SPACE : BINGUK

ตอนที่ 4 : AS IF IN A DREAM

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 422
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    31 ม.ค. 61




BGM :  AS IF IN A DREAM  - JBJ





// ตอนนี้ผมจะยอมรับความจริงที่ว่าเราเลิกรากันแล้ว //

 

 

อยู่ด้วยกันนาน ๆ นะ ไอ้หน้าแมว

เออ ไอ้หน้าหมา

 

 

            ควอนฮยอนบิน นอนมองเพดานห้องตั้งแต่ลืมตาเสียงแจ้งเตือนวันครบรอบจากโทรศัพท์ปลุกเขาให้ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เขาไม่พยายามหาคำตอบว่าทำไมเขาถึงรู้สึกว่างเปล่า ไม่สงสัยว่าทำไมวันนี้เตียงถึงกว้างกว่าในทุกวันที่ผ่านมา ความจริงแล้วห้องสี่เหลี่ยมนี้กว้างเกินไปสำหรับเขาเพียงคนเดียว

 

 

          มึงอย่านอนกินที่ดิวะ นอนขดเป็นกุ้ง

          “บิน กูขอผ้าห่มนะ

 

          “เชี่ย เหมือนคิมบับอ่ะ

 

 

            เขาปล่อยตัวเองให้เข้าไปอยู่ในความทรงจำที่เคยมีใครสักคน ใครบางคนที่เคยทำให้ห้องนี้แคบลงหรือทำให้มันไม่เงียบจนเกินไป เขาพยายามที่จะหยุดคิดมานานมากพอแล้วจนสุดท้ายเขารู้ว่า เขาแพ้ให้กับเรื่องนี้อย่างราบคราบ เขาพ่ายแพ้กับการไม่มีใครคนนั้นอยู่อีกต่อไปแล้วและเขาตอบมันได้ดีกว่าใครว่าเพราะอะไร

 

 

พอมั้ยวะ กูเหนื่อยแล้ว

อืม กูก็เหนื่อยเหมือนกัน

 

 

เขาเหนื่อย ในตอนนั้นเขายอมแพ้เรื่องของเราอย่างง่ายดายและเลือกที่จะปล่อยมืออีกคนไปอย่างไม่ใยดี เขารู้ดีว่าเขาคือคนรักที่แย่ที่สุดเลยก็ว่าได้แต่เมื่อเหนื่อยเขาแค่อยากพักแต่ไม่เคยคิดว่ามันเหมือนรอยร้าวที่ไม่เคยกลับไปต่อกันติดอีกเลย

 

 

เพราะมันไม่ใช่รอยร้าวสำหรับอีกคน

แต่มันคือ แก้วที่แตกละเอียดไปแล้ว

 

 

  

 

เสียงฝนกระทบลงกับร่มสีดำของเขา ตะกร้าใส่แมวถูกวางลงบนเก้าอี้หน้าร้านกาแฟก่อนจะชะโงกหน้าเข้าไปข้างในร้าน

 

 

พี่ตะ เอาแมวเข้าไปได้มั้ยฝนตก

มาสิกุก ข้างนอกหนาว

 

 

คิมยงกุก หุบร่มลงก่อนจะแขวนเอาไว้กับราวที่ใช้สำหรับแขวนร่มในหน้าฝนแบบนี้ กลิ่นกาแฟสัมผัสเข้ากับปลายจมูกของเขาตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้ามาในร้าน เสียงแมวในตะกร้าร้องขึ้นก่อนที่เจ้าของร้านที่เป็นพี่ที่สนิทกันจะวิ่งมาหาเขา

 

เอาโทลบิไปไหนมา ฝนตกเนี่ย

 

ทาคาดะ เคนตะ รุ่นพี่ที่สนิทของเขาอุ้มแมวออกจากตะกร้าก่อนจะทั้งกอดทั้งฟัดราวกับแมวของเขาเป็นตุ๊กตา

 

ทำแบบนั้นแมวผมเฉาพอดีพี่

เออหน่ามันน่ารัก แล้วนี่มันจะมารับตอนไหนอ่ะ

คงอีกสักพักเลย มันแวะไปทำธุระก่อนอ่ะพี่

ตั้งแต่คบกับมันนี่มีสารถีรับสั่งตลอดเลยนะ

 

ให้ผมเจอคนดี ๆ บ้างเถอะพี่

 

 

เข็มบนนาฬิกาล่วงเลยมาเป็นเวลาค่ำ เขานั่งเล่นกับแมวให้ห้องส่วนตัวหลังร้าน ผู้คนมากมายเข้าออกร้านจนวุ่นวายไปหมดบ้างก็มาหลบฝน  บ้างก็มารอพบใครบางคนเหมือนเขา น่าแปลกที่เขาเองคุ้นชินกับการรอจนรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว

 

 

บินกูรอกินข้าวกับมึงอยู่ที่ร้านเนี่ย ไหนบอกจะรีบมาไงวะกูสั่งกับข้าวแล้วเนี่ย

โทษทีว่ะ มึงกินเลยกูคงไปไม่ได้แล้ว แค่นี้นะค่อยคุยกัน

 

 

 


                เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเรียกเขาจากความคิดเก่า ๆ ที่เขาลืมมันไม่ได้สักที

 

 

            อยู่ไหนแล้วอ่ะ

 

            (หาที่จอดรถอยู่หน้าร้านอ่ะ กินข้าวเลยมั้ย)

 

            “กินข้าวด้วยกันทุกวันไม่เบื่อหรอ

 

            (ไม่นะ มีแฟนก็ต้องกินข้าวกับแฟนป่ะพี่)

 

            “อือ เดี๋ยวเดินออกไปจองโต๊ะนะ

 

 

            เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้สีเขียวมุมร้าน เสียงกระดิ่งกระทบกับขอบประตูบ่งบอกถึงการเข้ามาเยือนของผู้มาใหม่ เขาชะโงกหน้าเตรียมยกมือเรียกคนรักของตัวเอง ภาพตรงหน้าทำให้เขานิ่งไปราวกับถูกสาปใบหน้าของคนที่คุ้นเคย ความสูงที่เขาเคยอิจฉาเพราะว่าไม่มีวันที่เขาจะสูงเท่านั้นอย่างเด็ดขาด

 

 

 

            ควอนฮยอนบิน ผู้ชายที่เคยเป็นเหมือนโลกของเขา

 

 

 

            สายตาของใครอีกคนสบตาเข้ากับสายตาของเขา น่าแปลกที่เขากลับเลือกที่จะหันหน้าหนีและนั่งลงราวกับเหมือนไม่เห็นอะไร  เสียงกระดิ่งกระทบประตูอีกครั้งเขาเงยหน้ามองก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา

 

            คิมดงฮัน โลกใบใหม่ของเขา

 

 

            ไง รอนานเลยหรอขอโทษนะรถแอบเสียด้วย ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามก่อนจะอุ้มแมวของเขาออกมาจากตะกร้า ยงกุกไม่กล้าแม้จะเงยหน้าขึ้นไปเพราะรู้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องเราสองคนอยู่เพียงแต่ไม่รู้ว่าสายตาคู่นั้นกำลังรู้สึกแบบไหน

 

 

            สมเพช ดีใจ ยินดี หรือ คิดถึง ...

           

 

            สั่งข้าวแล้วนะ พี่เคนตะบอกว่าอีกสักแปปคงได้ เอากาแฟหรืออะไรหน่อยมั้ย

            “ไม่ล่ะ เมื่อเช้าแม่บ้านที่คอนโดมาเอาเสื้อผ้าไปซักแล้วนะ ห้ามบ่นล่ะ

 

 

 

 

            บินมึงเอาผ้าใส่ตะกร้าดี ๆ ดิเขาจะได้เอาไปซักถูก

          เก็บให้ที เป็นแฟนป่ะทำให้หน่อย

          “แฟนไม่ใช่คนใช้ ไอ้หน้าหมา

 

         

          เขารู้สึกโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ แต่กลับรู้สึกเจ็บที่อกข้างซ้ายอย่างไม่เคยเป็น ใบหน้าที่เขาคุ้นเคย รอยยิ้มนั้นรายละเอียดเล็กน้อยของอีกคนเขาจำได้ดี คิมยงกุก   ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่เขาจดจ้องใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มนั้นรู้ตัวอีกทีเขากลับรู้สึกว่าตัวเองกำลังมองอีกคนจนน่าเกลียด ผู้ชายที่นั่งตรงข้ามของยงกุกดูดีมากเลยทีเดียว ทั้งดูใจดีและดูเป็นคนที่ทำให้ยงกุกมีความสุข แมวสีขาวดำนั่นเป็นแมวของยงกุก อีกคนมักจะเอาไปไว้ห้องเขาเวลาที่มาค้างนาน ๆ ดูสิขนาดแมวยังจำเขาไม่ได้เลย น่าตลกดี

 

 

            หรือว่าเขาไม่มีค่าพอในความทรงจำของใครเลย

 

 

 

            เขาชอบรอยยิ้มของยงกุก มันไม่ได้สวยจนสะดุดตาแต่มันเป็นสิ่งที่เขาเคยเป็นต้นเหตุของรอยยิ้มนั้นแต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกเจ็บปวดไม่น้อยที่เห็นรอยยิ้มของอีกคนแต่ไม่ใช่เขาที่เป็นเหตุผลอีกแล้ว  ใครบางคนทำให้ยงกุกยิ้มกว้างมากกว่าที่เคย

 

 

            ปกติไม่ยิ้มเลยนะแล้วนี่ยิ้มไร

          “ยิ้มเพราะมึง

 

 

           

 

            แต่มึงจะรู้มั้ยวะ ว่าตั้งแต่ไม่มีมึงการยิ้มแม่งเป็นเรื่องยากสำหรับกูมาก

           

 

          เขาหันหลังเดินออกจากร้านกาแฟก่อนจะนั่งอยู่ในรถเป็นเวลาเนิ่นนาน เขาโล่งใจที่เห็นอีกคนสบายดีและมีความสุขมากกว่าตอนอยู่กับเขาแต่ลึก ๆ เขากลับรู้สึกว่าบาดแผลที่เขาเป็นคนสร้างไว้ให้อีกคนมันกลับทำให้เขารู้สึกเป็นแผลลึกเสียมากกว่า

 

 

            ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่คุณยิ้มกว้างขนาดนั้นโดยที่ไม่มีผมอยู่ข้าง ๆ

 

           

            ฮยอนบินซบหน้าลงกับพวงมาลัยรถปล่อยให้ตัวเองจมกับความรู้สึกเดิม ๆ เขาไม่กล้าที่จะเอ่ยปากโทษใครทั้งนั้นเพราะเรื่องนี้เขายอมแพ้มันเองและไม่แปลกที่อีกคนจะจับมือคนอื่นเข้าเส้นชัยไป เพียงแต่ว่าเขาไม่คิดว่าความเจ็บปวดจะกัดกินเขาจนแทบทนไม่ไหวขนาดนี้

 

 


ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ทุกครั้งที่ยงกุกเรียกชื่อเขา เขาจะไปปรากฏตัวตรงหน้าให้เร็วที่สุด

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะเลือกกินข้าวกับยงกุกทุกมื้อ

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะทำให้อีกคนยิ้มมากกว่าร้องไห้

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะไม่ยอมแพ้เรื่องของเรา

 

 

และถ้าย้อนเวลากลับไปได้จริง ๆ

ควอนฮยอนบินจะรักคิมยงกุกให้ดีกว่าเดิม

 

 

เพราะที่ผ่านมาเขาเรียนรู้แล้วว่า ตัวเขาเองที่ทำพลาดไปทั้งหมดบป็บ









แด่คุณที่จากไปในหน้าฝน

#ช่องว่างบินกุก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #13 miu1992 (@miu1992) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:27
    ชอบโควทตอนจบของทุกเรื่องเลยค่ะ
    เข้ากับเนื้อเรื่องมากเลย ㅠㅠ
    เข้าใจความรู้สึกบินนะ ยิ้มของคุณที่ไม่ใช่ของเราอีกต่อไปแล้วงี้ ฮือออ
    แต่กุกก็ต้องมูฟออนอ่ะ ในเมื่อตอนนั้นบินเป็นแบบนั้น
    #13
    0
  2. #12 straykids (@straykids) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 19:42
    แง ;—-; ดีแล้วที่แต่ละคนเลือกจะมูฟ(สงสารดฮัน;-;)+ฮยบที่คิดได้ ชอบค่ะ แต่อย่ามาแนวนี้บ่อยเลย ใจบาง น้ำตาซึมเบาๆ
    #12
    0