SPACE : BINGUK

ตอนที่ 6 : APOCALYPSE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 308
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    25 ก.พ. 61



BGM : 
APOCALYPSE - CIGARETTES AFTER SEX




// Come out and haunt me, I know you want me //




คนเรามักจำรายละเอียดของคนที่ชอบได้ อาทิเช่น สีของดวงตาคู่นั้น สีผม สีผิว ชอบหรือไม่ชอบอะไร เวลาไหนที่จะเจอเขาหรือแม้แต่จะพบเจอเขาในที่ไหน  คิมยงกุกเองเป็นบุคคลหนึ่งที่จดจำรายละเอียดเหล่านั้นมากกว่าตำราเรียนก่อนสอบเสียอีก

 

            ผู้ชายตัวสูงประมาณร้อยแปดสิบกว่า นัยน์ตาสีน้ำตาล ผมสีแดงเพลิง โทนผิวสีขาว ชอบดอกไม้ สิบโมงเช้าจะมารอรถไฟฟ้าที่สถานีนี้และลงสถานีถัดไปอีกห้าสถานี      

 

         

            ยงกุกรีบยัดอาหารเช้าง่าย ๆ จำพวก junk food เขารีบขยำห่อเบอร์เกอร์ชิ้นโตลงถังขยะก่อนจะจัดการเบอร์เกอร์ในปากให้ไหลลงกระเพาะไปให้หมด เข็มนาฬิกาใกล้แตะเลขสิบเขารีบวิ่งกระหืดกระหอบมาที่สถานีรถไฟฟ้าสายตากวาดมองหาคนผมสีแดง สายตาสะดุดเข้ากับผู้ชายตัวสูง ผมสีแดง ตาไม่โตนักกำลังต่อแถวถัดจากเขาไปประมาณสองแถวด้านหลังผู้ชายคนนั้นไม่มีใครมาเข้าคิวต่อแต่กลับกลายเป็นตัวเขาเองที่รีบวิ่งไปช่วงชิงพื้นที่ตรงนั้น

           

            วันนี้เราใกล้กันหนึ่งช่วงแขน

 

           

            เขาถอดนาฬิกาของตัวเองยัดใส่กระเป๋ากางเกง หายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะเอื้อมมือไปสะกิดหลังคนตรงหน้า ดวงตาเพ่งมองมาที่เขาหูฟังถูกดึงออก เสียงรอบด้านเงียบไปหมด หูเขาอื้ออึงไปเสียแล้ว

 

            ครับ ?

 

            เอ่อ ... ขอโทษนะครับ พอดีผมไม่มีนาฬิกาไม่ทราบว่าตอนนี้กี่โมงแล้วหรอครับ

 

 

          ผู้ชายคนนั้นเหลือบตาขึ้นมองนาฬิกาบนข้อมือ  สิบโมงห้านาทีครับ

 

            ชวนคุยอะไรดี ผมอยากใกล้คุณมากกว่าหนึ่งช่วงแขน

 

            ขอบคุณครับ

 

            เราไม่ใช่คนรู้จักกันคงแปลกถ้าหากชวนคุยทุกอย่างดูประดักประเดิดไปหมด เขาอยากให้รถไฟฟ้าขบวนนี้มาช้าสักหน่อย อยากให้เวลาเดินช้ากว่าปกติ หากเขามีพลังวิเศษคงหยุดเอาไว้ตั้งแต่ที่อีกคนหันหน้ามาหาเขา เขาอยากชื่นชมใบหน้าที่ไร้ที่ตินั้นชัด ๆ อยากสังเกตอีกหน่อยว่ามีขี้แมลงวันตรงไหนหรือเปล่าแต่ทุกอย่างทำได้แค่ในความคิด รถไฟฟ้าเคลื่อนตัวเข้ามาถึงสถานีเสียงนกหวีด เสียงผู้คนจอแจเต็มไปหมด ประตูรถไฟฟ้าเปิดผู้คนมากมายเดินเข้าไปในขบวนคิมยงกุกเป็นหนึ่งในผู้คนเหล่านั้น

 

            เขาคงต้องทำแบบเดิมทุกวัน ทุกสิบโมงเช้า

 

ยงกุกยืนพิงกับผนังของรถไฟฟ้าเขายัดหูฟังก่อนจะกดเล่นเพลง apocalypse - cigarettes after sex  เขาทำแบบเดิมในทุก ๆ วันและมันคงจะเป็นแบบนั้น วันนี้เขาเพิ่มรายละเอียดของอีกคนลงในบันทึกโทรศัพท์

 

            ผู้ชายตัวสูงประมาณร้อยแปดสิบกว่า นัยน์ตาสีน้ำตาล ผมสีแดงเพลิง โทนผิวสีขาว ชอบดอกไม้ สิบโมงเช้าจะมารอรถไฟฟ้าที่สถานีนี้และลงสถานีถัดไปอีกห้าสถานี  เสียงทุ้ม

 

           

            ผมก็ชอบเพลงนี้นะ”   ยงกุกได้ยินคนข้าง ๆ กระซิบกับเขาแบบนั้นก่อนที่เขาจะเงยหน้ามองอีกคน หูฟังถูกถอดออก เขาเอียงหูไปใกล้อีกคน คุณพูดว่าอะไรนะ

 

            “ผมก็ชอบเพลงนี้ เพลงที่คุณฟังอยู่น่ะ 

            คุณได้ยินหรอ ?

 

            ได้ยินทำนองน่ะ เรายืนติดกันแค่นี้เอง

 

            ผู้ชายตัวสูงประมาณร้อยแปดสิบกว่า นัยน์ตาสีน้ำตาล ผมสีแดงเพลิง โทนผิวสีขาว ชอบดอกไม้ สิบโมงเช้าจะมารอรถไฟฟ้าที่สถานีนี้และลงสถานีถัดไปอีกห้าสถานี  เสียงทุ้ม ชอบ apocalypse - cigarettes after sex

 

            ไม่มีช่องหว่างระหว่าง เราสองคนยืนไหล่ติดกัน

 

 

            คุณดูเหมือคนไม่ฟังเพลงพวกนี้

            “งั้นผมดูเป็นคนฟังเพลงแบบไหน

 

            “ไม่รู้เหมือนกัน เพลงตลาดทั่วไปมั้ง

 

 

            “You’ve been locked in here forever and you just can’t say goodbye” เขาส่งยิ้มมาให้ผมก่อนจะฮัมเพลงนั้นขึ้นมา

            When you’re all alone, I will reach for you when you’re feeling low, I will be there too เราสองคนฮัมเพลงท่อนสุดท้ายพร้อมกันเบา ๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาให้ได้ยินกันแค่สองคน

 

            เห็นมั้ยว่าผมฟังมันจริง ๆ

            “โอเค เชื่อแล้ว

 

            ความเงียบปกคลุมเขาอีกครั้ง ผมเหลือบมองเขาผ่านหางตาเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะกำมันเอาไว้ในมือ หน้าตาดูครุ่นคิดอะไรบางอย่าง  ผมละสายตาก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองไฟบอกสถานีว่าเราถึงไหนกันแล้วและสถานีหน้าเขาต้องลงไปเหมือนทุกวัน

 

            เสียงรถไฟฟ้าเคลื่อนตัวใกล้สถานีข้างหน้าอีกไม่กี่นาที หัวใจผมห่อเหี่ยวราวกับต้องกลับไปยืนอยู่ที่เดิมอีกครั้งเหมือนเราตกหลุมรักใครสักคนและต้องปีนขึ้นจากหลุมนั้นทุก ๆ สิบโมงเช้าและเมื่อถึงเวลาเราก็โดดลงไปใหม่อีกครั้ง

 

            ช่วงไหล่ของเราที่ค่อย ๆ มีช่องว่างมากขึ้น

 

 

            “ผมจะต้องไปแล้วสถานีหน้า

            ขอให้เป็นวันที่ดีนะครับ

 

            ผมคุยกับคุณสนุกมากเลยนะ ผมไม่ค่อยเจอใครที่ชอบ cigarettes after sex ผมอยากคุยกับคุณเรื่อย ๆ และไม่มีความอดทนมากพอจะมารอคุณที่สถานีรถไฟทุกวัน

            “แต่ผมมีความอดทนนะ ถ้าคุณจำผมได้ผมยืนต่อหลังคุณทุกสิบโมงเช้า

            “ใช่ ผมจำคุณได้แต่ไม่อยากให้คุณมารออีกแล้ว

            “คุณปฎิเสธผมงั้นหรอ หัวใจผมห่อเหี่ยวเป็นกระดาษถูกขยำแล้วนะ

 

            “เปล่าผมไม่ได้ปฎิเสธคุณ เราเหลือเวลาอีกไม่เยอะแล้วพรุ่งนี้ผมจะมาสถานีตั้งแต่เก้าโมง ผมหวังว่าคุณจะมาทัน มาให้ทันนะครับผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ

 

           

            เขาเดินออกประตูไปคิมยงกุกยังคงไม่เข้าใจประโยคพวกนั้น รถไฟฟ้าเคลื่อนตัวออกจากสถานีข้างตัวเขามีระยะห่างเป็นมวลอากาศไม่มีไหล่ของใครบางคนอีกแล้ว เขาหยิบนาฬิกาข้อมือออกมาจากกระเป๋ากางเกงหน้าปัดนาฬิกาบ่งบอกเวลาสิบเอ็ดโมงสี่สิบห้านาที เขาสวมใส่นาฬิกาข้อมืออีกครั้ง

 

            สิบเอ็ดโมงสี่สิบห้านาทีในหน้าร้อน หัวใจของเขาห่อเหี่ยว

 

           

            เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะเข้าแอพพิเคชั่นนาฬิกาปลุก เขาตั้งนาฬิกาปลุกไว้สำหรับพรุ่งนี้ตอนเจ็ดโมงเช้าเผื่อเวลากินข้าวด้วย

 

 

 

 

 

            และพรุ่งนี้ตอนเก้าโมงหัวใจเขาคงไม่ห่อเหี่ยวอีกแล้ว









แด่คุณคนที่เคยทำให้เราอยากตื่นเช้าไปเรียน

#ช่องว่างบินกุก



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #30 songsongtb (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 14:55
    น่ารักจังง หัวใจชุ่มชื่นขึ้นมาเลยค่ะเรื่องนี้><
    #30
    0
  2. #23 Nulaw (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 21:33
    มาหวีด เพราะชอบเพลงค่า
    #23
    0
  3. #19 bunnii (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:19
    ชอบวลีสุดท้าย แด่คุณคนที่เคยทำให้เราอยากตื่นเช้าไปเรียน โห้ยคือแบบโคตรใช่โมเม้นที่เจอได้ในชีวิตจริง แงงน่ารัก อ่านแล้วยิ้มกริ่ม
    #19
    0
  4. #17 027525514 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 03:49
    น่ารักกกกกกกกกกกกกก TVT
    #17
    0
  5. #16 moji-eb (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:48
    โอ้ยดีมากกกกกกกกกกกก แบบดีอะ มันจะมีสักกี่คนกันที่จะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นในชีวิตได้ การที่เราไปตกหลุมรักคนที่เราไม่รู้จักไปสถานีรถไฟฟ้าตอนสิบโมงทุกวันเพื่อแค่ให้ได้เห็นหน้าเค้า จนสุดท้ายได้คุยกันแถมเค้ายังดูเหมือนมีใจอีก เป็นความลงตัวของกันและกันมากๆ
    #16
    0
  6. #15 miu1992 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:25
    มีความเก็บนาฬิกาตัวเอง แหม๊ 5555
    บินนี่หาเรื่องคุยก่อนเองเลยน้า -///-
    ps.เราชอบโควทตอนปิดเรื่องของคุณทุกตอนเลยค่ะ ดีมากๆเลย TT
    #15
    0