(AUTHAI) COFFEE WITH YOU // youngmin x sewoon

ตอนที่ 1 : สวัสดีครับ คุณผมส้ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 104
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    17 ก.ย. 61




Title : (AUTHAI) COFFEE WITH YOU

Author : aprildk

Pairing : youngmin aka ไม้หนึ่ง

   : sewoon aka กวี






           กระดาษสีขาวแปะอยู่ที่กระจกประตูหน้าร้านบ่งบอกรายชื่อของผู้เข้าร่วมกิจกรรมพูดคุยเกี่ยวกับหนังสือของตัวเอง ผมสวมผ้ากันเปื้อนสีพื้นยืนอยู่หน้าเครื่องทำกาแฟคุ้กกี้ลดจำนวนลงจากโหลเสียงเพลงแจ๊สยังดำเนินต่อไปอย่างเอื่อยเฉื่อย บานประตูไม้กระทบกับกระดิ่งเกิดเสียงทำให้ผมเงยหน้ายิ้มตอนรับกับลูกค้าที่กำลังก้าวเข้ามาในร้าน

     

           หนังสือเรียงรายมากมาย บางเล่มถูกเปิดให้อ่านฟรีและหากถูกใจก็สามารถซื้อกลับได้ แมวตัวอ้วนสีเทาเดินวนเวียนอวดโฉมไปทั่วร้านก่อนจะเคลื่อนย้ายตัวเองไปที่โต๊ะใช้วางหนังสือตั้งโชว์ ทุกอย่างถูกออกแบบโดยผมรวมกระทั่งสีที่ใช้ทาภายในร้านสีขาวตัดกับสีน้ำเงินแบ่งครึ่งโซนร้าน ชั้นหนังสือสีน้ำตาลเข้มชั้นบนถูกเรียงรายด้วยขวดเบียร์หลากหลายประเทศ ด้านสีเป็นสีขาวผมเลือกที่จะวางกระถางต้นไม้สีเขียวแคตตัสหลากหลายประเภท กรอบรูปที่เคยวาด ร่วมถึงรูปปั้นกรีซที่เคยเรียนในช่วงมหาวิทยาลัย

 

พี่ไม้หนึ่ง เอาเหมือนเดิม

เปลี่ยนมั่งดิ ไม่เบื่อหรอ ผมหันไปจัดการกับเครื่องทำกาแฟตรงหน้า

พี่ก็คิดเมนูใหม่ได้แล้ว

ผิดที่กูเนอะ 


เสียงหัวเราะขบขันจากรุ่นน้องที่มหาลัยทำเอาผมต้องเปล่งเสียงหัวเราะตาม ผู้คนตรงหน้าต่างใส่เนคไทด์ชายเสื้อทับเข้ากับกางเกงสแล็คมองดูเป็นคนวัยทำงานอย่างเต็มตัวต่างจากผมที่ใส่เพียงกางเกงยีนส์และเสื้อยืดสีพื้นสักตัวทับด้วยผ้ากันเปื้อนที่บ่งบอกอาชีพและหน้าที่การทำงานของผม รุ่นน้องจากที่มหาลัยแวะเวียนกันเข้ามาชิมกาแฟของผมบ้างก็แวะมาเยี่ยมเยียนตามประสาคนเคยร่วมทุกข์ร่วมสุข รายได้ของมนุษย์เงินเดือนเฉียดสองสามหมื่นในแต่ละเดือนรายจ่ายเองก็เช่นกันหลังจากได้ฟังใครต่อใครบ่นเรื่องว่าสิ้นเดือนแล้วชักหน้าไม่ถึงหลัง ประเทศไทยค่าครองชีพแพงเงินเดือนของคนจบใหม่สิ้นเดือนทีเลือดตาแทบกระเด็น หลายต่อหลายครั้งใครมักเอ่ยถามว่าผมขายกาแฟได้วันละกี่แก้วหรือแม้กระทั่งอยู่ได้ยังไงคนก็ไม่ได้เยอะนัก 


ผมมักตอบด้วยคำตอบเดิม ๆ ผมรัก รักทุกอย่างที่ผมกำลังทำอยู่

 

           

            ผู้คนมักกลัวการเริ่มต้น กลัวการเดินตามความฝันตัวเอง กลัวที่จะทำในสิ่งที่รักเพียงเพราะว่ามันอาจจะไม่สำเร็จแต่สำหรับผมไม่กลัว ไม่เคยกลัวมันเลยด้วยซ้ำ พ่อเคยสอนว่าอายุยังน้อยหกล้มไปเถอะบาดแผลจะบอกเราเองว่าผิดพลาดตรงไหน 

 

ผมในวัยยี่สิบแปดหกล้มได้อีกตั้งเยอะจะมัวเสียเวลาทำอะไรที่เราไม่รักไปทำไม การเคี่ยวเข็ญตัวเองให้ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเป็นเรื่องยากมากพอแล้วการจราจรแออัดทำให้ทุกอย่างดูน่าหงุดหงิดและคงไม่ชอบที่สุดเวลาที่ทำดีแล้วไม่มีใครเห็น ผู้คนไม่ได้รักในความเป็นเรามากพอที่จะยินดีหากเราได้เลื่อนตำแหน่ง ยิ่งพูดหรือยิ่งคิดผมก็ดูเป็นคนที่มีทัศนคติด้านลบกับงานออฟฟิศอาจจะเพราะไม่เคยมีใครบอกให้ฟังว่าทำแล้วมีความสุข การตื่นมาทำงานในตอนเช้าของเขาเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้น ผมไม่เคยได้ยินอะไรแบบนั้นสักเท่าไหร่

 

สิ้นปีนี้กลับไปหาแม่ที่พังงามั้ยพี่

ไม่รู้ว่ะ คิดก่อน

จะไปก็รีบบอกนะพี่ รถผมเต็มไว

กูกลับเครื่องก็ได้ครับไอ้ติณ

 

บ่ายสองในวันศุกร์ผู้ชายผมสีส้มเสื้อเชิร์ตสีครีมอ่อนตัดกับสูทสีเข้ม เนคไทค์สีเทาที่ผูกเข้าที่อย่างกับบริหารสักบริษัท ผมยิ้มต้อนรับยามเราสองคนสบตากันก่อนที่เขาจะหันไปมองเมนู

 

เอสเปรสโซ่นูเทลล่าครับ

เจ็ดสิบครับ

คุ้กกี้เหลือชิ้นเดียวแล้ว

รับด้วยมั้ยครับ

อ่า เอาคุ้กกี้ชิ้นนึงด้วยครับ

เก้าสิบห้าบาทครับ

 

            ผมรับแบงค์ร้อยก่อนจะส่งเงินทอนให้ คนตัวเล็กหมุนตัวหาที่นั่งก่อนจะเดินตรงไปที่โซฟาสีครีมวางตั้งอยู่ข้างรูปปั้น เขาเลือกที่จะวางกระเป๋าเป้ลงบนโซฟาพร้อมกับเดินไปรอบ ๆ ชั้นหนังสือ

           

 พี่ครับเจ้าชายน้อยเล่มที่ต้องสั่งจองพร้อมกับแถมถุงผ้ายังจองได้อยู่มั้ย

ได้ครับ เดี๋ยวจะเอาใบจองไปให้พร้อมกับกาแฟที่โต๊ะนะครับ

 

            หัวกลมพยักตอบสองถึงสามครั้งก่อนจะก้มหน้าสนใจหนังสือเล่มใหม่ที่ตั้งโชว์อยู่ที่ชั้น เสียงเอ่ยทักแมวดังขึ้นกลายเป็นมเสียงเองที่ยิ้มให้กับเสียงที่สองของอีกคน

                       

ชื่ออะไรค้าบ น้องตัวเทาๆ

เหมี๊ยว

 

            ผมวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะก่อนจะใช้จานคุ้กกี้ทับกระดาษสั่งจองหนังสือเจ้าชายน้อยตามที่อีกคนต้องการ ผมเงยหน้ามองมือเรียวที่กำลังลูบหัวแมวตัวอ้วนบนกองหนังสือรอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าอ่อนโยนราวกับเจอของเล่นที่ถูกใจจมูกรั้นกดลงบนขนสีเทา เสียงงุ้งงิ้งเหมือนคุยกันรู้เรื่องระหว่างคนกับแมวทำให้ผมเผลอยิ้มอีกครั้ง

 

            ใบสั่งจองหนังสืออยู่บนโต๊ะนะครับ ผมส่งยิ้มให้ก่อนจะหันตัวเดินไปที่โต๊ะหลังเครื่องทำกาแฟ เสียงของใครบางคนเอ่ยเรียกทำให้ผมต้องหันกลับไปอีกครั้ง

 

            พี่ ตัวสีเทานี่ชื่ออะไร

            สีหมอก

           

            คนตรงหน้าพยักหน้าเหมือนขอบคุณผม มือเรียวพยายามโอบอุ้มก้อนสีเทานั่นมาไว้ที่ตัว สีหมอกเริ่มสะบัดหางไปมาบ่งบอกถึงความไม่พอใจเมื่ออีกฝ่ายพยายามเข้าใกล้มากจนเกินไป ผมเลือกที่จะโน้มตัวลงฝ่ามือทาบทับลงบนกระดาษบนโต๊ะและขยับไปมาให้เกิดเสียง ตัวสีเทากระโดดลงจากกองหนังสือวิ่งผ่านหน้าอีกคนและนั่งทับลงบนกระดาษที่มือของผม

 


            แมวไม่ชอบให้เข้าใกล้จนเกินไป คุณลองเอากระดาษวางลงบนโต๊ะขยับให้เกิดเสียงแล้วสีหมอกจะมาเล่นกับคุณเอง












#กาแฟร้านพี่ไม้หนึ่ง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น

  1. #2 ผักกาด (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 08:50

    น้องน่ารัก พี่ก็อบอุ๊นอบอุ่น

    มาต่อไวๆนะคะ

    #2
    0