้รับเชิญห้ามเข้าไปเด็ดขาด”

“รับทราบขอรับท่านแม่ทัพ” ขุนทหารรับคำพร้อมกัน

ลู่เคอตัวพยักหน้า แต่ยังอดห่วงสถานการณ์ที่ยังไม่สงบไม่ได้ ตราบใดที่ยังมีกลุ่มกบฏอยู่ในเมืองหลวง ก็ถือเป็นหน้าที่ของเขาที่ต้องกำจัดออกไปไม่ให้บัลลังก์มังกรต้องสั่นคลอน

 

เต้าเฟยนำภาพที่วาดเสร็จแล้วม้วนใส่อกเสื้อ นางลอบแต่งตัวเป็นชายแล้วปะปนมากับคนนำซาลาเปามาส่ง นางไม่ได้ขออนุญาตลู่เคอตัวก่อน เพราะอยากออกไปที่แห่งหนึ่งอย่างเป็นความลับ นางไปถึงร้านรับตีดาบ แล้วส่งแบบที่ต้องการให้ วางเงินเสร็จเรียบร้อย ย้ำจุดที่ต้องการบนดาบแล้วก็ออกมา

ไม่ลืมมองซ้ายมองขวา จากนั้นก็จ้างรถม้าให้ไปส่งที่แผงซาลาเปาของจูเหม่ยลี่

“ซาลาเปาร้อนๆเจ้าค่า” จูเหม่ยลี่นั่งเรียกคนอยู่หลังแผงซาลาเปา พอเห็นชายหนุ่มรูปงามดูมีเงินเดินผ่านก็เรียกไว้อย่างสุภาพ “อุดหนุนข้าสักลูกไหมเจ้าคะคุณชาย”

คุณชายที่ในมือถือพัดไว้เพื่อประดับกาย พยักหน้า แล้วพูดขึ้นเสียงเบา

“ข้าเองแม่นางจู”

จูเหม่ยลี่ขยี้ตามอง “ฮูหยินลู่นั่นเอง”

“ใช่ ท่านตาแหลมคมมาก ข้ามีเรื่องอยากจะคุยกับเจ้าจะได้ไหม”

จูเหม่ยลี่มองซ้ายมองขวา ก่อนถามขึ้นด้วยความสงสัย “ทำไมฮูหยินต้องแต่งตัวเป็นบุรุษด้วยเจ้าคะ แล้วทำไมมาคนเดียว คนติดตาม หรือรถม้าไปไหนหมดเจ้าคะ” จูเหม่ยลี่ถามแล้วสังเกตสีหน้าอีกฝ่ายว่าพลันหม่นหมองลง

“ข้าไม่สะดวกพูดตรงนี้”

“เอ่อ งั้นไปที่บ้านข้าน้อยก็ได้เจ้าค่ะ”

เต้าเฟยพยักหน้า จูเหม่ยลี่จึงเก็บแผงซาลาเปาเร็วกว่าเดิม เก็บเสร็จจึงพาเดินเข้าตรอกแห่งหนึ่งไม่ไกลจากแผงซาลาเปา ไปจนถึงเกือบชายป่าก็มีบ้านเก่าๆหลังหนึ่ง จูเหม่ยลี่วางตะกร้าที่ใส่ซาลาเปาที่เหลือไว้บนโต๊ะไม้ จากนั้นเปิดประตูบ้านให้เต้าเฟยเข้าไป

“ถ้าฮูหยินไม่รังเกียจบ้านของข้าน้อยว่าเก่าทรุดโทรมเกินไปก็เชิญเจ้าค่ะ”

เต้าเฟยเดินเข้าไปแทนคำตอบ จูเหม่ยลี่ก็รีบยกเก้าอี้มาวางให้ นางปัดฝุ่นบนเก้าอี้ออกราวกับกลัวว่ามันจะเปรอะเปื้อนชุดราคาแพงของเต้าเฟย

“ที่ข้ามาวันนี้มีเรื่องจะมาขอโทษเจ้า ข้าไม่สามารถให้เจ้าส่งซาลาเปาเข้าจวนแม่ทัพได้อีกแล้ว ข้าขอโทษที่เคยรับปากว่าจะช่วยแต่เอาเข้าจริงก็ช่วยเจ้าไม่ได้”

“หามิได้เลยเจ้าค่ะฮูหยิน ข้าน้อยเป็นคนต่ำต้อยที่ฮูหยินยื่นมือมาช่วยเหลือก็นับเป็นบุญวาสนาของข้าน้อยแล้ว ถ้าไม่ได้ส่งซาลาเปาเข้าจวนอีกก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

“เจ้าแน่ใจนะว่าไม่เดือดร้อน”

“แน่ใจเจ้าค่ะ” จูเหม่ยลี่บอกพร้อมกับยกมือปิดปากที่ไอโขลกไม่หยุด

“ถ้าเช่นนั้นก็ดี ไม่มีอะไรแล้ว ข้ากลับก่อนล่ะ” เต้าเฟยลุกออกไป แต่จูเหม่ยลี่ก็เรียกไว้อย่างพินอบพิเทา

“เอ่อ ฮูหยินเจ้าคะ ข้าน้อยอยากทราบว่าซาลาเปาของข้าน้อยมีปัญหาอันใดหรือไม่เจ้าคะ ทำไมจวนแม่ทัพถึงไม่รับซาลาเปาของข้าน้อยไว้”

เต้าเฟยเห็นสีหน้าวิตกกังวลก็ถอนใจ “ท่านแม่ทัพไม่ให้สั่งอาหารนอกจวนเข้าไปในกองทัพ คำสั่งของท่านแม่ทัพใครก็ห้ามโต้แย้ง ข้าเองก็นับเป็นตัวอะไรได้ เขาไม่เชื่อที่ข้าขอร้อง ข้าจึงต้องทำตามคำสั่งแล้วมาบอกเจ้าในวันนี้”

เต้าเฟยไม่อยากพูดอะไรอีก จึงลุกขึ้น

“ข้าออกมานานแล้ว ต้องกลับก่อน ไว้วันหน้าถ้าข้าออกมาจากจวนจะแวะไปอุดหนุนซาลาเปาที่แผงของเจ้า”

“เจ้าค่ะ” จูเหม่ยลี่มีสีหน้าไม่เข้าใจ มองตามแผ่นหลังของสตรีที่ดูว่าน่าจะมีความสุข แต่น้ำเสียงของนางเมื่อครู่คล้ายกับมีทุกข์มากกว่า ทั้งที่อยู่สุขสบายแต่ทำไมถึงไม่มีความสุข แม่ทัพใหญ่นั่นทำอะไรนาง

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 327 ครั้ง

1,721 ความคิดเห็น

  1. #1574 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 20:33
    ภรรยาจ๋า
    #1574
    0
  2. #877 Pang19234 (@Pang19234) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 00:19
    สงสารเต้าเฟยอ่าาาาTT...ทำไมมันหน่วงๆฮืออออออออ
    #877
    0
  3. #875 Nao Ng Sverige (@NaoNgSverige) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 20:17
    ลุ้น๐๐ ^_^
    #875
    0
  4. #874 hongse2 (@hongse) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 20:16
    แม่ทัพแล้วอย่ามาเสียใจตอนหลังก็แล้วกันเชอะชิ!!!!!!
    #874
    0
  5. #873 Markbam2MB (@Markbamx2MB) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 19:54
    สงสารเต้านม ! เฮ้ยยย เต้าเฟย คิกคิก
    #873
    0
  6. #871 Kan_hola (@Kan_hola) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 19:08
    ชื่อตอนสกิดใจข้าจริงๆ
    #871
    0
  7. #870 151119 (@151119) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 18:33
    ความไม่ไว้ใจเป็นบ่อเกิดของความระแวง เห้อออออ... สงสารเต้าเฟย
    #870
    0