คัดลอกลิงก์เเล้ว

ระหว่างเรา

เป็นเพื่อนรักกัน ตั้งแต่ตอนเข้าโรงเรียนใหม่ด้วยกัน จนถึงวันที่ต้องจาก กันไปเพื่อนเรียนต่อม.๔ กันที่อื่นต่างคนต่างมีที่เรียนใหม่ และมีเรื่องเข้าใจผิดหลายเรื่อง ต่างกันต่างไม่เข้าใจกัน

ยอดวิวรวม

18

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


18

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  7 มี.ค. 58 / 14:16 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

                  เอมกับจูนได้เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ ม.๑ ใหม่ๆ และเป็นเพื่อนสนิทกันมาก ไปไหนก็ไปด้วยกัน จนมาถึงวันที่ต้องแยกย้ายไปเรียนต่อ เอมเรียนต่อโรงเรียนเดิม จูนต่อโรงเรียนอาชีวะ แต่เอมกับจูนสัญญากันว่าจะไปเรียนต่อโรงเรียนเดียวกัน แต่เอมมีปัญหาที่ไม่อยากต่อที่นั่น เลยเป็นการผิดสัญญากับจูน และต่างคนต่างห่างเหิน ไม่ค่อยสนิทกัน มีเรื่องหลายเรื่องมาปะปนกัน ทำให้มีการเข้าใจผิดหลายๆเรื่อง จนไม่รู้สาเหตุ

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 7 มี.ค. 58 / 14:16

บันทึกเป็น Favorite


ระหว่างเรา

              ณ โรงเรียนแห่งหนึ่ง เปิดรับสมัครนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๑ มีนักเรียนโรงเรียนอื่นมากมาย มาสมัครเข้าเรียนที่โรงเรียนนี้ และมีนักเรียนหญิงชื่อเอม มาสมัครที่โรงเรียนนี้ เพราะต้องการที่จะศึกษาที่โรงเรียนนี้ แต่คะแนนของเอมสอบเข้าไม่ได้แต่มีการจับฉลากเอมจับได้เข้าโรงเรียนนี้ แต่ลึกๆแล้วเอมก็กลัวจะไม่มีเพื่อน บังเอิญหันไปเจอเด็กผู้หญิงผู้หญิงที่ชื่อ จูน เธอก็สอบเข้าโรงเรียนนี้และสอบไม่ได้เหมือนกัน เลยมาจับฉลาก จับได้เข้าโรงเรียนนี้ เอมเข้าไปทักทายจูนว่า อ่าว...จูนเข้าที่นี่ด้วยหรอ จูนตอบว่า ใช่ที่นี่สองคนเริ่มคุยกันมากขึ้น จากคนที่ไม่เคยคุยกัน เลยมาคุยกันอย่างสนิทสนม เปิดเรียนวันแรกของภาคเรียนที่ ๑ จูนกับเอมไปโรงเรียนพร้อมกันตอนเช้า เพราะบ้านจูนกับเอมอยู่ใกล้กัน แต่คนละซอย จูนกับเอมไปไหนด้วยกันบ่อยๆ อยู่กันแค่สองคนเข้าใจกันมาตลอด นิสัยสองคนนี้แตกต่างกันมาก เหมือนจะเข้าใจกันทุกเรื่อง แต่ไม่ใช่อย่างที่คิด สองคนนี้กลับไม่เข้าใจกันเลย เช้าวันจันทร์ของการไปโรงเรียน จูนโทรมาบอกเอมว่า เอมจูนไม่ไปโรงเรียนนะเอมพูดว่าทำไมว้ะ ทำไมไม่มาเอมก็ตัดสายทิ้งทันที เอมเป็นคนที่อยากให้เพื่อนมาโรงเรียนไม่ชอบการอยู่คนเดียว และไม่ชอบที่บอกกระทันหันเอมเลยน้อยใจจูน เช้าวันอังคารของการเรียนจูนได้ไปโรงเรียน แต่เอมไม่คุยกับจูน จูนเลยคิดว่า เราไม่ผิด จะง้อทำไมพอนานไปเริ่มพ้นวัน จูนเริ่มแปลกใจ ทำไมเอมถึงโกรธขนาดนี้ จูนเลยเดินเข้าไปหาเอม ถามว่า เอม..เป็นอะไร ทำไมไม่คุยกับเรา เราขอโทษวินาทีนั้น เอมแอบยิ้มแล้วก็หายน้อยใจ เอมตอบจูนว่า เราแค่น้อยใจที่จูนไม่มาโรงเรียน เราอยากให้จูนมาโรงเรียน ถ้าไม่จำเป็นไม่อยากให้หยุดเลย เอมกลับหายน้อยใจทันที และดีใจที่จูนมาทัก เพราะเอมน้อยใจง่ายและหายเร็ว ขอแค่มาคุยกัน มีเหตุผลต่อกัน และสองคนนี้เริ่มสนิทกันมาขึ้นเรื่อยๆ จนขาดกันไม่ได้ วันหยุดเอมอยู่บ้านไม่มีทำ ก็ไปหาจูนที่บ้าน ไปนอนเล่นห้องจูน ถ่ายรูปกัน

พอเข้าสู่การสอบเลื่อนชั้น ขึ้นชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๒ และการมาเรียนวันแรกของภาคเรียน จูนกับเอมมาเรียนปกติ วันต่อมาจูนล้มขาหัก เข้าเฝือก จูนได้โทรมาบอกเอมว่าเอม เอ่อ...จูนขาหักคงไปโรงเรียนไม่ได้หลายวันเลยนะเอมได้ยิน เอมก็ไม่น้อยใจเพราจูนมีเหตุผล ที่จะต้องหยุด แต่เอมบอกว่าเราจะอยู่คนเดียวได้มั้ยพอมาอีกอาทิตย์หนึ่งจูนมาโรงเรียน เอมก็รอจูน ช่วยจูนทำทุกอย่าง เพราะจูนยังขาเจ็บอยู่ จูนหายจากขาเจ็บแล้ว เอมกับจูนได้ไปเที่ยวด้วยกัน เอมพูดว่า อยากให้จูนไปเที่ยวต่างจังหวัดบ้านเรานะ อยากให้ไปมาก จูนพูดขึ้นมาว่า ได้ เราจะไป ขอให้เราเป็นเพื่อนกันนานๆนะ...” เอมพูดว่า โอเค...เราสัญญานานไปจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๒ แล้วขึ้น มัธยมศึกษาปีที่ ๓ จูนกับเอมพูดกันว่า นี่จะจบแล้วหรอ เร็วมาก จูนได้ถามเอมว่า เอมเรียนจบแล้ว เราไปต่อโรงเรียนอาชีวะ ที่เดียวกันนะ” เอมตอบทันทีว่า โอเค เราจะไปเรียนที่เดียวกัน เราสัญญา เราจะไม่ทิ้งกัน” และแล้ววันเวลาผ่านไปเร็วมาก เอมกับจูนก็จบ ม.๓ เรียบร้อย ช่วงปิดเทอมวันแรก เอมกับจูนไปสมัครโรงเรียนอาชีวะ และต่างคนต่างพาแม่ของตัวเองไป ลึกๆของเอม เอมคิดว่าโรงเรียนอาชีวะ มีเด็กไม่ดีเยอะ แต่ไปเรียนเพราะไม่อยากผิดสัญญาที่ให้กับจูนไว้ พอถึงที่นั่นแม่เอม เริ่มไม่พอใจที่เอม มาสมัครเรียนที่นี่ เพราะแม่เอมรู้ว่า โรงเรียนอาชีวะเป็นยังไง แต่แม่เอมก็ตามใจเอม ให้เอมคิดเองโตแล้ว ก่อนเอมจะกรอกใบสมัคร เอมนั่งคิดว่า เราจะเข้าดีมั้ยย ยังไงดี เฮ้อออออ” แล้วจูนหันไปมองเอม จูนรู้แล้วว่าเอมคิดอะไรอยู่ จูนเดินมาหาเอม นั่งข้างๆเอม จับแขนเอมและพูดว่า เข้าเถอะนะ อย่าทิ้งกันนะ...เอมพยัคหน้าและยิ้ม แล้วกรอกใบสมัคร พอสมัครเสร็จ เอมก็นั่งคิดๆ คิดว่าตัวเองทำดีที่สุดแล้ว เลือกทางที่ดีแล้ว พอกลับถึงบ้าน แม่พูดกับเอมว่า หนูคิดดีแล้วใช่มั้ยลูก หนูคิดว่าจะไปรอดไหม? จะไม่ใจแตกใช่ไหม?” เอมเริ่มไม่แน่ใจ คิดอยู่นาน และได้ตัดสินใจ ว่าจะกลับไปต่อโรงเรียนเดิม เอมโทรไปหาจูนแล้วพูดว่า จูน...เอ่อ เอมคิดว่า จะลองไปต่อที่เดิมดูนะ ถ้าไม่ได้จะมาต่อโรงเรียนอาชีวะ จูนลองไปกับเอมนะ” จูนพูดว่าเอมไปเถอะ จูนตัดสินใจจะเรียนที่นี้แล้วเอมคุยกับจูนเสร็จ จูนก็นั่งร้องไห้ แม่จูนพูดว่า ไม่มีงานเลี้ยงที่ไหนไม่เลิกราหรอกจูนนั่งร้องไห้อยู่นาน เอมโทรไปหาจูนอีกครั้งและพูดว่า เอมจะเข้าโรงเรียนเดิมนะ ขอโทษจูนพูดทั้งน้ำตาว่า อืม...ไม่ป็นไร แค่นี้นะ” เอมเริ่มคิดหนัก คิดหนักมากๆ ต่อมาเอมได้เข้าโรงเรียนที่เดิม แต่เอมไม่กล้าที่จะมาคุย มาทักจูน เพราะรู้ว่าตัวเองผิดที่ทิ้งจูนมา เราไม่ได้คุยกันหลายเดือน เอมได้เปิด Facebook ได้รู้ว่าจูนลบเอมออกจากเพื่อน แต่เอมก็เข้าใจที่จูนลบ ต่อมาถึงงานวันเกิดของเอม เอมคิดว่า เดี้ยวจูนก็มาอวยพร” แต่แล้วก็ไม่มาอวยพร เอมเสียใจมาก เอมคิดถึงจูน ทักจูนไป บอกความรู้สึกทั้งหมดให้จูนฟัง เอมพูดกับจูนว่า ทำไมจูนต้องลบเพื่อนเอมหละ?” จูนตอบนื่งๆว่า ไม่รู้ดิสองคนนี้คุยกันไปเลื่อยๆ ก็กลับมาสนิทกันอีกครั้ง ได้ไปเที่ยวด้วยกันอีกครั้ง ก่อนกลับบ้าน จูนยืนซบไหล่เอม เอมก็เริ่มแปลกใจแบบแปลกๆ ทำไมจูนผิดปกติ และความที่เราอยู่คนละโรงเรียน ทำให้เราห่างกัน ทำให้คนเคยสนิทกลายเป็นคนไม่สนิท เอมกับจูนก็ไม่มีเวลาคุยกัน แต่เอมก็เงียบไป แล้วดูอีกที จูนก็ลบเพื่อนอีกครั้ง เอมนิ่ง และพูดขึ้นมาว่า วันนั้ตงจะเป็นสุดท้าย วันที่จูนซบไหล่เราเอมกับจูนมีหลายเรื่องที่ไม่เข้าใจกันและไม่พูดคุยกัน เลยทำให้มีการเข้าใจผิด เพราะไม่ยอมคุยกัน ๕ เดือนผ่านไป...  เอมคิดถึงจูนมากๆ คิดถึงสุดๆ แต่จูนก็คงคิดถึงเอมเหมือนกัน ต่างคนต่างคิดถึง จูนเป็นคนใจแข็ง เป็นคนเก็บอาการ ไม่เปิดเผย แต่เอมเป็นคนใจง่าย ตรงไปตรงมา และแล้วก็มาถึงวันเกิดของจูน จูนคิดว่าเอมต้องมาอวยพร แต่ในใจของเอมอยากมาอวยพรมาก แต่เอมพูดว่า ตอนวันเกิดเราจูนไม่เห็นจะอวยพรเลย และทำไมเราต้องไปอวยพรด้วยระหว่างมันเป็นยังไง ระหว่างเรายังเหลือความทรงจำอยู่ไหม ทำไมต้องเป็นแบบนี้ เอมทนไม่ไหว ทันใดนั้น เอมทักไปหาจูน ถามจูนว่า ทำไมต้องลบเพื่อนเหละ? ตอบเราได้ไหม? ขอร้องแต่แล้วจูนก็ไม่ยอมตอบเอม เอมคิดว่าทำดีที่สุดแล้ว มันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะทักเจน จะไม่มีอีกแล้ว แล้วแม่เอมก็พูดกับเอมและให้ข้อคิดกับเอมว่าก็เพราะเราไม่เผชิญหน้าคุยกัน เป็นเพราะเราไม่ยอมคุยกัน เลยทำให้เราเสียเพื่อนที่สนิทที่สุดทั้งคู่เอมพูดขึ้นมาว่า ระหว่างเราก็จบลง

 

 

 

 

 

 

 

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ aoomznongnvong จากทั้งหมด 1 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัพเดท

  • อดีต ปัจจุบัน อนาคต

    เรื่องสั้น

    0/18

    1

    0%

    7 มี.ค. 58

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(