SPACE : BINGUK

ตอนที่ 8 : สักวัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 180
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    21 มี.ค. 61



BGM :  สักวัน - KOR NOTAPOL ft. Karn The Parkinson




คนเรามักมีความสัมพันธ์ที่บอกใครไม่ได้


 



            ขอบใจมึงมากนะเว้ย ที่ช่วยกูปั่นธีสิสทั้งคืนไม่ได้มึงกูแย่แน่ ๆ

            “ไม่เป็นไร เพื่อนกัน

 

           

            เออ ก็เราเพื่อนกันนี่

 

 

 

            “ถ้ามึงมีอะไรให้กูช่วยบอกได้เลยนะเว้ย กูไปก่อน

 

            คิมยงกุก วิ่งตัวปลิวออกไปจากใต้ตึกคณะ เหลือเพียงเขากับจานสีน้ำที่ยังผสมสีไม่เสร็จสักที

 

 

            “แดกเหล้ากัน หน้าจ๋องเป็นหมา”  มือหนัก ๆ ของซังกยุนตบลงบนไหล่ของเขา

            “เออไปดิ เจอกันค่ำ ๆ

 

            เสียงน้ำจากก๊อกไหล่ผ่านแปรงพู่กัน เป็นเวลาเกือบสิบนาทีที่เขาปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความคิดต่าง ๆ  แสงแดดจากท้องฟ้าเริ่มหม่นลงเพราะดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า ควอนฮยอนบินสะบัดพู่กันสองสามทีก่อนจะวางตากลมเอาไว้ที่โต๊ะม้าหิน

 

 

            เตะด้วยดิ”  เสื้อเชิตสีขาวถูกถอดกองเอาไว้ที่โต๊ะม้าหิน ร่างกายเปลือยเปล่าท่อนบนวิ่งเสยผมเข้ามาสมทบกับเพื่อนในสนาม เสียงลูกกลม ๆ กระแทกกับขอบเสาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

 

            อ่อนจังวะช่วงนี้”  คิมดงฮันเอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นขวดน้ำให้เขา

            เออ ยุ่ง ๆ ว่ะ  ไม่ค่อยได้เล่น

 

            “ยุ่งเรื่องตัวเองหรือคนอื่นวะ

           

            เขาพ่นเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ  เหมือนใครต่อใครจะรู้หมดแล้วยกเว้นเจ้าตัว

 

 

            ดงฮัน เร็วเดี๋ยวร้านข้าวใต้หอปิดนะ”  เสียงเจื้อยแจ้วจากที่นั่งข้างสนามบอลดังขึ้น เขาผงกหัวให้อีกคนสองสามทีก่อนจะโบกมือไล่มันไป

 

 

           

           

            เสียงรองเท้าผ้าใบลากกับพื้นคอนกรีต ฮยอนบินเงยหน้าสบตากับใครบางคนที่นั่งโบกมือไล่ยุงอยู่โต๊ะม้าหินหน้าร้านซักรีดใต้หอเขา

 

            มึง

            “เออกูเอง กูทำกุญแจห้องหายอ่ะป้าเจ้าของหอไม่อยู่ กูนอนด้วยดิ

            “ไปหายที่ไหน มึงพอจำได้มั้ยเดี๋ยวกูไปช่วยหา

            “กูก็ไม่รู้ว่ะแต่กูกับแฟนช่วยกันหาแล้ว ไม่มีหรอกเดี๋ยวพรุ่งนี้กูไปติดต่อเขา

 

            “เออ ๆ  ขึ้นมาก่อนยุงจะเอามึงไปแดกแล้ว

 

 

           

            เศษกระดาษภาพสเก็ตมากมายถูกขยำทิ้งไว้กับพื้น มือหนาตบสวิตซ์ไฟให้เปิดก่อนที่ทั้งห้องจะสว่างขึ้น อีกคนเดินผ่านกองกระดาษก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงของเขา

 

            รกหน่อยนะ กินข้าวมาหรือยังวะ

            “กินกับน้องมาแล้วว่ะ

 

            “เออ มึงก็เปิดแอร์เอานะกูลงไปกินข้าวก่อน

 

 

 

            เขาสวมรองเท้าแตะประตูห้องถูกปิดลง ตัวเลขหน้าลิฟท์เลื่อนขึ้นจนมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา

           

 

           กูชอบเขามากเลยว่ะ เวลาเขายิ้มนะ

          เชี่ย โคตรน่ารัก

 

          กูเป็นแฟนกับเขาแล้วนะเว้ย ไอ้ยงกุกคนนี้ไม่กากแล้วโว้ย

 

 

 

          มือหนาล้วงเข้าในกระเป๋ากางเกงควานหาซองบุหรี่ก่อนจะจ่ายเงินซื้อไฟแช็กอันที่เท่าไหร่ไม่รู้เพราะมันหายทุกวัน เขายกมือบังลมก่อนจะจุดไฟ

 

           

            มึงชอบมันทำไมไม่บอกวะ

          ทำตัวเป็นเพื่อนแสนดี ไม่มีประโยชน์หรอก

 

 

          ไม่อ่ะ กูกลัวมันหายไป

          มันอยู่ตรงนี้ไม่รับรู้อะไร กูมีแต่ความหวังดีมันรับไป

          แค่นั้นก็พอ ไม่ต้องรักกูหรอกอยู่ให้กูรักก็พอ

 

 

            เขาพิมพ์ข้อความในแอพพิเคชั่นไลน์ส่งไปหาเพื่อนเพื่อยกเลิกนัดกินเหล้าค่ำนี้ คิมยงกุกยังเป็นความสำคัญที่เขาจัดเอาไว้ในอันดับต้น ๆ เสมอ

 

            ‘ กูไม่ไปแล้วนะ โทษที งานด่วนว่ะ วันหลังกูจะเลี้ยงนะ

 

 

         

          เขาบิดลูกบิดประตูเข้ามาในห้องก่อนจะพบอีกคนที่เผลอหลับไปเสียแล้ว สายตาของเขาหยุดมองใบหน้าที่ไม่ได้นุ่มนิ่ม อ่อนโยน แต่เป็นเพียงผู้ชายธรรมดา หน้ามึนคนหนึ่ง

            เพียงไม่นานเขาก็ละสายตาออกจากอีกคน มือหนาเอื้อมหยิบหมอนบนเตียงก่อนจะเดินตรงไปที่โซฟา เขาทิ้งตัวลงยกแขนขึ้นก่ายหน้าผากตัวเองแล้วผล็อยหลับไป

 

 

            มึง”  เท้าของอีกคนสะกิดตรงสีข้างของเขาให้ลืมตาขึ้น

            ออกไปพร้อมกูป่ะ กูจะเข้าหออ่ะมึงไปมอมั้ย

            “ไม่อ่ะ มึงไปเหอะคิดว่าจะอยู่เล่นเกมส์สักตา

 

 

            “ไม่ไหวว่ะ อยากเป็นแฟนที่ดีขออยู่กับแฟนหน่อยช่วงนี้”

            กูขับมอไซด์ไปส่งก็ได้นะ

 

            “ไม่อ่ะ กูรบกวนมึงเยอะแล้วเดี๋ยวให้น้องมารับ”  อีกคนก้มหน้าใส่รองเท้าผ้าใบของตัวเอง

            ไม่เป็นไร เพื่อนกันปะวะ

 

            “เออไม่เป็นไร กูอยากเจอหน้าแฟนตอนเช้าไม่ได้ไง๊ ไปละมึง เจอกัน

 

 

            เสียงประตูปิดลงเหลือเพียงตัวเขากับความเงียบในห้อง

 ไม่มีอะไรเคลื่อนไหวและเขายังอยู่ที่เดิม

           

 

 

 

 

            เกรงใจทำไมวะ ก็เราเพื่อนกันนี่

  






แด่คุณที่เราไม่เคยคิดแค่เพื่อน

#ช่องว่างบินกุก



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #25 moji-eb (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 01:10
    ความสัมพันธ์แบบนี้มันก็แย่เนอะ สุดท้ายเค้าไม่เคยรับรู้อะไร มีแต่เรานี่แหละที่รู้สึกอยู่คนเดียว :-)
    #25
    0
  2. #24 kataibie (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 14:45
    เจ็บจี๊ดๆในอกอะ
    #24
    0