:::Never-Ending Love::: eric [[[Fiction-Shinhwa]]]

ตอนที่ 1 : :::Never-Ending Love::: Eric ตอนที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 236
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 พ.ย. 52

เมื่อความเงียบเหงา และอ้างว้าง ยังคงติดแน่นตรึงอยู่ภายในใจ เสียงปฏิเสธที่เคยได้ยิน
ก่อนหน้านี้ ยังทำให้เขาไม่อยากทำอะไร นอกจากงานอดิเรกที่ทำเป็นประจำ
นอกจากงานประจำที่ต้องทำธุรกิจวุ่นวายไปหมด หลังจากเรื่องวันนั้น
ทำให้เขา ต้องกลับมาคิดทบทวนเรื่องต่างๆ ที่แม่น้ำแห่งนี้...

เสียงโทรศัพท์เข้าเป็นเพลงเศร้าๆ เหมาะกับช่วงเวลานี้ของเขาเหลือเกิน หน้าจอโชว์เบอร์เพื่อนสนิทคุ้นเคย
แต่ไม่ยังกะใช่คนที่รู้ใจ เขาพยายามจะไม่คิดว่า...การปฏิเสธของเธอ หมายถึงการจบเรื่องราวของเราสองคนทั้งหมด
ตั้งแต่การเจอกันครั้งแรกของการเป็นนางแบบของเธอ จนมาถึงวันนี้ ระยะทางเริ่มถอยห่างจากกันไปเรื่อยๆ เป็นเพราะภาระหน้าที่ของเราทั้งสองคน

“ฮัลโหล...เอริค...อยู่ไหนเหรอ” เสียงสดใสของหนุ่มน้อย...ที่เคยนั่งนับอายุกันแล้วน่าจะอ่อนวัยที่สุด ส่งเสียงใสลงมาที่โทรศัพท์...

“อืม...มีอะไรเหรอ” เสียงยังคงราบเรียบ...

“อ่า...เอริค ฉันหน่ะ...อยากจะไปหาอะไรกินอร่อยๆ แต่ว่า...ไม่มีเพื่อนหน่ะสิ นายไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้หรือเปล่าหล่ะ”
เสียงสดใสยังคงพูดเจื้อยแจ้วต่อไปไม่ขาดสาย

“ตอนนี้ฉันไม่ได้มีอารมณ์ไปไหนทั้งสิ้น ขอโทษจริงๆนะ” ปฏิเสธอย่างไม่ต้องคิด เขายังไม่พร้อม

“อ่า...เหรอ ฉันว่านายอาจจะมีอะไรที่ต้องการระบายให้เพื่อนๆฟัง...มาเถอะนะ
เดี๋ยวฉันจะนัด มินวู เฮซองมาด้วยนะ เพราะฉันรู้มาว่า ดงวานกับจอนจินอ่ะ บินไปหาสาวอ่ะ ลืมเพื่อนไปแล้ว ตกลงแบบนี้นะ”
เสียงตัดสายโทรศัพท์ แอนดี้ไม่รอโอกาสให้เอริคได้ปฏิเสธใส่เขาเป็นรอบที่สอง

ที่ร้านของเฮซอง...ร้านที่พวกเราจะนัดกันมาทานอาหารกันเป็นประจำ วันนี้คนไม่เยอะมากนัก
เพลงยังขับกล่อมอย่างไพเราะจากนักร้องประจำที่นี่ มีบางโอกาสที่เจ้าของร้านอย่างเฮซองจะจับไมค์ขึ้นไปขับกล่อมเสียงสวรรค์ให้แขกในร้านได้ฟัง

พวกเราไม่ได้มาทานอาหารด้วยกันนานแล้ว เนื่องจากภาระที่ต้องทำ รวมถึงเรื่องอื่นๆที่ต้องสะสาง...

“จริงเหรอ? ที่จอนจินไปตามง้อคุณโซมุนอาถึงญี่ปุ่น... โห...ฉันว่าแล้วว่าความบ้าของมันยังไม่หมดจริงๆ
แต่ก็ดีแล้วหล่ะ...ถ้ามันจะต้องเลิกกับคุณโซมุนอาจริงๆ มันคงแย่นะ”
เสียงของเฮซองเริ่มแผ่วลงตอนท้าย เนื่องจากไม่อยากให้คนรักกันสองคน... ต้องเจ็บปวดเหมือนเมื่อครั้งหนึ่งที่เขาเคยต้องเจ็บปวดกับความรัก

“นั่นหน่ะสิ...ก่อนหน้านั้นหน่ะ จอนจินมาหาฉันกับดงวานที่บริษัท
และไม่นึกว่ามันจะทำแบบนั้นนะ...แต่มันก็ดันทำ อยากจะเบิดหัวกะโหลกมันสักที แต่ตอนนี้ดีแล้วหล่ะ เหมือนฉันที่กำลังจะมีความรักด้วยนะ”
มินวูยิ้มตาหยีให้กับเพื่อน สร้างความขบขันพร้อมความแปลกใจ สำหรับคำโปรยของมินวู เรื่องความรัก

“ความรักเหรอมินวู นายพูดว่าความรักเหรอ” เสียงใสๆ ถามกลับมาทันทีหลังจากหัวเราะ

“ใช่สิ...คนเราต้องมีความรักกันบ้าง” เสียงพูดพร้อมกับความสุข มินวูไม่ได้มีใครมานานแล้วหลังจากเกิดเหตุการณ์บางอย่าง...

“เอาอย่างนี้ดีกว่า หลังจากที่เราไม่ได้เจอกันมานาน ความรักของพวกนายเป็นไงบ้างหล่ะ
เล่าให้ฉันฟังบ้างสิ เสียดายจังที่ดงวานและจอนจินไม่ได้อยู่ด้วย อยากจะฟังเรื่องของทั้งสองคนด้วยจัง”
แอนดี้ทำหน้าเสียดาย... แต่ก็ไม่แพ้กับความตื่นเต้นที่จะได้ฟังความรักของเพื่อนๆที่เหลือ

“นายก็เล่ามาก่อนสิแอนดี้ ทำเป็นตั้งหัวข้อ” เฮซองโวยวายขึ้นมา...

“ฉันนะเหรอ... ให้ตายเถอะ... ฉันหน่ะ ยังไม่เจอใครเลย ขอโทษแล้วกันที่วันนี้ฉันจะเป็นแต่คนฟังนะ”
แอนดี้โมเมว่าตัวเองไม่เจอใคร ความจริงแล้วเขาเจอใครตั้งมากมาย เพียงแต่ไม่เจอคนถูกใจต่างหาก

“งั้นฉันเล่าก่อน” มินวูเสนอความรักที่ชุ่มฉ่ำของตนเองขึ้นมา...

“อืม...เอาเลย” เฮซองตั้งหูผึ่งเพื่อรอฟังสิ่งที่เพื่อนจะเล่า

“ฉันเจอเธอแล้วนะ เธอที่ฉันตามหามานาน จากอุบัติเหตุครั้งนั้น”
สิ้นสุดเสียงเล่าจากมินวู เอริคที่ดูเหมือนจะไม่สนใจอะไร กลับมองตาค้าง
แอนดี้ที่กำลังร่าเริงเริ่มหุบยิ้ม และเฮซองที่กำลังจะกระดกเหล้าเข้าปากก็เกือบจะพุ่งเหล้าออกมารดหน้าเพื่อนๆ

“เจองั้นเหรอ” หลังจากท่าทางที่ดูแปลกๆของอีกสามคน ก็มีเสียงคล้อยตามมาพร้อมกัน

“ทำไมพวกนายถึงทำเหมือนมันจะเป็นไปไม่ได้...ฉันเจอเธอจริงๆ และฉันจะทำให้เธอกลับมารักฉันอีกครั้ง...
เรื่องของฉันจบแล้วหล่ะ... เรื่องของพวกนายต่อบ้าง เร็วๆเลย”
มินวูจบเรื่องราวลงแค่นั้น แต่ความเคลือบแคลงสงสัยของทุกคนยังเหมือนมีอยู่ที่สีหน้าและแววตา

“เรื่องของเฮซองก่อนแล้วกัน” แอนดี้คิดว่าเรื่องของเฮซองน่าจะน่าฟังมากกว่าเรื่องเศร้าๆของเอริคเป็นแน่

“ฉันเหรอ... ฉันไม่รู้สินะว่าฉันจะทำอะไรกับความรักของฉันได้อีกหรือเปล่า มันจบไปแล้ว...และยังไม่ดูเหมือนว่าจะเริ่มขึ้น”
เสียงพูดค่อยๆ แววตาเศร้าๆ เริ่มแสดงเด่นชัดขึ้น

“ฉันว่านายน่าจะมีใครมาคอยดูแลได้แล้ว” มินวูเสนอความคิด

“ยังหรอก...ฉันยังไม่พร้อม” เฮซองปฏิเสธ เขายังไม่อยากได้ใครนอกจากเธอ...

“ว้า...เรื่องของนายก็เศร้างั้นเหรอเฮซอง แล้วนายหล่ะเอริค” แอนดี้เสียดายนึกว่าเฮซองจะมีเรื่องดีๆ มาเล่าให้ฟัง

“ฉันเหรอ...การถูกปฏิเสธแต่งงานมันดูแย่มากไหมหล่ะ” เขาพูดเพียงสั้นๆ ทำให้ทุกคนเงียบไป

“เอ่อ...เอริค ฉันคิดว่า...เธอคงยังไม่พร้อม” เฮซองแสดงความคิดเห็นที่เป็นการปลอบใจเพื่อไม่ให้เอริคคิดมากจนเกินไป

“ยังไม่พร้อมงั้นเหรอ...หลังจากวันนั้น เธอก็เหมือนตัดขาดความสัมพันธ์โดยสิ้นเชิง นั่นเพราะอะไรหล่ะ”
เอริคเริ่มแสดงสีหน้าเศร้ามายิ่งขึ้น เพราะตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ เขาและเธอ ยังไม่ได้เจอกันเลย

“นายโทรไปหาเธอหรือเปล่า” มินวูพยายามถามต่อ

“ไม่อยากโทร” เขาปฏิเสธอย่างหน้าเศร้า

“เอ้า...เป็นผู้ชาย ทำไมทำแบบนี้หล่ะ เธออาจจะกะวลกะวายใจไม่น้อยไปกว่านายก็ได้นะเอริค” แอนดี้เริ่มคิดว่าที่มันเป็นแบบนั้นเป็นเพราะเอริคเอง

“นายอาจจะต้องโทรไปหาเธอ และพูดคุยกับเธอปกติ รอให้เธอพร้อมแล้วกันนะ” เฮซองแนะนำแนวทางที่คิดว่าน่าจะดีที่สุดในตอนนี้

การสนทนาเรื่องความรัก...ยังคงดำเนินไปจนถึงค่ำคืนที่มีแสงจันทร์นวลสวยงาม อีกด้านหนึ่งของเธอ... ความเงียบงันก็ยังไม่อยู่เสมอตั้งแต่วันนั้น

คิมเจซางนั่งมองโทรศัพท์อยู่ทุกๆวัน เสียงของเธอที่พูดปฏิเสธเขาไปวันนั้นก็ยังคงดังกึกก้องอยู่
เธอไม่ได้คิดจะปฏิเสธความรักหรืออะไรที่เขามีมอบให้มาเพียงแต่ว่า ก่อนหน้าวันนั้น

“พี่คิดว่า...เพื่อนชายที่เธอคบอยู่ มันจะเป็นอุปสรรคต่องานชิ้นสำคัญของเธอนะเจซาง”
ผู้จัดการซูอิน ผู้จัดการส่วนตัวเอ่ยขึ้นเมื่อทั้งสองมีเวลาอยู่ด้วยกันสองคน

“พี่ซูอินคะ พี่พูดแบบนั้นหมายถึงอะไรกันคะ” แววตาสงสัยกับคำพูดเหล่านั้นเกิดขึ้น

“พี่หมายความว่า เมื่อเช้านี้...มีบริษัทติดต่อมาให้เธอทำรายการ เธอต้องทำงานหนักมาก
เธอคิดว่าเขาจะอยู่อย่างเป็นความลับ และเจอเธอน้อยๆแบบนี้ ไปได้อีกนานเท่าไหร่”
ซูอินยกความหมายมาบอกกับคิมเจซางเพื่อให้เธอได้รู้ถึงเหตุผลของคำพูดเหล่านั้น

“แต่พี่คะ...ฉันและเอริคเป็นแฟนกันมาก่อนที่ฉันจะดัง แล้วถ้าฉัน...” เธอถูกตัดบทเสียก่อน

“ไม่รู้แหละ...อย่างไรก็ตาม ถ้าเธอก้าวหน้า...พี่ก็คิดว่า เขาต้องเต็มใจ ถ้าเขารักเธอนะ”

เธอไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์เหล่านี้ขึ้น เรื่องการสนทนาของผู้จัดการในวันนั้น
บังเอิญประจวบเหมาะกับการขอแต่งงานของเอริคพอดี เลยทำให้เธอตัดสินใจไปแบบนั้น
การติดต่อกลับมาของเอริค...ไม่มี และดูเหมือนจะนานไปแล้ว
เธอเคยโทรไปหาเอริคหลายครั้งแต่ไม่ได้รับการตอบรับเช่นกัน ต่างฝ่ายต่างเพิกเฉยกับความรักที่ดูเหมือนจะย่ำแย่

สถานที่ถ่ายแบบในวันนี้คนดูเยอะแยะมากมาย เขาตัดสินใจมาแอบดูเธออยู่ห่างๆ
ไม่ได้คิดจะมาพูดคุยหรือปรับความเข้าใจให้ยุ่งยาก เขามาที่นี่ด้วยหัวใจที่มีแต่ความรัก

“คุณเอริคหรือเปล่าคะ” เสียงผู้หญิงที่ดูมีอายุนิดหน่อยดังขึ้นที่ด้านหลังของเขา

“เอ่อ...ใช่ครับ” เขาหันไปตามเสียงและตอบรับกลับไป

“ฉันคือผู้จัดการส่วนตัวของคิมเจซาง ชื่อซูอินคะ ฉันมีเรื่องจะรบกวนเวลาคุณสักนิด” เธอพูดจบและเดินนำไปที่ม้าหินแห่งหนึ่งไกลจากสายตาคน

“มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ” เอริคพูดพร้อมจ้องหน้าคนตรงข้าม

“ฉันทราบดีนะคะ ว่าคุณเป็นคนรักของคิมเจซาง แต่ตอนนี้เธอต้องทำงานเยอะ
และจะเยอะมากในอีกไม่นาน การพบปะของคุณและเธออาจจะต้องน้อยลงกว่าเดิม
และอีกอย่าง...การที่เธอจะบอกต่อสาธารณะชนว่าเธอมีแฟน มันคงจะยากสักหน่อย หวังว่าคุณคงจะเข้าใจเธอนะ”
คำพูดที่เหมือนจะบาดแผลเดิมทำให้เอริคเจ็บปวดมากกว่าเดิม

“ครับ...ผมเข้าใจ” เขายังต้องตอบรับออกไป

“ถ้าเป็นแบบนั้นแล้ว คุณยังมีทางที่จะต้องเดินต่อไป
คิมเจซางก็ต้องมีทางเดินต่อไป... หวังว่า...คุณคงจะเข้าใจนะคะ”
พูดเสร็จเธอก็เดินจากไป...
ซูอินผู้ที่เป็นเหมือนเพชฌฆาตที่กำลังเอามีดมาฟัน ตอนนี้เธอได้ฟันลงไปที่หัวใจที่บอบช้ำของเอริคเรียบร้อยแล้ว...

ในห้องที่ดูเงียบเหงากว่าเดิม...เพลงที่เปิดคลอ... กับดวงตาที่เหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง ทำให้ท้องฟ้าที่ดูสดใสกลับมืดดำ

“นั่นคือสิ่งที่คุณต้องการให้เป็นหรือเปล่านะ...คิมเจซาง”

-----------------------------------------------------------------------------------------
Thank Theme : K a e K a e

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 พฤศจิกายน 2552 / 18:14
    โห แต่งเก่งจังเลย

    ดูท่าจะเป็นเรื่องเศร้านะเนี่ย

    จะรออ่านต่อนะฮะ
    #1
    0