พลังปริศนาจากฟากฟ้า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 27 Views

  • 0 Comments

  • 1 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    0

    Overall
    27

ตอนที่ 1 : เริ่มต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    12 มี.ค. 62

ในเช้าวันหนึ่งที่ปกติเเล้วก็เป็นวันเหมือนเดิม เเสงจากดวงอาทิตย์มากระทบเปลือกตาของผม
จนทำให้ผมต้องตื่นขึ้นมาจากการจินตนาการที่กลับใหลอยู่เวลานาน 
"เช้าอีกเเล้วหรอ"
มันน่าเบื่อเหลือเกิน เช้าทีไร ต้องหาอะไรกินตลอด ผมอยู่บ้านคนเดียว ต้องเช่าหอพักเพราะว่าโรงเรียนอยู่ห่างจากบ้านค่อนข้างไกลพอสมควร ผมลุกขึ้นมาเเละเก็บที่นอนของตัวเองให้เรียบร้อยจากนั้นก็ไปอาบน้ำล้างหน้าเเปรงฟัน เเละทานอาหาร ผมเปิดรายการโทรทัศน์ที่เป็นเกี่ยวกับข่าวต่างๆ วันนี้ผมเป็นอะไรก็ไม่รู้ จู่ๆก็อยากดูข่าวสารขึ้นมา
"รายงานข่าวนะคะ เมื่อวันที่23กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา มีฝนดาวตกบนท้องฟ้าจำนวนมากผ่านพื้นที่เเละเเถบประเทศต่างๆ ผู้คนต่างขอพรอฐิฐานสิ่งที่ตนเองต้องการ"
"ก็เเค่ดาวตกจะหวือหวาอะไรนักหนาล่ะเนี่ย"
"เเต่ว่านั่นไม่ใช่ดาวตกที่เหมือนก่อนๆนะคะ เหมือนมันห่อหุ้มอะไรสักอย่างเเละพุ่งออกมาอย่างรุนเเรงจนเกิดสะเก็ดที่เหมือนกับดาวตก จากนั้นก็กระจายหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย นี่มันเกิดอะไรขึ้นละคะเนี่ย??"
"อะไรเนี่ย เเปลกจัง"
ผมนั่งทานข้าวไปพร้อมกับดูรายการข่าวต่อจากดาวตกนั้น หลังจากทานเสร็จก็ไปที่โรงเรียนทันที ผมเดินไปโรงเรียนเพราะหอพักอยู่ใกล้ๆกับโรงเรียน อาจจะร้อนไปหน่อย เเต่ก็..อดทนไว้!  เมื่อผมก้าวข้ามผ่านรั้วโรงเรียนมาได้ เพื่อนของผมก็มาหาทันทีทันใดราวกับว่าไม่ได้เจอกันทั้งๆที่โรงเรียนหยุดไปสองวันเอง
"เฮฮฮฮฮฮฮฮ้ รออออฉ้านนนนนนด้วยยยยยยย"
"อ-เอิ่ม ทำไมนายมารอฉันตรงนี้ล่ะเนี่ย"
"เเปปนะ โคตรเหนื่อยเลย เเฮ่กๆๆ  โอเคเมื่อกี้ว่าไงนะ"
"ฉันถามว่าทำไมเเกมารอตรงนี้"
"อ้ออ ฉันไม่อยากไปอยู่ที่ห้องโฮมรูมนี่นา มันน่าเบื่ออะ"
"จริงๆเลยน้า นายเนี่ย"
"ฉันไม่ค่อยมีเพื่อนสักเท่าไรหรอกนะ ก็เลยมีเเต่นายคนเดียวอะที่ฉันสนิทที่สุดในห้องนี้ ฮ่าาา"
"อ่าๆโอเค ไปห้องโฮมรูมได้รึยัง"
"ไปปปโล้ดดดด"
ผมลืมเเนะนำตัวไปเนอะ ผมชื่อซากิ นิกิ ส่วนเพื่อนสนิทของผม ซุยโยะ จินตะ
พวกเราสองคนเป็นเพื่อนทีดีต่อกัน ปกติเเล้วผมเป็นคนไม่ค่อยคุยกับใครหรอกนะ ไม่ใช่เพราะว่าผมหยิ่งนะ เเต่ผมกลัวซะมากกว่า เเต่ว่า จินตะก็มาอาสาเป็นเพื่อนผมเอง เลยเป็นเพื่อนสนิทกัน ฮะๆ
จนเมื่อถึงเวลาเรียนคาบเเรก
"นิกิ ฉัน..."
"เป็นอะไร"
"ฉันไม่อยากเรียนเเล้วอะ"
"นี่นายเพิ่งจะเข้าคาบเเรก อย่าเพิ่งนอนสิ เดี๋ยวเถอะ ฉันฟ้องอาจารย์นะ"
"ม่ายยย อย่าทำเเบนั้นเลยนะ ขอวันนึงนะ"
"เฮ้อ..อย่าให้อาจารย์จับได้ละกัน"
"รักเพื่อนที่ซู๊ดเลยยย"
"หยะเเหยง เเหงะ"
ผมก็เรียนอย่างปกติต่อไปเเละปลุกเจ้าจินตะทุกคาบเเจ่ก็หลับทุกคาบอยู่ดี เห้อออ เพื่อนผมโคตรขี้เซาจริงๆ
ในเวลาพักกลางวัน
"เยสสสสสสสส กลางวันว้อยยยย"
"นี่นาย หลับซะสี่คาบ หิวซะเเล้วหรอ"
"ก็เเหม มันหิวนี่นา ไปกินข้าวกันๆ"
"เชิญครับ เชิญเลย"
"อย่าพูดอย่างงั้นดิ น่ากลัวอะะ"
จากนั้นก็เข้าสู่การเรียนคาบบ่ายอีกครั้ง เเละผมก็ปลุกจินตะเเต่ก็ไม่ตื่นอีกเลย...
"วันนี้สนุกมากเลยเเหละ"
"สนุกอะไรของนายฟระ  นอนเกือบวันเลยนะว้อยย"
"นี่นายเก็บงานให้ฉันมั้ยอ่าา"
"เฮ้ออ เอาไป"
"ขอบใจนะเพื่อนรักก"
ถึงเเม้ว่ามันจะบ้าๆไปหน่อย เเต่หัวดีใช่ย่อยเลยเเหละ เเละผมก็ตกใจกับประโยคที่จินตะพูดในระยะหนึ่ง
"นิกิ นายดูข่าวดาวตกไว้หรือเปล่าอะ"
ผมตกใจมาก เพราะบุคลิกของเจ้านั่นคือ นอน กิน พูดนิดหน่อย เเละนอน 
"นี่เเกดูข่าวด้วยหรอ"
"ฉันว่ามันน่าสนใจดีอะ"
"เมื่อ3ปีที่เเล้วมีดาวตกที่เเปลกประหลาดมานังบนโลกใบนี้ ดาวตกพวกนั้นถูกนักวิทยาศาสตร์เรียกว่า "StarKp
ต่อจากนั้นอีกไม่กี่วัน มีนักเรียนบางคนหายไปอย่างลึกลับอย่างไม่ทราบสาเหตุ"
"น-นี่นาย..น่ากลัวเหมือนกันนะเนี่ย"
"เเละปีต่อมามีก็มีพลังบางอย่างที่ไม่ใช่ภัยพิบัติจากธรรมชาติมาทำลายตึกอาคารๆเเละผู้คนจำนวนมาก"
"เหหห ทำไมฉันไม่รู้อะเลยล่ะเนี่ย"
"จากนั้นไม่กี่เดือน ก็มีคนบางคนถูกจับได้ว่ามีพลังพิเศษจากดาวตกนั่น เเละส่งให้นักวิทยาศาตร์โดยด่วน
พวกเขาบอกไว้ว่า ผู้ใดที่มีพลังวิเศษจะมีตราประทับที่เเตกต่างกันออกไป เเละจะส่องเเสงออกมาเมื่อใช้พลัง
ออกมา"
"เฮ้ยย น-นั่นก็หมายความว่า เมื่อวาน..."
"........อาจจะไม่เป็นอย่างนั้นก็ได้ บางทีฉันอาจจะกังวลมากไป"
"เเฮะๆ..กลับกันเถอะ"
"นั่นสิน้าา กลับกันเถอะนิกิคุงง"
จากนั้นผมก็เดินคุยกับจินตะสักพักเเละก็เเยกย้ายไปคนละทาง 
เมื่อผมถึงบ้าน ก็เปิดดูข่าวทันที เพราะผมก็สนใจเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน..
"ค่ะ วันนี้เราอยู่กับดอกเตอร์ผู้เชี่ยวชาญนะคะ สวัสดีค่ะ"
"ครับ"
"ท่านมีอะไรจะบอกเกี่ยวกับดาวตกครั้งนี้มั้ยคะ"
"ครับ ดาวตกครั้งนี้ เหมือนเมื่อสามปีก่อน จริงๆเเล้วสิ่งที่ตกลงมาไม่ใช่ดาวตกนะครับมันคือพลังวิเศษปริศนาที่ตกจากฟากฟ้า
เเละพลังนั้นจะตามหาผู้ที่ครอบครองพลังได้ คนนั้นๆจะมีตราประทับตามร่างกาย
ผมเห็นคนที่มีพลังครอบครองมากสุดเเค่2ตราเองครับ"
"เอออ๋ น่าตกใจมากเลยนะคะเนี่ย เเล้วจะรู้ได้อย่างไรคะว่าคนๆนั้นจะพลังวิเศษอันเเปลกประหลาดนั่น"
"สังเกตที่ตรานะครับ ถ้ามันส่องเเสงออกมา เเสดงว่าคนนั้นคือผู้ที่มีพลังครับ ให้รีบออกห่างจากที่นั่นทันที คนที่ได้รับพลัง
จะมีความสารถที่เเตกต่างกันออกไป อาจทำให้อันตรายถึงเเก่ชีวิตได้ครับ"
"ค่ะ น่ากลัวมากๆเลยนะคะ ขอให้ทุกคนระมัดระวังตัวไว้ด้วยนะคะ"
เหหหหหหหหหหหหห ผมพูดออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ เเละเมื่อข่าวนั้นจบลง ผมปิดโทรทัศน์เเละเข้ากลับไปนอนเหมือนดั่งเดิม
"เฮ้อออ เมื่อ3ปีที่เเล้ว..เกิดอะไรขึ้นบ้างเนี่ย"
เเละผมก็ผลอยหลับไป..................
"นิกิ..จำฉันได้มั้ย..."
"นั่นใครน่ะ"
"ฉันไง...."
ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมา ลืมตาขึ้นมาอีกทีก็เช้าเสียเเล้ว
"เห้ยๆ อะไรล่ะเนี่ย...."
    



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

0 ความคิดเห็น