คัดลอกลิงก์เเล้ว
[OS] [WJSN] DiaryEunXiao | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
#ฟิคไดอารี่อึนเซียว

ฝากแท็กไว้สกรีมด้วยนะคะ

@cxssbtf << ทวิตเค้าเองฝากหน่อยน้าาาา

เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 พ.ค. 60 / 19:45




คุณเชื่อในเรื่องความบังเอิญไหมคะ?
  
ถ้าถามฉันล่ะก็
.
.
.
ฉันเชื่อนะ

สวัสดีค่ะฉันชื่อ 'ซน จูยอน' เป็นชื่อจริงของฉัน ฉันเป็นผู้หญิงสูง ผิวขาว ตาโต จมูกโด่ง ปากสวย หุ่นดี เรียกง่ายๆว่าดูดีไร้ที่ติเลยล่ะ อิอิ เมื่อก่อนฉันก็เป็นเทรนนี่ทั่วๆไปที่มีความฝันว่าอยากจะเป็นไอดอล แต่ตอนนี้ได้เดบิ้วท์แล้ว สเตจเนมของฉันเลยเปลี่ยนใหม่ ชื่อว่า'อึนซอ'ค่ะ วงของเราเป็นเกิร์ลกรุ๊ปที่มีจำนวนเมมเบอร์เยอะที่สุดในตอนนี้ ตั้ง13คนแหนะ ยืนบนเวทีนี่แน่นเชียว ฉันเคยเกือบตกเวทีหลายครั้งแล้วเพราะท่าเต้นที่ต้องขยับได้ด้านข้างโดยที่เพื่อนต้องขยับตามมา  
 แต่นั่นไ่ใช่ประเด็น จริงๆแล้วฉันมีเรื่องที่อยากจะเล่าให้ฟัง คือว่า...มีเมมเบอร์อยู่คนนึง ที่ฉันอยากเรียกว่าเธอคือ

ความบังเอิญของฉัน
3 ปีก่อน เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เจอเธอ ทางค่ายพาเธอมาแนะนำให้พวกฉันที่เป็นเทรนนี่อยู่ได้รู้จัก เธอเป็นคนจีน(ที่ไม่เหมือนคนจีนเลยสักนิด) ตาโต จมูกโด่ง ริมฝีปากอวบสวยได้รูป ใบหน้าน่ารักราวกับตุ๊กตาบาร์บี้เลยล่ะ ความงดงามนั้นทำให้โลกทั้งใบของฉันแทบหยุด ฉันรู้สึกราวกับว่าเหมือนตัวเองโดนต้องมนต์สะกด จนกระทั่งฉันได้ยินเสียงของเธอ
"อ อันยอง ฉ ฉันชื่อเฉิงเซียวค่ะ ย ยินดีที่ได้รู้จัก" ภาษาเกาหลีที่พูดไม่ชัดกับสำเนียงแปลกๆที่เธอพูดออกมา แต่ฉันกลับรู้สึกว่าเธอน่ารักมากเลย
เมื่อทางค่ายแนะนำเธอไปเรียบร้อยแล้วก็ปล่อยให้พวกเราไปฝึกกันต่อ เราต่างก็แยกกันไปตามคลาสต่างๆ เพราะเธอพึ่งเข้ามาใหม่ ส่วนฉันที่เป็นเด็กเทรนมานานกว่าจะฝึกไม่เหมือนกัน งั้นเอาไว้ฉันจะต้องหาโอกาสคุยกับเธอให้ได้เลยละกัน


12:28 PM  
การฝึกในรอบเช้าของฉันสิ้นสุดลง ตอนนี้ก็ได้เวลาพักกินข้าวแล้ว คนอื่นๆต่างแยกออกไปหาอะไรกินข้างนอก แต่ฉันไม่อยากไปไหนไกลก็เลยลงไปหาอะไรกินในชั้นใต้ดินของบริษัทคนเดียวดีกว่า
ในระหว่างทางที่กำลังจะเดินไปลงบันไดสายตาฉันก็เหลือบไปเห็นคนๆนึงก็คือเด็กสาวชาวจีนคนเมื่อเช้านี่เอง เธอที่กำลังยืนมองป้ายแผนที่ภายในบริษัทที่แปะตรงผนังกำแพงอยู่
"นี่ เธอๆ มองหาอะไรอยู่รึเปล่า?" ด้วยความที่ฉันเป็นห่วงเธอเพราะนี่ก็น่าจะเป็นครั้งแรกที่เธอมาเกาหลี ฉันเลยเดินเข้าไปทัก
"เอ่อ ร ร้านอาหารค่ะ" เธอตอบฉันด้วยภาษาเกาหลีที่ไม่แข็งแรงมากนัก
"ถ้าร้านที่คนอื่นๆไปกันมีอยู่ข้างนอกบริษัทนะ ไกลนิดหน่อย แต่พวกเขามีจักรยานกันไม่นานก็ถึง แล้วเธอมีหรอ?"
เธอทำหน้าครุ่นคิดแล้วส่ายหน้าให้ฉันเล็กน้อย
"งั้นไปกินข้าวกับฉันไหม ร้านอยู่ใต้ตึกนี่เองนะ"
เธอคิดอยู่แปบนึงก่อนจะตอบตกลงแล้วพยักหน้าให้ฉัน "อื้ม" 

นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ฉันได้รู้จักกับเธอ'เฉิงเซียว'
ฉันได้รู้ว่าเธออายุเท่าฉัน เรียนที่เดียวกับฉันแต่เธอเป็นรุ่นพี่ฉันปีนึง เรากรุ๊ปเลือดBเหมือนกัน ส่วนสูงเธอใกล้เคียงกับฉัน และสุดท้ายคือ 'เราได้เดบิ้วท์วงเดียวกัน' 

'ก๊อกๆๆๆๆ' เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้อึนซอละความสนใจจากไดอารี่ในมือแล้วหันไปมองร่างของแขกผู้มาเยือนที่เดินเข้ามาให้ห้องของเธอทั้งๆที่เธอยังไม่อณุญาต แต่อึนซอก็ไม่ได้ว่าอะไร แค่หันไปจัดการเก็บไดอารี่เข้าลิ้นชัก
"ตัวทำอะไรอยู่หรอ?" เด็กสาวใบหน้าตุ๊กตาอย่างซองโซเดินเข้ามานั่งลงบนเตียงข้างๆอึนซอพร้อมกับเอ่ยถาม ด้วยใบหน้าเหมือนเด็กอยากรู้
"เค้าเขียนไดอารี่อยู่น่ะ ตัวมีอะไรรึเปล่าคะ?" ร่างสูงหันไปมองคนที่นั่งข้างๆพร้อมจัดผมหน้าม้าให้ด้วยความเคยชิน
"วันนี้ไม่มีซ้อม เราไปเที่ยวกันไหม?"
"ได้สิคะ ตัวอยากไปที่ไหนล่ะ?"
.
.
.
.
ซองโซเลือกที่จะชวนอึนซอไปเดินเล่นในย่านกังนัม แต่เพราะอยากมาเที่ยวกันแค่สองคน จึงไม่ได้ชวนเมเนเจอร์มาด้วย โดยทั้งคู่นั่งรถไฟใต้ดินและต่อรถมาจนถึงที่นี่ ตั้งแต่เดบิ้วท์มาก็ไม่ค่อยได้ออกไปเที่ยวด้วยกันแบบนี้มาสักพักแล้ว นานๆทีที่จะได้มีเวลาว่างแบบนี้ ก็ขอใช้ให้คุ้มหน่อยละกัน

ทั้งสองคนเดินเข้ามาในร้านกาแฟ เลือกหาที่นั่งที่ต้องการ รอไม่นานพนักงานก็เดินมารับออเดอร์
"เอา คาปูชิโน่กับช็อคโกแลตร้อนค่ะ" อึนซอเป็นคนจัดการสั่งเมนู โดยที่ไม่ต้องถามซองโซเลยว่าจะดื่มอะไร เพราะรายนั้นน่ะดื่มนมช็อคโกแลตเป็นว่าเล่นและไม่เคยสั่งกาแฟเลยสักครั้ง
"โตแล้วนะเราอ่ะ หัดกินกาแฟได้แล้ว" อึนซอว่าพลางหยิกแก้มของเด็กสาวที่นั่งตรงกันข้ามเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยว
"งื้อ ก็มันขมนี่หนา เค้าไม่ชอบ" ซองโซทำหน้างอแงที่โดนอึนซอหยิกแก้มแถมยังบอกให้กินกาแฟอีก ขมจะตายกินเข้าไปได้ไงก็ไม่รู้
"เค้ารู้ เค้าก็เลยสั่งช็อคโกแลตให้ตัวไง" ร่างสูงยิ้มกว้างให้คนตรงหน้า
"ขอบคุณนะ" รอยยิ้มนั่นทำให้เด็กสาวรู้สึกใจเต้น อึนซอใส่ใจรายละเอียดเกี่ยวกับเธอมาก ช่างเป็นคนที่น่ารักจริงๆ

รอแค่สักครู่พนักงานก็นำเครื่องดื่มทั้งคาปูชิโน่และช็อคโกแลตร้อนมาเสริฟ
"อร่อยจัง"
"คิกๆ อึนซอยา ตัวมีหนวดด้วย" ซองโซหัวเราะคนร่างสูงที่ตอนนี้มีฟองสีขาวติดอยู่ตรงบริเวณปากเหมือนหนวดยังไงยังงั้น
"กินดีๆสิ" เด็กสาวว่าพลางหยิบกระดาษทิชชู่แล้วเอื้อมมือเช็ดปากให้คนตรงหน้า
อึนซอนั่งนิ่งๆปล่อยให้คนตรงหน้าจัดการเช็ดปากเธออย่างตามใจโดยที่อึนซอเองก็คอยจ้องมองใบหน้าของเด็กสาวไปด้วย
"ขอบคุณนะคะ"
"ค่ะ"
.
.
.
"นี่ตัวไม่อัพรูปในโซเชียลมานานแล้วนะ เค้าถ่ายให้เอาไหม?" หลังจากดื่มกาแฟไปได้สัพัก อึนซอก็เอ่ยขึ้นเมื่อนึกได้ว่าซองโซไม่ค่อยอัพโซเชียลบ้างเลย แฟนๆคงคิดถึงแย่ ขนาดซองโซไปจีนแค่วันสองวันเธอยังคิดถึงเลย
"ก็ได้"
อึนซอหยิบไอแพดขึ้นมาจากกระเป๋ากดและเปิดเข้าแอพกล้องถ่ายรูปเตรียมจะเป็นช่างภาพถ่ายรูปให้ซองโซ
"เดี๋ยว ขอมือหน่อย" 
"หืม? เค้าไม่ใช่หมานะ" อะไรกันมาขอมงขอมือ
"ฮ่าๆ ใครว่าตัวเป็นหมาล่ะ เอามาเหอะน่า" ถึงจะงงๆแต่ร่างสูงก็ยอมยื่นมือไปหาซองโซ
"ถ่ายเค้าแบบให้ติดมือตัวด้วยนะ" อึนซอฉีกยิ้มทันทีที่เข้าใจกดถ่ายรูปให้คนตรงหน้ารัวๆ
.
.
.
.
.
.
หลังจากนั่งเล่นในร้านกาแฟกันสักพักแล้ว เวลาล่วงเลยมาจนใกล้มืด ทั้งคู่เลยตัดสินใจว่าจะกลับหอ แต่ระหว่างทางที่จะเดินไปสถานีรถไฟใต้ดิน อึนซอจูงมือซองโซแวะเดินมาสวนสาธารณะ ที่ในตอนนี้ไม่ค่อยมีคนมากนักเพราะความมืด เหลือเพียงแสงสว่างจากหลอดไฟในสวนสาธรณะแห่งนี้เท่านั้น

"ตัวพาเค้ามาที่นี่ทำไมอ่ะ?" เพราะร่างสูงพาเธอมาที่นี่แถมตอนนี้ก็มืดแล้วด้วย ซองโซกลัวว่าถ้ากลับหอดึกเกินไปจะโดนดุ
"เค้ามีอะไรจะให้" อึนซอล้วงไปในกระเป๋า หยิบสร้อยเงินจี้ลูกกุญแจก่อนจะยื่นขึ้นมา
"อยากให้ตั้งนานแล้ว แต่ไม่มีโอกาส" ร่างสูงว่าพลางเดินอ้อมไปข้างหลังเด็กสาวก่อนจะใส่สร้อยเงินให้ โดยที่ซองโซเองก็ไม่ขัดอะไร
"ขอบคุณนะอึนซอ ขอบคุณสำหรับวันนี้ ขอบคุณที่ดูแลเค้าเป็นอย่างดีเสมอมา ขอบคุณสำหรับทุกอย่างเลย"
เมื่อร่างสูงใส่สร้อยให้เธอเสร็จ เด็กสาวจึงหันไปกอดร่างสูงไว้และพูดขอบคุณในสิ่งที่ใจอยากบอกขอบคุณทุกๆอย่างที่อึนซอทำให้เธอ
"ไม่เป็นไรหรอก เค้าแค่อยากดูแลตัวแบบนี้เรื่อยไปเท่านั้นเอง" ร่างสูงกอดตอบก่อนจะค่อยๆคลายกอดออกมาพลางจัดผมหน้าม้าให้คนตรงหน้าด้วยความเคยชิน
เหลือเพียงความเงียบเข้าปกคลุม มีเพียงเสียงหัวใจของทั้งคู่ที่เต้นแรงจนแทบจะเป็นจังหวะเดียวกัน มือของร่างสูงจากที่จับผมหน้าม้าก็เปลี่ยนเป็นเลื่อนมาประคองใบหน้าของเด็กสาวไว้เสียงหัวใจเรียกร้องให้ทำบางอย่าง จนใบหน้าทั้งคู่ห่างกันแค่ไม่กี่เซน จมูกโด่งต่างหลีกทาง กลายเป็นจูบอย่างแผ่วเบา ทำตามสิ่งที่เสียงหัวใจเรียกร้อง อยากหยุดเวลาเอาไว้แต่มันเป็นไปไม่ได้ เนิบนาบยื้อเวลาให้ได้นานที่สุด ก่อนที่ร่างสูงจะค่อยๆถอนจูบออกมา
อึนซอลูบผมซองโซเบาๆก่อนจะยื่นไปจับมือซองโซไว้
"กลับหอกันเถอะ" 

"อื้ม" 
เด็กสาวยิ้มจนตาปิดพยักหน้าให้ และจับมือร่างสูงไว้แน่นพร้อมก้าวเดินไปด้วยกัน

บางความสัมพันธ์ไม่จำเป็นต้องมีชื่อเรียก 
แค่พวกคุณ'บังเอิญรักกัน'มันก็เพียงพอแล้ว  

....................................................................................................................
ฟิคอึนเซียวเรื่องที่2เลยที่แต่ง
อ่านแล้วอยากให้คอมเม้นต์ด้วยค่ะว่าเป็นยังไงบ้าง ติ ชม ด่า(แต่อย่าแรงนะทำใจไม่ได้55)
ถ้าเม้นต์ในนี้ไม่ได้เม้นในทวิตเค้าก็ได้นะ 
1เม้น=1ล้านกำลังใจ
ปล.ทุกอย่างเกิดจากความมโน อ่านแล้วอย่าเอ๊ะอ๊ะเยอะนะคะ เดี๋ยวไม่ฟิน 5555

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ไรต์เตอร์กากๆ จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 บบบ
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 03:03
    แงงงงงงงงง เป็นฟิคที่น่ารักอบอุ่นแล้วก็ใช้ภาษาดีมากๆเลยค่ะ อยากให้แต่งอีกเยอะๆจัง T - T

    ชอบการดูแลของอึนซอ เป็นไดอารี่ที่ถ่ายทอดความรู้สึกแรกพบ ความรู้สึกในอดีตได้ดีจริงๆ ฮือ ชอบมากๆค่ะ มันดูเป็นโทนที่ชวนเขิแต่ก็ดูเย็นๆนุ่มๆอย่างบอกไม่ถูก55555555555 คิดแล้วก็เขินความรักค่ะ จากเด็กที่มาจากเมืองจีน มาเจอเพื่อนใจดีคนนึง จรกระทั่งกลายเป็นความรัก มันแบบแงๆๆๆ จัลล้องค่ะ ;; ไรเตอร์ไฟท์ติ้งนะคะ ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆมากๆ ถ้าไรเตอร์มาเห็นคอมเม้นเค้าขอให้ไรเตอร์รู้นะคะว่าตัวเองเป็นคนที่แต่งฟิคได้ดีมากๆเลย เป็นกำลังใจให้นะคะ ขอบคุณที่สร้างความสุขให้เค้าค่ะ&#10084;
    #1
    1
    • 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:55
      พึ่งเห็นเม้น ยังไงก็ขอบคุณสำหรับกำลังใจดีๆนะคะ อยากแต่งฟิคอีกเหมือนกันแต่หาแรงบันดาลใจไม่ค่อยได้เลย 5555 ถ้ามีโอกาสในอนาคต อาจจะกลับมาแต่งอีกก็ได้ ขอบคุณมากนะคะ
      #1-1