SPACE : BINGUK

ตอนที่ 1 : THE ART OF DETACHING ONE’ HEART

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 694
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    25 ธ.ค. 60



BGM :  Phum Viphurit - The Art of Detaching One's Heart






// Hearts may change, but memories won’t, you know I don’t, I don’t want to go //





     “มึงจะไปเรียนเมืองนอกเลยหรอวะฮยอนบิน” 



     เสียงเอื่อย ๆ ของเพื่อนสนิท คิมยงกุก ผู้ชายที่มีเสียงโทนเดียว ใบหน้าอารมณ์เดียว นี่ขนาดมันตกใจแล้วแม้แต่ตาตี่ ๆ นั่นก็ไม่ได้ขยับเบิกกว้างขึ้นมามากกว่าเดิมเลยสักนิด



     “อืม”

     “เมกามีหิมะมั้ยวะ”

     “มีดิวะ มึงบ้าปะเนี่ย”



     “เขาบอกว่าอากาศหนาวทำให้คนเหงานะมึง”



     คิมยงกุกเอ่ยขึ้นก่อนจะอุ้มแมวตัวสีดำขาวขึ้นมาไว้ในอ้อมกอด ยงกุกมักกอดแมวตัวนี้เอาไว้อยู่บ่อยครั้งเพราะเปรียบเสมอคนในครอบครัว อีกคนบอกแบบนั้นเมื่อหลายปีก่อน



     “มึงว่าอีกสี่ปีตัวกูจะเปลี่ยนไปมากกว่านี้มั้ยวะ”

     “ไม่รู้ดิ มึงอาจจะผมสีทอง ตาน้ำข้าว หุ่นล่ำๆ แต่มึงอย่ามีขนหน้าอกนะ”



     เสียงหัวเราะประสานกันดังขึ้นท่ามกลางห้องสี่เหลื่ยม ฮยอนบินนั่งเฝ้ามองใครบางคนที่กำลังให้ขนมแมวและหยอกล้อกับมันทั้งวัน เขาเฝ้ามองแบบนี้มาเกินสามปี




     เขาเฝ้ามองคิมยงกุกที่เขาชอบมาสามปีในฐานะเพื่อนสนิท

     
เพราะเขาไม่อยากไกลอีกคนออกไป เขาจึงเลือกที่จะเป็นเพื่อนสนิท



     ถ้าสมมุติว่ากูมีแฟนแหม่มสักคน มึงจะว่ายังไง”

     “นั่นมันก็เรื่องของมึง”



     ใช่ นั่นมันก็เรื่องของกู



     “กุก เมื่อไหร่มึงจะมีแฟนวะ”

     “รอมึงมีก่อน จะได้หาให้สวยกว่ามึง”

     “กูว่ายาก คงไม่มีใครน่ารักเท่าคนที่กูชอบอีกแล้ว”



     “แปลว่ามึงมีคนที่ชอบแล้ว”

     “อืม”



     “กลับบ้านไปได้แล้วมึง กูจะนอนไวพรุ่งนี้ไปส่งมึงที่สนามบินอีก”

     “ถ้ากูอยู่นู่น กูจะโทรกลับมาหามึงบ่อย ๆ นะ”




Lost in space, we flew astray, I’ll find my way, to get to you





     เสียงผู้คนจอแจเต็มไปทั่วสนามบิน คิมยงกุกมองหาคนที่ตัวสูงที่คุ้นเคยในบริเวณนั้น แขนยาวยกขึ้นโบกมือเรียกเขาก่อนที่อีกคนจะเป็นเดินเข้ามาหาเขาเอง



     “สายตามึงเปลี่ยนอีกแล้วหรอ”

     “เออ กูยังไม่มีเงินไปตัดแว่นเลย ”



     คิมยงกุกกระชับเสื้อกันหนาวที่สวมมาเข้ากับตัว เสียงรอบตัวดังกว่าเสียงของเขาสองคนบทสนทนาจบลง เวลาเดินไปเรื่อย ๆ ตามหน้าที่ของมัน เขาสองคนตกอยู่ในความเงียบไม่มีใครเอ่ยอะไรขึ้นมามากกว่านั้น ความอัดอั้นมากมายอยู่เต็มอกของฮยอนบิน คำถามมากมายที่อยากได้คำตอบ คำสัญญาที่อยากให้อีกคนรับปากมันเอาไว้ก่อนที่เขาจะต้องออกเดินทางไปถึงสี่ปีแล้วจะกลับมา




     “มึงว่ากูกลับมากับมึงมีแฟนอะไรจะไวกว่ากันวะ”

     “มึงกลับมามั้ง”



     มันไม่ใช่คำสัญญาอะไร แต่ก้อนเนื้อที่อกด้านซ้ายของฮยอนบินกลับเต้นแรงกว่าเมื่อวินาทีที่แล้ว ในวันที่เขากลับมามันยังทันใช่มั้ย ถ้าเขาคิดจะบอกรักกับอีกคนที่เขาเลือกจะเคียงข้างมาตลอดสามปี




     “มึงอย่าไปนานกว่านั้นนะ”



     นั่นไม่ใช่คำสั่ง ฮยอนบินรู้ดี




     กระเป๋าเดินทางกับร่างของคนที่ตัวสูงกว่าเขาหลายเท่ากำลังเดินหันหลังไปมันไกลออกไปเรื่อย ๆ 
     

     เขาหวังว่าเราจะเจอกันในอีกไม่ช้า เขาคิดว่าแบบนั้น




Words roaming inside my chest, ‘cause, my xed up head, belongs to you





     (มึงโทลบิอ้วนขึ้นป่ะ)


     “มึงก็อ้วนแดกชีสมากหรอ”


     เสียงสนทนาเจื้อยแจ้วผ่านหน้าจอโทรศัพท์ ภาพของอีกคนที่สวมเสื้อกันหนาวปิดมาถึงคาง เขาชินตามาสักพัก ตั้งแต่ฮยอนบินไปอยู่ที่นู่นก็ป่วยอยู่หลายครั้ง เขามักจดรายชื่อยาให้อีกคนไปซื้อกินเพื่อไม่ให้เป็นหนักไปมากกว่าเดิม ไม่ว่าฮยอนบินจะอยู่ที่ไหนเขาก็ยังคงใส่ใจกันเสมอยังคงเป็นเขาที่คอยดูแลเรื่อเล็กน้อยให้อีกคน



     ก็เราเป็นเพื่อนสนิทกันนี่



     “กูจะไปนอนแล้ว มึงก็ไปทำไรของมึงเหอะ”



     “มึงที่นี่โคตรหนาว”

     “กูรู้แล้ว”



     “ที่มึงเคยบอกว่าอากาศหนาวจะทำให้คนเหงา กูว่ามันไม่จริงหรอก อากาศหนาวทำให้คนคิดถึงกันมากขึ้นกว่าเดิมต่างหากที่นู่นหนาวมั้ยวะยงกุก”



     “หนาว ที่นี่หนาวเท่าเมกาของมึงเลย”


     “หนาวพอจะทำให้มึงคิดถึงกูมั้ยวะ”




     
“หนาว … หนาวชิบหายเลยมึง”





     หากอากาศหนาวทำให้เราคิดถึงใครสักคน คิมยงกุกคงหนาวเท่าคนที่อยู่อเมริกาเลยล่ะมั้ง




Was I dreaming of, the design of love. if we keep this up, will we self-destruct ?




     เพราะคิมยงกุกเผลอตกหลุมรักฮยอนบินเมื่อไม่นานมานี้ เขาจึงเลือกวางอีกคนเอาไว้ในฐานะเพื่อนสนิทเพราะเขาเคยอ่านเจอว่าถ้าหากรักใครสักคงจงวางเขาเอาไว้เป็นเพื่อน และเขาเชื่อแบบนั้น ทั้งที่รู้ว่ามันไม่เคยมีอะไรสนิทใจและไม่ใช่ว่าเขาไม่รับรู้ถึงความรู้สึกของฮยอนบิน



     เขาเป็นคนโง่ ที่ไม่รู้ว่าความรักต้องดูแลบ่มเพาะอย่างไร

     เขาเป็นคนโง่ ที่ไม่รู้ว่าคนรักกันต้องพากันไปที่ไหน

     เขาเป็นคนโง่ ที่ไม่รู้ว่ารักแล้วต้องทำเยี่ยงไร



     เขาแค่อยากเรียนรู้วิธีที่จะดูแลมันให้ดี เขารู้ว่ามันไม่มีสูตรสำเร็จใดในความรัก หากเป็นแบบนั้นผู้คนมากมายคงไม่ต้องผิดหวังเสียใจ แต่เขาอยากเป็นคนที่โชคดี



     เขาแค่อยากอยู่กับอีกคนไปนานกว่านี้และการเป็นเพื่อนกันแบบนี้อาจจะเป็นทางเลือกที่ดีแล้วก็ได้


     และถ้าวันหนึ่งผมฉลาดและเก่งกาจมากพอ ผมจะเปิดรับคุณในฐานะคนรัก 





     แต่คุณก็รู้ใช่มั้ยว่าความรักใช้หัวใจมากกว่าสมอง








     แด่ทุกความสัมพันธ์ที่กำลังสับสน

     #ช่องว่างบินกุก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #26 songsongtb (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 14:16
    ความสัมพันธ์ที่คิดเหมือนกันแต่ไม่กล้าเลื่อนขั้น ไม่กล้าพูดนี่มัน...ฮืออออ
    #26
    0
  2. #18 guitar-elf (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:54
    ฮือออออ ไม่ชอบเลย ความห่างไกล
    #18
    0
  3. #5 cicinisi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 17:38
    เป็นความสมพันธ์ที่หน่วงมากๆ TT TT
    #5
    0
  4. #4 แม่ฮยอนบิน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 21:13
    แง้ๆๆๆๆ ชอบๆๆๆๆๆๆๆ เป็นกำลังใจให้ไรต์นะะ เจ้าบินลูกชายแม่สู้เค้า
    #4
    0
  5. #3 krnoth (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 13:15
    รอๆๆๆๆๆ
    #3
    0
  6. #2 moji-eb (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 10:51
    ฮื่อ เรากลัวจะเสียเค้าไปเลยเลือกที่จะวางเค้าไว้ในตำแหน่งที่เค้าจะไม่หายไปแน่ๆ มันอาจไม่ได้สุขที่สุดแต่ก็ดีกว่าการไม่มีเค้าอยู่ข้างๆอะนะ
    #2
    0
  7. #1 bunnii (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 14:42
    ต่างคนต่างแอบชอบกันไปอีก รีบๆกลับมานะฮยบบ
    #1
    0