ท่านแม่ทัพโปรดมีลูกกับข้าเถอะ (พร้อมให้โหลดแล้ว)

ตอนที่ 12 : ตอน ของข้าใครอย่าอาจหาญ (ส่วนที่3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,870
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 291 ครั้ง
    9 มี.ค. 61



ต้าชิง

สาทรฤดูยามเช้า แสงแดดทอประกายให้ความอบอุ่นตัดกับความเย็นจากไอหิมะ ทำให้บรรยากาศโดยรอบจวนแม่ทัพให้ความรู้สึกเย็นสบายกำลังดี เต้าเฟยแทะเม็ดแตงโมไปก็วาดรูปอาวุธลงกระดาษไปด้วย นางกำลังออกแบบอาวุธที่มีความคมวาว น้ำหนักเบาอยู่แต่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก นางจึงวางมือจากการออกแบบอาวุธมาวาดรูปใครบางคนที่ชอบทำหน้าดุใส่นางตลอดทั้งวันแล้วเติมหนวดแมวเข้าไปด้านซ้ายและขวาข้างใบหน้าข้างละสามเส้น

“ท่านแม่ทัพหนวดแมว” เต้าเฟยมองภาพวาดเสมือนจริงของสามีแล้วหัวเราะเบาๆ “ฝีมือของข้านับว่าใช้ได้ ชอบดุข้าราวกับเสือ อีกหน่อยข้านี่แหละจะปราบแม่ทัพใหญ่อย่างท่านให้เชื่องเป็นแมวเหมียวเลย”

จากนั้นนางตวัดผู้กันสามสี่ครั้งลงชื่อตัวเองซึ่งเป็นผู้วาดภาพนี้ “ข้านี่แหละเต้าเฟยคนวาดภาพ” นางพูดกับตัวเองอีกครั้ง แล้วรีบม้วนเก็บนำไปซ่อนไว้ด้วยเกรงว่าแม่ทัพใหญ่มาเห็นเข้าแล้วนางจะถูกเล่นงาน

ขณะกำลังง่วนอยู่ เสียงแม่นมเซียงก็ดังขึ้น

“คุณหนูเจ้าคะ มีแขกมาขอพบท่านเจ้าค่ะ” เต้าเฟยขมวดคิ้วสงสัย ท่าทางของเจ้านายทำให้แม่นมเซียงรีบพูดต่อ “แขกที่มาขอพบคุณหนูคือฮูหยินโจวเจ้าค่ะ”

“ฮูหยินโจวหรือ” เต้าเฟยทวนชื่อนี้ออกมา ฮูหยินม่ายผู้นี้มาหานางถึงจวนเชียวหรือ ถือว่านางกล้ามาก ครั้งที่แล้วยังไม่หลาบจำ ต้องการให้นางกับท่านแม่ทัพแสดงบทผัวเมียให้ดูลึกซึ้งมากกว่านั้นอีกหรือไงถึงจะเข้าใจว่าไม่ควรมายุ่งกับสามีคนอื่น “ไปบอกฮูหยินม่ายคนนั้นว่าข้าจะออกไปพบนาง ให้นางรอสักครู่”

จะลองดีกับข้าหรืออย่างไร ได้เลย เต้าเฟยไม่เคยถอย

เต้าเฟยยิ้มมุมปาก จู่ๆก็มีเรื่องสนุกให้ทำ นางเดินไปมองดูว่าลู่เคอตัวทำอะไรอยู่ จากที่อยู่ในจวนมาหลายวันนางพอจะรู้แล้วว่าทุกเช้าลู่เคอตัวจะตื่นมาฝึกซ้อมวรยุทธ์ กินข้าว เสร็จแล้วก็เข้าไปทำงานต่อในห้องทำงาน แต่ถ้ามีประชุมขุนนางก็จะไปแต่เช้า ไม่นับรวมว่าต้องไปชายแดน หรือไปตรวจกำลังพล

แต่เช้านี้หลังฝึกซ้อมวรยุทธ์แล้วเขาก็หายไปในห้องทำงาน สงสัยจะมีงานเยอะ เต้าเฟยยิ้มเดินกลับไปที่ห้องนอนแล้วหยิบกล่องสีแดงชาดขึ้นมามอง นางยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วแตะมือป้ายชาดในตลับมาทาลำคอเบาๆ กะตำแหน่งอยู่นิดหน่อย ลำคอระหงขาวผ่องก็เห็นเป็นจุดสีแดงจางๆขึ้นมา

เต้าเฟยลุกจากเก้าอี้ เปิดประตูออกจากห้อง ทำทีเป็นเดินเหมือนไม่มีแรงจนสาวใช้ต้องมาช่วยประคอง

“ไหวไหมเจ้าคะฮูหยิน”

“ข้ารู้สึกไม่ค่อยมีแรง”

ร่างบอบบางที่เหมือนจะปลิวลมคล้ายไม่ได้นอนทั้งคืนนั่งลงที่เก้าอี้ประธาน ฮูหยินโจวมองแล้วเม้มปาก กวาดตาสำรวจ อีกฝ่ายดูเหมือนคนอดหลับอดนอนแต่ใบหน้ากลับมีเลือดฝาด

“คารวะฮูหยินลู่”

“คารวะฮูหยินโจว” ทั้งสองทักทายกันกลับไปมาตามธรรมเนียม “มาแต่เช้าเชียวนะเจ้าคะ ไม่ทราบว่ามีเรื่องอันใดอยากคุยกับข้าเช่นนั้นหรือ” เต้าเฟยช้อนตามอง สังเกตว่าอีกฝ่ายแต่งตัวมาสวยงามราวกับในจวนของนางมีงานเลี้ยง

ท่าทีอึกอักไม่กล้าพูดของแขกทำให้เต้าเฟยต้องหรี่ตามอง

“หรือว่าไม่ได้มีธุระกับข้าแต่มีธุระกับสามีของข้า” นางย้ำหนักเน้นว่าของข้า เต้าเฟยลอบเบ้ปากตอนหยิบชาขึ้นมาจิบ นางคงไม่กล้าแจ้งความประสงค์กับพ่อบ้านตรงๆว่ามาหาลู่เคอตัว

ฮูหยินโจวอับอายที่อีกฝ่ายรู้ทันแต่ก็พยักหน้ารับ “ใช่เจ้าค่ะ ข้าอยากมาพบท่านแม่ทัพ ข้าอยากปรึกษาเรื่องการจ้างองค์รักษ์มาไว้ที่จวนบ้าง”

ความหน้าหนาของอีกฝ่ายทำให้เต้าเฟยหน้าตึงขึ้นมานิดหน่อยแต่เพียงแวบเดียวก็กลับมามีสติอีกครั้ง เต้าเฟยผลิยิ้ม เอียงคอเล็กน้อย

“อยากได้องค์รักษ์ไปไว้ที่จวน หรืออยากได้สามีข้าไปไว้ที่จวนกันแน่”

“อะไรนะ”

“อ้อ ข้าคิดในใจดังไปหรือนี่ ต้องขอโทษฮูหยินโจวด้วยเจ้าค่ะ”

“ฮูหยินลู่ เจ้าเห็นว่าสามีของข้าตายไปแล้ว ตัวข้าไม่มีบารมีอะไรใช่หรือไม่ถึงได้พูดจาหยามหมิ่นไม่เกรงใจกันเช่นนี้” ฮูหยินโจวพูดไปใบหน้าสะสวยที่แต่งแต้มสีมาจัดจ้านก็แดงคล้ำสลับซีดขาว

“ถ้าข้าทำให้ฮูหยินคิดเช่นนั้นต้องขออภัยด้วย ข้าไม่เคยดูหมิ่นใครจริงๆ ตัวข้าเองก็ไม่ได้มีบารมีที่จะไปรังแกใครได้ ก็อาศัยจวนแม่ทัพเป็นที่พึ่งพิงเหมือนกัน”

คนที่เพิ่งนึกได้ว่าจะมาหาใครรีบเก็บงำอาการไว้ “ข้าไม่ถือสาท่านก็ได้ เอาล่ะ ข้าไม่อยากเสียเวลาอีก ข้ามาที่นี่เพราะอยากพบท่านแม่ทัพ ช่วยพาข้าไปพบหน่อย”

สตรีใดในใต้หล้านี้จะมีใครหน้าหนาเท่าฮูหยินโจวอีกไหม เต้าเฟยสงสัยนักนางลอบเบ้ปากเมื่อเห็นฮูหยินโจวคอยืดยาวชะเง้อหาสามีของนาง

“ท่านพี่ไม่ว่างมาพบท่านหรอก” เต้าเฟยเปลี่ยนน้ำเสียงมาเป็นเข้มจัด

“ไม่ว่างแค่นั้นหรือ หรือฮูหยินหวงท่านแม่ทัพไม่ยอมให้ออกมาพบข้า”

“ข้าบอกท่านแล้วว่าท่านพี่ไม่ว่าง ฮูหยินโจวสงสัยอะไรหรือ” เต้าเฟยถามแล้วใช้แผนหญิงงามทำทีเป็นลูบต่างหูพวงระย้า ฮูหยินโจวเผลอมองตามมือขาวผ่องน้อยๆของนางที่ทำทีลูบไปตามลำคอระหง ดวงหน้าก็พลันเปลี่ยนสี ดวงตาเบิกกว้าง

รอยสีแดงจางๆเต็มลำคอนั่นคืออะไรกัน นางมองสำรวจลำคอขาวผ่องสลับใบหน้าน่ารักแต่ร้ายกาจนั่นแล้วไฟริษยาก็พุ่งสูงท่วมท้นตัว

“ข้ามีธุระด่วนอยากพูดคุยกับท่านแม่ทัพเดี๋ยวนี้”

เต้าเฟยยิ้มมุมปาก นางคงโกรธมากแต่ไม่ควรเสียมารยาทขึ้นเสียงกับนาง ได้... ในเมื่ออีกฝ่ายไร้มารยาทก่อนนางก็จะตอบกลับดุจเดียวกัน

“ไม่-ว่าง” นางเน้นคำ “ข้าบอกท่านแล้วอย่างไรล่ะ ท่านกลับไปเถอะฮูหยินโจวแล้วข้าจะบอกอะไรอีกอย่างนะ ถึงพรุ่งนี้ท่านมาอีก ท่านแม่ทัพก็ไม่ว่างพบ มะรืนก็ไม่ว่าง วันต่อไปก็ไม่ว่าง วันไหนๆก็ไม่ว่าง ท่านกลับจวนไปแล้วเลิกคิดถึงสามีของข้าจะง่ายกว่า ถ้าเหงามากควรจะไปหาเครื่องเซ่น”

“ฮูหยินลู่” คนถูกดักคอหมดทุกทางลุกขึ้นยืนตัวสั่นไปทั้งร่าง “ข้าจะบอกให้เด็กเมื่อวานอย่างเจ้ารู้ไว้อย่างหนึ่ง ข้ากับท่านแม่ทัพเราเคยชอบพอกันมาก่อนที่เขาจะแต่งงานกับเจ้าเสียอีก ข่าวลือที่เจ้าได้ยินล้วนเป็นเรื่องจริงทุกคำ ทุกครั้งที่ท่านแม่ทัพกลับมาจากชายแดนจะแวะมาหาข้าเสมอทั้งยังมีผ้าต่วน ผ้าแพร ปิ่นปักผมมาฝากจากแดนไกล เขาบอกให้ข้าอดทนไว้ ถึงแม้เขาจะมีฮูหยินแล้วแต่เป็นแค่ฮูหยินพระราชทานที่ไม่ได้รักอีกหน่อยเลิกกันเขาก็จะรับข้าเข้าจวนอยู่กินด้วยกัน”

เต้าเฟยหลุดหัวเราะออกมาทันที “ข้าไม่เชื่อเรื่องที่ท่านแต่งขึ้นมาโกหกข้าสักนิด” เต้าเฟยตอบกลับอย่างมั่นใจ

นางรู้ดีว่าลู่เคอตัวมีสตรีในดวงใจคือหนิงซูเยว่ต่างหาก

“แล้วข้าก็ไม่สนใจถึงสิ่งที่ท่านพยายามพูดยั่วยุ เรื่องในอดีตที่ไม่รู้จริงเท็จข้าไม่เก็บมาใส่ใจแถมท่านยังแต่งเรื่องได้ไม่ตรงความจริง คนที่เป็นยอดสตรีในดวงใจของสามีข้าไม่ใช่ท่านเสียหน่อยแต่ข้าไม่บอกท่านหรอก”

ฮูหยินโจวหายใจหอบแรง ไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน

“บอกข้ามาเดี๋ยวนี้ว่านางเป็นใคร”

ความริษยา ลุ่มหลงในตัวแม่ทัพหนุ่มทำให้ฮูหยินม่ายขาดสติ นางหลงรักลู่เคอตัวตั้งแต่แรกเห็นแต่ต้องมาแต่งให้กับสามีชรา กระทั่งสามีตาย นางก็วาดหวังว่าจะได้แต่งเข้าจวนแม่ทัพ ไม่ต้องเป็นภรรยาเอกก็ได้ ขอเป็นอนุก็ยอม

“ท่านไม่ควรเสียมารยาทกับข้า ข้าคือฮูหยินลู่ ภรรยาเอกหนึ่งเดียวของท่านแม่ทัพลู่เคอตัวแม้ทัพไร้พ่ายของต้าชิง กิริยาที่ท่านทำเมื่อครู่ ทำให้ข้าเข้าใจว่าท่านริษยาสตรีนางนั้นแทนข้า ทั้งที่ท่านไม่ได้เป็นอะไรกับสามีข้าสักนิด”

ฮูหยินโจวหน้าเผือดสี นางเพิ่งได้สติคืนมา

“ข้าขอลากลับก่อน” ฮูหยินโจวกำมือแน่นแล้วหมุนตัวกลับไป เต้าเฟยส่ายหน้าระอา ขณะที่แม่นมเซียงกำลังจะเป็นลมไปแล้ว

“แม่นมเป็นอะไรไป”

“บ่าวไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าฮูหยินม่ายคนนั้นจะกล้าทำตัวเสียมารยาทถึงเพียงนี้”

“ข้าเคยเจอฮูหยินโจวที่จวนราชครูหลี่แล้ว ข้ารู้ว่านางมาด้วยจุดประสงค์ไม่ดี เลยเตรียมตัวมาแล้ว อีกอย่างสิ่งที่นางพูดมาทำอะไรข้าไม่ได้หรอก มันก็แค่เรื่องขำขันชวนหัวมากกว่า”

“คุณหนูของบ่าวไม่ใช่คนหูเบา บ่าวดีใจจริงๆ”

เต้าเฟยส่ายหน้า “แม่นมเข้าใจผิด ที่ข้าไม่สนใจก็เพราะว่าที่ผ่านมานั้นข้าเจอทั้งคำพูดและการกระทำของท่านแม่ทัพที่บอกว่ารังเกียจข้ามาจนชิน ดังนั้นแค่คำพูดเล็กน้อยของฮูหยินโจวจึงทำอะไรข้าไม่ได้”

“คุณหนู” แม่นมเซียงอยากจะร้องไห้ขึ้นมาอีกรอบ

“ข้าไม่เป็นอะไรหรอก ในเมื่อข้าไม่ได้รักเขา ข้าเลยไม่เสียใจอย่างไรล่ะ”

คำพูดนี้ลู่เคอตัวมาทันได้ยินพอดี เขาไม่ได้พูดอะไร ยกมือบอกทหารองค์รักษ์ที่เดินตามว่าห้ามส่งเสียง เขามองไปที่แผ่นหลังของเต้าเฟยอย่างครุ่นคิดอีกครู่ก็เดินผ่านไปอย่างเงียบกริบไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้มีเพียงสีหน้าและสายตาเย็นชาที่ไม่มีใครเห็น

เต้าเฟยหันไปมองก็ไม่เห็นอะไร ได้ยินเพียงเสียงของฝีเท้าม้าที่กระทบพื้นหน้าจวนดังแว่วออกไปไกล บอกให้รู้ว่าท่านแม่ทัพออกไปนอกจวนแล้ว

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 291 ครั้ง

1,721 ความคิดเห็น

  1. #1716 Alamadine (@alamadine) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 02:57
    สาทรฤดูยามเช้า = คืออะไรคะ
    #1716
    0
  2. #1573 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 20:30
    หึงกันไป งอนกันมา สงสัยตาหนูคงไม่ำด้เกิดแล้ว
    #1573
    0
  3. #872 Iamkanok (@Iamkanok) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 19:21
    มาม่าชามใหญ่
    #872
    0
  4. #869 Sweetsmile2557 (@Sweetsmile2557) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 18:07
    อุปสรรคมันเยอะ...
    #869
    0
  5. #868 151119 (@151119) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 16:29
    คู่นี้กว่าจะลงตัวอีกนาน แค่อยากรู้ว่าใครจะตกหลุมรักก่อนกัน ....แอบลุ้นให้เป็นท่านแม่ทัพ ด่าเค้าไว้เยอะสะด้วยนั่นเลยทำให้ เต้าเฟย มีภูมิคุ้มกันหัวใจได้แข็งแรงขึ้น
    #868
    0
  6. #866 pim_pom (@pimsaesong) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 15:31
    แอบสะใจ
    #866
    0
  7. #865 Nao Ng Sverige (@NaoNgSverige) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 14:52
    แล้วจะลงเอยกันเมื่อไหร่ละเนี้ยะ
    #865
    0
  8. #864 khomkiew (@khomkiew) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 14:35
    เวรกำ กว่าจะเข้าใจกันนี่คงอีกนาน
    #864
    0
  9. วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 13:59
    ลงต่อให้แล้วนะคะ
    #863
    0